ένοπλη πάλη, lotta armata

ερυθρές Ταξιαρχίες, Brigate rosse

Brigate rosse

, ,

Από τα εργοστάσια στην »εκστρατεία της άνοιξης» , 1ος Τόμος – Dalle fabbriche alla «campagna di primavera». Vol. I

€ 28.00 € 23.80
 Οι ερυθρές Ταξιαρχίες γεννήθηκαν μέσα από την κρίση της παλιάς φορντικής κοινωνίας. Εκείνη η στρατιωτικοποιημένη πραγματικότητα, πειθαρχημένη, όπου οι εργαζόμενοι και τα αφεντικά συζούσαν από απόσταση, άρχισε να διαλύεται στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα εξουδετερώνοντας παλιές ιεραρχίες και καθιερωμένες αρχές. Από εκείνη την κρίση ξεπήδησαν νέα κινήματα φορείς νέων πρωταγωνιστικών μορφών, απαιτήσεων και αγώνων. Ήταν χρόνια στα οποία οι ξεχασμένοι και οι κολασμένοι βρήκαν φωνή. Ένας άνεμος ελευθερίας διεμβόλισε τις πύλες που άνοιξαν από τους αγώνες των εργαζομένων, προβάλλοντας στη σκηνή νέα υποκείμενα που προέκυψαν από μια κατάσταση ατομικής και πολιτικής περιθωριοποίησης. Οι ταπεινοί και οι καταπιεσμένοι βρήκαν να με αυτό τον τρόπο περιθώρια ισχύος, αξιοπρέπειας και σεβασμού. Οι στρατηγικές ρήξης κέρδισαν έδαφος επί των ρεφορμιστικών θέσεων, διαμαρτυρίας. Και μιας και απέτυχαν οι εμπειρίες των εξωκοινοβουλευτικών πολιτικών ομάδων που γεννήθηκαν στη διετία 1968-1969, ο ένοπλος αγώνας έγινε, στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα, μια επιλογή που κατέκτησε μεγάλα τμήματα του κινήματος. Οι ερυθρές Ταξιαρχίες ήταν, απλά, μέρος αυτής της διαδικασίας.   

UN ASSAGGIO Πάρτε μια γεύση

Η αφήγηση ξεκινά με την τραγική ανακάλυψη του σώματος του Άλντο Μόρο στη via Caetani στη Ρώμη. Συνεχίζετε με την προέλευση, την γέννηση των ερυθρών Ταξιαρχιών στα μεγάλα εργοστάσια του βορρά, το κρεσέντο των ένοπλων ενεργειών τους σε πολλές πόλεις, για να φτάσουμε τέλος στο πρωινό της 16ης μαρτίου 1978 στην via Fani, με την λεπτομερή αναπαραγωγή της απαγωγής του προέδρου των Χριστιανοδημοκρατών και την διαφυγή προς το διαμέρισμα όπου φυλακίστηκε για 55 ημέρες. Η αναπαραγωγή συνεχίζεται με τις θέσεις των κομμάτων και με την αντίδραση από το Κράτους, την εξέλιξη της έρευνας, το έργο των πυρήνων αντιτρομοκρατίας που διοικούνταν από τον στρατηγό των καραμπινιέρων Dalla Chiesa, τη χρήση βασανιστηρίων και τη δημιουργία των ειδικών φυλακών.

 

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Φωτιά στους μέτριους – Fuoco ai mediocri di Giuseppe Milazzo

Το βιβλίο,  (Hellnation libri, Red Star 2016) διηγείται μια παράξενη ιστορία, αλλά με τον τρόπο της συλλογική ιστορία, κάποιων παιδιών που μεγάλωσαν στους δρόμους των προαστίων και της επαρχίας, ανάμεσα στις κερκίδες των γηπέδων ή σε εκείνες τις γειτονιές όπου, κάθε μέρα, ήταν και είναι μια μάχη. Το κεφάλαιο που κλείνει το βιβλίο ανοίγει με αυτά τα λόγια: »Το πρώτο βήμα που σε φέρνει στην ηλικία ενήλικα είναι να καταλαβαίνεις ότι μερικές από τις αξίες με τις οποίες ήσουν δεμένος παραμένουν μάταιες μουντζούρες στο χαρτί. Ανάμεσα στα ιδανικά που το μυαλό θρέφει και την αηδία που είναι η πραγματικότητα υπάρχει πάντα μια διαφορά αγεφύρωτη, μέχρι σημείου να μαραθούν τα πιο εμπρηστικά όνειρα, διαλυμένα σε τέφρα πριν μπορέσουν να γίνουν φωτιά. »

 

στις 07 Mαρτίου 2017.

Ο Liucs αξιολογεί το βιβλίο  “Fuoco ai mediocri” ,»Φωτιά στους μέτριους» του Giuseppe Milazzo

Τα καλύτερα βιβλία είναι αυτά που καταφέρνουν να σου χαρίσουν συναισθήματα, ειδικά όταν σε αυτά βλέπεις ξανά αυτή που θα μπορούσε να είναι η ιστορία σου, και η φαντασία γίνεται μνήμη. Η πρώτη αντίδραση που είχα μόλις τέλειωσα την τελευταία λέξη της τελευταίας σελίδας ήταν να καλέσω φίλους, μεταξύ των ultras και των συντρόφων, για να περιγράψω τα συναισθήματα, τις αντιδράσεις και τη διάθεση που αυτό το κείμενο μου άφησε.

ο Giuseppe Milazzo με το βιβλίο Φωτιά στους μέτριους (libri Hellnation, Red Star 2016) βάζει το μαύρο επάνω στο άσπρο για εκείνη που θα μπορούσε να είναι η ιστορία του καθενός από εμάς, μεγαλωμένοι στους δρόμους των προαστίων και της επαρχίας, στις κερκίδες των σταδίων (για εκείνους που έχουν μια κάποια ηλικία ίσως να τις θυμούνται ακόμα!) ή σε εκείνες τις γειτονιές όπου, κάθε μέρα, ήταν και είναι μια μάχη ενάντια σε έναν τρόπο επιβολής ενός συγκεκριμένου τρόπου να σκέφτεσαι την κοινωνία.

