αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 2

VII
ΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΉΜΑΤΟΣ ‘77
Παρασκευή 2 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1976. Στην Bologna γεννιέται το Radio Alice
«Στις αρχές του ’76, τους πρώτους μήνες, όλες οι εφημερίδες της Ιταλίας άρχισαν να μιλούν για το »χυδαίο λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται από ένα ελεύθερο ραδιόφωνο της Μπολόνια, ραδιόφωνο Alice το όνομα του. Ποια είναι η Αλίκη, τι κάνει η Αλίκη; Ερωτήσεις αφελείς, γιατί η Αλίκη πάντα στέκεται από την άλλη πλευρά – Είναι δυνατόν ποτέ η πολιτική γλώσσα να μην είναι επίπληξη για κάτι σε κάποιον; να μην είναι εργαλείο κάποιου για να διευθύνει άλλους; είναι δυνατόν να μην είναι η εκπροσώπηση στη σκηνή των βουβών της ιταλικής πολιτικής;»
(Κολλεκτίβα A/traverso,
Alice είναι ο διάβολος, Μιλάνο, L’ Erba Voglio, 1976, από το πίσω κάλυμμα).
“Radio Alice. Καλημέρα. Δευτέρα 26 ιανουαρίου. Εχθές χιόνιζε. Σήμερα το βράδυ υπήρχε φεγγάρι και στις 31 θα είναι γεμάτο. Ήμαστε στον αστερισμό του υδροχόου και οι γεννημένοι αυτή την ημέρα είναι κατά βάση μπλέ, αυτό σηματοδοτεί την τάση ευτυχισμένων απεργιών… Κι εδώ βρισκόμαστε πάντα στο radio Alice, στην δικιά μας φωλιά γεμάτη με παράξενα όντα. Μια ποσότητα megaertz είδους ενυδρείου. Μάτια λίγο τρελαμένα και τα μηχανήματα μας είναι πειραματικά όπως εμείς
(Collettivo A/traverso,
Alice è il diavolo,
Milano, L’Erba Voglio,1976: σελ. 12).
«Η Radio Alice είναι άσεμνη όπως η ταξική πάλη. Αστυνομικοί, δικαστές, δημοσιογράφοι είπαν ότι η Radio Alice είναι άσεμνη. Αλλά τι δεν είναι άσεμνο μέσα στον πολιτισμό μας για τους αστυνομικούς, τους γραφιάδες του κίτρινου τύπου και για εκείνους που τους τρέφουν; οι ανάγκες μας, το σώμα, η σεξουαλικότητα, να θέλουμε να κοιμόμαστε το πρωί, η επιθυμία, η απελευθέρωση από την εργασία. Όλα αυτά μέσα στους αιώνες ήταν κρυμμένα, βυθισμένα, μας τα αρνούνταν, δεν λέγονταν, κανένας δεν μιλούσε γι αυτά. Ύπαγε οπίσω μου Σατανά. Ο εκβιασμός της μιζέριας, η πειθαρχία της εργασίας, η ιεραρχική τάξη, η θυσία, η πατρίδα και το γενικό συμφέρον. Όλα αυτά έχουν κάνει να σιγήσει η φωνή του σώματος. (…) Γι αυτό τον λόγο όλα εκείνα που δεν στέκονται μέσα σε αυτή την τάξη είναι άσεμνα, σύμφωνα με την αστυνομία και τους εισαγγελείς. Θα έπρεπε να μυρίσεις τα σκατά, εκεί μυρίζεις την ύπαρξη. (…) Η επιθυμία δίνει φωνή στον εαυτό της. Και γι ‘αυτούς είναι άσεμνη. Πέρα από την φτώχεια, ενάντια στην εργασία, μιλάει το σώμα, η επιθυμία, η ιδιοποίηση του χρόνου. Η Radio Alice έχει εγκατασταθεί σε αυτό τον χώρο και γι αυτό είναι άσεμνο. Να δώσουμε φωνή στην επιθυμία μας – κάθε συλλογικότητα ένα μικρόφωνο – να αναμεταδώσουμε επάνω μας «
 (Collettivo A/traverso,
Alice è il diavolo, η Αλίκη είναι ο διάβολος
Milano, L’Erba Voglio, 1976; σελ. 34-35).
«Γκρίζοι ανόητοι επικίνδυνοι θέλουν να κάνουν τον κόσμο να τους ταιριάζει, θέλουν τον κόσμο στα μέτρα τους: επικίνδυνο θαμπό γκρι. Η απολυταρχική κοινωνία του κεφαλαίου ζει από την μονότονη επανάληψη του υπάρχοντος. Χρησιμοποιεί τα αφεντικά, τους αστυνομικούς, τους δικαστές. Κανένας από αυτούς δεν είναι απαραίτητος για τη δομή που χρειάζεται. Κάνουν μια σκατένια ζωή για να είναι ο μόνος δυνατός τρόπος ζωής. Αλλά ο κομουνισμός είναι νέος και όμορφος. (…) Η πρακτική της ευτυχίας είναι ανατρεπτική, όταν συλλογικοποιείται, η θέληση μας για ευτυχία και απελευθέρωση είναι ο τρόμος τους, τους τρομάζει και αντιδρούν με την φυλακή, όταν η καταπίεση της εργασίας, της πατριαρχικής οικογένειας και τους σεξισμού δεν είναι αρκετή. Μα τότε ας το πουν ανοιχτά: το να συνωμοτείτε σημαίνει να αναπνέετε μαζί και γι αυτό είμαστε κατηγορούμενοι, αυτός είναι ο λόγος που μας κατηγορούν, θέλουν να μας κόψουν την αναπνοή, να μας την αφαιρέσουν, διότι αρνηθήκαμε να αναπνέουμε ατομικά, μεμονωμένα, στον τόπο εργασίας μας που προκαλεί ασφυξία, που μας πνίγει, στην σχέση μας μεμονωμένα οικογενειακή, στο ατομοποιημένο σπίτι μας . (…) Ας το πουν λοιπόν ανοικτά: είναι ντανταϊσμός που τρομοκρατεί τους επικίνδυνους βαρετούς γκρίζους φύλακες της τάξης της εκμετάλλευσης και της μιζέριας «.
(Coll. A/traverso,
Alice è il diavolo, η Αλίκη είναι ο διάβολος
Milano, L’Erba Voglio, 1976: σελ. 44-45).
TRASMETTIAMOCI ADDOSSO
   E   R   A   U   N   A   N   O   T   T   E   D   I   L   U   P   I   F   E   R   O   C   I ,   L   ’   A   B   B   I   A   M   O   R   I   E   M   P   I   T   A   D   I   S   U   O   N   I   E   D   I   V   O   C   I
Ήταν μια νύχτα άγριων λύκων, την γεμίσαμε με ήχους και φωνές
αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 1

Μαζική παρανομία,  Δίχως ανακωχή,  Τα θέλουμε όλα,  να πάρουμε την πόλη, επίθεση στον ουρανό,  θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει, μετά τον Μάρξ Απρίλης μετά τον Μάο Ιούνης,  σε σκατένιο μισθό σκατένια δουλειά,  Συνεχής Αγώνας   κάποια απ’ τα συνθήματα που διαβάζουμε εδώ πάνω

