αυτονομία, autonomia

Ο ανταρτοπόλεμος του Portello και οι νύχτες φωτιάς στο Veneto, 1977

Memoria di Classe Ταξική Μνήμη
19 μαίου 1977 Padova

La guerriglia del Portello e le notti dei fuochi in Veneto

Τον φεβρουάριο του 1977 ξεκινούν οι «νύχτες φωτιάς» χαρακτηριστικές ενετικές ενέργειες που διεξάγονται από τις συλλογικότητες της αυτονομίας, ειδικότερα από τις Βενετικές Πολιτικές Κολεκτίβες για την Εργατική Εξουσία (που προήλθαν στο βένετο από την διάλυση του Potere Operaio μετά το συνέδριο της Rosolina). Ολόκληρες ζώνες έκλειναν από οδοφράγματα (έτσι ώστε ολόκληρη η περιοχή της πόλης ήταν αδιαπέραστη) και στο εσωτερικό πραγματοποιούνταν πολλές άμεσες δράσεις, σαμποτάζ ή αυτομειώσεις, επιθέσεις εναντίον φυλακών, φασιστικών γραφείων, στρατώνων, κτηματομεσιτικών γραφείων. Οι νύχτες φωτιάς λάμβαναν χώρα ταυτόχρονα μεταξύ Rovigo, Padova, Vicenza, Venezia, Mestre, όπου η ενετική αυτονομία ήταν ισχυρότερη.

Στις 19 mαΐου 1977, οι αυτόνομοι παντοβάνοι έκλεισαν ολόκληρη την περιοχή Portello με δύο ομόκεντρους κύκλους οδοφραγμάτων (που δημιουργήθηκαν με την πυρπόληση δύο λεωφορείων) και για μια ημέρα υπήρξαν συγκρούσεις με την αστυνομία (ανταρτοπόλεμος του Portello ή μάχη του Portello), αποτέλεσμα: 70 πυροβολισμοί (από τους συντρόφους), 200 εκτοξευμένες κοκτέιλ molotov, 15 πυρπολημένα αυτοκίνητα, δύο κτηματομεσιτικά γραφεία χτυπήθηκαν, ένα κατάστημα τροφίμων λεηλατήθηκε.

Η Fusinato-Marzolo, κατειλημμένη και τότε, λειτούργησε ως κόκκινη βάση του κινήματος.

 

La guerriglia del Portello e le notti dei fuochi in Veneto, 1977

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Κίτρινα γιλέκα, 18 μαίου ’19, συγκρούσεις-Gilets Jaunes : affrontements à Alès, Besançon, Lyon, Maubeuge, Nancy , Reims- 18 mai 2019

 

Alès

 

Besançon

Lyon

Maubeuge

Nancy

Reims

Gilets Jaunes : affrontements à Alès, Besançon, Lyon, Maubeuge, Nancy , Reims- 18 mai 2019

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Κείμενο της “Συνέλευσης Θεσσαλονίκης για Γη & Ελευθερία” σχετικά με την εξόρυξη υδρογονανθράκων

Η ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΜΑΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ

…και ένα ηπειρώτικο μοιρολόι για την ανάπτυξη
Εδώ κι ενάμιση χρόνο, όταν χωρίς προηγουμένως να τους ενημερώσει ή ρωτήσει κανείς, οι κάτοικοι της Ηπείρου άκουσαν για τις παραχωρήσεις οικοπέδων προς έρευνα κι εκμετάλλευση πακέτο για εξόρυξη υδρογονανθράκων και ιδίως όταν τους τελευταίους μήνες άρχισαν να ακούν σε κάποια χωριά και τις εκρήξεις από τις έρευνες, απέκτησαν ξαφνικά και αυτοί το (αμφίβολο) προνόμιο του να βρίσκεσαι στην πλεονεκτική θέση παρατήρησης της μετατροπής του τόπου σου σε «ατμομηχανή της ανάπτυξης». Και όχι τίποτα ανάπτυξης με τυριά και τσαντήλες, σαν τη Δωδώνη που τη διαλύσανε, αλλά της άλλης, της καλής, της ενεργειακής, που τη θέλει κι η Ευρώπη, και σέρνει λεφτά με το τσουβάλι.

Βρίσκονται συνεπώς και οι τοπικές κοινότητες της Ηπείρου να μοιράζονται μια παρόμοια προνομιακή οπτική γωνία εκτίμησης του μοντέλου της ανάπτυξης και δη της ενεργειακής με τους κατοίκους πληθώρας περιοχών της ενδοχώρας και των νησιών που δέχονται την επέλαση των φαραωνικών ΑΠΕ, μικρών και μεγάλων Η/Ε, καύσης σκουπιδιών, επέκτασης εξορύξεων, αγωγών μεταφοράς και διασύνδεσης και άλλων πράσινων και πάντα κερδοφορ… συγγνώμη, αειφορικών έργων. Μα, θα ρωτήσετε, τι είδους προνόμιο και γιατί είναι αυτό που το μοιράζεται πιά σύμπασα η επικράτεια (ντου παντού και από παντού), θάλασσες, ποτάμια, δάση, βουνά;

Ναι, αλλά η μισή Ελλάδα στην Αθήνα κατοικοεδρεύει και από τους λοιπούς οι πολλοί σε άλλα άστεα και στην ξενιτιά και πού να πάρουνε χαμπάρι. Βλέπουν μόνο όταν περνάν με το αυτοκίνητο τις συστοιχίες των αιολικών να ξεφυτρώνουν παντού σαν φόντο και μόνο ακούν: την Facebook και τη Google να μας πιπιλάνε με την κλιματική αλλαγή για να δουλέψει η αρπαχτή με τις ΑΠΕ, fake news τύπου ότι πρόεδρος της Βενεζουέλας σήμερα είναι ο Γουαιδό, την τηλεόραση και τον Τσίπρα που μιλάνε για τη στρατηγική αναβάθμιση του ενεργειακού ρόλου της χώρας, που γίνεται παίκτης με το ενεργειακό «χαρτί», δηλ. ότι η αξιοποίηση της θέσης και των αποθεμάτων της και των δικτύων που θα «φιλοξενήσει» (αφιλοκερδώς ως αποικία), θα καταστήσουν την ψωροκώσταινα ενεργειακό leader της περιοχής.
Όμως για να έχεις να βλέπεις και να ακούς τα fake news στα κινητά και λοιπά συστήματα χρειάζονται ως γνωστόν τα μέταλλα, άρα εξορύξεις. Και τα αυτοκίνητα θέλουν βεβαίως καύσιμα και οι εταιρίες που μας κάνουν την τιμή δεν είναι τίποτα ψιλικατζήδες, αλλά εταιρίες κολοσσοί που λέει και καμαρώνει κι ο κ.Σταθάκης, που ήρθαν τώρα, όπως δήλωσε πέρυσι το Φλεβάρη στην ενημέρωση στο Ζαγόρι ο εκπρόσωπος της Repsol: ήρθαμε τώρα γιατί έχουμε τεχνολογία και υπάρχει κατάλληλο νομικό πλαίσιο, τουτέστιν τώρα που μας παίρνει. Άλλωστε η ίδια η προοπτική της ανάπτυξης δεν ήταν που σήκωσε τον κόσμο απ΄τα χωριά και τους έφερε στις όλο και πιο ενεργοβόρες πόλεις και που για να τους τρέφει, αποδασώνει, αποστραγγίζει και νεκρώνει τη γεωργική γη σαν χίλιες Repsol μαζί;