Ένα βιβλίο που διαμέσου της άμεσης γλώσσας του, σκληρής, κόρης του δρόμου, εκθέτει όλα εκείνα τα αναγκαία και ουσιαστικά συναισθήματα για την αφήγηση μιας ιστορίας που είναι συλλογική.

Ιστορίες που φαινομενικά θα μπορούσαν να είναι άσχετες μεταξύ τους, αλλά στην πραγματικότητα βλέπουν τον δρόμο ως κοινό παρονομαστή. Βλέπουν μια γειτονιά, την πλατεία και τους δρόμους της, εκείνα τα κτίρια, όπου το να καταλάβεις διαμερίσματα είναι η καθημερινότητα, όπου υπάρχει και παραμένει ακόμα μια αίσθηση επανοικειοποίησης, πνεύμα επιβίωσης και εκείνη η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων που μετατρέπεται σε οργή όταν οι νομικίστικες λογικές και ασφάλειας προσπαθούν να αποκαταστήσουν την καθεστηκυία τάξη.

«Όταν η απελπισία δεν έχει πλέον μια χαραμάδα, μια αχτίδα διαφυγής, γίνεται αιματηρή εξέγερση.»

Μετά υπάρχει το στάδιο, πέταλο ή σκαλοπάτια, και οι κερκίδες του.

Eκείνη η σπίθα, μια τρελή ιδέα, η οποία οδηγεί σε σχηματισμό μιας ομάδας, να βρισκόμαστε σε έναν κοινό χώρο μέσα σε εκείνους τους ίδιους δρόμους, δίπλα στις τοιχογραφίες, σαφές μήνυμα προς την αντίθετη πλευρά και τους αντιπάλους. Τα πρώτα ταξίδια εκτός έδρας, με μεγάλες δυσκολίες και πολλές θυσίες. Άγρυπνες νύχτες να σκεφτόμαστε τις οργανωμένες δυνάμεις των υποστηρικτών, των οργανωμένων οπαδών του εχθρού, ειδικά εκείνες στο βορρά, τις πιο δύσκολες αλλά και τις πιο όμορφες και συναρπαστικές.

 

Ιστορίες πραγματικής ζωής, που βιώθηκε πραγματικά σε όλη τη διαδρομή, πέρα ως πέρα, που σε κάποιο σημείο, όμως, σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις μεγαλώσει. Ο χρόνος σε έκανε έναν άλλον.

Το κεφάλαιο που κλείνει το βιβλίο ανοίγει με αυτά τα λόγια: «Το πρώτο βήμα που σε φέρνει σε ηλικία ενήλικα είναι ότι αντιλαμβάνεσαι ότι μερικές από τις αξίες με τις οποίες ήσουν δεμένος παραμένουν μάταιες μουντζούρες στο χαρτί. Ανάμεσα στα ιδανικά που το μυαλό θρέφει και την αηδία που είναι η πραγματικότητα υπάρχει πάντα μια διαφορά αγεφύρωτη, μέχρι σημείου να ξεθωριάσουν τα πιο εμπρηστικά όνειρα, που διαλύονται  σε στάχτη πριν μπορέσουν να γίνουν φωτιά. «

Σαφής και συγκεκριμένη ανάλυση της εξέλιξης αυτού του κόσμου που είναι ο κόσμος μας, που διαπερνάται από την απογοήτευση της πολιτικής και εκείνης ενός ποδοσφαίρου αγνώριστου, που δεν είναι πλέον δικό μας, η συνειδητοποίηση ότι μέσα σε αυτούς τους κόσμους σε αποσύνθεση, ακριβώς για να συνεχίσουμε να νιώθουμε την αίσθηση του ανήκειν και να αντιμετωπίσουμε την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων, δεν μπορούμε πλέον να σταθούμε εκεί μέσα .

Ειλικρινής, και επιστρέφω στις λέξεις που έχουν ανοίξει αυτή την αξιολόγηση, η Φωτιά στους μέτριους θα μπορούσε να είναι η ιστορία της ζωής μου, η ιστορία του καθενός από εμάς. Ιστορίες όπου η ζωή και ο χρόνος σε κάνουν να συνειδητοποιείς ότι κάθε δράση και κάθε επιλογή έχουν ένα «νόημα» που είναι στο χέρι μας να το δώσουμε, αλλά πάνω απ ‘όλα ότι «η ζωή είναι μια στιγμή,» και ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε για να αποσπάσουμε από αυτήν τη χαρά σε κάθε δευτερόλεπτο.

 

http://www.commonware.org/index.php/gallery/750-fuoco-ai-mediocri

ιστορία, storia

Να ζεις underground – Vivere underground

on 03 Δεκεμβρίου 2016.

Συνέντευξη της συντακτικής ομάδας στους Bill Ayers και Bernardine Dohrn, κεντρικές φιγούρες των Weather Underground, με ευκαιρία την ιταλική τους tour για την παρουσίαση του βιβλίου του Bill “Fugitive days” (DeriveApprodi, 2016).

→ English

Το βιβλίο είναι αυτοκριτικό, αλλά όχι εξαργυρωμένο, εξαγορασμένο, ξεκινώντας από αυτό, ποια νομίζετε ότι είναι τα πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά ζητήματα των Weather Underground, οι πιο σημαντικές πτυχές της δράσης τους, και ποια τα όριά σας;

BILL: Συμφωνώ, το βιβλίο είναι αυτοκριτικό, αλλά όχι μετανιωμένο. Παρά το γεγονός ότι είμαστε λυπημένοι για το τι χάσαμε, για τον φίλο μας τον David Gilbert ο οποίος εξακολουθεί να είναι στη φυλακή και για τους άλλους πολιτικούς κρατούμενους, για τους νεκρούς συντρόφους σε μια έκρηξη την ώρα που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες μας ζητούν να μετανοήσουμε, μας ζητούν να αποκηρύξουμε τον αγώνα μας εναντίον αυτού του γενοκτονικού τέρατος που σκότωνε 6.000 ανθρώπους την εβδομάδα στο Βιετνάμ. Εμείς δεν τον αποκηρύττουμε. Θέλουν να απαρνηθούμε τις βόμβες στα αστυνομικά τμήματα, όταν οι μαύροι δολοφονούνταν κάθε μέρα. Εμείς δεν τις απαρνιόμαστε. Αυτό που αποκηρύττουμε, αν απαρνιόμαστε κάτι, σε πολιτικό επίπεδο, είναι πως για ένα αρκετά σύντομο αλλά καθοριστικό, αποφασιστικής σημασίας χρονικό διάστημα ήμασταν δογματικοί, σεχταριστές, ηθικολόγοι, ήταν καταστροφικό και έχουμε μάθει από αυτό. Έχουμε μάθει να αμφιβάλλουμε, να δρούμε και πάλι να αμφιβάλλουμε. Όχι μόνο να δρούμε, αλλά να δρούμε και στη συνέχεια να σκεφτόμαστε ξανά αυτό που κάναμε. Αλλά εμείς δεν απαρνούμαστε αυτό που το σύστημα θέλει να αποκηρύξουμε, το ότι εφορμήσαμε ενάντια στον πόλεμο και τον ρατσισμό με κάθε ίνα του εαυτού μας.