Βιβλία και ντοκουμέντα του Κινήματος του ’77, ιούνιος ’76 – μάϊος ’78

Με μια χρονολόγηση του Paolo Tonini

Πορτρέτο μιας γενιάς
»Είναι σαραντάρηδες / πενηντάρηδες άνω-κάτω, γυναίκες που γίνονται όμορφες τώρα, γλυκοί άνδρες που μεγάλωσαν μόνοι τους παιδιά που είναι πλέον έφηβοι, εκπαιδευτικοί όλο και αριστερότεροι από τις τάξεις τους, συνδικαλιστές περιθωριοποιημένοι που δέχονται άσχημη αντιμετώπιση, πελάτες ψυχαναλυτών, ψυχαναναλυτές οι οποίοι επιμένουν να εργάζονται στις USL, κρατούμενοι αμετανόητοι, μετανιωμένοι που δεν φυλακίστηκαν, άλλοι που απλά δεν μετάνιωσαν, ηρωινομανείς από απόγνωση. Άνθρωποι που στέκονται όρθιοι, έξω από την πόρτα, βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο, που όμως δεν χτυπούν το κουδούνι, η πρώτη γενιά αρσενικών που δεν κτύπησε την γυναίκα του, η οποία κατανόησε την ομορφιά στο σκούπισμα του κώλου στα μωρά τους, η πρώτη γενιά γυναικών που διαχειρίστηκε την σεξουαλικότητά της πληρώνοντας όλο το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει για την ελευθερία (και ακόμη περισσότερο). Η πρώτη γενιά γονιών που δεν εκπαίδευσαν τα παιδιά όπως είχαν μορφώσει αυτούς οι γονείς τους. Ξένοι μες την πατρίδα».
 (Raul Mordenti)
III
ΓΙΑ ΤΗΝ ELISA 
Από την VI γιορτή του νεανικού προλεταριάτου (Μιλάνο, Parco Lambro ’76) μέχρι το θάνατο του Άλντο Μόρο τον μάιο 1978 γεννιέται αναπτύσσεται και εξαφανίζεται στην Ιταλία ένα περίεργο κίνημα περίεργων φοιτητών, το κίνημα ’77. Ο Ουμπέρτο Έκο ήταν μεταξύ των πρώτων που αντιλήφθηκε την αυθεντικότητα του σε ένα άρθρο που ονομάζεται Αντικουλτούρα, που δημοσιεύθηκε στο «Πολιτισμός των Μηχανών», «Civiltà delle Macchine» (Έτος XXV ν. 1/2, ιανουάριος / απρίλιος 1977). Δεν ήταν εύκολο να βάλουν μέσα σε πλαίσιο αυτό το νέο Κίνημα, το οποίο τα Χριστούγεννα ήθελε να φάει το αφεντικό αλλά χωρίς να παραιτηθεί από το panettone, το τσουρέκι, Κίνημα που χλευάζει τους εκπροσώπους των θεσμών φωνάζοντας «sceeemo – sceeemo» [»βλάκας-βλάκας»], το οποίο χρησιμοποιούσε το λεξιλόγιο σύμφωνα με τη λογική των Μαρινέτι και Μαγιακόφσκι, Κίνημα που δεν ήξερε που να πάει και δεν ήθελε ούτε να το ξέρει, το οποίο εκφράστηκε μέσα από μια πληθώρα ελεύθερων ραδιοφώνων, συλλογικοτήτων, περιοδικών, ομάδων τελείως αυτόνομων και ανοργάνωτων. Ήταν οι μέρες κατά τις οποίες οι θυσίες φαίνονταν απαραίτητες για την εθνική σωτηρία. Ακριβώς όταν θα έπρεπε να θριαμβεύσει η αυστηρή ομοφωνία, στην επίσημη έκκληση χιλιάδες νέοι δίχως δουλειά χωρίς συνείδηση δίχως μέλλον δήλωσαν απόντες, πήραν στην κατοχή τους, επανοικειοποιήθηκαν την πολιτική, την γλώσσα τους, τα στέκια στις συνοικίες, τις πλατείες κάθε πόλης, τους τοίχους, τα σχολεία και τα χρησιμοποίησαν για να παίξουν , να μιλήσουν, να γράψουν, να ζήσουν, αλλάζοντας πραγματικά για μια στιγμή τη ζωή. Ήταν μια στιγμή απέραντης ελευθερίας, ευτυχίας και επώδυνης συνειδητοποίησης. Βιβλία και περιοδικά είναι εδώ να μαρτυρούν εκείνη τη συλλογική δυναμική, εκείνη την συλλογική ορμή όπου όλοι ήταν εξίσου πρωταγωνιστές, χιλιάδες συγγραφείς χωρίς δικαιώματα: γραπτά στους τοίχους, συνθήματα, θραύσματα σκέψεων, τα λόγια τα έργα και οι πράξεις.
 
Βρίσκομαι στο εργοστάσιο οκτώ ώρες τη μέρα και έχετε την απαίτηση να δουλεύω;
Κυβέρνηση της αριστεράς; Όχι σε κάθε σχεδιασμό καπιταλιστικής σταθεροποίησης
Αγαπητή Elisa, η φιλία σου δεν θα πάψει ποτέ να μου είναι αγαπημένη. Ξεκίνησε σαν μια jaquerie … και για λίγο ήταν η πιο ευτυχισμένη αταξία, αναταραχή. Aκόμη και σήμερα υπάρχουν και εκείνοι που επιμένουν να θέλουν να εξηγήσουν το πώς και σε ποιο βαθμό εκείνες οι ημέρες θα ήταν ένα ορόσημο στην ιστορία του κάτι τι, ένα βήμα για να φτάσουμε σε αυτές τις θαυμαστές και προοδευτικές τύχες του μετά. Αλλά εγώ δεν νομίζω ότι έχουν συμβάλει σε οτιδήποτε μετριέται τόσο στην θλίψη όσο και στην ισορροπία του σήμερα, διαφορετικά απ’ ότι έγινε το ’68. Ήταν μάλλον μια απόκλιση, κάτι απροσδόκητο που διατάραξε τις ισορροπίες των αρχών και της εξουσίας και έδειξε για μια στιγμή τις αβύσσους  φτωχές προλεταριακές και μικροαστικές της δημιουργικότητας και του θυμού. Οι υπέροχες ημέρες που γνωριστήκαμε, η εμπειρία μιας επανάστασης που έμοιαζε να κάνει άνω κάτω την ιστορία και που αντιθέτως ήταν ήδη πέρα, κάπου αλλού. Ημέρες γεμάτες ενθουσιασμό αλλά και φόβο, που δημόσια ομολογήθηκε στα πρώτα συνθήματα που απέρριπταν την σκληρή και καθαρή λογική του αγωνιστή: «Η αστυνομία που πυροβολεί μας φοβίζει πάρα πολύ / παρόλα αυτά ο αγώνας θα είναι σκληρός», σε αντίθεση με όσους, όπως εγώ, έλεγαν πως φόβο δεν είχαν. Και θυμάμαι πολλές συζητήσεις μαζί σου: πάντα μου μιλούσες για μια πραγματικότητα που δυσκολευόμουν να λογαριαστώ με αυτήν, προτιμώντας ηρωικούς προορισμούς και στόχους και μιαν μικρή κατάκτηση του σήμερα. Αλλά συζητώντας και μαλώνοντας ανταλλάξαμε το καλύτερο που είχαμε, τα δεκαεπτά μας χρόνια, όλα εκείνα τα λάθη εκείνη την χαρά, και ήταν μια εμπειρία αγάπης που δεν πληρώνεται με τίποτα. «Eα εα εα / εα εα / εα εα». Ημέρες κατά τις οποίες στις πορείες καλύπταμε το πρόσωπό και με τα δάχτυλά αναπαριστούσαμε «την συντρόφισσα P38», ενώ στην άλλη πλευρά τα πρόσωπα των αστυνομικών ήταν εξοργισμένα από την ένταση, φαινόταν σαν ένα παιχνίδι, αλλά τα θύματα
V
ήταν αληθινά και οι αμοιβαίες κατηγορίες θέατρο, υποκρισία. Mπορούσε να συμβεί στη διάρκεια ενός χορού σε κύκλο, ή μια συνέλευση όπου ο καθένας αντί να συζητά τα θέματα στην ημερήσια διάταξη μιλούσε για τον εαυτό του, και κάποιος αγανακτισμένος συντονιστής ή leader χλευάζονταν με ένα «Ué Guagliò vatténne / ci hai scassato o’ cazzo» »φύγε, μας έπρηξες τ’ αρχίδια». Πως το προσωπικό ήταν πολιτικό το είχαν ουρλιάξει οι γυναίκες και είχε γραφτεί σε ένα βιβλίο, Porci con le ali , Γουρούνια με φτερά, βιβλίο που συζητήθηκε πολύ, δέχτηκε κριτικές αλλά διαβάστηκε από όλους. Ο θυελλώδης λεκές που ζωγράφισες εξακολουθεί ν’ απεικονίζει έναν μπλε τοίχο καθρέφτη. Δικαστής ή νοικοκυρά, όποιο δρόμο κι αν διάλεξες είμαι σίγουρος πως το βλέμμα σου αντανακλά την πραγματικότητα με την ειρωνεία και την εξυπνάδα που είχες πάντα. Μια άλλη και πιο ευτυχισμένη ωριμότητα μπορώ να την φανταστώ και να σου την ευχηθώ, απεριόριστη.
Το ότι σου γράφω σήμερα μετά από είκοσι και πλέον χρόνια μέσα από ένα κατάλογο βιβλίων μπορεί να φαίνεται εκκεντρικό. Μα ένας άλλος τρόπος να θυμάμαι δεν υπήρχε. Μου αρέσει να φαντάζομαι πως μία ημέρα θα συμβεί να βρεις αυτό τον κατάλογο, στο σπίτι φίλων, ποιος ξέρει, ίσως πάνω στον πάγκο μεταχειρισμένων βιβλίων ή ανάμεσα στα συσσωρευμένα με βαριεστημάρα χαρτιά διαφημιστικών deidépliants.  Ήθελα μόνο να σου πω ότι μετά από μερικά knock-out είμαι λιγότερο καλός αλλά σε καταλαβαίνω λίγο περισσότερο. Η όλο και πιο έξυπνη ιστορία αφήνει κάτι τις στους ανθρώπους, είτε τους συντρίψει, είτε περάσει από πάνω τους περιφρονητική, και μερικές φορές είναι αβέβαιη η γεύση, μια μουσική που διαπερνά ή η ιδέα μιας κατεύθυνσης, δεν ξέρω τι άλλο. Το ’77 έχει αφήσει το ίχνος του, όχι εύκολα κατανοητό, περισσότερο ερωτήσεις παρά απαντήσεις και ακραίες προσπάθειες απελευθέρωσης: «Ας τελειώνουμε με την Καρδιά και την Πολιτική», για παράδειγμα. Και πάνω κάτω σου μοιάζουν. Γεια σου Paolo 

https://aenaikinisi.wordpress.com/dopo-marx-aprile/

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Συμβουλές [ή όχι] για τις αγορές σας: Έτρεχα σκεπτόμενος την Anna, του Pasquale Abatangelo – Consigli (o sconsigli) per gli acquisti: Correvo pensando ad Anna, di Pasquale Abatangelo

Μια ιστορία των χρόνων εβδομήντα

Μέσα από την κοπριά των πολλών δήθεν απομνημονευμάτων για τη δεκαετία του Εβδομήντα, συμβαίνει σε κάποιο σημείο να ξεθάψουμε το πιο όμορφο λουλούδι. Είναι η ειλικρινής και τραγική ζωή του Pasquale Abatangelo που μας επιστρέφει, μας δίνει πίσω την έννοια και την σημασία μιας συλλογικής ιστορίας που θάφτηκε από την μνησίκακη ιστορία των νικητών, της δεξιάς και της αριστεράς. Εδώ και πάρα πολύ καιρό έχουν αλλάξει το όνομα στα πράγματα, αλλά παραμένει άγρια αληθινός ο στίχος της Gertrude Stein, Γερτρούδης Στάιν: ένα τριαντάφυλλο είναι ένα τριαντάφυλλο είναι ένα τριαντάφυλλο. Αυτή η αυτοβιογραφία επιστρέφει νόημα σε ένα όνομα που πλέον έχει στραγγιστεί από υλικά νοήματα, από φυσικές έννοιες και σημασίες : τον κομμουνισμό. Η ζωή του Abatangelo Pasquale είναι ο ιταλικός κομμουνισμός των χρόνων Εβδομήντα. Η ζωή του ως συνεκδοχή μιας γενιάς επαναστατών αγωνιστών οι οποίοι, στερημένοι από τα πάντα, εκτός από την πειθαρχία και την αυτοθυσία τους, βρέθηκαν σε θέση να βάλουν το φόβο στην εξουσία, μπόρεσαν να κάνουν την εξουσία να φοβηθεί. Είναι αυτό ένα προνόμιο που πλήρωσαν ακριβά: πολλοί δεν άντεξαν, άλλοι διατήρησαν την αξιοπρέπειά τους ανέπαφη. Ο Pasquale ήταν ένας από αυτούς.