Ενώ όταν είσαι πρώτο τραπέζι πίστα έχεις τη δυνατότητα όχι μόνο να αντιλαμβάνεσαι αλλά και να νιώθεις στο πετσί σου τις αβρές διαδικασίες και συνέπειες της μετατροπής π.χ. μιας περιοχής από βουκολική σε βιομηχανική, δυνατότητα που απέκτησαν πλέον και προνομιακά οι κάτοικοι της Ηπείρου. Το παραπάνω γεγονός όμως τους φέρνει εξ ανάγκης και μπροστά στο δυνητικό ενδεχόμενο να διερωτηθούν συλλογικά και αυτοθεσμισμένα για τα ίδια τα ιδεολογήματα της ανάπτυξης-μεγένθυνσης-καταναλωτισμού-παραγωγισμού σαν μονόδρομο για την επιβίωσή τους, ξεκινώντας φυσικά από το ενεργειακό μοντέλο ανάπτυξης που επιχειρείται βίαια να τους επιβληθεί. Και εν τέλει η δυνατότητα να αμφισβητήσει μια κοινωνία τη λογική ότι πρέπει να μεγαλώνει συνέχεια η πίττα μήπως και πέφτει και στους αποκάτω κανένα ψίχουλο, αποτελεί, ιδίως σήμερα, ένα ΠΡΟΝΟΜΙΟ. Κατά συνέπεια είναι οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες, που οφείλουν στο παρόν και στο μέλλον του τόπου τους να θέσουν εμφατικά το ερώτημα: ΕΝΕΡΓΕΙΑ και ανάπτυξη για ποιόν; Πόση; Από πού; Με ποιο οικολογικό αποτύπωμα; Και με ποιες εναλλακτικές;

Από το αν θα επιχειρήσουν να θέσουν εξαρχής αυτά τα ερωτήματα και φυσικά από τις απαντήσεις που θα δώσουν, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και το αν θα καταφέρουν να αντισταθούν με αξιοπρέπεια και αποτελεσματικότητα, η στρατηγική κατεύθυνση και ο χαρακτήρας του αγώνα.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση η κατανόηση τού ότι το μέτωπο απέναντι σε εξορύξεις και εγκατάσταση των δήθεν ΑΠΕ καλύπτει πλέον σχεδόν το σύνολο του ελλαδικού χώρου και συνδέεται άμεσα με τους ενεργειακούς σχεδιασμούς στη ΝΑ Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή, θα τους βγάλει από τα όρια του στενού τοπικισμού και θα υποδείξει τους φυσικούς συμμάχους, άλλα δηλ. κινήματα αντίστασης. Το γεγονός ότι σήμερα παγκόσμια η παραγωγή και διαχείριση της ενέργειας και μάλιστα της πράσινης (και τα ΕΛΠΕ ακόμα επενδύουν «εξισορροπητικά» στις ΑΠΕ), μέσω της μηχανής των δημόσιων επιδοτήσεων, η ληστεία δηλ. που ονομάζεται «πράσινη μετάβαση», αποτελεί την κύρια επενδυτική κατεύθυνση των οικονομικών ελίτ για τα επόμενα χρόνια, δίνει μια πολύ ακριβή εικόνα του πλαισίου μέσα στο οποίο τοποθετείται το πρόβλημα, καθώς και για το ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι λύκοι με προβιά συμμάχου.

Και για να μη νιώσουν αδύναμοι απέναντι στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό τέρας και τα εγχώρια θεσμικά πλοκάμια και κολαούζους του, θα μπορέσουν, αν το επιλέξουν, να εμπνευστούν από τα μικρά και μεγάλα παραδείγματα πετυχημένων κοινωνικών αγώνων αυτοοργάνωσης και αποτροπής των τελευταίων χρόνων στον ευρωπαικό χώρο και όχι μόνο, όπως το ZAD στη Γαλλία, το Gorleben και το Hambacher Forst στη Γερμανία και να παραδειγματιστούν από τις μεθόδους τους.

Από τη μεριά μας, ως Γη & Ελευθερία Θεσσαλονίκης, κομμάτι της ομώνυμης δικτύωσης τοπικών κινήσεων της Βόρειας Ελλάδας που αντιστέκονται στη λεηλασία και καταστροφή της φύσης και φέρουν ήδη τις ανάλογες εμπειρίες, θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε κάποιες από αυτές συντασσόμενοι σε έναν αγώνα που δεν μπορεί παρά να είναι κοινός και ενιαίος, όπως τέτοιος είναι και ο αντίπαλος.

Για μας εν τέλει, το διακύβευμα στην περίπτωση της Ηπείρου είναι τεράστιο γιατί αφορά κάποιες από τις πλέον ανόθευτες (από τις «ήπιες» καταστροφές της τρέχουσας ανάπτυξης) περιοχές, που αποτελούν και τις τελευταίες καθαρές εφεδρείες μας, όχι μόνον ως προς τη διατήρηση του φυσικού πλούτου-πράγμα αυτονόητο, αλλά και ως τις πλέον πρόσφορες για τις οικολογικές πρακτικές επιβίωσης μιας ζητούμενης ισορροπημένης κοινωνίας.

Ενδεχόμενη απαλλοτρίωση και καταστροφή τους, θα άφηνε τις επόμενες γενιές χωρίς εναλλακτικές και καταφυγή απέναντι σε ένα δυστοπικό μέλλον, σαν αυτό που προλέγουν οι σχεδιασμοί των κυρίαρχων της οικονομίας και της τεχνοεπιστήμης. Από τα παραπάνω προκύπτει ότι αν παραδώσουμε κυριολεκτικά «γή και ύδωρ» αμαχητί στην Ήπειρο και σε όλο το υπόλοιπο τεράστιο μέτωπο των εξορύξεων της Δυτ. Ελλάδας, τότε κατισχύοντας ο αρμαγεδώνας της ενεργειακής ανάπτυξης θα σαρώσει εύκολα και ό,τι απομένει.
Και τότε κανένα ηπειρώτικο μοιρολόι δεν θα μπορεί να θρηνήσει τον κόσμο που χάσαμε κι αυτόν που δεν θα έχουμε πιά καμία ελπίδα να φτιάξουμε όπως θέλουμε.

Ανάπτυξη σημαίνει λεηλασία, αγώνας για τη γη και την ελευθερία
Γη & Ελευθερία Θεσσαλονίκης
Μάιος 2019
σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Mοτοπορεία για τον Απεργό Πείνας Δ. Κουφοντίνα. Σάββατο 18/5 12.00 Πεδίον Άρεως.

By  | May 16, 2019
ΑΔΕΙΑ ΤΩΡΑ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΝα καταργηθεί το εισαγγελικό βέτο

Με αντιμετωπίζετε ως πολιτικό αντίπαλο . Γι’ αυτό κι εγώ ξαναπιάνω το κόκκινο νήμα των αγώνων. Αρχίζω απεργία πείνας.

Δημήτρης Κουφοντίνας

Φυλακές Κασσαβέτειας

2.5.2019

Για ακόμα μια φορά ο πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται στο επίκεντρο των κατασταλτικών μεθοδεύσεων της δικαστικής και πολιτικής εξουσίας. Για δεύτερη φορά, ο εισαγγελέας έθεσε βέτο στην απόφαση του Συμβουλίου Φυλακής για τη χορήγηση στον Δ. Κουφοντίνα της κανονικής άδειας που δικαιούται.