BERNARDINE:  Το αντιπολεμικό κίνημα ήταν τεράστιο και βρήκε τη δύναμη ακόμα και σε βετεράνους που επέστρεφαν από το Βιετνάμ. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τον βαθιά σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση του αντιπολεμικού κινήματος. Το κίνημα των μαύρων ήταν από την αρχή ενάντια στον πόλεμο. Ο Muhammad Ali, η Συντονιστική Επιτροπή Southern Student Non-violent Coordinating Committee, το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ πήραν θέση και στάθηκαν ενάντια στον πόλεμο. Η δική μας συμβολή στο κίνημα ήταν η ιδέα πως οι λευκοί είχαν την ευθύνη να σταθούν δίπλα στο κίνημα των μαύρων, να τερματίσουν, να διακόψουν το πρόγραμμα της κυβέρνησης που εμείς σκεφτόμασταν, και γνωρίζουμε τώρα, πως ήταν ένα σχέδιο του FBI του Έντγκαρ Χούβερ και του Προέδρου, να δολοφονήσουν και να ποινικοποιήσουν τους μαύρους αγωνιστές. Και νομίζω ότι το να επιμένουμε πως οι λευκοί είχαν την ευθύνη να απαλλαγούν από τον λευκό ρατσισμό και την ιδέα της λευκής ανωτερότητας, για να είμαστε ανθρώπινοι και επαναστάτες ήταν ένας συγκεκριμένος ρόλος που είχαμε αναλάβει. Όπως είπε ο Bill, επιμείναμε σχετικά με τη δράση, αλλά ήμασταν πιο αργοί στον τρόπο σκέψης, αλλά ήταν σημαντικό να δράσουμε εκ των προτέρων και να σηκώσουμε το επίπεδο του αγώνα ενάντια σε εκείνον που συνέχιζε να είναι ένας πόλεμος εναντίον του βιετναμέζικου λαού, ακόμη και όταν η πλειοψηφία των αμερικανών ήταν πλέον σε αντίθεση με τον πόλεμο και ήθελαν να τελειώσει, αυτός συνεχίστηκε για άλλα πέντε χρόνια.

Πιστεύετε πως οι βιογραφίες σας είναι αντιπροσωπευτικές εκείνης της γενιάς;

BERNARDINE: Δεν μπορούμε να μιλάμε για τους άλλους. Ήμασταν πολιτικά πολύ ριζοσπαστικοί, αλλά την ίδια στιγμή υπήρχε και ένα τεράστιο πολιτιστικό κίνημα, μια δυσαρέσκεια των νέων ανθρώπων στη ζωή για την οποία είχε μεγαλώσει και εκπαιδευτεί, για τις δουλειές δίχως νόημα, μόνο για να την βγάλουν και να κερδίσουν χρήματα, για το αμερικανικό όνειρο, αν θέλετε . Ένα πράγμα που είναι σαφές είναι ότι όταν η ελευθερία είναι στον αέρα είναι μεταδοτική, το κίνημα των μαύρων ήταν το πρώτο και ήταν μεταδοτικό: και άλλοι άνθρωποι ήθελαν την ελευθερία. Τότε υπήρξε λοιπόν ένα κίνημα ενάντια στον πόλεμο, ένα γυναικείο κίνημα, ένα κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, ένα κίνημα για την επισιτιστική αυτάρκεια, ένα κίνημα για την υγεία των γυναικών, τα οποία κινήθηκαν ταυτόχρονα και εμπλουτίζονταν το ένα από το άλλο, κι ας ήταν διαφορετικά μεταξύ τους.

Υπάρχει μια ισχυρή αίσθηση στο βιβλίο πως η δική σας ήταν μια «ηθική εξέγερση», πόσο είχατε πάει πέρα από αυτό για να κάνετε πολιτική δουλειά με άλλες ομάδες και αγώνες στις Ηνωμένες Πολιτείες εκείνη την περίοδο;

BERNARDINE:  Το κίνημα των μαύρων διαχωρίστηκε από τους λευκούς εκείνη την εποχή, δεν ήταν εύκολο και δεν ήταν αυτό που θέλαμε, θέλαμε να είμαστε μαζί τους, να δουλεύουμε μαζί τους, θέλαμε να κάνουμε συναντήσεις μαζί, να εμπλουτιζόμαστε με τη σοφία και τη νοημοσύνη τους, θέλαμε να μάθουμε από αυτούς. Το να διαχωριστούμε ήταν πολύ επίπονο και δύσκολο, σε αυτά τα χρόνια ήμουν επικεφαλής του SDS, οι οργανώσεις των μαύρων φοιτητών και οι τσικάνος μεγάλωναν στα πανεπιστήμια, ο στόχος ήταν να υποστηρίξουμε και εκείνους τους αγώνες. Και υπήρχε μια τάση μαοϊκή στο αμερικανικό φοιτητικό κίνημα, όπως σε όλο τον κόσμο, που υποστήριζε ότι οι φοιτητές έπρεπε να αφήσουν τα πανεπιστήμια και να ενταχθούν στις οργανώσεις των εργαζομένων. Πολλοί έμαθαν να παίρνουν μέρος στους αγώνες που ήταν ήδη σε εξέλιξη, για παράδειγμα εκείνους των εργαζομένων στην πανεπιστημιούπολη που απαιτούσαν έναν δίκαιο μισθό, πολλά από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια περιβάλλονταν από φτωχές γειτονιές των μαύρων που δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τους πόρους της πανεπιστημιούπολης: δεν μπορούσαν να μπουν στις πανεπιστημιακές αίθουσες, στα γυμναστήρια, κλπ, θεωρούνταν απειλή. Σε πολλές περιπτώσεις, η ιδέα να ανοίξει το πανεπιστήμιο αντί να παραμείνει κλειστό και να είναι προσβάσιμο μόνο στους φοιτητές είχε γίνει ένα πολύ ισχυρό επιχείρημα και ένα εργαλείο για να κινητοποιούμαστε μαζί με την κοινότητα. Πολλοί φοιτητές του SDS αργότερα πήγαν να κάνουν πολιτική δουλειά στις φτωχές γειτονιές σε όλη τη χώρα. Προσπάθησαν να συμμετάσχουν σε μάχες με τους ανθρώπους της γειτονιάς, αναγνωρίζοντας τους αγώνες των γυναικών, τους αγώνες για την καλή διαβίωση ακόμα και παιδιών, τους αγώνες για τη στέγαση, για τις υπηρεσίες υγείας, τους εργατικούς αγώνες.