Η ζωή του Pasquale περικλείει συμβολικά την αίσθηση και το νόημα της μακράς δεκαετίας των ταξικών αγώνων στην Ιταλία ανάμεσα στο 1968 και το τέλος της δεκαετίας του Εβδομήντα. Μια ζωή ανθρώπων που δεν τους έδιναν μεγάλη σημασία, ζωή ανθρώπων δίχως αξία, και ήταν πολλές εκείνη την εποχή, απ’ το σχολείο σε αυτό του δρόμου, την πρώτη ληστεία, στη φυλακή. Αλλά η αναγέννηση στον κομμουνισμό έγινε μέσα σε εκείνη την συλλογική ιστορία που συγκλόνισε τις μοίρες μιας γενιάς. Ο απολιτικός Pasquale έπρεπε να λογαριαστεί με την επαναστατική επείγουσα ανάγκη, με τον επαναστατικό χαρακτήρα μιας γενιάς που σάρωσε τα ατομικά πεπρωμένα: «Εδώ δημιουργήθηκαν οι βάσεις, τα θεμέλια της ιταλικής ιδιαιτερότητας. Και στη Γαλλία, και στη Γερμανία, στην Αγγλία, στις ΗΠΑ το Εξήντα οκτώ βρήκε τις λέξεις για να κατανοήσει, να περιγράψει και να απορρίψει στο σύνολο τους τους θεσμούς . Αλλά μόνο στην Ιταλία δημιουργήθηκε μια equal δυναμική, ομότιμη, οριζόντια και οσμωτική ανάμεσα στους ποινικούς και τους επαναστάτες. Χρόνια αργότερα, στα βιβλία φιλοσοφίας βρήκα τις σωστές λέξεις για να περιγράψω την σημασία αυτής της συνάντησης: αμοιβαία αναγνώριση «. Η αμοιβαία αναγνώριση στην οποίαν αναφέρεται ο Pasquale δεν είναι «μόνο» μεταξύ των κοινών κρατουμένων και των πολιτικών αγωνιστών, μαχητών. Είναι εκείνη ανάμεσα σε ένα κομμάτι των κατώτερων τάξεων και των επαναστατικών πρωτοποριών. Αυτή είναι η σχέση που εξηγεί την μη φυσιολογική διάρκεια και την σκληρότητα της μάχης, της σύγκρουσης που έσυρε την χώρα σε έναν αληθινό εμφύλιο πόλεμο – αν και “χαμηλής έντασης”. Αυτή είναι η ιταλική ιδιαιτερότητα, η οποία επέτρεψε την δημιουργία ενός μαζικού επαναστατικού κινήματος και, ταυτόχρονα, την ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα:«Οι νέοι αμφισβητίες που διαμαρτύρονταν και κατέληγαν στη φυλακή συνέβαλαν στη διεύρυνση των πολιτικών και πολιτιστικών οριζόντων των πρωτοποριών του κινήματος των κρατουμένων. Αλλά και οι ληστές και οι κλέφτες εμπλούτιζαν τις πολιτικές και ανθρώπινες αποσκευές των αγωνιστών της άκρας αριστεράς. Η επιρροή αναπτύσσονταν και στις δύο κατευθύνσεις. Οι κατάδικοι ιδιοποιούνταν την κουλτούρα και την πολιτική εμπειρία των εξηνταοκτάρηδων, που ήταν απαραίτητες για να δώσουν νόημα σε μια συλλογική αναταραχή, σε εκείνο το τίναγμα και ξέσπασμα που διαφορετικά θα προορίζονταν να πυρποληθεί και να καεί μέσα σε ένα είδος jaquerie. Οι εξωκοινοβουλευτικοί, στο μεγαλύτερο τους μέρος μικροαστικής κοινωνικής προέλευσης, κατάπιναν με γρήγορες γουλιές την συγκεκριμένη γνώση των κρατουμένων, φρούτο και αποτέλεσμα των όξινων εμπειριών που βίωναν στα περιθώρια της κοινωνίας».

Αλλά μέσα σε αυτή τη συλλογική ιστορία περιλαμβάνεται η συγκεκριμένη ιστορία του Pasquale, κατανοητή μόνο αν τοποθετηθεί μέσα στη δεκαετία του Εβδομήντα, αλλά – ταυτόχρονα – πλήρως αντάξια των εξαιρετικών χαρακτηριστικών του ανθρώπου. Ο Pasquale συνελήφθη την τελευταία και οριστική φορά το 1974. πολιτικοποιείται μέσα σε λίγο χρόνο, ιδρύει μαζί με άλλους συντρόφους τους Nap της Φλωρεντίας, τους ένοπλους προλεταριακούς Πυρήνες, και κατά τη διάρκεια μιας προλεταριακής απαλλοτρίωσης που έληξε με τραγικό τρόπο συλλαμβάνεται και φυλακίζεται μέχρι το 1993 για να βγει με αναστολή, στην οποίαν ακολούθησαν άλλα δέκα χρόνια ημιελευθερίας και επιτηρημένης ελευθερίας. Είκοσι χρόνια συνεχούς κράτησης στις ειδικές φυλακές, είκοσι χρόνια εξεγέρσεων, ταξικών αγώνων στο εσωτερικό των κατασταλτικών δομών, ξυλοδαρμών που υπέστη, τους οποίους, όταν ήταν δυνατόν, ανταπέδιδε, είκοσι χρόνια εγκλεισμού δίχως καμιά θυματοποίηση από πλευράς του. Δεν υπήρχαν περιθώρια για κλαψούρισμα κατά τη διάρκεια της πάλης των τάξεων, αλλά είναι ένα πράγμα να το λέμε ή και μόνο να το «σκεπτόμαστε» με ψυχραιμία, ένα άλλο είναι να το ασκούμε για είκοσι ολόκληρα ατέλειωτα χρόνια, μακριά από αυτούς που αγαπάμε, από την κανονική ζωή, ή ακόμα και από την στράτευση σε συνθήκες ελευθερίας. Ο κομμουνισμός στην Ιταλία και στη δεκαετία του Εβδομήντα σήμαινε και αυτό: όχι μόνο «την μετατροπή» ενός προλετάριου σε πειθαρχημένο επαναστάτη αγωνιστή της ταξικής πάλης, αλλά το άνοιγμα του κόσμου της «κουλτούρας» σε όσους πάντα αρνούνταν τους ταξικούς μηχανισμούς της: «Τα βιβλία μου έδωσαν αυτοπεποίθηση, παραδίδοντας μου αλήθειες που ποτέ δεν θα ξεχάσω σε όλη μου την ζωή σαν κομμουνιστή αγωνιστή. Αλλά με δίδαξαν, επίσης, ότι το να μισώ δεν έφτανε, και ήταν εύκολο να το παραδεχτώ αν ο κόσμος που έπρεπε να κληρονομήσουμε ήταν αυτός του Fabrizio del Dongo ή του Pierre Bezuchov, πιο δύσκολο γίνονταν αν η ανάγνωση διακόπτονταν από τις κραυγές που έρχονταν από τους διαδρόμους, σε εκείνη την σκατένια φυλακή όπου το να χτυπούν τους κρατούμενους ήταν σαν να παίζουν tresette, στα χαρτιά». Ο αντάρτης Abatangelo, ο εξεγερμένος, ήταν μια μηχανή που κατασκευάστηκε από την κοινωνία για να μισεί. Η φυλακή ήταν ο τόπος όπου αυτό το μίσος πολλαπλασίαζε τη δύναμή του και κυλούσε στις φλέβες των κρατουμένων. Αλλά η αναγέννηση στον κομμουνισμό συνεπάγονταν επίσης την αμφισβήτηση της εξεγερμένης φύσης των: το ταξικό μίσος ήταν η πηγή, το ελατήριο, που δεν μπορούσε να παρακαμφθεί, αλλά η επαναστατική μαχητικότητα τους δεν θα μπορούσε να επιλυθεί μόνο μες το μίσος, έχοντας σαν ποινή την επιστροφή στην εξεγερτικότητα ως αυτοσκοπό, από την οποίαν όμως είχαν απομακρυνθεί, με δυσκολία, και είχαν χειραφετηθεί με ριζοσπαστικό τρόπο. Κι εδώ: εύκολο να το γράψεις, πολύ δύσκολο να το κάνεις μέσα στο κύκλωμα των ειδικών φυλακών, όπου η εκμηδένιση της προσωπικότητας σου ήταν ο πρώτος στόχος της καταστολής. Ακόμη περισσότερο: εύκολο για κάποιον «πολιτικό» ο οποίος γρήγορα μορφώθηκε από τις σκληρότητες της φυλακής, πολύ λιγότερο για έναν εξεγερμένο προλετάριο που πολιτικοποιήθηκε αργότερα, ακριβώς σε εκείνη τη φυλακή που ευνοούσε την κακία και το μίσος σαν τον μοναδικό υπαρξιακό ορίζοντα.
Αλλά η «δύναμη» του βιβλίου είναι κάπου αλλού και όχι στην απλή επίκληση της προσωπικής εμπειρίας, που είναι έτσι κι αλλιώς σημαντική, και σε πολλά χωρία, συγκινητική ακριβώς λόγω της ειλικρίνειας που είναι απαλλαγμένη από κάθε προσπάθεια μεταθανάτιας νομιμοποίησης. Το βιβλίο δεν είναι μόνο μνήμη και μαρτυρίες, αλλά και πολιτική ανάλυση. Δεν έχει υποβιβαστεί σε αντικείμενο απλής απομνημόνευσης, που είναι από μόνη της εργασία αξιοπρεπής, αλλά κατά κάποιο τρόπο «ήσσονος σημασίας». Οι μνήμες του Pasquale, οι αναμνήσεις του, συνυφασμένες διαπλέκονται με τον πολιτικό στοχασμό για τον ένοπλο αγώνα, για το τέλος του, σχετικά με τους πιθανούς δρόμους τους οποίους δεν μπόρεσε να ακολουθήσει με αποτέλεσμα το τέλος του κομμουνισμού στην Ιταλία νοούμενου σαν το πραγματικό κίνημα που ανατρέπει την καθεστηκυία τάξη, την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων : «Οι BR ουδέποτε υπήρξαν ένα «σύμβολο», ένα εμπορικό σήμα, όπως λέγετε σήμερα. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ήταν ένα οργανωμένο σώμα ανδρών και γυναικών που είχαν δώσει βάθος στις ενέργειές τους μαχόμενοι, και που έσβησε κάνοντας τον ένοπλο αγώνα, διότι, στις στρατηγικές και τακτικές επιλογές, δεν κατάφερε να κοιτάξει πέρα από το κοινωνικό κύκλο αγώνων που το είχε παράξει σαν πολιτική και στρατιωτική πρωτοπορία ».

