μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Πέπε Μουχίκα: O κορoνοϊός μας υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε ιδιοκτήτες του κόσμου

Δε θα είναι ο ιός που θα αποφασίσει το τέλος του καπιταλισμού, ο άνθρωπος πρέπει να τον καταστρέψει, τονίζει ο πρώην πρόεδρος της Ουρουγουάης

 

O κορoνοϊός μας υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε ιδιοκτήτες του κόσμου. Αυτό δήλωσε ο Πέπε Μουχίκα, πρώην πρόεδρος της Ουρουγουάης, σε διαδικτυακή συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Τζορντί Έβολε, για την παγκόσμια έκτακτη κατάσταση που αντιμετωπίζουμε στην υγεία.

“Ο κορονοϊός θα σταματήσει την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση;” ρώτησε ο δημοσιογράφος τον πρώην πρόεδρο της Ουρουγουάης, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία για μια πιο γενική συζήτηση σχετικά με την κατάσταση της κοινωνίας μας την εποχή του Covid-19.

“Όχι, δεν θα είναι ο ιός που θα αποφασίσει το τέλος του καπιταλισμού – απαντώντας στην ερώτηση – Αυτό θα πρέπει να προέλθει από την οργανωμένη βούληση των ανθρώπων, που ήταν εκείνοι που τον δημιούργησαν”, διευκρινίζοντας ότι “είναι ο άνθρωπος που πρέπει να τον καταστρέψει. Ο θεός της αγοράς είναι η φανατική θρησκεία της εποχής μας, κυβερνά τα πάντα”, δήλωσε ο Μουχίκα – «αλλά δεν νομίζω ότι ο κορανοϊός θα τον σταματήσει».

“Δεν ξέρω αν είναι μια αναστρέψιμη κατάσταση, αλλά πρέπει να αγωνιστούμε για να γίνει. Αυτός ο ιός μας φοβίζει και παίρνουμε μέτρα σε ορισμένο βαθμό ηρωικά. Όσον αφορά την αγορά και την παγκοσμιοποίηση, ορισμένα όρια και ορισμένες παράμετροι πρέπει να τηρούνται και να μην υπερβαίνονται”, πρόσθεσε ο πρώην πρόεδρος.

“Οι κυβερνήσεις του κόσμου υποτιμούν το ζήτημα, πίστευαν ότι ήταν μόνο ένα κινεζικό πρόβλημα και τώρα έχει γίνει πρόβλημα για όλους”.

Πιστεύετε ότι κάτι καλό θα μπορούσε να βγει από αυτή την πανδημία;

«Χάρη σε αυτή την παγκόσμια τρομοκρατία, θα μπορούσε να προκύψει λίγο περισσότερη γενναιοδωρία και λιγότερος εγωισμός. Αλλά αναρωτιέμαι γιατί οι ηλικιωμένοι εξακολουθούν να συσσωρεύουν άχρηστα χρήματα. Μιλώ για τους δισεκατομμυριούχους, τους ανθρώπους που γερνούν συγκεντρώνοντας πλούτο».

Ο Μουχίκα είναι πολύ επικριτικός απέναντι στον καπιταλισμό, ειδικά απέναντι στους πολυεκατομμυριούχους. “Δεν καταλαβαίνω τι ζητά περισσότερο μια χούφτα ηλικιωμένων που κάνουν σαν υστερικοί για περισσότερα χρήματα. Γιατί δεν σταματούν να δημιουργούν προβλήματα; Τι νόημα έχουν όλα αυτά αν, για παράδειγμα, τώρα με τον κορονοϊό προσβληθούν και πεθάνουν όπως οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος;”, λέει ο Μουχίκα, αναφερόμενος σε υπερήλικες μεγαλοεπιχειρηματίες και μεγαλοεπενδυτές.

“Δεν είμαστε σε πόλεμο, αυτή είναι μια πρόκληση που η βιολογία και η Γη θέτουν για να μας υπενθυμίσουν ότι δεν είμαστε οι απόλυτοι ιδιοκτήτες του κόσμου, ακόμα κι αν έτσι νομίζουμε. Αυτή η σοβαρή κρίση μπορεί να μας υπενθυμίσει ότι τα παγκόσμια προβλήματα είναι επίσης τα προβλήματά μας”.

Ο Μουχίκα είχε επίσης την ευκαιρία να κάνει μια έκκληση: “Πρέπει να καταπολεμήσουμε τον εγωισμό που φέρνουμε μέσα μας για να ξεπεράσουμε τον κορωνοϊό, πρέπει να ενωθούμε κοινωνικά». Δηλώνει εκνευρισμένος και απογοητευμένος με τους ηγέτες του κόσμου, οι οποίοι “έκαναν ελάχιστα ή τίποτα για να θέσουν τέρμα στην καταστροφή του περιβάλλοντος και των οικοσυστημάτων”.

“Αλλά μη γελιόμαστε, δεν πρόκειται για ένα οικολογικό πρόβλημα, αλλά για πολιτικό. Ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ τόσο πολλούς πόρους, ικανότητες και κεφάλαιο για να σταματήσει αυτά τα φαινόμενα καταστροφής του πλανήτη. Οδεύουμε προς ένα “οικολογικό ολοκαύτωμα” και προετοιμάζουμε ένα γιγαντιαίο τηγάνι για να ψηθούμε”.

Στη συνέχεια απευθύνεται ενθαρρύνοντας όλους τους ανθρώπους που βιώνουν την καραντίνα και την απομόνωση λόγω του κορωνοϊού: “Η χειρότερη μοναξιά είναι αυτό που έχουμε μέσα μας. Είναι καιρός να διαλογιστούμε. Μιλήστε στον εαυτό σας και προσπαθήστε να φανταστείτε ένα παράθυρο στον ουρανό. Για καθέναν από εσάς που αισθάνεστε λυπημένοι και έχετε χάσει το θάρρος σας εξαιτίας όσων ζούμε, σας λέω: Εφ’ όσον έχετε λόγο να ζήσετε και να πολεμήσετε, δεν υπάρχει χρόνος για θλίψη”.

Ελεύθερη απόδοση από τα ιταλικά: Pressenza Athens.