BILL:  Άλλοι άνθρωποι πήγαν στα εργοστάσια ή στην ύπαιθρο για να οργανώσουν. Αλλά όταν εμείς κινηθήκαμε υπόγεια, στην παρανομία, ένα από τα κρυμμένα πλεονεκτήματα ήταν ότι βρεθήκαμε να ζούμε στο περιθώριο της κοινωνίας. Στις φτωχές γειτονιές, σε χώρους όπου το δικό μας background ποτέ δεν θα μας είχε επιτρέψει να βρεθούμε. Η Bernardine βρέθηκε να εργάζεται ως καθαρίστρια, ως σερβιτόρα και καμαριέρα, εγώ βρέθηκα να εργάζομαι στις κουζίνες και το λιμάνι. Ξαφνικά, για 15 χρόνια, βρεθήκαμε με φίλους που ποτέ δεν θα είχαμε γνωρίσει αν δεν είχαμε πάει underground,στην παρανομία, πήραμε μέρος σε αγώνες στους οποίους ίσως ποτέ δεν θα είχαμε εμπλακεί, αλλά ήταν πλέον μέρος της ζωής για την οποία προσπαθούσαμε να δώσουμε ένα νόημα: ακόμα κι αν ξέραμε ότι είχαμε πιαστεί στα δόκανα ενός θανάσιμου αγώνα με την πολεμική μηχανή, με την αστυνομία και το FBI, την ίδια στιγμή ζούσαμε τις μυστικές και παράνομες ζωές μας, τις υπόγειες ζωές μας. Δούλεψα στα λιμάνια για μεγάλο χρονικό διάστημα και ήμουν πάντα στο δωμάτιο του συνδικάτου όπου καθημερινά επέλεγαν τους εργαζόμενους, έπρεπε να ήμαστε εκεί κάθε πρωί γύρω στις 5-6 για να προσπαθήσουμε να εργαστούμε εκείνη την ημέρα. Μιλούσα, έπινα καφέ και κάπνιζα με άλλους ανθρώπους, και ένα από τα αστεία πράγματα που μου συνέβη ήταν πως οι κομμουνιστές μου ζητούσαν πάντα να πάω στις συνεδριάσεις τους, αλλά εγώ έπρεπε να αρνηθώ, και αυτοί σκέφτονταν «αυτός ο εργάτης μοιάζει να έχει συνείδηση, γιατί δεν έρχεται ποτέ στις συναντήσεις μας; ». Ήμουν μέρος του κοινωνικού ιστού, δεν ήμουν στην παρανομία με τρόπο απομονωμένο, αλλά την ίδια στιγμή φυσικά δεν μπορούσα να συμμετάσχω άμεσα σε αυτό το είδος πολιτικών πραγμάτων.

BERNARDINE: Ένα από τα πράγματα που ανακαλύψαμε ενώ ήμασταν underground, στην παρανομία, ήταν ότι υπήρχαν πολλά υπόγειοι, πέφταμε επάνω τους συνεχώς, υπήρχαν ανυπότακτοι, που είχαν πλαστά έγγραφα, υπήρχαν πολλοί λιποτάκτες του στρατού, οι οποίοι προσπαθούσαν να ζήσουν χωρίς να συλληφθούν, υπήρχαν γυναίκες και ομοφυλόφιλοι που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την καταπίεση των αγροτικών περιοχών, πηγαίνοντας στις ακτές και προσπαθούσαν να ζήσουν μια διαφορετική ζωή με διαφορετικά ονόματα. Υπήρχε ένα υπόγειο δίκτυο, ένα παράνομο δίκτυο λοιπόν, ήταν περίεργο, διότι δεν υπάρχει ένα υπόγειο μέρος, αλλά όταν είσαι υπόγειος συναντάς άλλους ανθρώπους που είναι υπόγειοι, underground .

BILL: Συναντάς όλα τα είδη των εγκληματιών, ακόμα και τη μαφία. Μια φορά περίμενα ένα τηλεφώνημα της Bernardine, ήμουν σε ένα τηλέφωνο με κέρματα περιμένοντας την κλήση, και ήταν ένα τέλειο τηλέφωνο επειδή ήταν στο κελάρι ενός εστιατορίου, περίμενα και εμφανίστηκαν ξαφνικά δύο άνδρες της μαφίας: ήταν, επίσης, περίμεναν μια κλήση. Πήρα πολύ φόβο, αλλά όλοι χρειάζονται ένα «τέλειο τηλέφωνο» …

Λαμβάνοντας υπόψη τον σημαντικό ρόλο των γυναικών στους Weather Underground, καθώς επίσης και τις φεμινιστικές κριτικές των σχέσεων των δύο φύλων μέσα στην οργάνωση, ποια ήταν η κατάσταση μέσα σας, στο εσωτερικό σας, και τι προβλήματα προέκυψαν;