Όπως έχουμε πει πολλές φορές, η δεκαετία του Ογδόντα – νοούμενη ως γενικευμένη απομάκρυνση της κοινωνίας από την πολιτική, τα χρόνια Ογδόντα νοούμενα σαν οριστική εξαφάνιση του κομμουνισμού ως ορίζοντα των ταξικών αγώνων στη χώρα – δεν ήταν αναπόφευκτα στην Ιταλία. Παρά την σκληρότητα και την μεγάλη διάρκεια της σύγκρουσης που έλαβε χώρα την προηγούμενη δεκαετία, ήταν δυνατές πολιτικές εξελίξεις σε θέση να αλλάξουν τις μορφές πάλης, χωρίς να εγκαταλειφθεί η ουσία. Αλλού – σε συνθήκες και περιπτώσεις παρόμοιες που σημαδεύτηκαν από την κατασταλτική βία – αυτό το βήμα έγινε, αυτό το πέρασμα, συσσωρεύοντας στα ανταγωνιστικά κινήματα μια σχέση ανάμεσα στις ανάγκες επιβίωσης και στις αντικαπιταλιστικές πολιτικές στρατηγικές. Αν και έγινε αναρροή όσον αφορά τον στόχο, διατηρήθηκε ένας δεσμός, ιστορικός και ιδανικός. Στην Ιταλία όχι. Στην Ιταλία,  όπως γράψαμε σε άλλη ευκαιρία, in un’altra occasione, «με τη δεκαετία του Εβδομήντα εξαφανίζεται ο κομμουνισμός, δηλαδή η δυνατότητα να οργανώνονται ταξικοί αγώνες για την δύναμη, την ενέργεια που περιέχουν, σίγουρα με τις μορφές και τα νέα περιεχόμενα που απαιτεί και επιβάλει η επικαιρότητα, μια εναλλακτική πολιτική στον καπιταλισμό, και να ξέρουν, να είναι σε θέση μέσα από αυτήν να οικοδoμήσουν, να καθιερώσουν σχέσεις με την πλειοψηφία του ιταλικού προλεταριάτου. Αυτός που ήταν σε θέση να το κάνει (όπως το κίνημα που οδήγησε στην Γένοβα), το έκανε σε βάρος του ίδιου του κομμουνισμού, με το να συρρικνώνεται σε έναν ριζοσπαστικό ρεφορμισμό α-κομμουνιστικό και διεκδικιστικό. Εκείνοι που παρέμειναν κομμουνιστές, δεν ήταν πλέον σε θέση να υφαίνουν την πολιτική τους εμπειρία με αυτήν της πλειοψηφίας (οπότε και της συναίνεσης) του εθνικού προλεταριάτου, έχοντας συρρικνωθεί στην κατάσταση υπαρξιακής μειοψηφίας από την οποία δεν ξέρουν πώς να εξέλθουν (τόσο στις συγκρουσιαστικές εκδόσεις της όσο και σε εκείνες τις μικρο-κομματικές) ».

Είναι πάλι ο Pasquale που το εντοπίζει με τον καλύτερο τρόπο και με τις κατάλληλες λέξεις σε ένα από τα τελευταία βήματα του βιβλίου: «Ο ένοπλος αγώνας γεννήθηκε σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, συγκυρία. Ενσάρκωνε μια πολιτική πρόκληση που προϋπέθετε μια κοινωνία διαποτισμένη με κομμουνισμό και μια ισχυρή ριζοσπαστικοποίηση των μαζών. Αυτές οι προϋποθέσεις, αυτές οι συνθήκες είχαν εξαφανιστεί. Να τις επανενεργοποιήσουμε ήταν ένα καθήκον. Αλλά δεν μπορούσαμε να υποκαταστήσουμε μια παρόμοια δουλειά με τη χρήση μεμονωμένων δράσεων, δεν έπρεπε, σε μιαν Ιταλία όπου, αν μη τι άλλο, το πρόβλημα ήταν πως χρειάζονταν μια νέα μαρξιστική παιδεία, εκπαίδευση των κινημάτων, χρειάζονταν ένας νέος μαρξιστικός αλφαβητισμός των κινημάτων που, σε γενικές γραμμές, δήλωναν πως ήταν κατά της παγκοσμιοποίησης».

Είναι από εδώ πού θα πρέπει σήμερα να ξεκινήσουμε πάλι απ’ την αρχή. Είναι αυτός ο τρόπος, το νόημα του προβληματισμού, της σκέψης, του στοχασμού που πρέπει να κινηθεί εκ νέου μέσα στα ιταλικά αντικαπιταλιστικά κινήματα. Να επανενεργοποιηθεί ένας κύκλος ταξικών αγώνων που να μπορούν να συνδεθούν με τις αναγκαιότητες του προλεταριάτου, σε θέση να δημιουργήσει μαζί του και να καθιερώσει μια γλώσσα και συμπεριφορές ενιαίες και κοινές, αλλά – ταυτόχρονα – να μην θυσιάζει στο βωμό αυτής της σχέσης τον κομμουνισμό. Είναι ένας προβληματισμός, μια παρατήρηση ωστόσο, την οποίον πολλοί από τους συντρόφους του Pasquale έκαναν στη δεκαετία του Ενενήντα, ένα σχόλιο που δεν εισακούστηκε από ένα κίνημα αποπλανημένο από τις μεταμοντέρνες σειρήνες του τέλους της ιστορίας. Λάθεψαν κατ΄αρχάς οι ερυθρές Ταξιαρχίες, που δεν μπόρεσαν να διατηρήσουν ενιαίο ένα σκεπτικό και επιχείρημα που χάθηκε μέσα στα ρυάκια του κατακερματισμού που πήγαν να συναντήσουν στη δεκαετία του Ογδόντα. Έκανε λάθος ένα κίνημα που εγκατέλειψε κάθε επαναστατική στρατηγική, εν και μέσα στο δίκαιο καθήκον να συνεχίσει να παραμένει γαντζωμένο με οποιοδήποτε μέσο απαραίτητο στα ζωντανά ρεύματα μιας κοινωνίας που βρίσκονταν στη φάση της προοδευτικής διάσπασης προς τον ατομικισμό. Όμως, η συλλογιστική που προτείνει ο Pasquale μας φαίνεται να αντέχει πλήρως, και γι αυτό σας μεταφέρουμε ένα μεγάλο απόσπασμα:

«Αν σκοτώνω τον Biagi και τον D’Antona χωρίς κανένα κοινωνικό υπόβαθρο, μόνο και μόνο επειδή ο πόλεμος μακράς διάρκειας θα πρέπει να έχει κάποιες αναλαμπές κάθε δέκα με δεκαπέντε χρόνια μέσα στην έρημο της ιστορίας, αναλαμβάνω τις ευθύνες. Αν πηγαίνω στη Γένοβα για να τους αμφισβητήσω, να διαμαρτυρηθώ ενάντια στους G8 με ένα happening που, μπροστά στην αγριότητα της αστυνομίας, αφήνει πίσω του μόνο απογοήτευση και θυματοποίηση, αποδέχομαι την ευθύνη. Αυτό είναι το παιχνίδι που παίζουμε, όταν προσπαθούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Το να είσαι συνεπής είναι σημαντικό. Όντες επαναστάτες, όμως, σημαίνει κάτι περισσότερο. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αυταπάτες όσον αφορά τον εχθρό. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε την ταπεινότητα να ξεκινήσουμε από το τέλος, ξανά από την αρχή, από τα κάτω, όταν οι ήττες έχουν αποκόψει τις πρωτοπορίες από τις μάζες. Σημαίνει να κατανοήσουμε ότι δεν μπορούμε πάντα να είμαστε συμπαθείς και πως, αν η αντίφαση μεταξύ των μέσων και των σκοπών του αγώνα πάντα ανθίζει μέσα στην ιστορία, πρέπει να υπάρχει ένας λόγος. Στρατηγική και τακτική, λέγαμε κάποτε. Είναι λόγια που τα αναιρέσαμε πάρα πολύ σύντομα. Λόγια που δοκίμασα να στρώσω επάνω στα κρεβάτια της διαμαρτυρίας, της αμφισβήτησης, και που πρέπει να τα συμπεριλάβουμε και πάλι στον λόγο μας, αν θέλουμε να επανέλθουμε, για να φοβίσουμε ξανά την εξουσία».