 

https://www.koutipandoras.gr/article/pepe-moyhika-o-koronoios-mas-ypenthymizei-oti-den-eimaste-idioktites-toy-kosmoy

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Η τρελή αυτοκτονική λατρεία του Μαμμωνά

Κρίση του Coronavirus

– Virus: Η επικείμενη κατάρρευση –
του Tomasz Konicz

Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα εισέρχεται στη σοβαρότερη κρίση της ιστορίας του, οι συνέπειες της οποίας – εάν δεν ξεπεραστούν γρήγορα – θα μπορούσαν να επισκιάσουν μέχρι και εκείνες της δεκαετίας των χρόνων Τριάντα.
Ήρθε η ώρα για ένα πολύ μεγάλο «Εμείς» και πάλι. Τη στιγμή που ο ύστερος καπιταλισμός, που καταναλώνεται ήδη από τις εσωτερικές αντιφάσεις του, πλήττεται από την έκρηξη μιας άλλης κρίσης, τότε έρχεται η στιγμή των μεγάλων εκκλήσεων στην έννοια της κοινότητας-των κοινών, της συνοχής και της διαθεσιμότητας να θυσιαστούμε. Όλοι όσοι είναι κρατούμενοι μιας βαθιά διαιρεμένης κοινωνίας – από τον δισεκατομμυριούχο στον μισθωτό εργαζόμενο και τους άστεγους – ξαφνικά και εξίσου καλούνται να κάνουν θυσίες. Αλλά είναι ένα μεγάλο και ψεύτικο «όλοι μαζί», από τη στιγμή που αμέτρητα δισεκατομμύρια πρέπει να καούν για να διατηρήσουν ένα καταστρεπτικό και παράλογο σύστημα. Αυτή τη φορά όμως, η θυσία στον Mammona φαίνεται να απαιτεί κυριολεκτικά το αίμα. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο καπιταλισμός εκτίθεται ως η κοσμική θρησκεία που είχε περιγράψει ο Benjamin το 1921.

Αίμα για τον αιμοσταγή θεό

Τι θα λέγατε να θυσιάζαμε τη ζωή; Είναι για μια καλή αιτία, είναι για την οικονομία! Και τώρα είναι ακριβώς αυτό για το οποίο πραγματικά συζητούν. Όλοι πρέπει να κάνουν θυσίες. Ο Dan Patrick, ο αναπληρωτής κυβερνήτης του Τέξας ζήτησε πρόσφατα από τους πολίτες του να κάνουν όλοι θυσίες. Ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, η οικονομία πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί. Επομένως, παρά την πανδημία, οι μισθωτοί εργαζόμενοι θα πρέπει να πάνε στη δουλειά, και οι ηλικιωμένοι – οι οποίοι πεθαίνουν πολύ περισσότερο από τον μέσο όρο εξ αιτίας του κοροναϊού – θα πρέπει απλά να θυσιαστούν, έτσι ώστε τα εγγόνια τους να μπορούν να συνεχίσουν να εργάζονται, ήταν το αίτημα του αναπληρωτή κυβερνήτη. Αυτός ο ίδιος είναι έτοιμος να κατέβει στον αγωνιστικό χώρο για την οικονομία – διακήρυξε ο Patrick, 70 ετών. Ο ίδιος ο Trump έχει υποστηρίξει τα ίδια, με παρόμοιο τρόπο, μιας και πιστεύει ότι η χώρα του «δεν είναι φτιαγμένη γι αυτό», δεν είναι φτιαγμένη για να «παραμένει κλειστή». Την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος σκέφτεται να «ξανανοίξει» τις Ηνωμένες Πολιτείες αμέσως μετά το Πάσχα.
Μα και στην Γερμανία γίνονται εκκλήσεις για να αποφευχθεί η καταστροφή της οικονομίας από μια περαστική πανδημία. Η χρηματοοικονομική εφημερίδα Handelsblatt, για παράδειγμα, δημοσίευσε πρόσφατα, με τη μορφή ενός άρθρου τα σκατολογήματα του επενδυτή Alexander Dibelius (McKinsey, Goldman Sachs), υποστηρίζοντας ότι οι τροχοί πρέπει να επιστρέψουν να γυρίζουν ξανά: «Καλύτερα ν’αρπάξουμε μια γρίπη, παρά μιαν οικονομία σε καταστροφή». Και ακριβώς σε φράσεις κυνικές όπως αυτή – που δεν τίθενται στο προσκήνιο της κοινής γνώμης μόνο σε περιόδους κρίσης – εμφανίζεται σε όλη την σαφήνεια του εκείνος που είναι ο ανορθολογισμός του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που απειλεί τον πολιτισμό. Το κεφάλαιο είναι ο αυτοσκοπός ενός απεριόριστου κινήματος αξιοποίησης – δημιουργίας αξίας, ένας αυτοσκοπός στον οποίο μπορούν να θυσιάζονται τα πάντα.
Παρόμοιες εκκλήσεις για θυσίες αίματος για το κεφάλαιο μας δείχνουν πόσο δραματική είναι η κατάσταση. Το σημερινό ξέσπασμα μιας κατάστασης κρίσης είναι πολύ ισχυρότερο από εκείνο της κρίσης του 2008/2009, και δίνει την εντύπωση ότι το σύστημα θα μπορούσε πραγματικά να καταρρεύσει, εάν αντιμετώπιζε μια παρατεταμένη πανδημία, λόγω των αυξανόμενων εσωτερικών αντιφάσεων-αντιθέσεων του, και αυτό παρά το γεγονός ότι η πολιτική καταφέρνει να κάνει τα πάντα «καλά», ξεκινώντας από μια καπιταλιστική προοπτική εσωτερική στην απλή διαχείριση της κρίσης. Ο κορωναϊός είναι μόνο η σκανδάλη που απειλεί να έρθει σε θέση να πυροδοτήσει ένα εντελώς ασταθές σύστημα.