BERNARDINE: Εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλοί διαχωρισμοί σε διαφορετικά θέματα, το γυναικείο κίνημα, το gay κίνημα, οι μαύροι και οι λευκοί διαχωρισμένοι. Ένιωθα φεμινίστρια, έχω συμμετάσχει σε ομάδες γυναικείας αυτο-συνείδησης, πήρα μέρος στη διαμαρτυρία των γυναικών στο εσωτερικό του SDS, αλλά την ίδια στιγμή ο φεμινισμός μου ήταν διεθνιστικός, από τη δική μου άποψη αυτό που ήταν σημαντικό ήταν ότι οι επαναστάτριες γυναίκες θα έπρεπε να αναλάβουν την ευθύνη για εκείνο που έκανε η κυβέρνηση, στο όνομά μας, στις γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Υπήρχαν διαιρέσεις και αντεγκλήσεις, σαν να υπήρχε μόνο ένα πράγμα που έπρεπε να γίνει – τώρα, κοιτώντας πίσω, νομίζω ότι υπήρχαν πολλά σωστά πράγματα να κάνουμε και θα μπορούσαμε να έχουμε δει τους εαυτούς μας ως μέρος ενός μεγάλου και κοινού κινήματος. Αλλά αυτό δεν συνέβη.

BILL: Νομίζω ότι οι γυναίκες και οι άνδρες είχαν διαφορετικές εμπειρίες, αλλά προσπαθούσαν να επανεξετάσουν τα πάντα, να επανεξετάσουν τις σχέσεις, την σεξουαλικότητα, και ενώ σκεφτόμασταν απ’ την αρχή αυτά τα πράγματα τραβούσαμε συγχρόνως την παλιά κοινωνία μαζί μας. Νιώθω τυχερός που έζησα σε μια εποχή που μπορούσαμε να μάθουμε: καλούμασταν πάντα να επανεξετάσουμε τα ήδη δεδομένα. Αυτοί που μας προκαλούσαν συχνά ήταν οι στενότεροι φίλοι μας, οι ερωμένες μας, ήταν επίσης οδυνηρό, αλλά στην πραγματικότητα εκείνος ο πόνος ήταν αναγκαίος αν ήθελες να τα σπάσεις με τη βλακεία μέσα στην οποία είχες μεγαλώσει. Η στάση μας απέναντι στο σεξ, την πολιτική και τον τρόπο ζωής και γιορτής, προς τα σύμβολα και τις τελετές έλεγαν: όλα τα παλιά θα τεθούν υπό αμφισβήτηση, όλα τα νέα θα δοκιμαστούν. Πειραματιζόμασταν πραγματικά, και πονέσαμε, αισθανθήκαμε άσχημα, αλλά επίσης μάθαμε κάτι τις, κάποια πράγματα.

Ποια ήταν η σχέση σας με τους Μαύρους Πάνθηρες;

BILL: Συμμαχήσαμε με τους Black Panthers όταν ήμασταν στο πανεπιστήμιο, στενές σχέσεις όπως και εντάσεις κάποιες φορές, και μετά, όταν βρισκόμασταν στην παρανομία υπήρχαν ομάδες μαύρων επαναστατών, ο Black Liberation Army, που ήταν μια διάσπαση των Black Panthers, και συντονιστήκαμε μαζί τους επάνω σε διάφορα σχέδια.

BERNARDINE: Πρέπει να θυμόμαστε ότι την εποχή εκείνη η πολιτική του FBI ήταν να δολοφονήσουν τους ηγέτες των μαύρων, να τους συλλάβουν και να τους ποινικοποιήσουν, και να παρεμποδίσουν, να παρενοχλούν και να καταστρέψουν τις επαναστατικές λευκές οργανώσεις, αλλά όχι να μας σκοτώσουν, αν και για 11 χρόνια ζούσαμε έχοντας στο κεφάλι ένα ένταλμα σύλληψης που προέβλεπε πως θα μπορούσαν να μας σκοτώσουν. Ο Fred Hampton, ένας από τους στενούς συντρόφους μας στο Σικάγο, ο οποίος ήταν επικεφαλής των Μαύρων Πανθήρων εκεί, δολοφονήθηκε από την αστυνομία και το FBI στη μέση της νύχτας. Και αυτό με πολλούς τρόπους, μας οδήγησε πιο γρήγορα από ό, τι πιστεύαμε στην παρανομία, είχαμε αυτό το συναίσθημα πως έπρεπε να αντιπαρατεθούμε με τα σώματά μας στη δύναμη και την εξουσία που προσπαθούσε να καταστρέψει τις ζωές των ανθρώπων.

Τι έχει απομείνει από αυτό το είδος άρνησης, από αυτές τις εμπειρίες σας; Τι μπορεί να διδάξει η δική σας εξέγερση σήμερα;

BERNARDINE: Είναι πάρα πολύ νωρίς για να το πούμε, ήταν ένα κομμάτι μιας μακράς σειράς από πολιτικές αναταραχές στην Αμερική. Μερικές φορές νομίζω ότι έχει δοξαστεί από τους αγωνιστές της εποχής με έναν τρόπο που ασκεί πίεση και αποτρέπει, εμποδίζει τους σημερινούς αγωνιστές οι οποίοι δεν αισθάνονται ότι έχουν την ίδια ισχύ. Από την άλλη πλευρά δαιμονοποιείται, μας αποκάλεσαν τρομοκράτες και κακομαθημένα παιδιά, εγωιστές και πολλά άλλα τρελά πράγματα. Αλλά ήταν ένα κομμάτι ενός παγκόσμιου κινήματος. Φυσικά υπήρχαν και άλλοι απελευθερωτικοί αγώνες σε όλο τον κόσμο που μας έδωσαν δύναμη και παλμό για να υποστηρίξουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα έπρεπε να αποκλειστούν από τον επαναστατικό αγώνα – γιατί μπορεί αυτός να λάβει χώρα παντού στον κόσμο, αλλά όχι στην μητέρα πατρίδα του ιμπεριαλισμού; – οπότε αισθανθήκαμε μεγάλη υπευθυνότητα, όταν προσπαθήσαμε να μιμηθούμε αυτό που συνέβαινε στα απελευθερωτικούς αγώνες σε όλο τον κόσμο, αλλά πήραμε πολλή δύναμη και έμπνευση και από άλλους αγώνες.