Ο εισαγγελέας Κωνσταντίνου, που έθεσε το νέο βέτο, ήταν από τους εισαγγελείς που είχαν εγκρίνει μία από τις προηγούμενες άδειες του Δ. Κουφοντίνα (έξι τον αριθμό). Τώρα «θυμήθηκε» τη φράση «να ξαναπιάσουμε το κόκκινο νήμα των αγώνων μέσα κι έξω από τη φυλακή», που είχε χρησιμοποιήσει ο πολιτικός κρατούμενος στη δήλωση γνωστοποίησης της προηγούμενης απεργίας πείνας (Μάιος – Ιούνιος 2018), με την οποία διεκδίκησε και κέρδισε την τρίτη κατά σειρά άδεια, όσο ακόμα βρισκόταν στις φυλακές Κορυδαλλού.

Κυνικά και απροκάλυπτα, η κρατική εξουσία έθεσε και πάλι στον Δ. Κουφοντίνα το δίλημμα: ή αποκηρύσσεις τις ιδέες σου και υπογράφεις δήλωση μετάνοιας ή σου κόβουμε τις άδειες που έπαιρνες. ‘Η υποτάσσεσαι στις αποφάσεις μας, που παραβιάζουν ακόμα και τον ισχύοντα νόμο, ή βάζεις σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή σου.

Ο Δ. Κουφοντίνας δεν είχε άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιήσει το έσχατο μέσο πάλης που έχει ένας κρατούμενος: την απεργία πείνας. Αυτή η επιλογή ήταν μονόδρομος για έναν αγωνιστή με τα δικά του χαρακτηριστικά.

Από τη μεριά της εξουσίας, όμως, ο εκβιασμός αυτός ισοδυναμεί με υποβολή του πολιτικού κρατούμενου Δ. Κουφοντίνα στο βασανιστήριο της πείνας. Ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη την ηλικία του και την κλονισμένη από την προηγούμενη απεργία πείνας υγεία του.

Μετά τη χορήγηση της τρίτης άδειας και τη μεταφορά του Κουφοντίνα στις φυλακές Βόλου, ακολούθησε ένα κρεσέντο τρομοϋστερίας, μιντιακού κυνηγιού μαγισσών από τα διάφορα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια και πιέσεων και παρεμβάσεων τόσο του ντόπιου αστικού πολιτικού προσωπικού όσο και της αμερικάνικης πρεσβείας.

Επαναφέρθηκε η εκβιαστική απαίτηση της δικαστικής και πολιτικής εξουσίας προς τους πολιτικούς κρατούμενους να παραδώσουν δηλώσεις μετάνοιας και αποκήρυξης της πολιτικής τους ιστορίας, αλλά και ολόκληρης της επαναστατικής ιστορίας του τόπου, ώστε να ανταλλάξουν την προσωπική και πολιτική τους αξιοπρέπεια με την χορήγηση της άδειας. Επαναφέρθηκε η επιδίωξη του αστικού κράτους να ταπεινώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους για να πείσει τους καταπιεσμένους πως κάθε αντίσταση απέναντι στους δυνάστες τους είναι μάταιη.

Η άρνηση χορήγησης άδειας δεν είναι μια προσωπική υπόθεση του Δ. Κουφοντίνα. Στο πρόσωπό του χτυπιέται ολόκληρο το κίνημα, χτυπιούνται όλοι οι καταπιεσμένοι και κολασμένοι, χτυπιέται ο ίδιος ο λαός. Χτυπιέται οποιοσδήποτε επιχειρεί να σπάσει το κρατικό μονοπώλιο της βίας και να αμφισβητήσει την απόλυτη κυριαρχία της αστικής εξουσίας. Χτυπιέται οποιαδήποτε απειθαρχία απέναντι σε ένα σύστημα που βασισμένο πάνω στην ταξική εκμετάλλευση γεννά τη βία, την αδικία, τον πόλεμο και το θάνατο.

Δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε και την απόλυτη συνενοχή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σ’ αυτήν την αυταρχική εκτροπή. Της κυβέρνησης των yes men, της «κυβερνώσας αριστεράς» που έχει προσκυνήσει όσο κανένας άλλος τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Δεν ξεχνάμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις αντίθετες εξαγγελίες, διατηρεί εδώ και τέσσερα χρόνια την αυταρχική διάταξη Δένδια που δίνει δικαίωμα βέτο στους εισαγγελείς για τις άδειες των κρατούμενων. Ταυτόχρονα, με τον καινούριο Ποινικό Κώδικα που βρίσκεται σε διαδικασία διαβούλευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί και αυστηροποιεί τον 187Α, τον «αντι»τρομοκρατικό νόμο με τον οποίο δικάζονται και καταδικάζονται αναρχικοί και κομμουνιστές αγωνιστές. Την ίδια στιγμή, ο υπουργός δικαιοσύνης Μιχάλης Καλογήρου δηλώνει ευθαρσώς ότι «ο νόμος είναι συγκεκριμένος και η χώρα έχει από το 2015 ένα συγκεκριμένο σχέδιο σωφρονιστικής πολιτικής, το οποίο είναι δημοκρατικό και φιλελεύθερο» και ότι «η δημοκρατία δεν εκδικείται». Η διατήρηση όμως της διάταξης Δένδια και οι απαιτήσεις δηλώσεων μετάνοιας από το Δ. Κουφοντίνα αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο.

Η αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική τρομοκρατία. Στη συγκυρία που βρισκόμαστε, στις μεθοδεύσεις της δικαστικής και πολιτικής εξουσίας κατά του Δημήτρη Κουφοντίνα συμπυκνώνεται η ουσία της καταστολής που εξαπολύεται ενάντια σε ολόκληρο το κίνημα. Κόντρα στις μεθοδεύσεις αυτές, ενάντια στην «αντι»τρομοκρατική νομοθεσία και στη διάταξη περί εισαγγελικού βέτο για τις άδειες, οι δυνάμεις του ευρύτερου κοινωνικού και ταξικού κινήματος οφείλουν να σταθούν δίπλα στο Δημήτρη Κουφοντίνα που καλείται για μια ακόμη φορά να διεκδικήσει το αυτονόητο.

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ, ΣΑΒΒΑΤΟ 18-5-2019, ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ, 12.00

Συνέλευση αλληλεγγύης στον πολιτικό κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα

https://taksiki-antepithesi.espivblogs.net/archives/1685

Εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον Δ. Κουφοντίνας

Δεκάδες αγωνιστές πορεύτηκαν και σήμερα προς το Νοσοκομείο του Βόλου, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα, που νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Εκδήλωση έχει προγραμματιστεί και για αύριο.
Το μεσημέρι, εκατό περίπου δίκυκλα έκαναν ένα μεγάλο γύρο στους δρόμους της Αθήνας, στην προγραμματισμένη από τη Συνέλευση Αλληλεγγύης μοτοπορεία. Οι δικυκλιστές ξεκίνησαν από το Πεδίον του Αρεως, ανέβηκαν τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (με στάση έξω από την Αρειο Πάγο), έστριψαν στη Βασ. Σοφίας (με στάσεις στη ζωσμένη από κλούβες και ΜΑΤ αμερικάνικη πρεσβεία, στη Ρηγίλλης, στο ύψος της τουρκικής πρεσβείας, και στη Βουλή) και στη συνέχεια, μέσω Πανεπιστημίου και Ασκληπιού κατέληξαν στην Πλατεία Εξαρχείων, όπου η μοτοπορεία ολοκληρώθηκε.
Την Τρίτη θα γίνει στην Αθήνα νέα πορεία αλληλεγγύης. Συγκέντρωση στις 6 στο Μοναστηράκι.
βασανιστήρια, tortura

[Θεσσαλονίκη] Παρέμβαση στο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ3


Σήμερα πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στο δελτίο ειδήσεων του ραδιοφώνου της ΕΡΤ3, ως ένδειξη αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα. Πετάχτηκαν τρικάκια και διάβαστηκε το παρακάτω κείμενο:

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ που βρίσκεται σε απεργία πείνας από 2/5, με αίτημα του τη χορήγηση της έβδομης τακτικής άδειας του.