Οικονομία σε ελεύθερη πτώση
Αυτή τη στιγμή, το μόνο ερώτημα είναι εάν οι επόμενες υφέσεις θα είναι χειρότερες από την τεράστια κρίση του 2009, όταν η παγκόσμια οικονομία είχε καταρρεύσει μετά την έκρηξη της φούσκας των ακινήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε που είχαν καταφέρει να διατηρήσουν όρθιες τις οικονομίες μόνο χάρη στα γιγαντιαία προγράμματα οικονομικών ενέσεων-κινήτρων, και μέσα από μια τεράστια εκπόρευση χρήματος. Αυτή τη φορά, το κύριο σοκ προέρχεται από την ταχεία κατάρρευση της ζήτησης, από τις διακοπές της παραγωγής και από τις δυσλειτουργίες στις υπάρχουσες παγκόσμιες αλυσίδες διανομής, και όλα αυτά έχουν τη δυναμική να προκαλέσουν, στις χώρες του κέντρου του ύστερου καπιταλιστικού παγκόσμιου συστήματος, μια ιστορικά πρωτοφανή συρρίκνωση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ-PIL). Πρόσφατα, ο Mory Obstfeld, πρώην επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, προέβη σε σύγκριση μεταξύ της τρέχουσας οικονομικής συρρίκνωσης και εκείνων που ήταν οι συνέπειες της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του Τριάντα. Η σοβαρότητα της οικονομικής επιβράδυνσης κατέστησε, στην ίδια ταχύτητα ρεκόρ, τις αντίστοιχες προβλέψεις μια απώλεια χρόνου. Το δεύτερο τρίμηνο του 2020 θα μπορούσε να δει, τη χειρότερη κατάρρευση, στις Ηνωμένες Πολιτείες, από το 1947. σύμφωνα με την JPMorgan Chase & Co. υπάρχει κίνδυνος συρρίκνωσης κατά 14% σε σύγκριση με την παραγωγή που σημειώθηκε την ίδια περίοδο του προηγούμενου έτους, και ενώ η Bank of America προβλέπει τώρα μια πτώση κατά 12% για τους επόμενους τρεις μήνες, η Goldman Sachs αναμένει μάλιστα μια καταστροφική κατάρρευση του 24%. Ο πιο ξεκάθαρος συναγερμός είναι εκείνος που ξεκίνησε από τον πρόεδρο της Federal Reserve Bank of St. Louis, James Bullard, ο οποίος φοβάται, στο τέλος του δεύτερου τριμήνου, μείωση του ΑΕΠ μέχρι το 50%, σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2020. Αυτό θα έκανε να αυξηθεί το ποσοστό ανεργίας μέχρι το 30% και θα αντιστοιχούσε σε μια πτώση της οικονομικής παραγωγής κατά 25%. Για λόγους σύγκρισης: κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης του 1929-33, η οποία έριξε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού σε ακραία φτώχεια, το ΑΕΠ των Ηνωμένων Πολιτειών στο σύνολό του κατέρρευσε κατά 25%.
Τώρα, ο αποφασιστικός παράγοντας είναι ο χρόνος: όσο περισσότερος θα χρειαστεί για να καταπολεμηθεί η πανδημία, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η διαδικασία παράλυσης της κεφαλαιακής εξέλιξης στην βιομηχανία παραγωγής εμπορευμάτων, και τόσο μεγαλύτερη θα είναι η πιθανότητα μίας επίμονης ύφεσης, η οποία θα καταστήσει ένα μεγάλο μέρος των μισθωτών εργαζομένων οικονομικά «περιττούς», προκαλώντας τους να βυθιστούν σε εκείνη η μιζέρια που θα απειλούσε την ύπαρξή τους. Εκτός αν ο ιός «ακολουθήσει ένα θαυμαστό μονοπάτι που θα τον οδηγήσει να εξαφανιστεί τους επόμενους μήνες», όπως δήλωσε ο καθηγητής του Harvard James Stock στα ΜΜΕ, αν όχι, θα είναι «σαν τη Μεγάλη Ύφεση». Στην Καλιφόρνια, έχουν ήδη παρατηρηθεί τα σημάδια αυτής της επικείμενης κοινωνικής καταστροφής: από τις 13 μαρτίου, δηλαδή μέσα σε μια εβδομάδα, περίπου ένα εκατομμύριο μισθωτοί έχουν προσχωρήσει στις λίστες ανέργων.
Οι παράλογες εκκλήσεις να επιστρέψουμε στην εργασία παρά την πανδημία και να θυσιαστούμε στο όνομα του Θεού χρήματος, για τις οποίες μιλήσαμε στην αρχή, υπαγορεύονται ακριβώς από αυτό το όραμα του φετιχιστικού εξαναγκασμού στην απεριόριστη ανάπτυξη του κεφαλαίου. Διαφορετικά, να απειλείται με κατάρρευση είναι μια καπιταλιστική κοινωνία που μπορεί να αναπαραχθεί κοινωνικά μόνο εάν οι διαδικασίες συσσώρευσης είναι επιτυχείς. Η παραγωγή εκείνης που είναι μια οικονομικά περιττή ανθρωπότητα – που απορρέει από τη συστημική κρίση του κεφαλαίου που αναπτύσσεται με φάσεις, και η οποία μέχρι στιγμής έχει φορτωθεί σε μεγάλο βαθμό, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού κρίσης, στους μισθωτούς εργαζόμενους από την περιφέρεια – κατά συνέπεια, αν ο αγώνας κατά της πανδημίας θα πρέπει να διαρκέσει πολύ καιρό, τώρα θα έφτανε, με όλη τη δύναμή της, και στα κέντρα. «Εμείς», απλούστατα, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού εξαναγκασμού, δεν μπορούμε να προσφέρουμε προστασία.
Και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει ξεκινήσει η βελτίωση των οικονομικών προοπτικών. Αρχικά, η Επιτροπή της ΕΕ είχε υποθέσει ότι το ΑΕΠ της ΕΕ θα είχε μειωθεί κατά 1%. Τώρα όμως και στις Βρυξέλλες σχεδιάζονται παραλληλισμοί με το 2009. Το 2020, η οικονομία της ΕΕ αναμένεται να συρρικνωθεί σε βαθμό παρόμοιο με εκείνον που σημειώθηκε μετά την έκρηξη της φούσκας ακινήτων κατά τη διάρκεια της τελευταίας έκρηξης της κρίσης, η οποία στη συνέχεια οδήγησε στην ατέρμονη κρίση του ευρώ: τότε, εκείνη την εποχή, η συρρίκνωση της οικονομικής παραγωγής ήταν 4,5% στην ευρωζώνη και 4,3% στην ΕΕ. Η παραπαίουσα ευρωπαϊκή συμμαχία κρατών, η οποία βρίσκεται ήδη σε κατάσταση διάβρωσης, δεν μπορεί παρά να δώσει νέα ώθηση στις εθνικιστικές φυγοκεντρικές δυνάμεις, ειδικά στον νομισματικό τομέα. Μία πραγματική ληστρική νοοτροπία έχει ήδη κάνει επιδρομές στην «Ευρωπαϊκή Ένωση», την στιγμή κατά την οποίαν οι προστατευτικές μάσκες που προορίζονται για την Ιταλία ξαφνικά «εξαφανίζονται» στη Γερμανία, ή απλά κατάσχονται από την Πολωνία και την Τσεχική Δημοκρατία, σε αυτήν που είναι μια Κρατική ληστεία. Το χειρότερο σενάριο για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υποθέτει μια πτώση της οικονομικής παραγωγής κατά 20%, γεγονός που θα προκαλέσει αύξηση της ανεργίας κατά ένα εκατομμύριο μισθωτών. Η πρόβλεψη του διαβόητου Ινστιτούτου IFO, που εδρεύει στο Μόναχο, για το 2020, στην καλύτερη υπόθεση είναι η μεγάλη πτώση του ΑΕΠ που μπορεί να υπολογιστεί ποσοτικά στο 7,2% : «Το κόστος είναι πιθανό να υπερκεράσει οτιδήποτε είναι γνωστό για τις οικονομικές κρίσεις ή τις φυσικές καταστροφές στη Γερμανία τις τελευταίες δεκαετίες», προειδοποίησε ο επικεφαλής της IFO, Fuest. Ανάλογα με το σενάριο, η κρίση θα κοστίσει μεταξύ 255 και 729 δισ. ευρώ. Ομοίως, ο επικεφαλής της Bundesbank, Weidmann, δήλωσε ότι θα είναι αναπόφευκτο να παρασυρθούμε «προς μια ισχυρή ύφεση». Οι συνέπειες αυτών των οικονομικών καταρρεύσεων έχουν ήδη καταστεί αισθητές αρκετές φορές από τους εργαζομένους: η Volkswagen έχει τοποθετήσει περίπου 80 χιλιάδες εργαζόμενους σε μερική απασχόληση, λόγω της κατάρρευσης της ζήτησης και των προβλημάτων που παρουσιάστηκαν στην αλυσίδα διανομής. Οι πρώτες παγκόσμιες προβλέψεις, όπως αυτές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έχουν και αυτές μια αρνητική οπτική για την οικονομική ανάπτυξη, και κάνουν έναν παραλληλισμό με την κατάρρευση του 2008. Ωστόσο, η παγκόσμια οικονομία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την Κίνα, όπου οι πρώτες αναφορές δείχνουν ότι η παραγωγή έχει ήδη ξεκινήσει να αυξάνεται. Αυτό θα μπορούσε να χρησιμεύσει για την άμβλυνση της παγκόσμιας κατάρρευσης, αλλά ο κινεζικός ρυθμιζόμενος καπιταλισμός, με την στάμπα της κρατικής ολιγαρχίας, δεν είναι σε θέση να διαδραματίσει τον ρόλο της παγκόσμιας οικονομικής ατμομηχανής, καθώς η Κίνα υποφέρει επίσης εκείνο που είναι το βάρος του τεράστιου βουνού χρέους της. Επιπλέον, η εξάρτηση της »Λαϊκής Δημοκρατίας» από τις εξαγωγικές αγορές εξακολουθεί να είναι πολύ ισχυρή, παρά τις μερικές επιτυχίες για μια ισχυρή ενίσχυση της εγχώριας ζήτησης.