BILL: Το πρόβλημα είναι ότι αν βάλεις τα χρόνια ’60 κάτω από ένα γυαλί θα παρατηρήσεις πως δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα, αλλά αν εσύ αντιθέτως δείξεις ότι ήταν ένα κομμάτι μιας μακράς σειράς αγώνων μπορείς να δεις ότι υπήρχαν οι αγώνες της δεκαετίας του ’30, αγώνες στη δεκαετία του ’50, όλοι οι αγώνες στο πρώτο μέρος του ‘900 που παρήγαγαν το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα, όλοι αυτοί οι αγώνες δεν γιορτάστηκαν αρκετά, αλλά ήταν επίσης πολύ σημαντικοί. Όταν οι άνθρωποι έχουν ένα μαξιλάρι πάνω από το πρόσωπό τους και πνίγονται, τότε αντιστέκονται, και όταν αντιστεκόμαστε κερδίζουμε δύναμη και ελπίδα μέσα από αυτή την αντίσταση, η αντίστασή μας υπήρξε μια στιγμή στον κύκλο των αγώνων, δεν την μυθιστορικοποιούμε σκεπτόμενοι ότι ήμασταν οι καλύτεροι, στην πραγματικότητα πιστεύουμε ότι οι δεκαετίες του ’60 υπήρξαν ένας μύθος και ένα σύμβολο, αλλά συχνά μεταφέρονται από παλιούς νοσταλγούς. Εμείς δεν είμαστε νοσταλγοί.

BERNARDINE: Ή ότι τα ’60s εμπορευματοποιούνται και γίνονται ένα εμπορικό προϊόν.

BILL: Σε γενικές γραμμές, είναι επίσης ένας τρόπος για να καταπνίξουν τους νέους. Με τα χρόνια πολλοί άνθρωποι μας είπαν, »Γαμώτο, θα ήθελα να έχω ζήσει στη δεκαετία του ’60,» και εμείς λέμε,»Όχι, κάνετε λάθος,» σαν να είχαμε το καλύτερο σεξ, την καλύτερη μουσική, τις πιο όμορφες πορείες …

BERNARDINE: Ναι, μα στην πραγματικότητα είχαμε την καλύτερη…

BILL: …το καλύτερο σεξ!

BERNARDINE: …μουσική.

 

* Ευχαριστούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες του Vag61 στην Bologna όπου συλλέξαμε την συνέντευξη.

http://www.commonware.org/index.php/cartografia/728-vivere-underground

αυτονομία, autonomia

Οι αυτόνομοι, Gli autonomi – τόμος IV

Gli autonomi – volume IV

,

L’Autonomia operaia romana , η ρωμαϊκή εργατική Αυτονομία

€ 18.00 in uscita
 Ο τέταρτος τόμος της επιτυχημένης «σειράς» οι Αυτόνομοι εστιάζει στην πολιτική εμπειρία της ρωμαϊκής εργατικής Αυτονομίας, της πιο σημαντικής (μαζί με την Ενετική, con quella veneta ) σε αριθμό αγωνιστών οργανωμένων εργατικών πραγματικοτήτων, φοιτητικών και εδαφικών, γειτονιάς, κοινωνικού ριζώματος,  όγκου αγώνων που ανέλαβαν και διεξήγαγαν .
  Η αφήγηση αφορά το τμήμα των αυτόνομων εργατικών Επιτροπών, τους περίφημους «Volsci», που πήραν το όνομά τους από τον δρόμο στην συνοικία του San Lorenzo που στέγαζε την έδρα τους. Μα επίσης αφορά το σύνολο των ποικίλων διαρθρώσεων των δεκάδων και δεκάδων συλλογικοτήτων που βρίσκονταν διάσπαρτες στις γειτονιές της πόλης, στα προάστια και τις γύρω πόλεις.
Η περίοδος που λαμβάνεται υπόψη αφορά είκοσι χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του Εβδομήντα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, με επίκεντρο το ’77, το «εξεγερσιακό» έτος. Το βιβλίο περιλαμβάνει επίσης τις σημαντικές θεωρητικές εκτιμήσεις σχετικές με τη συζήτηση ανάμεσα στους «ρωμαίους» και τις υπάρχουσες αυτόνομες συνιστώσες και σε άλλες πόλεις της Ιταλίας.
Και αυτό δίνει στο έργο έναν χαρακτήρα που δεν έχει τοπικότητα.Τα θεωρητικά επιχειρήματα υπερβαίνουν τη χρονική οριοθέτηση του παρελθόντος γνωρίζοντας πώς να αναμετρηθούν με την πιο συναρπαστική επικαιρότητα των κινημάτων που βρίσκονται σε εξέλιξη.
UN ASSAGGIO ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ

 

«Όταν η έδρα της via dei Volsci άρχισε να αποτελεί σημείο αναφοράς, η ρωμαϊκή πολιτική κατάσταση κατέγραφε την παρουσία όλων των ομάδων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αν και η πολιτική εκπροσώπηση ήταν σταθερά στα χέρια του Κομμουνιστικού Κόμματος. Μόνο σε ορισμένους τομείς των υπηρεσιών αμφισβητούνταν η ηγεμονία του κομμουνιστικού Κόμματος και των συνδικάτων. Οι σιδηροδρομικές επιτροπές βάσης Cub είχαν ασκήσει μορφές αγώνα πολύ σκληρές, παραλύοντας επανειλημμένα τον σιδηροδρομικό σταθμό Roma Termini, στην SIP ( τηλεφωνική υπηρεσία εθνικού χαρακτήρα) ενεργούσε ένας σημαντικός πυρήνας εργατών.