Αυτό το βιβλίο είναι ένα επίκαιρο θέμα, είναι ένα επίκαιρο αντικείμενο. Δεν είναι μια μουσειακή διεκδίκηση-ανάληψη ευθύνης μιας πολιτικής εμπειρίας, κι ας ήταν εξαιρετική. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, οι εξομολογήσεις ενός επαναστάτη, σημαντικές ακριβώς επειδή δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να είναι τέτoιες ρητώς. Το μόνο μειονέκτημα είναι η πιθανή απουσία του ίδιου του βιβλίου από τα μεγάλα κυκλώματα της διανομής βιβλίων. Με αυτή την έννοια, θα πρέπει να είναι καθήκον των συντρόφων να βγάλουν από την αφάνεια αυτό το έργο, μέσα στην οποίαν, δυστυχώς, θα μπορούσε να υποβιβαστεί χωρίς την κατάλληλη υποστήριξη και προώθηση. Θα ήταν μια χαμένη ευκαιρία.

Δύσκολο να «προβούμε σε απολογισμό» της μεγάλης επιχειρηματολογίας του Pasquale Abatangelo. Θα δανειστούμε τα λόγια του, που κάνουμε δικά μας σε όλες τις αποχρώσεις τους, γιατί κατά κάποιο τρόπο καθοδηγούν το σκεπτικό των επαναστατών κάθε ηλικίας και εποχής: «Πώς μπορούμε να κερδίσουμε; Αυτό δεν είναι εύκολο. Το πρώτο πράγμα είναι να εγκαταλείψουμε τις αυταπάτες. Το δεύτερο είναι να καταλάβουμε ότι πρέπει να οργανωθούμε. Οι αντάρτες, οι επαναστάτες, οι εξεγερμένοι χρειάζονται λίγο χρόνο για να κατανοήσουν αυτά τα πράγματα. Προσκολλούνται σε όνειρα προσωπικής αντεκδίκησης. Περιφρονούν την πειθαρχία, γιατί νομίζουν ότι είναι ένα σημάδι αδυναμίας. Αλλά κάτω από ορισμένες συνθήκες, ένας εξεγερμένος μπορεί να γίνει επαναστάτης. Είναι ήδη μια νίκη. Όχι επειδή κάποιος, ένας φοιτητής ή ένας εργαζόμενος, τον έβαλε μέσα σε ένα καθαρό και τακτοποιημένο σπίτι. Αλλά επειδή ο θυμός του έχει βρει έναν ορίζοντα. Και αυτός ο ορίζοντας γίνεται τη ζωή του». Επιπλέον, όπως τελειώνει ο Pasquale, « οι ιστορίες σαν τις δικές μου πάντα ξεκινούν και πάλι». Είναι η ομορφιά και η τραγωδία του κομμουνισμού.

 

1944 letture totali 276 letture oggi

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

»Δεν υπάρχει κανένας πραγματικός πόλεμος στην ισλαμική τρομοκρατία από πλευράς Ηπα και Εε» – “Non c’è alcuna vera guerra al terrorismo islamico da parte di Usa e Ue”

9379 visualizzazioni

170316202633-donald-trump-mohammad-bin-salman-of-saudi-arabia-exlarge-169

Αυτή τη φορά οι Usa επιτέθηκαν στη Siria. Μιλάμε γι αυτό το γεγονός με τον Fulvio Scaglione, δημοσιογράφο, εδώ και χρόνια υποδιευθυντή της Famiglia Cristiana. Καλημέρα Fulvio, ευχαριστούμε που είσαι μαζί μας.

Σας ευχαριστώ καλημέρα σε όλους.

Ξυπνήσαμε σήμερα το πρωί με την επίθεση, με τους 59 πυραύλους των ηνωμένων πολιτειών που εκτοξεύτηκαν ενάντια στην Συρία και ως εκ τούτου με έναν πόλεμο που βρίσκεται ακόμη πιο κοντά;

Όχι, εγώ δεν νομίζω ότι αυτός είναι ο πρόλογος ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, όπως πολλοί λένε, ακόμη και με κάποια εύλογη ανησυχία. Αλλά νομίζω ότι είναι η πολλοστή απαγγελία, η πολλοστή ρητορική διακήρυξη μιας ακόμη μασκαράτας αυτού του πολέμου που εδώ και έξι χρόνια, εκτός του ότι είναι μια γκροτέσκα απίστευτη σφαγή, είναι επίσης μια αναπαράσταση. Πιστεύω ότι οι ρώσοι είχαν ενημερωθεί για αυτή την αμερικανική επιχείρηση, η οποία είναι μια πολύ εστιασμένη επιχείρηση, που οδηγήθηκε να πράξει, στην πραγματικότητα, ελάχιστε ζημίες και να αποφύγει να δώσει την ιδέα ότι πρόκειται για αντίποινα που έγιναν με αδιάκριτο τρόπο. Πιστεύω ότι αυτή η επιχείρηση δεν δρομολογήθηκε από τον Trump για τους διακηρυγμένους λόγους . Σίγουρα δεν είναι μια επιχείρηση που βοηθά στην εξάλειψη της τρομοκρατίας, όπως δήλωσε ο Trump. Σίγουρα δεν είναι μια πράξη που θα φέρει κάτω, που θα ρίξει το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Νομίζω ότι ο Trump χρειάζονταν να στείλει ένα μήνυμα στους ψηφοφόρους του και στο αμερικανικό κοινό μέσα στις ηνωμένες πολιτείες, ένα σήμα που λέει, « δεν είναι αλήθεια ότι είμαι υπό τον έλεγχο των ρώσων, δεν είναι αλήθεια ότι είμαι διατεθειμένος να κάνω όλους τους συμβιβασμούς για να ευχαριστήσω τον Βλαντιμίρ Πούτιν.» Αυτή είναι η αίσθηση, το νόημα. Από την άλλη πλευρά, είναι μια στρατιωτική επιχείρηση που μας λέει επίσης και άλλα πράγματα.

Για παράδειγμα, έκανε περισσότερες ζημιές στον Μπασάρ αλ-Άσαντ σε μια νύχτα ο Trump από τις ζημιές που έκανε μέσα σε δύο και μισά χρόνια στο ISIS ο Μπαράκ Ομπάμα με τις υποτιθέμενες βομβιστικές επιθέσεις του. Kαι αυτό είναι κάτι που πρέπει να υπογραμμίσουμε. Φυσικά, η κατάσταση παραμένει αμετάβλητη στην επαρχία Ιντλίμπ, όπου υπήρξε η επίθεση τις προάλλες που έκανε τόσους θανάτους, γιατί, όσο κι αν εμφανίζεται το πρόσωπο του θυμού και του οίκτου, η κατάσταση στην επαρχία Ιντλίμπ παραμένει η εξής: οι «μετριοπαθείς αντάρτες», αυτοί που θα έπρεπε να είναι, σύμφωνα με ορισμένους, η ελπίδα για το μέλλον της Συρίας, βρίσκονται σε μεγάλη δυσκολία, διότι η στρατιωτική επικράτηση στην επαρχία είναι όλη υπέρ των τζιχαντιστών της Αλ Nusra , οι οποίοι είναι μαχητές της Αλ Κάιντα. Οπότε, η κατάσταση εκεί είναι αυτή, δηλαδή, πως η τρομοκρατία έχει το πάνω χέρι στην επαρχία αυτή που εξακολουθεί να διαφεύγει από τον έλεγχο της Ρωσίας και του Assad.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση για την κατάσταση αυτή, και για άλλες στο παρελθόν, είναι πως δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές οι συνέπειες ορισμένων ενεργειών. Η παγκόσμια τρομοκρατική επίθεση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, σίγουρα δεν είναι αποσυνδεδεμένη από τις πολιτικές που η Δύση κράτησε, εφάρμοσε στην περιοχή για 25 χρόνια. Κι όμως η μέθοδος φαίνεται πως συνεχίζει να είναι η ίδια. Εμείς βάζουμε τα χέρια μας εκεί, κάνουμε εκείνο που ενδεχομένως μας χρησιμεύει εκείνη την στιγμή, χωρίς καν να ρίχνουμε το βλέμμα μας στην μεσοπρόθεσμη ή μακροπρόθεσμη περίοδο. Είναι λοιπόν πιθανή αυτή η ανάγνωση;