Στις 27 Φεβρουαρίου το συμβούλιο πλημμελειοδικών Βόλου μετά την αρχική απόρριψη από τον εισαγγελέα της φυλακής, απέρριψε το αίτημα για τη χορήγηση της έβδομης τακτικής άδειας του Δ. Κουφοντίνα (να σημειωθεί εδώ, ότι δικαιούνταν άδεια από το 2010, παρόλα αυτά τα αιτήματα του είχαν απορριφθεί μέχρι και το καλοκαίρι του 2018, οπού και έκανε απεργία πείνας για να καταφέρει να πάρει κάποιες ολιγοήμερες άδειες) .

Η εκδικητική ‘μανία’, με την οποία το κράτος μεταχειρίζεται τόσα χρόνια τον επαναστάτη, είναι αποτέλσμα τόσο της δράσης του ως μέλος της επαναστατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, αλλά κυρίως λόγω των επιλογών του ολά αυτά τα χρόνια που βρίσκεται αιχμάλωτος στα χέρια του κράτους ( ανάληψη ευθύνης για την συμμετοχή, άρνηση δήλωσης μετάνοιας, συμμετοχή στους αγώνες που διεξήχθησαν μέσα στη φυλακή). Με την στάση του αυτή, καταδυκνύει πως ο εγκλεισμός, η απομόνωση, η λάσπη του δημοσιογραφικού οχετού, το καθεστώς εξαίρεσης και καθετί που μπορεί να εφευρεθεί και να χρησιμοποιηθεί από την εξουσία δεν είναι αρκετό να λυγίσει έναν επαναστάτη.

Η ένοπλη αντιπαράθεση με την κυριαρχία αποτελεί ακόμα ένα μέσο του αναρχικού αγώνα για την καταστροφή της, καταδεικνύοντας την τρωτότητα της και μεταφέροντας το φόβο στο στρατόπεδο του εχθρού. Εμείς από την πλευρά μας, στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τον αντάρτη πόλης Δημήτρη Κουφοντίνα, ανεξαρτήτως επιμέρους διαφορετικών ιδεολογικών προσεγγίσεων, αντιλαμβανόμενοι ότι αυτά που μας ενώνουν είναι πολλά παραπάνω από αυτά που μας χωρίζουν.

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

ΠΟΡΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 19:00 ΚΑΜΑΡΑ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή, σύντροφοι/ισσες

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

https://athens.indymedia.org/post/1597947/

Συγκεντρωτικό δράσεων αλληλεγγύης στο Δ. Κουφοντίνα

προσθέστε, συμπληρώστε, διορθώστε

Αλληλεγγύη


  • 04/05 Παρέμβαση και άνοιγμα των μπαρών στο μετρό συντάγματος, Αθήνα
  • 06/05 Ανάρτηση πανό, Ελευσίνα
  • 06/05 Παρέμβασεις στο δημαρχείο και το νοσοκομείο Βόλου, Βόλος
  • 07/05 Παρεμβάσεις στα εκλογικά κέντρα του Σύριζα και της Νέας Δημοκρατίας, Θεσσαλονίκη
  • 07/05 Επίθεση στο Α.Τ Εξαρχείων, Αθήνα
  • 07/05 Πορεία στο κέντρο της Αθήνας, Αθήνα
  • 08/05 Παρέμβαση με βάψιμο συνθημάτων στο γεωπονικό, Αθήνα
  • 08/05 Παρέμβαση στα λεωφορεία Α2, 040, 550 με βάψιμο συνθημάτων και τρικάκια, Αθήνα
  • 08/05 Παρέμβαση στην ομιλία Παπαδημούλη, Κούλογλου στο Αιγάλεω, Αθήνα
  • 08/05 Επίθεση στα τοπικά γραφεία της Ν.Δ στο Ρέντη και του ΣΥΡΙΖΑ στην Παλιά Κοκκινιά, Αθήνα
  • 09/05 Ανάρτηση πανό στην ΑΣΟΕΕ, Αθήνα
  • 09/05 Ανάρτηση πανό, Λάρισα
  • 09/05 Αναγραφή συνθημάτων σε Μελλίσια και Βρηλλίσια, Αθήνα
  • 09/05 Παρέμβαση στο Ελληνο-Αμερικανικό εμπορικό επιμελητήριο, Θεσσαλονίκη
  • 10/05 Παρέμβαση στον ιατρικό σύλλογο, Θεσσαλονίκη
  • 10/05 Κατάληψη στα γραφεία της Αυγής, Αθήνα
  • 10/05 Ανάρτηση πανό στο ΠΑ.ΠΕΙ, Πειραίας
  • 10/05 Αναγραφή συνθημάτων και ανάρτηση πανό, Ελευσίνα
  • 10/05 Νυχτερινή παρέμβαση στο νοσοκομείο Βόλου, Βόλος
  • 10/05 Ανάρτηση πανό, Πάτρα
  • 10 -11 -12/05 Επιθέσεις και σπάσιμο γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ σε Ίλιον, Περιστέρι και Πετρούπολη, Αθήνα
  • 11/05 Αναγραφή συνθημάτων σε Ζωγράφου και Ηλίσια, Αθήνα
  • 11/05 Παρέμβαση στη ΔΕΘ, Θεσσαλονίκη
  • 11/05 Ανάρτηση πανό, Αγρίνιο
  • 11/05 Μικροφωνική παρέμβαση για τις άδειες του Δ.Κουφοντίνα ,κινητή βιβλιοθήκη και αναρτήσεις πανό, Καρδίτσα
  • 11/05 Παρέμβαση σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, Θεσσαλονίκη
  • 12/05 Επίθεση στα κεντρικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, Αθήνα
  • 12/05 Παρέμβαση στο μουσείο της Ακρόπολης, Αθήνα
  • 13/05 Ανάρτηση πανό, Σάμος
  • 13/05 Ανάρτηση πανό, Αργυρούπολη, Αθήνα
  • 13/05 Εμπρησμός ΑΤΜ, Πετράλωνα, Αθήνα
  • 13/05 Επίθεση σε γραφεία της ΝΔ στην Φανερωμένη και του ΣΥΡΙΖΑ σε Καλαμαριά και Ξηροκρήνη, Θεσσαλονίκη
  • 13/05 Εμπρησμός του αυτοκινήτου της Μίνας Καραμήτρου, Αθήνα
  • 13/05 Επίθεση στο Α.Τ Καισαριανής, Αθήνα
  • 14/05 Πορεία στο κέντρο της Αθήνας, Αθήνα
  • 14/05 Ανάρτηση πανό, Ζωγράφου, Αθήνα
  • 14/05 Ανάρτηση πανό, Κέρκυρα
  • 15/05 Ανάρτηση πανό και μοίρασμα, Ναύπλιο
  • 15/05 Παρέμβαση στη ομιλία Μειμαράκη, Θεσσαλονίκη
  • 15/05 Επίθεση με μπογιές στο σπίτι του Αμερικανού πρέσβη, Αθήνα
  • 15/05 Eπίθεση σε προεκλογική συγκέντρωση της Ν.Δ, Αθήνα
  • 15/05 Ανάρτηση πανό στα δικαστήρια, Άργος
  • 15/05 Παρέμβαση στο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ3, Θεσσαλονίκη
  • 15/05 Παρέμβαση στο νοσοκομείο Βόλου, Βόλος

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα

Πέμπτη 16/5, στις 7μμ, στο δημαρχείο Ρεθύμνου

https://athens.indymedia.org/post/1597944/

από Κομμουνιστής 17/05/2019 8:39 πμ.