Στον τομέα της υγείας υπήρχε η αναφορά της Συλλογικότητας εργαζομένων και σπουδαστών του Γενικού Νοσοκομείου, Collettivo lavoratori e studenti del Policlinico και στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας η πολιτική επιτροπή της Enel, Comitato politico Enel.
Αυτοί οι οργανισμοί  αποτελούνταν αποκλειστικά από εργαζομένους: υπάλληλοι, τεχνικοί ή διοικητικοί, και εργάτες. Ακριβώς, εργάτες, είτε φορούσαν την μπλούζα σαν νοσηλευτές, την στολή των μεταφορέων ή την φόρμα της Enel, ήταν εργατική δύναμη που την εκμεταλλεύονταν όπως τους άλλους που βρίσκονταν στα εργοστάσια, ακόμη και αν τους έλειπαν τα «στίγματα» των ροζιασμένων χεριών. Ήταν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Volsci να επιβάλουν στην προσοχή του κινήματος εκείνες τις φιγούρες που σνόμπαραν oi ερμηνευτές της εργατικής τάξης, σαν να ήταν αντιπαραγωγικές ή παρασιτικές, που εξακολουθούσαν να θεωρούνται αμελητέες, περιθωριακές σε σχέση με την ερμηνεία της σύγκρουσης κεφαλαίου-εργασίας.
Δεν υπήρχε άλλη πολιτική οργάνωση στη Ρώμη που να είχε αυτή την αγωνιστική και στρατευμένη σύνθεση σε σχέση με την οργανωτική δομή, και αυτός ήταν ένας άλλος παράγοντας που έκανε τη διαφορά με τις άλλες εμπειρίες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αλλά δεν υπήρξε εύκολο να γίνει αποδεχτή εκείνη η πολυμορφία και διαφορετικότητα, η οποία ήταν επίσης διαφορετικότητα στην γλώσσα, στο λεξιλόγιο και στις συμπεριφορές »

http://www.deriveapprodi.org/2017/03/gli-autonomi-volume-iv/

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Η ΕΠΑΝΆΣΤΑΣΗ ΕΊΝΑΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗΣ – LA RIVOLUZIONE È L’APPLICAZIONE DELLA GIUSTIZIA.

image

Γράμμα σε ένα νεαρό επαναστάτη Lettera ad un giovane rivoluzionario

Γραμμένο από τον: Antonino Roseto στο Il Teatro degli Indecenti, Politica&Ideali 24 φεβρουαρίου 2015

«ο επαναστάτης πιστεύει στον άνθρωπο, στις ανθρώπινες υπάρξεις. Αυτός που δεν πιστεύει στο ανθρώπινο ον δεν είναι ένας επαναστάτης ». Ποτέ μην σταματήσεις να πιστεύεις στον άνθρωπο, ακόμα και ειδικά όταν είναι πιο δύσκολο. Μην σταματάς ποτέ να παίρνεις θέση στο πλάι των τελευταίων, των ηττημένων, των αδύναμων. Θα στους παρουσιάσουν ως τον εχθρό που πρέπει να πολεμήσεις. Από αυτούς, θα θελήσουν να σε διαχωρίσουν. Αυτοί δεν έχουν καμία φωνή. Είναι μόνο σε θέση να ψιθυρίζουν. Ψιθύρισε μαζί τους, και θα έχετε τη δύναμη του ανέμου.

Ποτέ μην σταματήσουμε να πιστεύουμε σε μια πιο δίκαιη κοινωνία. Γιατί οι ναρκομανείς, οι πόρνες και όλοι οι αόρατοι στην κοινωνία μας, «αν και δεν είναι κρίνα εξακολουθούν να είναι τα παιδιά, τα θύματα αυτού του κόσμου». Μην κρίνετε, αλλά και μην δικαιολογείτε ακόμη και ανεξαρτήτως, δίχως να εξετάσετε το γιατί. Αγκαλιάστε τα αδέλφια σας, των οποίων η φτώχεια καθιστά λιγότερο σωστή την ευημερία μας. Θα σας πουν ότι είστε επιδειξίες καθωσπρέπει και υποκριτές. Απαντήστε ότι αυτός είναι ο κόσμος που θέλετε να αλλάξετε, αυτός στο οποίο το μίσος είναι ο κανόνας και η αλληλεγγύη θεωρείται καθωσπρεπισμός και επίδειξη.

Δεν σταματάμε ποτέ να αγανακτούμε μπροστά στις αδικίες. Μπροστά σε έναν επιχειρηματία που κερδίζει χίλιες φορές περισσότερο από έναν εργαζόμενο. Αντιμέτωποι με μια πολιτική που ανοίγει τα δημόσια σχολεία σε ιδιώτες, που παραμένει σιωπηλή όταν διαγράφονται τα δικαιώματα των εργαζομένων ή όταν μια επιχείρηση, η οποία βοηθήθηκε από το κράτος, μετακινεί την φορολογική της έδρα στο εξωτερικό. Μπροστά στην καταστροφή του κράτους πρόνοιας. Αντιμέτωποι με ωράρια εργασίας εξαντλητικά, έναν εκβιασμό που οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να αποδεχθούν προκειμένου να είναι σε θέση να βάζουν ένα πιάτο στο τραπέζι κάθε μέρα. Να εξοργιστούμε, όταν μας λεν ότι όλα αυτά »τα απαιτεί η αγορά». Επειδή την αγορά εμείς την δημιουργήσαμε, και εμείς μπορούμε να την αλλάξουμε. Επειδή πάντα θα αξίζει περισσότερο η ζωή ενός ανθρώπου παρά ένας χρηματιστηριακός δείκτης.

Ποτέ μην σταματάμε να πιστεύουμε στα ιδανικά μας. Δεν θα τα προδώσουμε, είναι το πιο οικείο πράγμα που έχουμε. Να τα προστατεύσουμε, θα προσπαθήσουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι είναι λάθος. Δεν θα τα αλλάξουμε ανάλογα με τις αναγκαιότητες. Είναι το προστατευτικό κιγκλίδωμα στον δρόμο μας. Θα ταρακουνηθούμε και θα γλιστρήσουμε στη ζωή, αλλά αυτά είναι εκεί, να μας υπενθυμίζουν τι, για εμάς, είναι σωστό. Να μας διδάσκουν, κάθε φορά και περισσότερο, να μην χάνουμε τον δρόμο μας, και να περπατάμε ευθεία.

Ποτέ μην σταματήσουμε να κρεμάμε την αφίσα του Τσε Γκεβάρα ή του Quarto Stato στο δωμάτιό μας. Αλλά μόνο αν ξέρουμε τι αντιπροσωπεύουν. Ο κόσμος δεν θα αλλάξει σε μια μέρα. Αλλά εσείς, σε μια μέρα, μπορείτε να αλλάξετε τον κόσμο σας και εκείνο των ανθρώπων δίπλα σας. Θα προσπαθούν πάντα να σας κάνουν να πιστεύετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, πως έτσι έχουν τα πράγματα. Εσύ βγες έξω ανάμεσα στους ανθρώπους, και εκείνα τα «πράγματα», άρχισε να τα αλλάζεις. Στον μικρό περίγυρο σου. Στην πόλη σου ή στη χώρα σου, στο χωριό σου. Είτε πρόκειται να κολλήσεις μια αφίσα διαμαρτυρίας ή να ακούσεις τα προβλήματα μιας γειτονιάς που βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Απαλλάξου από τα δεσμά που αυτή η κοινωνία προσπαθεί να βάλει μέσα στις σκέψεις σου. Από εδώ, ξεκινά η πραγματική επανάσταση.