Στην υποβαθμισμένη χώρα εκατομμυρίων φαντασιώσεων
Ενόψει της επικείμενης κατάρρευσης της οικονομικής παραγωγής στις κεντρικές χώρες του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, καθόλου δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι πολιτικοί διαπραγματεύονται ανοιχτά βουνά δισεκατομμυρίων. Αυτά θα πρέπει να εισρεύσουν στο σύστημα με τρελό ρυθμό, σαν να μην υπάρχει αύριο. Οι πολιτικές λειτουργικές ελίτ ανησυχούν πραγματικά στην προσπάθεια για την αποφυγή της κατάρρευσης. Και παραμένει απολύτως ανοικτή η πιθανότητα αυτές οι προσπάθειες να χρησιμεύσουν μόνο για να παρατείνουν την αγωνία του κεφαλαίου, δημιουργώντας νέες φούσκες, όπως συνέβη όταν ξέσπασαν οι φούσκες των ακινήτων το 2008/09. Το μέγεθος των μέτρων στήριξης είναι ιστορικά μοναδικό, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη διάρκεια του Κογκρέσου, οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι συμφώνησαν για δέσμη κινήτρων 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, την Τετάρτη. Τα χρήματα που ρίχνονται από το ελικόπτερο, δηλαδή, για να πληρώσουν τους πολίτες ώστε να τονώσουν τη ζήτηση, έχουν γίνει πραγματικότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάθε αμερικανός πολίτης με ετήσιο εισόδημα μικρότερο των $ 75.000 λαμβάνει δωρεά μετρητών 1.200 $, για κάθε παιδί αντιστοιχεί επιπλέον $ 500 το καθένα. Για τη δυσλειτουργική και ιδιωτική «βιομηχανία υγείας», θα υπάρχουν 100 δισεκατομμύρια, ενώ οι μικροί επιχειρηματίες θα είναι σε θέση να υπολογίσουν σε 350 δισεκατομμύρια, και η μεγάλη βιομηχανία, για να διατηρηθεί ζωντανή, θα πάρει 500 δισεκατομμύρια, άλλα 150 δισεκατομμύρια θα πάνε στις πόλεις και τους δήμους κ.λπ.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, όλα τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλει η Schäuble & Co στον νομισματικό τομέα θα αρθούν, ενώ η ΕΚΤ ανακοίνωσε ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα αγοράς τίτλων ύψους 750 δισεκατομμυρίων ευρώ, προκειμένου να πραγματοποιήσει, έμμεσα, μέσω της κεφαλαιαγοράς, εκείνη που είναι στην πραγματικότητα μια κρατική χρηματοδότηση, η οποία είχε απαγορευτεί στις παλαιές – και τις μελλοντικές – χώρες που βρίσκονται σε κρίση στη ζώνη του ευρώ. Ταυτόχρονα, η ΕΕ έχει καταστήσει τους φορολογικούς κανόνες των Κρατών μελών της ευρωζώνης ευέλικτους, προκειμένου να προωθήσει τις κρατικές επενδύσεις που χρηματοδοτούνται μέσω πιστώσεων, οι οποίες έγιναν δυνατές χάρη στην πλημμύρα χρήματος από την ΕΚΤ. Στην ΕΕ, αναστέλλονται τα φρένα στο χρέος της Schaubler, καθώς και στη FRΤ. Την ίδια στιγμή, ο υπουργός Οικονομίας, Peter Altmaier, δήλωσε ότι ήταν πρόθυμος να εξετάσει «μη συμβατικά μέτρα», όπως εκείνο των κουπονιών-voucher για την κατανάλωση, αφού ανακοίνωσε πρόσφατα την εθνικοποίηση των επιχειρήσεων για να τις προστατεύσει από ξένες εξαγορές. Λόγω ετών των πλεονασμάτων των εξαγωγών στο πλαίσιο της πολιτικής «Begger-thy-Neighbor» [«κατέστησε φτωχότερο τον γείτονα σου»], η ομοσπονδιακή Δημοκρατία στην πραγματικότητα βρίσκεται σε θέση να εφαρμόσει μαζικά προγράμματα οικονομικής τόνωσης τα οποία – σε σχέση με την οικονομική παραγωγή – μπορούν βεβαίως να συμβαδίσουν με την αμερικανική μεγαλομανία. Το Βερολίνο πρόκειται να κινητοποιήσει συνολικά περίπου 750 δισ. ευρώ για να αποσβέσει τον οικονομικό αντίκτυπο, συνοδευόμενα από νέα δάνεια για περίπου 156 δισ. Αυτό το πρόσθετο χρέος πρέπει να χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση όλων των κοινωνικών μέτρων, των περαιτέρω χρηματοδοτικών ενέσεων για τις προβληματικές υποδομές, καθώς και για το κατεστραμμένο σύστημα υγείας, καθώς και για τις ενισχύσεις προς επιχειρήσεις και αυτοαπασχολούμενους. Περίπου 600 δισεκατομμύρια προορίζονται για την προστασία των μεγάλων γερμανικών εταιρειών και των βιομηχανιών εξαγωγής από την πτώχευση ή τις εχθρικές εξαγορές μέσω εθνικοποίησης ή κρατικών δανείων. Όλα αυτά τα δισεκατομμύρια γίνονται ασήμαντα σε σύγκριση με τα δισεκατομμύρια που οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να παράσχουν προς τις συρρικνούμενες χρηματοπιστωτικές αγορές, για να αποφύγουν την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Εδώ, η κύρια ανησυχία είναι να αποφευχθεί η έκρηξη της φούσκας ρευστότητας που προκλήθηκε από τα μέτρα που ελήφθησαν για την καταπολέμηση των συνεπειών της έκρηξης της φούσκας των ακίνητων το 2008/09. Είναι ακριβώς αυτές οι φούσκες των χρηματοπιστωτικών αγορών (φούσκα των Dot-com, φούσκα ακινήτων, τρέχουσα φούσκα ρευστότητας), οι οποίες άρχισαν να διογκώνονται από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90 και οι οποίες συνεχίζουν να επεκτείνονται, και δημιουργούν ένα βουνό από συνεχώς αυξανόμενο χρέος, το οποίο αντιπροσωπεύει σήμερα το 322% του παγκόσμιου οικονομικού προϊόντος, στο οποίο το υπερ-παραγωγικό παγκόσμιο πλαίσιο που εξαρτάται από τη ζήτηση που προκαλείται από τις πιστώσεις, τώρα απειλεί να καταρρεύσει.