Επίσης

Πέμπτη 9/5 καταδρομική σε εμπορικά και τράπεζες σε βουκουρεστίου, βαλαωρίτου, αμερικής

14/5 Μπογίες στα γραφεία της ΝΔ Νέας Φιλαδέλφειας

από Α 17/05/2019 9:40 πμ.


Πορεία αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα  στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη 16/5

https://athens.indymedia.org/post/1597955/

ιστορία, storia

Ένα καινούργιο καλό βιβλίο

Δεν είναι εύκολο για μένα, δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ήρεμη η ανάγνωση των βιβλίων που διηγούνται τις ιστορίες στις οποίες βρέθηκα να ζω και να δρω. Δεν καταφέρνω, σχεδόν ποτέ, να αναγνωρίσω τον εαυτό μου μέσα στην ταυτότητα που ράβουν επάνω μας ιστορικοί και δημοσιογράφοι που πλημμυρίζουν βιβλιοπωλεία και οθόνες. Τα μονοπάτια της ζωής μας επαναπροτείνονται και μιλούν κάποιοι γι αυτά σαν να είχαμε υπάρξει μανιακοί, μερικές φορές αδέξιοι, πάντα σε εντυπωσιακή αντίθεση με την πραγματικότητα. Οι ανακατασκευές της «στιγμής κατά την οποία έγιναν κάποιες επιλογές» είναι ενοχλητικές και δολοπλόκες, εκείνες που χαρακτήρισαν εκείνο το κομμάτι της ιστορίας για το οποίο μιλάμε, μια ιστορία που ήδη καλύπτεται με αρνητικούς χαρακτήρες στον τίτλο: «η εποχή των χρόνων του μολυβιού». Αντίθετα οι αναμνήσεις μου μου δίνουν πίσω εκείνες τις επιλογές σε πλήρη αρμονία με τον τρόπο που επιλέξαμε να ζούμε σε αυτήν την κοινωνία, μη θέλοντας πλέον να υποφέρουμε, μέσα στη σιωπή και παθητικοί, την καταπίεση και εκμετάλλευση, την αλαζονεία των ισχυρών και περιβαλλοντικές καταστροφές. Ήταν αναγκαία και επιθυμητά βήματα, τα οποία επιδίωξαν εν γνώσει τους εκείνοι που, ξεκινώντας από την παρουσία τους εκεί και στη συνέχεια με την στράτευση τους σε μια επιτροπή εργοστασίου ή ενός άλλου «χώρου εργασίας», ή σε μια συλλογικότητα γειτονιάς, ασκώντας ανταρσίες και αγώνες, από διεκδίκηση σε διεκδίκηση, από σύγκρουση σε σύγκρουση, από μάχη σε μάχη, με διαλείμματα καταγγελιών, συλλήψεων και διαδηλώσεων για την απελευθέρωση των συλληφθέντων, πραγματοποιούσαν εκείνες τις επιλογές που προετοίμαζαν το έδαφος για μεταγενέστερες επιλογές. Δεν υπήρξε ένα άλμα ή μια ρήξη από έναν «κάποιο τύπο» στράτευσης σε έναν άλλο, επειδή κάθε πέρασμα τοποθετούνταν μέσα στην ίδια γραμμή εκείνου του συμφώνου, εκείνης της σχέσης μεταξύ περισσότερων γενεών, εκείνης της δήλωσης προθέσεων με την έντονη γεύση: η «επαναστατική μεταμόρφωση της κοινωνίας». Εκείνα τα βήματα και εκείνες οι επιλογές εμφανίζονταν, μέσα σε εκείνο το μονοπάτι, μιας ηλιακής «κανονικότητας», που μόνο η κατανόηση της φύσης της ταξικής σύγκρουσης εκείνης της ιστορικής περιόδου μπορεί να δικαιολογήσει.

Το να φτάσεις στο σημείο να »κάνεις κάποιες συγκεκριμένες επιλογές», να αποκτήσεις επαρκή ικανότητα με επιμελή άσκηση να οργανώνεις την βία ή να παίρνεις τα όπλα, ήταν ένα βήμα, ένα πέρασμα, ανάμεσα σε πολλά, ήταν το προϊόν της βούλησης – που δεν προδόθηκε – της θέλησης να μεταμορφώσεις το υπάρχον. Μια προσγείωση καθόλου τραυματική, αλλά που ωρίμασε οικειοθελώς μέσα σε μια τεράστια ποσότητα συναισθημάτων, παθών, σκέψεων και πράξεων, τα οποία ο ιστορικός ορίζει στη συνέχεια ως «γεγονότα».

Από αυτά τα συναισθήματα, που επανειλημμένα ένιωσα, γεννήθηκε αυτή η δυσπιστία στην προσέγγιση της ανάγνωσης των βιβλίων «γύρω από τα χρόνια Εβδομήντα». Και όχι μόνο λόγω των πολλών ψευδών, των στερεοτύπων, των προκαταλήψεων και των θεωριών συνωμοσίας, που αποτελούν επίσης το βασικό υλικό των περισσότερων δοκιμίων για τα λεγόμενα «χρόνια του μολυβιού». Αν αφήσουμε στην άκρη τα βλακώδη ψέματα, νομίζω ότι έτσι κι αλλιώς παραμένει μια μεγάλη διαφορά, ανάμεσα σε αυτούς που ζουν και ενεργούν μέσα σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, έντονη, με δυνατά χρώματα, και σε εκείνους που προσπαθούν να την διερευνήσουν, να την γνωρίσουν και να μιλήσουν γι αυτήν. Η δυσκολία παραμένει, μερικές φορές αδυνατότητα να ταυτιστείς με την ψυχική κατάσταση-να έχεις την ενσυναίσθηση της ψυχικής κατάστασης-να συμπάσχεις με αυτούς, με εκείνη την κινητήρια δύναμη του πάθους, το μεράκι εκείνων που κάνουν «κάποιες επιλογές».

Ωστόσο το βάρος της δυσπιστίας μου καταρρίπτεται και ξεθωριάζει όταν η διήγηση εκείνων των χρόνων πραγματοποιείται από εκείνον που έχει επιλέξει τον δρόμο της κατανόησης, πριν ακόμη από εκείνον της ανασυγκρότησης, της προσοχής και της αντιμετώπισης, υψηλού επιπέδου, για εκείνες τις γυναίκες και τους άνδρες που ήταν οι πρωταγωνιστές αυτών των γεγονότων .

StekkaΑναφέρομαι στον Davide Steccanella και στο βιβλίο του, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα: «Τα χρόνια του ένοπλου αγώνα» για τους τύπους του Bietti-Μιλάνο.

Είναι 487 οι σελίδες επάνω στις οποίες τρέχει η «Χρονολογία μιας αποτυχημένης επανάστασης» (έτσι είναι ο υπότιτλος) εκείνου του τμήματος της ιστορίας, σελίδες στις οποίες μπόρεσα να εκτιμήσω τη λεπτότητα και την ανθρωπιά με την οποία ο Davide προσέγγισε τους «λόγους» κάθε μιας και καθένα από τους συντρόφους που εμπλέκονται σε εκείνη την ένοπλη σύγκρουση.

Ο Davide συνοδεύει τον αναγνώστη μέσα από εκείνα τα χρόνια, για μένα, καταπληκτικά όμορφα χρόνια, αλλά δύσκολης αποδοχής, μοιάζει να διατρέχεις τις σελίδες των χρονικών μιας υποθετικής εφημερίδας μεγάλης είκοσι χρόνια, από το 1969 μέχρι την «πτώση του τείχους του Βερολίνου», με μια σύντομη εισβολή στον τρέχοντα αιώνα.