‘Λεν πως εμείς οι επαναστάτες είμαστε ρομαντικοί’. Είναι αλήθεια. Κοίταξε ψηλά. Πολλοί είμαστε που το κάνουμε αυτή την στιγμή. Δεν είσαι μόνος σου.

 

image

Quarto Stato.jpg

The Fourth Estate
Έργο τέχνης

 

Compagno Graber

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/03/la-rivoluzione-e-lapplicazione-della-giustizia/

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, ακ

image

Παρά το ότι η ζωή μου βρίσκεται ακόμα υπό αναστολή, δεν κατάφερα να πεθάνω, παρ’ όλα αυτά. Ίσως έχει έρθει η ώρα για να αποδεχτώ την ζωή; να επιλύσω τα προβλήματα μου και να φέρω τον εαυτό μου σε θέση να βγει στην επιφάνεια δίχως την ανάγκη να σέρνομαι με αγωνία πίσω από κάθε  επαφή; μακριά από τον τρόμο να ανακαλύπτω πως βρίσκομαι πεισματικά παγιωμένη στο ίδιο σημείο; μακριά από το άγχος να πρέπει να ξεκινήσω πάλι απ’ την αρχή, και ξανά και ξανά;

Και τι άλλο, το διαφορετικό μπορώ να κάνω; Προσπάθησα να διασφαλιστώ από τον πόνο εξαλείφοντας κάθε συναίσθημα,  αυτό δεν λειτούργησε, και το μικρότερο ακόμη παιχνιδάκι του αέρα κατάφερε να έχει το επάνω χέρι, μιας και βρέθηκα δίχως όπλα, αδύναμη ν’ αντισταθώ. Η ζωή είναι εδώ, τη νιώθω στο δέρμα, ανατριχιάζω, αισθάνομαι όλη την κενότητα μιας άχρηστης αντίστασης.

Και το βλέμμα καθαρίζει και σταματά, για να κοιτάξει, επάνω στον κόσμο.

Μήπως ξέφυγα;

Τι θα απογίνω; Πόσο κακό θα καταφέρω ακόμη να κάνω στον εαυτό μου;

Compagna luna, Η σύντροφος σελήνη

Μαζί, συνεργοί, θα μπορέσω άραγε να νιώσω ξανά την λαχτάρα να φέρω τους εμπόρους σε κατάσταση αδυναμίας;

 

 

Compagno Graber

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

 

 

https://compagnograber.wordpress.com/category/brigate-rosse/

Οι Brigate Rosse και τα χρόνια του μολυβιού (1975 – 1985)

Η Barbara Balzerani υπήρξε  διοικητής της ρωμαϊκής φάλαγγας των Ερυθρών Ταξιαρχιών, στις οποίες εντάχθηκε το 1975, και πήρε μέρος σε αρκετές εκτελέσεις, μεταξύ των οποίων αυτή του Girolamo Minervini και στην Σφαγή της οδού Fani,  Strage di via Fani.[1]

Στην διάρκεια της απαγωγής του Aldo Moro κατέλαβε μαζί με τον Moretti, με τον οποίον εκείνο τον καιρό ήταν δεμένη συναισθηματικά, την ταξιαρχίτικη βάση της  Via Gradoli 96 στην Roma.

Ούτε η Balzerani ούτε ο Moretti ήταν παρόντες στην βάση της στιγμή της επιχείρησης των δυνάμεων ασφαλείας και έτσι σώθηκαν από την σύλληψη.

Το 1981 πήρε μέρος στην απαγωγή του στρατηγού  NATO James Lee Dozier.

Μετά την σύλληψη του Mario Moretti το 1981, προσπάθησε δίχως επιυτχία να διαχειριστεί την διάσπαση της οργάνωσης, οδηγώντας στην συνέχεια τον σχηματισμό «Brigate Rosse – Partito Comunista Combattente», ενώ στο άλλο κομμάτι,  «Brigate Rosse – Partito Guerriglia» ηγείτο ο Giovanni Senzani.

Μετά την πτώση και την κρίση των ΕΤ, η Balzerani ήταν από τους τελευταίους που συνελήφθησαν στις 19 ιουνίου 1985, μαζί με τον Gianni Pelosi. Την στιγμή της σύλληψης είχε μαζί της πιστόλι διαμετρήματος 9.

 Από την φυλακή, ανέλαβε την ευθύνη για την επιχείρηση ενάντια στον πρώην δήμαρχο της Φλωρεντίας Lando Conti που πραγματοποίησαν οι BR.

Καταδικάστηκε σε ισόβια.

Το 1987, μαζί με τους άλλους ιστορικούς ηγέτες των BR Renato Curcio και Mario Moretti, πήρε μέρος σε μια τηλεοπτική συνέντευξη που παραχωρήθηκε στον δημοσιογράφο της Rai Ennio Remondino, στην οποίαν οι τρεις πρώην ταξιαρχίτες συμφώνησαν στο να θεωρήσουν πως η εμπειρία του ένοπλου αγώνα στην Ιταλία είχε πλέον ολοκληρωθεί,  στην οπτική των αλλαγών του κοινωνικού ιστού μέσα στον οποίον είχαν κινηθεί δέκα χρόνια πριν, και επίσημα επικύρωναν την οριστική παράδοση των BR και την εγκατάλειψη του ένοπλου αγώνα.

Στις 12 δεκεμβρίου 2006 της παραχωρήθηκε η ελευθερία με περιοριστικούς όρους.[5] Επέστρεψε οριστικά ελεύθερη, έχοντας εκτίσει την ποινή της το 2011.  Αυτή την στιγμή εργάζεται σε έναν συνεταιρισμό πληροφορικής, κι εδώ και πολλά χρόνια έχει αφιερωθεί στην λογοτεχνία.

Γραπτά της έργα