Τα μέτρα της κρίσης που υποστηρίζονται από τα δισεκατομμύρια των κεντρικών τραπεζών χρησιμεύουν για να σώσουν αυτόν τον γιγαντιαίο πύργο χρέους από την κατάρρευση. Συμπεριλαμβανομένων των 750 δισεκατομμυρίων νέων αγορών ομολόγων από την ΕΚΤ, καθώς και των μέτρων για ένα σύνολο ύψους 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων που ξόδεψε η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ στην προσπάθεια αντιστροφής της κατάρρευσης των αμερικανικών χρηματιστηριακών αγορών. Σε τελευταία ανάλυση, πρόκειται για ένα ζήτημα νομισματικής εκπόρευσης, γνωστό ως «ποσοτική χαλάρωση», «quantitative easing», το οποίο πραγματοποιείται στο χρηματοπιστωτικό τομέα μέσω της αγοράς ομολόγων και »τίτλων» από πλευράς των κεντρικών τραπεζών, προκειμένου να διατηρηθεί το σύστημα «υγρό» ( εκείνο που προκύπτει είναι το πληθωριστικό αποτέλεσμα που οδηγεί στην άνοδο των τίτλων). Ωστόσο, δεν υπάρχουν πλέον επίσημα όρια στην Fed: Απαιτούνται επιθετικές ενέργειες, η ποσοτική χαλάρωση, il quantitative easing – δηλαδή η έκδοση χρημάτων – θα επιτευχθεί χωρίς κανένα όριο, δήλωσε η Fed στις 23 μαρτίου.
Το όριο είναι ο ουρανός, Il limite è il cielo, τουλάχιστον μέχρι το μεγάλο κύμα υποτίμησης που θα μπορούσε να ξεκινήσει ταυτόχρονα με την οικονομική κατάρρευση. Το πρόβλημα είναι ακριβώς ότι, αν η ύφεση συνεχίσει να διαρκεί, ένα μεγάλο μέρος αυτού του βουνό χρέους δεν θα μπορεί πλέον να τιμηθεί, πάνω απ’όλα στην περίπτωση των επιχειρηματικών δανείων. Το εύθραυστο σπίτι των χαρτιών που έχτισε ο ύστερος καπιταλισμός επάνω στις χρηματοπιστωτικές αγορές θα άρχιζε να καταρρέει, με καταστροφικές συνέπειες. Οι πρώτοι υπολογισμοί για αυτό το μοντέλο έλαβαν υπόψη το χρέος εταιρειών από οκτώ χώρες: την Κίνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γερμανία. Σε περίπτωση που παρατηρηθεί ένα οικονομικό σοκ που να είναι μόνο το ήμισυ της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, το παθητικό που αντιστοιχεί στην αξία των 19 τρισεκατομμυρίων εκατομμυρίων αμερικανικών δολαρίων δεν θα καλύπτεται πλέον. Αυτό θα αντιπροσωπεύει το 40% του συνολικού εταιρικού χρέους των υπό συζήτηση χωρών. Ωστόσο, σε πολλές περιοχές η κρίση απειλεί να μοιάζει περισσότερο με την κατάρρευση του 2009. Επομένως, οι οικονομικές συρρικνώσεις, οι οποίες τώρα υποτίθεται ότι ελαχιστοποιούνται μέσω των δισεκατομμυρίων, απειλούν να αλληλεπιδρούν με τα οικονομικά σκουπίδια του φουσκωμένου παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, προκαλώντας την υποτίμηση του στο πλαίσιο μιας μη αναστρέψιμης κατάρρευσης. Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος που ενυπάρχει στην τρέχουσα δυναμική της κρίσης: η κατάρρευση του βουνού του παγκόσμιου χρέους θα προκαλέσει μια πραγματική κατάρρευση. Η πολιτική κάστα έχει αναγνωρίσει όλο αυτό με σωστό τρόπο, και γι ‘αυτό ανοίγουν τώρα οι πύλες της Fed και της ΕΚΤ.
Το αρχαϊκό αίτημα για θυσίες για την ηρεμία των αγορών και πάλι, όπως αναφέρθηκε στην αρχή, είναι στην πραγματικότητα ο αληθινός πυρήνας εκείνου που είναι ο αντικειμενικός εξαναγκασμός του καπιταλισμού. Ο Trump έχει δίκιο. Εάν ο απαραίτητος έλεγχος της πανδημίας διατηρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα κέντρα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος θα απειληθούν κυριολεκτικά από την κατάρρευση. Από την άποψη αυτή, η ανακοίνωση του Trump ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επανέλθουν στην επιχειρησιακή κανονικότητα ήδη από το Πάσχα, σε συνδυασμό με το συμφωνηθέν «οικονομικό πακέτο κινήτρων», προκάλεσε το μεγαλύτερο άλμα στις τιμές των χρηματιστηριακών αγορών των ΗΠΑ που υπήρξε ποτέ από το 1933. Ο θεός του χρήματος Βάαλ δέχεται ευγενικά αυτές που ανακοινώθηκαν να είναι οι αναγγελθείσες ανθρώπινες θυσίες. Παρόλο που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι μπορούν να πεθάνουν άθλια, το κεφάλαιο πρέπει να επιστρέψει στην αξιοποίησή του μέσω της μισθωτής εργασίας. Η παράλογη φύση του καπιταλισμού, ως «τρελή αυτοκτονική αίρεση», (Robert Kurz) και ως αχαλίνωτη λατρεία θανάτου εκείνου που είναι ο τυφλός καταναγκασμός του για ανάπτυξη, γίνεται εμφανής σε αυτές τις στιγμές κρίσης. Αλλά και η ανάγκη να ξεπεραστεί, με έναν χειραφετικό τρόπο, αυτό το σύστημα που βυθίζεται στη μοναξιά και τη βαρβαρότητα, όπου οι απολογητές του γίνονται οι αρχιερείς αυτής της λατρείας θανάτου. Τελικά, η εξεύρεση νέων μορφών κοινωνικής αναπαραγωγής, πέρα από την ολοκληρωτική αξιοποίηση της αξίας, είναι μόνο μια καθαρή αναγκαιότητα επιβίωσης. Αυτή είναι η μόνη λογική πολιτική αναγκαιότητα που πρέπει τώρα να διατυπωθεί ως απάντηση στη καταστροφή που βρίσκεται σε εξέλιξη.