Σίγουρα είναι μια πιθανή ανάγνωση. Αλλά επιμένω, και ο υποτιθέμενος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» που κηρύχθηκε το 2001, μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους, είναι με τη σειρά του, μια αναπαράσταση. Από το 2000 έως το 2016, οι νεκροί από το χέρι της ισλαμικής τρομοκρατίας, η οποία είναι 95% σουνιτική ισλαμική τρομοκρατία, αυξήθηκε κατά 9 φορές. Έτσι, δεν υπάρχει κανένα αποτέλεσμα σε αυτό τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, διότι, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει κανένας πραγματικός πόλεμος κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας.  Δεν μπορεί να υπάρξει κανένας πραγματικός πόλεμος στην ισλαμική τρομοκρατία όσο οι δυτικές χώρες – πρώτες οι ΗΠΑ, αλλά και το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η ίδια η Ιταλία – είναι οι καλύτεροι φίλοι, οι καλύτεροι εμπορικοί συνεργάτες, οι καλύτεροι στρατιωτικοί σύμμαχοι των χωρών που, σύμφωνα με όλα όσα γνωρίζουμε, είναι οι κύριοι χορηγοί και οι δανειστές και οι ιδεολόγοι της τρομοκρατίας. Δηλαδή οι πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου. Αυτή δεν είναι μια άποψη, είναι ένα γεγονός. Όλα αυτά που σοβαρά, επιστημονικά, γνωρίζουμε, μας λένε ότι οι χώρες που εμπνέουν και χρηματοδοτούν την ισλαμική τρομοκρατία στον κόσμο είναι εκείνες: η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ. Εκείνες, και πάντα εκείνες, οι ίδιες, εδώ και 40 χρόνια. Από την άλλη πλευρά, αυτή η γνώση μας επιβεβαιώθηκε και από τα e-mail της Χίλαρι Κλίντον, που οι Wikileaks μας αποκάλυψαν για πρώτη φορά το 2010 και μετά το 2015. Φτάνει να πάμε να δούμε στο σάϊτ των Wikileaks , να διαβάσουμε τα πράγματα που η Κλίντον έγραφε στους συνεργάτες της σε αυτές οι περιπτώσεις. Eίναι η ίδια η Κλίντον που λέει ότι οι κυβερνήσεις της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ είναι οι χρηματοδότες του Isis. Έτσι, από τη στιγμή που εμείς δεν λαμβάνουμε μέτρα κατά των χωρών αυτών, αλλά λαμβάνουμε μέτρα κατά των χωρών που θα μπορούσαν να έχουν ίσως άλλες ευθύνες, αλλά όχι εκείνες – όπως κάναμε με το Ιράκ, με τη Λιβύη, τη Συρία – είναι προφανές ότι κανένας πόλεμος κατά της τρομοκρατίας υπάρχει πραγματικά και ουδέν αποτελέσματα θα επιτευχθεί.

Αυτή η αναπαράσταση είναι ανησυχητική, γιατί είναι πολύ σχετική με την πραγματικότητα. Τι μπορούμε να περιμένουμε στις σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, ιδίως υπό το πρίσμα των όσων είπατε προηγουμένως: οι ρώσοι είχαν προειδοποιηθεί για την επικείμενη επίθεση.

Πιστεύω ότι στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας, του Ισραήλ, της Συρίας, κλπ παίζεται ένα πολύ περίπλοκο παιχνίδι. Είναι αυτών των ωρών, για παράδειγμα, η είδηση ότι η Ρωσία έχει αποφασίσει να αναγνωρίσει τη Δυτική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ, η οποία είναι μια αρκετά εντυπωσιακή απόφαση. Είναι η ίδια στάση που είχε προβάλει ο Trump, και στον οποίον είχε ασκηθεί μεγάλη κριτική εξ αιτίας αυτής της απόφασης. Το ίδιο το Ισραήλ, εξ άλλου, που υποστήριξε τον Trump στους βομβαρδισμούς κατά της Συρίας. Έτσι, σε όλη αυτή την περιοχή, αυτή την μεγάλη αποσταθεροποιημένη περιοχή, παίζετε ένα παιχνίδι μεταξύ περιφερειακών δυνάμεων και παγκόσμιων δυνάμεων πολύ περίπλοκο, πολύ πολύπλοκο, το οποίο προφανώς εν μέρει ξεφεύγει ακόμα και από τους καλύτερους παρατηρητές. Είναι ένα παιχνίδι που κατά πάσα πιθανότητα θα δούμε τις συνέπειες του μόνο μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

Ξεκάθαρο. Fulvio εγώ σε ευχαριστώ που ήσουν μαζί μας και που μας βοήθησες να ξεκαθαρίσουμε λιγάκι αυτό το τόσο περίπλοκο πλαίσιο, αυτή την τόσο πολύπλοκη εικόνα.

Ευχαριστώ σε εσάς

8 απριλίου 2017 – © Δυνατή η αναπαραγωγή ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΡΗΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ του CONTROPIANO

Τελευταία μεταβολή: 8 απριλίου 2017, ώρα 8:35STAMPA

 http://contropiano.org/news/internazionale-news/2017/04/08/non-ce-alcuna-vera-guerra-al-terrorismo-islamico-parte-usa-ue-090699
ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Ο δαμαστής

Ένας ΛΙΘΟΔΟΜΟΣ προχώρησε εμπρός κατόπιν και είπε: Μίλησε μας για Κατοικίες.

Κι εκείνος απάντησε λέγοντας: Χτίστε με τη φαντασία μία αναδεντράδα στην εξοχή πριν χτίσετε κατοικία εντός των τειχών της πόλης. Διότι όπως επιστρέφετε στο σπίτι σας το σούρουπο, έτσι επιστρέφει και ο οδοιπόρος, ο αιώνια απόμακρος και μοναχός που έχετε εντός σας. Το σπίτι σας δεν είναι παρά το μεγαλύτερο σώμα σας. Τρέφεται από τον ήλιο και κοιμάται με τη γαλήνη της νύχτας, και δεν είναι χωρίς όνειρα ο ύπνος σας; Κια όταν ονειρεύεται, δεν αφήνει την πόλη για να πάει στο δεντρόκηπο ή στη λοφοκορφή;

Μακάρι να μπορούσα να συλλέξω στη μία παλάμη τις κατοικίες και να τις σκορπίσω σαν σπορέας μετά στο δάσος και το λιβάδι. Μακάρι να ήταν κοιλάδες οι δρόμοι σας και καταπράσινα μονοπάτια οι αλέες σας, ώστε να πηγαίνετε μέσα στους αμπελώνες ο ένας στον άλλο και να έχετε την ευωδιά της γης στα ενδύματα σας. Αλλά αυτά δεν είναι ακόμη στιγμή να συμβούν. Μες στο φόβο τους, οι προπάτορες σας σας συγκέντρωσαν όλους μαζί στον ίδιο τόπο. Και αυτός ο φόβος θα διαρκέσει λίγο χρόνο ακόμη. Τα τείχη της πόλης θα συνεχίσουν λίγο καιρό ακόμη να χωρίζουν τις εστίες από τους αγρούς σας.

Και πείτε μου, κάτοικοι της Ορφαλέζης, τι έχετε μέσα στα σπίτια σας; Και τι φυλάσσετε πίσω απ’ τις ασφαλισμένες πόρτες τους; Έχετε γαλήνη, την ήρεμη ορμή που φανερώνει τη δύναμη σας; Έχετε αναμνήσεις, τις ακτινοβόλες αψίδες που ενώνουν τις κορυφές του νου; Έχετε ομορφιά, αυτή που οδηγεί στο ιερό όρος την καρδιά μέσα από πράγματα καμωμένα από ξύλο και πέτρα; Πείτε μου, έχετε τέτοιου είδους πράγματα στα σπίτια σας; Ή μήπως έχετε μόνο ευμάρεια και τον πόθο της ευμάρειας, εκείνο το ύπουλο πράγμα που εισβάλλει σαν φιλοξενούμενος στο σπίτι, για να μεταβληθεί σε παράσιτο μετά και σε αφέντη στο τέλος;

Ναι, και γίνεται μετά ένας δαμαστής, που χρησιμοποιεί μαστίγιο και άγκιστρο για να σας υποδουλώσει σαν φοβισμένα κουτάβια στις μεγαλύτερες επιθυμίες σας; Παρά τα απαλά σαν μετάξι χέρια του, η καρδιά του είναι από σίδερο. Σας νανουρίζει και σας αποκοιμίζει για να σταθεί κοντά στην κλίνη σας και να σας εμπαίξει με την αξιοπρέπεια της σάρκας.Ειρωνεύεται τις υγιείς αισθήσεις σας  και σαν εύθραυστα δοχεία τις εναποθέτει επάνω σε ψύχα γαϊδουράγκαθου. Αληθινά σας λέω ότι το πάθος της ψυχής και μετά ακολουθεί με ένα πλατύ χαμόγελο τη νεκρώσιμη πομπή σας.

Εσείς όμως, παιδιά του διαστήματος, αεικίνητα στην ανάπαυση σας, δεν θα παγιδευτείτε ούτε θα δαμαστείτε. Κ κατοικία σας δε θα είναι άγκυρα αλλά ιστίο. Δε θα γίνει αστραφτερή μεμβράνη που καλύπτει πληγή αλλά βλέφαρο προστασίας του ματιού. Δε θα διπλώσετε τα φτερά σας, ώστε να διαβείτε πόρτες ούτε θα σκύψετε το κεφάλι, ώστε να μην χτυπήσει σε οροφή ούτε θα φοβηθείτε να ανασάνετε, μη ραγίσουν οι τοίχοι και γκρεμιστούν.