Δεν είναι ένα οποιοδήποτε χρονικό, είναι το χρονικό των γεγονότων που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της απόπειρας «εφόρμησης στον ουρανό» εκείνων των χρόνων.

Μόνο χρονικό; Σίγουρα όχι! Όμως διαβάζοντας τη χρονολόγηση, είναι ακριβώς η διαδοχή των πρακτικών ενός συγκεκριμένου τύπου, και της αυξητικής τάσης τους, προς την κατεύθυνση της ανόδου της σύγκρουσης από πλευράς όλων των διεκδικητών, η οποία παρέχει στον αναγνώστη το βάθος και το ρίζωμα όλων εκείνων που βρίσκονταν σε κίνηση.

Κάθε ένα από αυτά τα γεγονότα θα μπορούσε να καταλάβει σελίδες και σελίδες ιστορίας, είναι γεγονότα που είχαν πίσω τους ένα ανθρώπινο σμήνος από ιδέες, πάθη, ελπίδες, προσδοκίες, ανθρώπινες σχέσεις και έφεραν μαζί τους, αφού συνέβησαν, μια ώθηση για να εδραιώσουν την πεποίθηση, να διορθώσουν εδώ και εκεί, έφεραν κολοσσιαία φορτία κριτικής, απογοήτευσης, αποτυχιών και τέλος την προσπάθεια της συνέχειας.

Σε αυτούς τους προβληματισμούς, βοηθούν τον αναγνώστη, η άφθονη συλλογή σημειώσεων εμβάθυνσης, που ετοίμασε ο Davide, η οποία μας επιτρέπει να γνωρίσουμε και να τοποθετούμε κάθε εκδήλωση μέσα στο κοινωνικό και ανθρώπινο πλαίσιο που την παρήγαγε, καθώς και το σφαιρικό προφίλ των συντροφισσών και των συντρόφων που δρούσαν μέσα σε εκείνο το πλαίσιο,το περιβάλλον. Σε αυτούς τους ανθρώπους, τους λεγόμενους «χαρακτήρες-φιγούρες», κάποια μικρή ανακρίβεια φαίνεται να είναι αναπόφευκτη ακόμη και για τον σχολαστικό Davide, ανακρίβειες, από τις οποίες είναι πλέον αδύνατο να ξεφύγουμε δεδομένου του τεράστιου ποσού υλικού από χαρτί και τηλεοπτικού υλικού που επαναλαμβάνει πολλά «κλισέ-στερεότυπα».

Το βιβλίο τελειώνει με την συνέντευξη στον Luca Colombo, έναν σύντροφο που υπήρξε μεταξύ των ιδρυτών μιας ένοπλης οργάνωσης, των FCC (κομμουνιστικών μαχητικών σχηματισμών-formazioni comuniste combattenti), στην οποία μιλά, πάνω από τριάντα χρόνια αργότερα, εκφράζοντας απόψεις πολύ απομακρυσμένες από εκείνες που ωρίμασαν σε εμένα, οι οποίες όμως είναι πάντα μέρος αυτού που έφερε στην επιφάνεια- που δημιούργησε εκείνη τη σύγκρουση.

Ένα καλό βιβλίο, επομένως, χρήσιμο σε όσους δεν σκέφτονται να αντιγράψουν το έργο του δικαστή ή του ιερέα αλλά να δεσμευτούν, με μια κουραστική και προσεκτική στάση, σε μια πορεία γνώσης και κατανόησης μιας ιστορικής περιόδου που είναι απαραίτητη για να κατανοήσουμε το σήμερα.

22 απριλίου  2013
salvatore ricciardi

Un nuovo buon libro

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Αντιμετωπίζοντας το θάνατο για να ζήσω – με τα λόγια ενός απεργού πείνας

Για να σπάσουμε την απομόνωση του Abdullah Ocalan και του κουρδικού λαού

Affrontare la morte per vivere – nelle parole di uno scioperante della fame

 

Με αφορμή τις ημέρες εθνικής κινητοποίησης στις 11 και 12 μαΐου για να σπάσει η απομόνωση του Abdullah Ocalan και του κουρδικού λαού μεταφέρουμε από το Komun Akademy την παρέμβαση του Imam Sis, ενός από τους 7.000 απεργούς πείνας που εντάχθηκαν στη δράση που ξεκίνησε στις 8 νοεμβρίου 2018 από την βουλευτή του HDP Leyla Guven · η οποία – σε επιστολή που απευθύνεται σε ένα συνέδριο αλληλεγγύης που διοργανώθηκε στο community center της κουρδικής κοινότητας του Newport, στην Ουαλία – υπενθυμίζει τις θυσίες επαναστατών όπως ο Bobby Sands (κοντά στην επέτειο του θανάτου του) και του Kemal Pir, συνδέοντας τη σχέση που υπάρχει μεταξύ των εθνικών απελευθερωτικών αγώνων στην Ιρλανδία, την Τουρκία και τον κόσμο.

***

Αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητοί φίλοι!

Πιστέψτε με [εάν λέω] ότι τα λόγια δεν αρκούν για να περιγράψουν τη σημασία των συνεισφορών σας στον αγώνα μας για την ανθρωπιά, τη δικαιοσύνη, την απελευθέρωση και την αξιοπρέπεια. Θέλω να επεκτείνω την ατέλειωτη ευγνωμοσύνη μου σε εκείνους που έχουν οργανώσει και συνέβαλαν σε αυτό το panel και σε όλους εκείνους που βρίσκονται εκεί σήμερα ώστε να κάνουν δυνατό να ακουστούν οι φωνές μας.

Σήμερα είναι η 27η μαρτίου. Την ημέρα αυτή, το 1981, ο ιρλανδός επαναστάτης Bobby Sands διέσχιζε την 27η ημέρα της διαμαρτυρίας του με την απεργία πείνας κατά της αγγλικής αποικιοκρατίας για να αποκτήσει το καθεστώς του πολιτικού κρατουμένου. Ο σύντροφος Μπόμπι Σάντς, του οποίου η κληρονομιά περιλαμβάνει ποιήματα και γράμματα σημαντικά, έχει αφήσει το σημάδι του στην ιστορία ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του αγώνα του ιρλανδικού λαού για την απελευθέρωση και την αξιοπρέπεια. Όταν ξεκίνησε την δράση απεργίας πείνας την 1η μαρτίου, ο σύντροφος Μπόμπι έγραψε τα ακόλουθα λόγια στο ημερολόγιό του:

«Η καρδιά μου είναι βαθιά πληγωμένη επειδή ξέρω ότι έχω σπάσει την καρδιά της φτωχής μου μητέρας, και το σπίτι μου χτυπήθηκε από μια αφόρητη ανησυχία. Αλλά εξέτασα όλες τις θέσεις και προσπάθησα με κάθε τρόπο να αποφύγω αυτό που κατέστη αναπόφευκτο: αυτό που επιβλήθηκε με τη βία σε εμένα και στους συντρόφους μου εδώ και τέσσερα χρόνια ωμής απάνθρωπης συμπεριφοράς.

Είμαι ένας πολιτικός κρατούμενος. Είμαι ένας πολιτικός κρατούμενος επειδή είμαι θύμα ενός πολυετούς πολέμου που διεξάγεται μεταξύ του καταπιεσμένου ιρλανδικού λαού και ενός αλλότριου, καταπιεστικού, ανεπιθύμητου καθεστώτος, που αρνείται να αποσυρθεί από τη γη μας.