– Tomasz Konicz – Δημοσιεύτηκε Στο Lower Class Magazine στις 26/3/2020 –

πηγή: ensaios e textos libertários

https://francosenia.blogspot.com/

χορός,dance

ΔΕΙΤΕ ONLINE ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «2» ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ To έργο 90 λεπτών σε μουσική Κωνσταντίνου Βήτα με 22 άντρες ερμηνευτές – ένα έργο κατάδυση στον κόσμο των ανδρών

Κείμενο: ελc team

Email: info@elculture.gr

Φωτογραφίες: © Λίλα Σωτηρίου

Δύο χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, το 2006, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου παρουσίασε στο «Παλλάς», την πρώτη του δουλειά μετά τη διοργάνωση της τελετής έναρξης των αγώνων.

Το «2», ένα έργο 90 λεπτών με 22 άντρες ερμηνευτές και μια κατάδυση στον κόσμο των ανδρών παρουσιάστηκε σε 73 παραστάσεις και έκοψε 100.000 εισιτήρια. Την παράσταση μπορείτε να δείτε τώρα online και δωρεάν.

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου γράφει για το «2»

«Με το 2 επέστρεψα στον χώρο της προσωπικής μου έκφρασης, εξερευνώντας με μανία την πολυδιάστατη, μη αφηγηματική δομή που ανέπτυξα για πρώτη φορά στο ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ (2001). Αυτή ήταν η πρώτη μου προσωπική δουλειά χωρίς την ΟΜΑΔΑ ΕΔΑΦΟΥΣ, χωρίς την Αγγελική Στελλάτου, μετά τις ΟΛΥΜΠΙΑΚΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ και με αποκλειστική χρηματοδότηση από τον ιδιωτικό τομέα.

Οι ακροάσεις για το 2 ήταν εκτενείς και κατέληξα σε 22 άνδρες ερμηνευτές, εκ των οποίων μόνο τρεις είχαν ξαναδουλέψει μαζί μου. Οργάνωσα ένα εντατικό εργαστήριο διάρκειας τεσσάρων μηνών, για να συλλέξω υλικό με θέμα τον κόσμο των ανδρών – ήθελα να συνθέσω μία μπαλάντα για τα αγόρια. Η προσπάθεια να οργανώσω το υλικό σε ένα κομμάτι με συνοχή αποδείχτηκε κόλαση. Ήμουν σε απόγνωση για τουλάχιστον δύο μήνες. Η συνεργασία μου με τον Κωνσταντίνο Βήτα ήταν σωτήρια. Ανακάλυψα με ενθουσιασμό πόσο συντροφική μπορεί να είναι μια ομάδα αποκλειστικά ανδρική. Ήταν πολύ σέξυ.

Αναλογιζόμενος τώρα την επιτυχία του 2, το ρεκόρ των εισιτηρίων, τη διαμάχη και την αναστάτωση που ενέπνευσε στην αθηναϊκή και γενικότερα στην ελληνική κοινωνία, αλλά και την αγάπη και τη γλυκύτητα των σχέσεων μέσα στην ομάδα, συνειδητοποιώ ότι αυτή η παραγωγή ήταν από τις πιο σημαντικές και ευχάριστες εμπειρίες της ζωής μου. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι μετά την πρεμιέρα θα άντεχα να παρακολουθήσω και τις 73 παραστάσεις και να κάνω πρόβα τουλάχιστον τέσσερις φορές την εβδομάδα – αντλούσα δύναμη από την απεριόριστη αγάπη μου για το έργο. Νομίζω ότι το πιο σημαντικό βήμα εδώ ήταν ότι δεν φοβόμουν να κοιτάξω το έργο κατάματα κατά τη διαδικασία της δημιουργίας. Δεν φοβόμουν να κοροϊδέψω ο ίδιος το έργο μου και αυτή η διαδικασία με βοήθησε μάλλον να διατηρήσω καθαρό το βλέμμα και το πνεύμα μου, κρατώντας έτσι ό,τι μου άρεσε και θεώρησα απαραίτητο. Πρέπει να ομολογήσω επίσης ότι είμαι περήφανος που πραγματεύθηκα το θέμα της ανδρικής φύσης με κατανόηση, στοργή αλλά και τον απαραίτητο κυνισμό».