Δε θα κατοικήσετε σε μνήματα καμωμένα από νεκρούς για τους ζωντανούς. Και παρά τη μεγαλοπρέπεια και τη λαμπρότητα, το σπίτι σας δε θα φυλάξει το μυστικό σας ούτε θα υπερασπιστεί τις μεγάλες σας επιθυμίες. Διότι ότι άπειρο υπάρχει εντός σας κατοικεί στην έπαυλη του ουρανού, που έχει πόρτα του την πρωινή αχλή και παράθυρα του τα τραγούδια και τις σιωπές της νύχτας.

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ,   ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

 

 

 

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Είμαι ο Αδάμ

……….

….Ίσως ουτοπιστή. Είμαι σίγουρος ότι τίποτα σπουδαίο δεν επιτυγχάνεται χωρίς κίνδυνο και τόλμη. Μας λείπει η τόλμη, ενώ περιβαλλόμαστε από δειλούς. Δεν αναφέρομαι στους αραβικούς λαούς αλλά στους αρχηγούς τους, σ’ αυτούς τους μονάρχες που διατρέχουν τις χώρες τους με κοστούμια και γιλέκο από του Σάβιλ Ρόου διακηρύσσοντας ότι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν και το τελευταίο παιδί της Παλαιστίνης, σ’ αυτούς τους αρχηγούς των φυλών, που το μέγεθος της ατολμίας τους συγκρίνεται μόνο με τα περιουσιακά τους στοιχεία, κατατεθειμένα σε τράπεζες της Ελβετίας και του Λουξεμβούργου. Ήμαστε οι θεματοφύλακες ενός θεϊκού μηνύματος. Είχαμε πολύ μεγάλη ευθύνη, είχαμε ένα ιερό καθήκον να φέρουμε σε πέρας. Θυμηθείτε τα λόγια εκείνου του Ιουδαίου που οι χριστιανοί ονομάζουν Χριστό. Τι έλεγε; »Υμείς εστε το άλας της γης, εάν δε το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται; εις ουδέν ισχύει έτι ει μη βληθήναι έξω και καταπατείσθαι υπό των ανθρώπων. Υμείς εστε το φως του κόσμου». Εμείς οι εβραίοι ήμαστε προορισμένοι να γίνουμε το φως και το άλας του κόσμου, αλλά αποτύχαμε. Και πως να μη ματώνει η ψυχή μου όταν διαπιστώνω πως οι γενειοφόροι μας συναγωνίζονται στο σκοταδισμό τους πιο αμόρφωτους μουλάδες και τους σκληροπυρηνικούς του ρωμαϊκού κλήρου;»

»Γι αυτό ήρθατε να βρείτε καταφύγιο εδώ; Σ’ ένα κέντρο του Θιβέτ;»

»Όχι. Έσκυψα πάνω στα βιβλία, εντρύφησα στις ιστορικές καταγραφές και στα παρασκήνια των γεγονότων. Εξέτασα εξονυχιστικά τις δυο άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες για να καταλήξω σε μιαν ακόμη πιο θλιβερή βεβαιότητα: τίποτε. Δεν υπάρχει τίποτε. Ούτε ο Χριστιανισμός ούτε ο Ισλαμισμός δικαιώνονται στα μάτια μου. Τώρα ξέρω ότι είμαι ένας άπιστος. Κι αυτή η θρησκεία μου αρκεί. Δεν βασανίζομαι πια. Δεν προσπαθώ πλέον να εξακριβώσω ποιος έχει δίκιο, ποιος έχει άδικο, ποιος βρίσκεται μέσα στην αλήθεια και ποιος κάνει λάθος. Είμαι εγώ. Ακέραιος. Ελεύθερος από κάθε τροχοπέδη. Δεν λέω πια σε κανέναν τις σκέψεις μου, ούτε σε ανθρώπους με σαρίκια ούτε σε άλλους με ράσα. Έχω διαγράψει από την ζωή μου όλους τους ιερείς, όλους τους τόπους λατρείας, γκρέμισα τα αγάλματα, έβγαλα τα φίμωτρα. Και, πιστέψτε με, ανασαίνω έναν αέρα πολύ πιο καθαρό. Εδώ, βρίσκομαι σε ουδέτερο έδαφος». Σταμάτησε και κοίταξε στα μάτια την επισκέπτρια του. »Θα ήθελα να σας κάνω μια ερώτηση, κυρία Γκρέι. Μπορείτε να μου πείτε σε ποια θρησκεία ανήκε ο Αδάμ;»

Κι όταν εκείνη ανασήκωσε τους ώμους για να υπογραμμίσει την αδυναμία της να απαντήσει, της δήλωσε μ’ ένα χαμόγελο:

»Είμαι ο Αδάμ, κυρία Γκρέι».

ΟΙ ΣΙΩΠΈΣ ΤΟΥ ΘΕΟΎ,   ΖΙΛΜΠΈΡ ΣΙΝΟΥΈ

αθλητισμός, sport

Ο Ολυμπιακός που αρνείται να χάσει

Τέσσερα τάι μπρέικ και ένα «χρυσό σετ» έχουν παίξει φέτος στην ευρωπαϊκή τους πορεία τα κορίτσια του Ολυμπιακού και έχουν επικρατήσει σε όλα! Το Sport24.gr κάνει αναδρομή στην πορεία των ερυθρόλευκων.

 

Αποφασιστικό βήμα για την κατάκτηση του Challenge Cup έκαναν τα κορίτσια του Ολυμπιακού μετά τη νίκη τους με 3-2 επί της Μπούρσα κάνοντας παράλληλα μία σπουδαία ανατροπή. Ωστόσο, αυτή δεν ήταν η πρώτη που έκαναν στη φετινή εξαιρετική πορεία τους.

Μπορεί στα ματς με τη CSM Βουκουρεστίου να μη χρειάστηκαν να κάνουν κάποια ανατροπή, στη συνέχεια όμως το έκαναν… επιστήμη δείχνοντας ότι αρνούνται να χάσουν.

Η πρώτη φορά φέτος στην Ευρώπη που κλήθηκε να παίξει με την πλάτη στον τοίχο ο Ολυμπιακός ήταν στον εκτός έδρας αγώνα με την Τσανάκαλε. Οι ερυθρόλευκες προηγήθηκαν με 0-2, αλλά οι Τουρκάλες οδήγησαν την αναμέτρηση στο τάι μπρέικ. Εκεί οι ερυθρόλευκες πήραν το σετ με 15-9 και έκαναν σημαντικό βήμα πρόκρισης.

Στο τάι μπρέικ κρίθηκε η πρόκριση και στη ρεβάνς του Ρέντη. Ο Ολυμπιακός βρέθηκε κοντά στον αποκλεισμό αφού έχανε με 2-1 σετ και η Τσανάκαλε ήθελε ακόμα ένα για να πάρει εκείνη την πρόκριση. Οι παίκτριες του Κοβάτσεβιτς δεν είχαν πει όμως τη τελευταία τους λέξη. Αρχικά, έστειλαν το ματς στο τάι μπρέικ και στη συνέχεια απέδειξαν ότι δεν είχαν όρεξη να κριθεί η πρόκριση στο «χρυσό» σετ. Έτσι, με 16-14 πήραν το τάι μπρέικ και μαζί την πρόκριση.

Το τρίτο συνεχόμενο τάι μπρέικ για τον Ολυμπιακό ήρθε στον εκτός έδρας αγώνα με την Αστερίξ στο Βέλγιο. Οι ερυθρόλευκες προηγήθηκαν με 0-1, αλλά τα επόμενα δύο σετ κατέληξαν στην Αστερίξ. Ο Ολυμπιακός βρήκε και πάλι όμως τα ψυχικά αποθέματα και έκανε την ανατροπή. Πρώτα έστειλε το ματς στο τάι μπρέικ με 25-20 και στη συνέχεια πήραν μια σπουδαία εκτός έδρας νίκη κατακτώντας το πέμπτο σετ με 15-12.

Το «χρυσό σετ» και η ολική ανατροπή

Στη ρεβάνς δεν χρειάστηκαν το τάι μπρεικ αφού πήραν την πρόκριση με τη νίκη τους με 3-1. Με το ίδιο σκορ επιβλήθηκε και στον πρώτο ημιτελικό με την Γιενισέι. Στη ρεβάνς οι Ρωσίδες πήραν τη νίκη με 3-0 και έτσι όλα κρίθηκαν στο «χρυσό σετ». Οι ερυθρόλευκες παρά το γεγονός ότι στον υπόλοιπο αγώνα δεν είχαν καλή απόδοση κατάφεραν μέσα από το σερβίς του να πάρουν τη «χρυσό σετ» και μαζί την πρόκριση στον τελικό.

Όλα αυτά μέχρι το βράδυ της Τετάρτης. Εκεί ο Ολυμπιακός έκανε κάτι που δεν είχε ξανακάνει φέτος στην ευρωπαϊκή του πορεία. Οι ερυθρόλευκες βρέθηκαν να χάνουν με 0-2 από την Μπούρσα στου Ρέντη, αλλά τα κορίτσια του Ολυμπιακού πραγματοποίησαν μία τεράστια ανατροπή. Αρχικά, έφεραν το ματς στα ίσια και στη συνέχεια με κεκτημένη ταχύτητα έκαναν το αποφασιστικό βήμα για την σπουδαία νίκη με 3-2 επί της Μπούρσα.