Πιστεύω στο θεϊκό δικαίωμα του ιρλανδικού έθνους στην ανεξάρτητη κυριαρχία και το υποστηρίζω, όπως στο δικαίωμα κάθε ιρλανδού να διεκδικεί αυτό το δικαίωμα στην ένοπλη επανάσταση. Να γιατί είμαι φυλακισμένος, απογυμνωμένος και βασανισμένος. »

Πραγματικά, φίλοι! Όταν ο Bobby Sands, ένας από τους πιο όμορφους αγωνιστές του σοσιαλισμού και της ανθρώπινης ιστορίας – που είχε αρχίσει την αντίσταση της απεργίας πείνας με τέτοιες υπέροχες λέξεις γεμάτες συγκίνηση και νόημα – έκλεισε τα μάτια του στον κόσμο στις 5 μαΐου 1981, η αρχηγός της αγγλικής αποικιοκρατίας της εποχής, η Margaret Thatcher, έκλεινε τα μάτια της στα ανθρώπινα αιτήματά του. Μίλησε για το θάνατο του συντρόφου Μπόμπι με αμείλικτο και παγωμένο τρόπο όταν είπε: «Ο κ. Sands ήταν ένας ήδη καταδικασμένος εγκληματίας. Επέλεξε να αφαιρέσει τη ζωή του. Είναι μια επιλογή που η οργάνωση του δεν παραχώρησε σε πολλά από τα θύματά του».

Ωστόσο, ο Μπόμπι Σαντς, που απεικονίστηκε τότε ως ένας εκτός νόμου εγκληματίας από κράτη εκμεταλλευτικά που οδηγούνται από σκληρούς και αδίστακτους δολοφόνους, απάντησε στη βαρβαρότητα των αποικιοκρατών λέγοντας πως «η εκδίκησή μας θα είναι το γέλιο των παιδιών μας», σε αυτό αποκαλύπτοντας σε όλους ποιοι ήταν οι πραγματικοί δολοφόνοι και εγκληματίες.

Υπάρχει ένα διάσημο απόσπασμα του γερμανού φιλοσόφου Karl Marx. Λέει:

“Ο Χέγκελ επισημαίνει κάπου ότι όλα τα σπουδαία γεγονότα και τα ιστορικά πρόσωπα του κόσμου, εκδηλώνονται δύο φορές. Ξέχασε να προσθέσει: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα.”

Χωρίς αμφιβολία, σύντροφοι. Η Μάργκαρετ Θάτσερ, που εξολόθρευσε τον Μπόμπι Σάντς, νόμιμα εκλεγμένο μέλος του κοινοβουλίου που εκπροσωπούσε τις νόμιμες απαιτήσεις απελευθέρωσης του ιρλανδικού λαού, αποκάλεσε και τον Νέλσον Μαντέλα ως «τρομοκράτη». Ο πνευματική της δίδυμη, η Theresa May, κινείται με αποφασιστικό βήμα στο να να επιβεβαιώνει αυτά τα λόγια του Καρλ Μαρξ σήμερα.

Με κωμιτραγικό τρόπο, κατά την 100ή επέτειο της συμφωνίας Sykes-Picot, η οποία εγκαινίασε τη διαίρεση και την καταστροφή στη Μέση Ανατολή, η Theresa May – η οποία αναφέρεται στον ιστορικό αρχηγό του κουρδικού λαού σαν ένα «τρομοκράτη» και αναπτύσσει όλο και περισσότερες σχέσεις με τον τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, πνευματικό δίδυμο του Χίτλερ – έχει φέρει διχασμό και καταστροφή στην ίδια της τη χώρα επιμένοντας στη συμφωνία της για Brexit.

Ανεξαρτήτως του τόπου στον κόσμο -όπως υπογράμμισε ο Μαρξ- οι ηγέτες και οι εκμεταλλευτές καταλήγουν πάντα στην τραγωδία ή στην φάρσα: για τους καταπιεσμένους και τους εκμεταλλευόμενους το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο: ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, μέσα από την αντίσταση θα ολοκληρώσουμε τον αγώνα μας σε νίκη.

Με την ηγεσία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο κουρδικός λαός διεξήγαγε για 45 χρόνια έναν αγώνα για την ανθρωπιά, τη δικαιοσύνη, την ισότητα και την ελευθερία κατά όλων των μορφών εκμετάλλευσης στη Μέση Ανατολή, κατά της αποικιοκρατίας, της καθυστέρησης, της γενοκτονίας, πατριαρχίας και καπιταλισμού. Η απαίτηση μας για απελευθέρωση είναι δίκαιη και νόμιμη. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι εκείνοι που προσπαθούν να ποινικοποιήσουν αυτόν τον αγώνα ή να τον ονομάσουν τρομοκρατικό είναι στην πραγματικότητα εκείνοι που παρέχουν τη μέγιστη υποστήριξη στην τρομοκρατία.

Αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητές αδελφές και αδελφοί!

Δεδομένου πως έχω ήδη επισημάνει πολλά πράγματα σε αρκετές περιπτώσεις, δεν επιθυμώ να επαναλάβω τον εαυτό μου. Ζητώ από όλους εσάς εδώ σήμερα να δεσμευθείτε το συντομότερο δυνατό σε οποιαδήποτε ενέργεια μέσα στα μέσα και τις δυνατότητές σας. Θυσιάζοντας τη ζωή τους, οι απεργοί πείνας όχι μόνο αμφισβητούν τις ανεύθυνες πολιτικές του τουρκικού κράτους και των διεθνών θεσμών, αλλά μας επικρίνουν και όλους, επειδή οι κύκλοι αλληλεγγύης δεν υποστηρίζουν τις ενέργειες απεργίας πείνας με τον τρόπο που απαιτείται σήμερα.Χρειάζεται αυτοκριτική εκ μέρους μας μπροστά σε αυτή την θυσιαστική κριτική και πρέπει να οργανώσουμε το συντομότερο δυνατό μεγάλες διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις για να προλάβουμε περαιτέρω απώλειες της ζωής. Για να σπάσουμε την απομόνωση που επιβάλλεται στον Abdullah Öcalan, πρέπει να ασκήσουμε πίεση στη αγγλική κυβέρνηση, στο Συμβούλιο της Ευρώπης και στην Επιτροπή του για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων – σε όλους όσους έχουν την εξουσία να επηρεάζουν το τουρκικό κράτος.

Αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητοί φίλοι!