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Παπαϊωάννου
Μουσική: Κ. ΒΗΤΑ
Σκηνικά: Λίλη Πεζανού
Art Direction – Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Αλέκος Γιάνναρος
Ζωγραφική Επιμέλεια: Μαρία Ηλία
Video: Αθηνά Τσαγγάρη, Matt Johnson
Βοηθός Σκηνοθέτη – Διεύθυνση Καλλιτεχνικής Παραγωγής: Τίνα Παπανικολάου

Χορογραφούν – Ερμηνεύουν:
Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Χρήστος Δεληδήμος, Νίκος Δραγώνας, Ευάγγελος Ζαρκάδας, Μανόλης Θεοδωράκης, Νίκος Καλογεράκης, Τάσος Καραχάλιος, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Γιώργος Κοτσιφάκης, Γιώργος Κοψιδάς, Ευριπίδης Λασκαρίδης, Γιώργος Μάτσκαρης, Μάριος Μεττής, Σάββας Μπαλτζής, Γιάννης Νικολαΐδης, Φοίβος Παπαδόπουλος, Χρήστος Παπαδόπουλος, Tάσος Παπαϊωάννου, Άρης Σερβετάλης, Διογένης Σκαλτσάς, Δρόσος Σκώτης, Παύλος Σταθάκης, Συμεών Τσακίρης, Altin Hut

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ο γιατρός από την Κούβα

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Το γράμμα του κορονοϊού στους ανθρώπους

AP Photo/Thanassis Stavrakis, File

Ενας Ιταλός συγγραφέας πήρε τη θέση του κορονοϊού και έστειλε το μήνυμα στους ανθρώπους όλης της γης. (Αντι) γραφει ο Σπύρος Καβαλιεράτος

Η ταινία Contagion έχει προβληθεί δεκάδες φορές από την ελληνική τηλεόραση. Τον τελευταίο μήνα, πάνω από τρεις σε ανοιχτό κανάλι… Επίσης με μια απλή αναζήτηση στο ίντερνετ, μπορείς κάποιος να την βρει και να την παρακολουθήσει σε δευτερόλεπτα.

Παρ’ όλα αυτά, από το πρωί έγινε – πάλι – θέμα συζήτησης στην Ελλάδα. Διότι έχει πολλές ομοιότητες με όσα συμβαίνουν στην πραγματικότητα, εννέα χρόνια μετά την πρώτη προβολή της.Κι όμως, ακόμα πιο ενδιαφέρον από την ίδια την ταινία, είχε ένα βιντεάκι που παίχθηκε αμέσως μετά το τέλος της. Οσοι έσπευσαν να αλλάξουν κανάλι και να φύγουν από το Star έχασαν. Το γράμμα του κορονοϊού στην ανθρωπότητα ήταν αν μη τι άλλο ανατριχιαστικό.

Ενας Ιταλός συγγραφέας, ο Ντανίλο Καλαμπρέζε, ανέλαβε να δώσει υπόσταση στον COVID-19. «Σκέφτηκα πολύ αυτές τις ημέρες, προσπαθώντας να βρω ένα νόημα. Γιατί ενα γ… νο νόημα θα πρέπει να υπάρχει για όλη αυτή την τρελή κατάσταση στην οποία είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε. Φαντάστηκα το ενδεχόμενο να μπορούσε ο ιός να μιλήσει. Και φαντάστηκα τι θα μας έλεγε σε ένα γράμμα εάν μπορούσε να το κάνει. Και αυτές είναι οι λέξεις που έβαλα σε μία κόλλα χαρτί», εξηγεί ο Ντανίλο Καλαμπρέζε και στη συνέχεια γίνεται ο κορονοϊός και γράφει το μήνυμα στην ανθρωπότητα

«Γεια, είμαι ο covid19. Πολλοί από εσάς με γνωρίζουν πιο απλά σαν Κορονοϊό. Ναι λοιπόν. Εγώ είμαι. Συγχωρήστε με που δεν σας ενημέρωσα εγκαίρως αλλά γνωρίζω πότε θα φτάσω, σε ποια μορφή και σε ποια ισχύ θα καταλήξω σε εσάς. Γιατί είμαι εδώ; Ας πούμε ότι είμαι εδώ γιατί κουράστηκα να σας βλέπω να πηγαίνετε προς τα πίσω αντί να εξελίσσεστε. Κουράστηκα να σας βλέπω συνέχεια να καταστρέφεστε με τα ίδια σας τα χέρια. Κουράστηκα με τον τρόπο που μεταχειρίζεστε τον πλανήτη μας. Κουράστηκα με τον τρόπο που μεταχειρίζεστε ο ένας τον άλλον. Κουράστηκα με τις καταχρήσεις σας, με τη βία που ασκείτε, με τους πολέμους, με τις διαπροσωπικές σας συγκρούσεις, αλλά και με τις δεισιδαιμονίες σας. Κουράστηκα με την ζήλεια για κοινωνικό φαίνεσθαι, με τις δεξιότητές σας, με την υποκρισία σας και με τον εγωισμό σας.

Κουράστηκα με τον ελάχιστο χρόνο που αφιερώνετε σε εσάς και τις οικογένειές σας. Κουράστηκα με την έλλειψη προσοχής που δείχνετε στα παιδιά σας. Κουράστηκα με το πόσο ρηχοί είστε. Κουράστηκα με την σημασία που συχνά δίνετε στα επιφανειακά πράγματα εις βάρος των άκρως απαραίτητων. Κουράστηκα με την παθολογική σας και ακατάπαυστη αναζήτηση του καλύτερου φορέματος, του τελευταίου μοντέλου smartphone και του πιο ωραίου αυτοκινήτου, μόνο και μόνο για να αισθανθείτε ολοκληρωμένοι. Κουράστηκα από τις εξαπατήσεις σας. Κουράστηκα από την έλλειψη ενημέρωσής σας. Κουράστηκα από τον ελάχιστο χρόνο που αφιερώνετε στην μεταξύ σας επικοινωνία. Κουράστηκα πολύ από τα συνεχή σας παράπονα όταν δεν κάνετε τίποτα απολύτως για να βελτιώσετε τις ζωές σας. Κουράστηκα να σας βλέπω σε διαφωνίες και τσακωμούς για ασήμαντες αφορμές. Κουράστηκα για τις συνεχείς αψιμαχίες ανάμεσα σε αυτούς που σας κυβερνούν και για τις λάθος επιλογές που συχνά κάνουν αυτοί που θα έπρεπε να σας αντιπροσωπεύουν. Κουράστηκα να βλέπω ανθρώπους που αλληλοπροσβάλλονται και σκοτώνονται για έναν αγώνα ποδοσφαίρου.

Το γνωρίζω… Θα είμαι σκληρός μαζί σας. Ίσως κάτι παραπάνω από σκληρός, αλλά δεν ξεχωρίζω κανέναν. Είμαι ιός. Η δράση μου θα σας στοιχίσει ζωές. Αλλά θέλω να καταλάβετε μία και καλή ότι πρέπει να αλλάξετε πλευρό… Για το καλό σας. Το μήνυμα που έχω να σας δώσω είναι απλό. Θέλησα να τονίσω όλα τα όρια της κοινωνίας στην οποία ζείτε, ώστε να μπορέσετε να τα εξαλείψετε. Θέλησα να προκαλέσω παύση των πάντων για να κατανοήσετε ότι το μοναδικό σημαντικό πράγμα στο οποίο πρέπει να ταχθείτε με όλη σας την ψυχή από εδώ και στο εξής είναι το εξής απλό: Η ζωή. Η δική σας και των παιδιών σας. Και σε αυτό που είναι πραγματικά απαραίτητο για να την προστατέψετε, να την αγκαλιάσετε και να την μοιραστείτε.