Για να αναδείξουμε το μέγεθος της επιτυχίας τους αρκεί να αναφέρουμε ότι φέτος η Μπούρσα δεν έχει χάσει κανένα παιχνίδι που να είχε ενδιαφέρον για εκείνη! Η μοναδική της ήττα ήταν στον επαναληπτικό με τη Σβέριν όπου η πρόκριση είχε ήδη κριθεί.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ

Φάση των 32

Ολυμπιακός – CSM Βουκουρεστίου 3-0 (25-23, 25-18, 25-22)

CSM Βουκουρεστίου – Ολυμπιακός 0-3 (23-25, 20-25, 20-25)

Φάση των 16

Τσανακάλε – Ολυμπιακός 2-3 (20-25, 24-26, 25-15, 25-19, 9-15)

Ολυμπιακός – Τσανακάλε 3-2 (19-25, 25-17, 21-25, 25-14, 16-14)

Φάση των 8

Αστερίξ – Ολυμπιακός 2-3 (22-25, 25-11, 25-19, 20-25, 12-15)

Ολυμπιακός – Αστερίξ 3-1 (25-18, 25-16, 19-25, 25-21)

Ημιτελικοί

Ολυμπιακός – Γενισέι 3-1 (25-15, 18-25, 25-17, 27-25)

Γενισέι Κράσνογιαρσκ – Ολυμπιακός 3-0 (25-21, 25-11, 25-23, 13-15 χρυσό σετ)

1ος τελικός

Ολυμπιακός – Μπούρσα 3-2 (18-25, 15-25, 25-20, 25-19, 15-10)

Photo credits: Eurokinissi

http://www.sport24.gr/Sports/Volley/o-olympiakos-poy-arneitai-na-xasei.4623643.html

Οι στιγμές θριάμβου του Ολυμπιακού

Μαγικές στιγμές έζησαν τα κορίτσια του Ολυμπιακού στου Ρέντη. Οι ερυθρόλευκες έφτασαν σε μία μεγάλη ανατροπή απέναντι στην ισχυρή Μπούρσα με 3-2 σετ και απέκτησαν προβάδισμα για την κατάκτηση του Challenge Cup.

Ο Ολυμπιακός στον επίσημο λογαριασμό του στο Facebook ανέβασε ένα βίντεο με όλους τους τελευταίους πόντους, αλλά και τους πανηγυρισμούς στο τέλος από τις ερυθρόλευκες και τον κόσμο ο οποίος τους ζητούσε να επιστρέψουν το Σάββατο από την Τουρκία με το τρόπαιο.

Δείτε το εντυπωσιακό βίντεο

 

Εντυπωσιακή ήταν η ατμόσφαιρα που δημιούργησαν οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού στην αναμέτρηση με την Μπούρσα. Περισσότεροι από 2000 οπαδοί βρέθηκαν στο κλειστό του Ρέντη και ενίσχυσαν τα κορίτσια του Κοβάτσεβιτς.

Πριν την έναρξη του αγώνα δημιούργησαν ένα εντυπωσιακό choreo το οποίο έδειχνε το δρόμο προς το τρόπαιο του Challenge Cup και από κάτω έγραφε «Together we make history» (σ.σ. Μαζί γράφουμε ιστορία»).

Δείτε φωτογραφίες από το choreo, αλλά και από τις κατάμεστες εξέδρες του κλειστού του Ρέντη.

 

Τα κορίτσια του Ολυμπιακού συνεχίζουν να «τρελαίνουν» κόσμο. Μπορεί να βρέθηκαν να χάνουν με 2-0 σετ από την Μπούρσα στο κατάμεστο κλειστό του Ρέντη, ωστόσο βρήκαν τα ψυχικά αποθέματα και έφτασαν σε μία μεγάλη ανατροπή που τους δίνει το προβάδισμα στη μάχη για την κατάκτηση του Challenge Cup.

Οι ερυθρόλευκες έδειξαν για μία ακόμα φορά ότι δεν παρατούν ένα παιχνίδι και με τη βοήθεια του κόσμου ο οποίος δεν σταμάτησε στιγμή να τραγούδα κατάφεραν να μπουν ξανά στο ματς και να φτάσουν στην ανατροπή.

Οι Τουρκάλες μπήκαν καλύτερα στο παιχνίδι και με όπλο το πιεστικό τους σερβίς έφτασαν σχετικά εύκολα στο 2-0. Η εικόνα του ματς όμως άλλαξε από τα μισά του τρίτου σετ. Από εκεί και πέρα ο Ολυμπιακός έδειχνε να πιέζει την αντίπαλη ομάδα και αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα πολλά λάθη της Μπούρσα.

Οι φιλοξενούμενες έφτασαν κοντά στο να κάνουν το 1-3 όταν στο τέταρτο σετ προηγήθηκαν με 17-19, αλλά τα σερβίς της Μαλασάι βοήθησαν τον Ολυμπιακό να κάνει ένα εντυπωσιακό 8-0. Αυτό ουσιαστικά «τελείωσε» ψυχολογικά τις Τουρκάλες με τις παίκτριες του Κοβάτσεβιτς να φτάνουν στην ολική ανατροπή στο τάι μπρέικ.

Πλέον, όλα θα κριθούν το ερχόμενο Σάββατο (15/4, 16.00) όπου ο Ολυμπιακός θα κληθεί να υπερασπιστεί το υπέρ του 3-2 σετ.

Πως κατακτά το τρόπαιο: Ο Ολυμπιακός με νίκη με οποιοδήποτε σκορ κατακτά αυτομάτως το Challenge Cup, ενώ με ήττα με 3-2 όλα θα κριθούν στο χρυσό σετ. Αντίθετα, εάν ο Ολυμπιακός χάσει το ερχόμενο Σάββατο στην Προύσα με 3-0 ή 3-1 ο τίτλος καταλήγει στην ομάδα από την Τουρκία.

* Χριστοδούλου και Κονόμι κατέθεσαν ψυχή σε έναν ακόμα παιχνίδι και ηγήθηκαν των συμπαικτριών τους.

Το ματς: Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε νωθρά το παιχνίδι και αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Τουρκάλες να αποκτήσουν από την αρχή ένα σημαντικό προβάδισμα. Με τις Πρόκοπιτς και Σορόγλου να είναι εξαιρετικές και την Μαλασάι να έχει πολλά προβλήματα στην υποδοχή η Μπούρσα ακόμα και με επτά πόντους 9-16 στο δεύτερο τεχνικό τάιμ άουτ. Μάλιστα, η διαφορά όσο περνούσε η ώρα οι παίκτριες της Μπούρσα αύξησαν και άλλο τη διαφορά και έφτασαν εύκολα στην κατάκτηση του πρώτου σετ με 18-25. Ανάλογη ήταν η εικόνα και στο δεύτερο όπου ήρθε πιο εύκολα με τις φιλοξενούμενες με 15-25.

Από εκεί και πέρα η εικόνα του αγώνα άλλαξε. Ο Ολυμπιακός άρχισε να σημαδεύει την Γιλντιρίμ η οποία αντιμετώπισε πολλά προβλήματα στην υποδοχή της και παράλληλα, βελτιώθηκε εκείνη των ερυθρόλευκων. Οι Λαζάρεβιτς και Μαλασάι ανέβασαν κατακόρυφα την απόδοσή τους επιθετικά και έτσι έγινε το 2-1 για τον Ολυμπιακό.

Στο τέταρτο σετ η Μπούρσα έβρισκε τον τρόπο να απαντά σε όλα τα επί μέρους σερί του Ολυμπιακού και κατάφερε να προηγηθεί με 19-17. Εκεί όμως μίλησε η Μαλασάι. Η ακραία του Ολυμπιακού με τα σερβίς της οδήγησε τις ερυθρόλευκες σε ένα επί μέρους 8-0 και έτσι το ματς οδηγήθηκε στο τάι μπρέικ.

Ο Ολυμπιακός μετά από αυτή την ανατροπή δεν μπορούσε να χάσει το ματς και 15-10 πήρε μία σπουδαία νίκη με 3-2 σετ.

Θυμηθείτε το LIVE της αναμέτρησης.

Ολυμπιακός – Μπούρσα 3-2

Τα σετ: 18-25, 15-25, 25-20, 25-19, 15-10

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Κοβάτσεβιτς): Γιώτα 8 (5/9 επ, 1 άσσος, 2 μπλοκ), Λαζάρεβιτς 14 (10/32 επ, 1 άσσος, 3 μπλοκ, 52% υπ – 44% άριστες), Μαλασάι 15 (13/29 επ, 2 άσσοι, 34% υπ – 24% άριστες), Λαμπρούση 10 (5/10 επ, 5 μπλοκ), Χριστοδούλου 6 (3/5 επ, 3 μπλοκ), Χίπε 20 (19/47 επ, 1 μπλοκ) / Κονόμι (λ, 52% υπ – 44% άριστες), Βλαχάκη 2 (2/2 επ), Τσίμα, Τέζα.

ΜΠΟΥΡΣΑ (Ντε Μπραντ): Γιλντιρίμ 5 (5/26 επ, 36% υπ – 27% άριστες), Σορόγκλου 15 (11/15 επ, 1 άσσος, 3 μπλοκ), Κιρντάρ 4 (1/2 επ, 2 άσσοι, 1 μπλοκ), Ντα Σίλβα 19 (18/44 επ, 1 άσσος), Πρόκοπιτς 15 (10/17 επ, 1 άσσος, 4 μπλοκ), Χόρβαθ 18 (16/33 επ, 1 άσσος, 1 μπλοκ, 60% υπ – 40% άριστες) / Τσιχάν (λ, 44% υπ – 37% άριστες), Σαριόγκλου (λ), Χατίπογκλου 1 (μπλοκ), Τανίλ, Μπασνάκοβα, Ίντσε 2 (1/1 επ, 1 άσσος).

Photo credits: Eurokinissi

http://www.sport24.gr/Sports/Volley/athlos-toy-olympiakou-3-2-thn-mpoursa.4623456.html