Τελειώνοντας αυτά που λέγω, θέλω να σας μιλήσω για έναν άνθρωπο που έζησε στην ίδια ιστορική περίοδο με τον Bobby Sands, αν και σε διαφορετικό μέρος. Ένα πρόσωπο που υπεράσπισε ιδέες παρόμοιες με αυτές του ιρλανδού επαναστάτη, ενός μαχητή στον αγώνα για τον σοσιαλισμό και την ανθρωπότητα, και που θα μπορούσε να περιγραφεί ως το πνευματικό δίδυμο του στο Κουρδιστάν. Θα ήθελα να σας διηγηθώ για έναν επαναστάτη αιχμάλωτο, ο οποίος ξεκίνησε μια απεργία πείνας με τους συντρόφους του για να αντιπαλέψει τις πολιτικές του τουρκικού κράτους να βασανίζουν τους ανθρώπους μέχρι την παράδοση και την υποταγή τους στη φυλακή του Amed (Diyarbakir), και που πέθανε στις 7 σεπτεμβρίου 1982, την 55η ημέρα της δράσης απεργίας πείνας. Θα ήθελα να σας μιλήσω για έναν τούρκο επαναστάτη από το Κουρδιστάν – για τον Kemal Pir …

Ο γιατρός της φυλακής Orhan Özcanli έβαλε τα δυνατά του για να πείσει τον Kemal Pir να σταματήσει από την δράση απεργίας πείνας του. Αυτή είναι μια συζήτηση που τεκμηριώνεται από τους συντρόφους του που φυλακίστηκαν μαζί του:

“Κοίτα, Κεμάλ. Πεθαίνεις, ο θάνατος σε πλησιάζει βήμα προς βήμα. Απλά σκέψου αυτό, πλησιάζεις στο τέλος της ζωής σου. Πρόκειται να μεταναστεύσεις από αυτόν τον κόσμο. Σταμάτησε αυτό το πράγμα και φτάνει. Δεν υπάρχει διέξοδος σε αυτόν τον δρόμο…”

Kemal Pir: “Γιατρέ, κοιτάξτε με με προσοχή! Ανοίξτε τα αυτιά σας και ακούστε. Αποτυπώστε τα λόγια μου στο κεφάλι σας. Ξεκίνησα αυτή την υπόθεση οικειοθελώς. Γνωρίζω πολύ καλά ότι ο θάνατος με περιμένει στο τέλος του δρόμου. Συνειδητοποιώ επίσης ότι είμαι στο τέλος αυτού του δρόμου ακριβώς τώρα. Μπορώ να αισθανθώ την παρουσία του θανάτου και του δημίου του. Τους ακούω να αναπνέουν.»

Γιατρός: “Η ζωή είναι ωραία, Kemal. Θα πρέπει να αγαπάς τη ζωή. Ακόμα κι αν οι άνθρωποι είναι θνητοί, θέλουν να ζουν σε αυτόν τον κόσμο, και γι αυτό φοβούνται τον θάνατο πάρα πολύ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι ψέμα να ισχυριζόμαστε ότι δεν φοβόμαστε τον θάνατο. Βλέπουμε όσους θεωρούν τους εαυτούς τους πιο γενναίους και πιο θαρραλέους να τρέμουν με φόβο μπροστά στο θάνατο. Και επειδή είσαι κι εσύ άνθρωπος, σίγουρα φοβάσαι κι εσύ. Αλλά μπορώ ακόμα να σε σώσω, ακόμα και σε αυτή την κατάσταση όπου βρίσκεσαι…»

Kemal Pir: “Ποιος νομίζεται ότι είμαι, γιατρέ; Ακόμα δεν καταφέρατε να με μάθετε; Είμαι ο Kemal Pir. Όχι για να καυχηθώ, αλλά άνοιξα τα μάτια μου στη ζωή στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Και με τα δώρα αυτής της περιοχής ανακάλυψα τη ζωή στην πληρέστερη και καθαρότερη μορφή της ανάμεσα στους γνήσιους ανθρώπους, που ξέρουν πως να είναι φίλοι προς τους φίλους και εχθροί προς τους εχθρούς. Είμαι ο Κεμάλ Πίρ, ο οποίος έφτασε σε αυτή την ημέρα συναντώντας ανθρώπους από εβδομήντα δύο έθνη στα εδάφη της Ανατολίας, για να αφιερωθεί στη συνέχεια στην ελευθερία του κουρδικού λαού. Δεν είμαι σίγουρος αν ήμουν αρκετά σαφής;»

Γιατρός: “Είσαι, αλλά…”

Kemal Pir: “Δεν υπάρχει ένα ‘αλλά’ σχετικά με αυτό, γιατρέ. Παρουσιάστηκα σε εσάς όπως είμαι, χωρίς υπερβολή ή ψέματα, ειλικρινά και τίμια, σε απλή γλώσσα. Ωστόσο, εάν συνεχίσετε να λέτε ‘αλλά’ μετά από αυτό, είναι πρόβλημα σας.»

Γιατρός: “Αλλά η ζωή πηγαίνει διαφορετικά, Kemal. Ανεξάρτητα από το πώς περιγράφεις τον εαυτό σου, κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το να σκέφτεται το ίδιο πράγμα μπροστά στον θάνατο. Ο φόβος του θανάτου είναι ένα τρομακτικό συναίσθημα. Δημιουργεί ένα σεισμό συναισθημάτων που μπορεί να σε βάλει σε οποιαδήποτε κατάσταση ή μορφή. Είναι ένας σεισμός που μπορεί να σου αφαιρέσει την ανθρωπιά σου.»

Kemal Pir: “ Επιτέλους βγήκε από το στόμα σας κάτι σωστό τελικά.”

Γιατρός: “Τι θες να πεις;”

Kemal Pir: “Δεν είναι κατανοητό;”

Γιατρός: “Μιλώ για ζωή και φόβο. Υποστηρίζω ότι κάθε άνθρωπος είναι ίδιος μπροστά στο θάνατο. Όλοι φοβούνται τον θάνατο. Οποιοσδήποτε βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση θα έτρεμε σαν να είχε πυρετό. Ακόμα κι αν το πρόσωπο αυτό είναι ο Kemal Pir.”

Kemal Pir: “Κοιτάξτε, γιατρέ. Γνωρίζω πολύ καλά την έννοια της ζωής και του θανάτου. Ξέρω ακριβώς ποιος φοβάται το θάνατο και ποιος τρέμει πριν από αυτόν. Γνωρίζω επίσης ότι οδηγούμε θνητές ζωές και γνωρίζω τις έννοιες του παραδείσου και της κόλασης πέρα από το μνήμα. Είστε εσείς και αυτοί όπως εσείς που δεν γνωρίζετε τέτοια πράγματα. Που δεν καταλαβαίνετε και, που ακόμα κι αν το κάνετε, συμπεριφέρεστε σαν να μην καταλαβαίνετε. Και θέλετε να σας πω κάτι ακόμη, γιατρέ;»

Dottore: “Σίγουρα.”

Kemal Pir: “ΑΓΑΠΩ ΤΌΣΟ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΖΩΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΓΙ ΑΥΤΗΝ!!

Στο πρόσωπο αυτών των επαναστατών, που φωτίζουν την πορεία μας στην επαναστατική ιστορία του κόσμου διαμέσου των αγώνων τους και των δράσεων απεργίας πείνας τους – Bobby Sands στην Ιρλανδία και ανθρώπους όπως ο Mehmet Hayri Durmus και ο Kemal Pir στο Κουρδιστάν, αντίστοιχα το 1981 και 1982 – για άλλη μια φορά φόρο τιμής, με αγάπη και λαχτάρα, εκείνων των επαναστατών που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αυτών των ενεργειών. Ανανεώνω τη συλλογική μας υπόσχεση να οδηγήσουμε στη νίκη τους απελευθερωτικούς αγώνες που έχουν ξεκινήσει και να τερματίσουμε το σύστημα καπιταλιστικής εκμετάλλευσης στον κόσμο.

Σας χαιρετώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου. Με την πίστη ότι όλοι θα αναλάβουν την ευθύνη που απαιτείται λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της κατάστασης, εύχομαι σε όλους εσάς την καλύτερη επιτυχία.

Μακρά ζωή στον αγώνα για την ελευθερία των καταπιεσμένων λαών! Ζήτω η αλληλεγγύη μεταξύ όλων των λαών του κόσμου!

Ζήτω στον Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό και το σοσιαλισμό!

Ζήτω ο ηγέτης των καταπιεσμένων λαών, Abdullah Öcalan!

 

https://www.infoaut.org/approfondimenti/affrontare-la-morte-per-vivere-nelle-parole-di-uno-scioperante-della-fame