Σας ήθελα το δυνατόν περισσότερο κλεισμένους και απομονωμένους στα σπίτια σας, μακριά από γονείς, από παππούδες, γιαγιάδες από παιδιά και εγγόνια. Για να μπορέσετε να καταλάβετε πόσο σημαντική είναι μία αγκαλιά, η ανθρώπινη επαφή, ο διάλογος, μία χειραψία, μία βραδιά με φίλους, μία βόλτα στο κέντρο, ένα δείπνο σε κάποιο μαγαζί, ένα τρέξιμο στο πάρκο σε ανοιχτό χώρο. Από αυτές τις εικόνες πρέπει να ξεκινήσουν εκ νέου τα πάντα. Είστε όλοι ίδιοι. Μην κάνετε διακρίσεις μεταξύ σας. Σας απέδειξα ότι δεν υφίστανται οι αποστάσεις. Ταξίδεψα χιλιόμετρα μέσα σε ελάχιστο χρόνο χωρίς να το καταλάβετε. Εγώ είμαι περαστικός, αλλά τα συναισθήματα εγγύτητας και συνεργασίας που δημιούργησα σε εσάς σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα πρέπει να διαρκέσουν στο διηνεκές. Ζήστε την ζωή σας με τον πιο απλό τρόπο. Περπατήστε. Αναπνεύστε σε βάθος. Κάντε καλές πράξεις. Γιατί το καλό θα σας επιστρέψει πάντα με τόκους. Απολαύστε την φύση. Κάντε ό,τι σας αρέσει και σας γεμίζει και δημιουργήστε τις συνθήκες που θα σας επιτρέψουν να μην εξαρτάστε από τίποτε. Όταν θα αρχίσετε τους εορτασμούς εγώ θα έχω μόλις φύγει. Αλλά να θυμάστε να μην προσπαθείτε να είστε καλύτεροι άνθρωποι μόνο όσο διαρκεί η παρουσία μου. Αντίο”.

Πόσες αλήθειες βρήκατε σε αυτό το γράμμα; Πόσοι από εμάς αναγνώρισαν τον εαυτό τους διαβάζοντας αυτές τις λέξεις; Θα πει κανείς ακόμα και τώρα υπάρχουν άνθρωποι που εύχονται το κακό… Χαίρονται με το πρόβλημα των άλλων. Ε, και; Πάντα θα υπάρχουν εξαιρέσεις. Το θέμα είναι να φτάσει το μήνυμα σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Και όταν τελειώσει το Contagion που πρωταγωνιστούμε εμείς, η επόμενη ταινία της ζωής μας να διαφορετική. Ο κόσμος – λένε πολλοί – δεν θα είναι ο ίδιος όταν τελειώσει όλο αυτό. Πράγματι. Αλλά δεν είναι απαραίτητα και κακό να μην είναι ίδιος ο κόσμος όταν νικηθεί ο Κορονοϊός. Στο χέρι μας είναι, να γίνει καλύτερος. Ακόμα κι αν χρειαστεί να έχουμε λιγότερα λεφτά στην τσέπη μας.

AP Photo/Thanassis Stavrakis, File

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

28 Μαρτίου 1950: Claudio Lolli

Video

 

Γεννιέται στη Bologna στις 28 μαρτίου 1950 ο Claudio Lolli τραγουδοποιός, ποιητής και συγγραφέας.

Ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια του είναι η BORGHESIA, ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑ, πάντα επίκαιρο λέω εγώ..

 

Γριά μικρή μπουρζουαζία όσο μικρή κι αν είσαι
δεν ξέρω να πω αν μας κάνεις κυρίως να θυμώνουμε, να λυπούμαστε, να μελαγχολούμε ή αν σε σιχαινόμαστε κυρίως
ευχαριστιέσαι όταν ένας κλέφτης πεθαίνει ή όταν συλλαμβάνουν μια πουτάνα,
αν η ενορία της Ιερής Καρδιάς αποκτήσει μια νέα καμπάνα
Είσαι ικανοποιημένη με τα βάσανα και τις  ζημιές των άλλων κρατώντας σφιχτά τα χρήματα σου στοιχειωμένη από το μεγάλο βάσανο πως μια μέρα θα τα πάρει ο άνεμος.

Και την Κυριακή ντυμένη εορταστικά με τους επικεφαλής της οικογένειας να ηγούνται μαζεύεσαι στις Εκκλησίες σου σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό.                                                      Ακούς την ομιλία απαρνούμενη την ταβέρνα είσαι τόσο γκρίζα τόσο καθώς πρέπει, κουβαλάς τις αλυσίδες σου στη βόλτα.

Απολαμβάνεις όταν οι παράξενοι αντιμετωπίζονται σαν εγκληματίες θα έκλεινες σε ένα τρελοκομείο τους τσιγγάνους και τους διανοούμενους.                                                            Λατρεύεις την τάξη και την πειθαρχία, αγαπάς την Αστυνομία σου εκτός αν πρέπει να διερευνήσει επάνω σε έναν λαθεμένο ισολογισμό.

Ξέρεις να κλέβεις διακριτικά με μικροπρέπεια και μετριοπάθεια ισολογισμούς και λογαριασμούς τιμολόγια και δελτία προμηθειών.                                                                    Ξέρεις να λες ψέμματα με ευγένεια κυνισμό και δειλία έκανες την υποκρισία συνταγή της ποίησης σου.

Δεν μπορείς να ανεχθείς όσους κάνουν έρωτα περισσότερες από μία φορές την εβδομάδα αυτούς που το κάνουν για πάνω από δύο ώρες, που το κάνουν με περίεργο τρόπο.  Μπορείς να έχεις πολλές κακοτυχίες ,για παράδειγμα μια κόρη καλλιτέχνιδα ή ένα γιο που να μην είναι έμπορος, ή ακόμα χειρότερα κομμουνιστή.

Πάντα έτοιμη να κακολογήσεις εις το όνομα του πολιτικού σεβασμού πάντα εκεί στημένη να περιεργάζεσαι έναν ορίζοντα που σταματά στην οροφή του σπιτιού σου.                          Πάντα έτοιμη να χτυπήσεις εκείνους που χωλαίνουν μέσα σε ένα λάκκο πάντα έτοιμη να γλείψεις τα κόκαλα στους πλουσιότερους και στα σκυλιά τους.

 

Γριά μικρή μπουρζουαζία, γέρε κόσμε του τόπου μου όσο μικρή κι αν είσαι μιαν ημέρα ο αγέρας θα σε σκορπίσει.

 

 

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/28-marzo-1950-claudio-lolli