ένοπλη πάλη, lotta armata

Η ιστορία της φάλαγγας σύμβολο των Ερυθρών Ταξιαρχιών

th_1dd1d6fe940b0becc9a0299f6069644e_gliimprendibili_cop

 

Η μακρά και πολύπλοκη ιστορία της γενοβέζικης φάλαγγας των ερυθρών Ταξιαρχιών.

Η Γένοβα είναι η πόλη στην οποία, στην αρχή των ετών του ’70, με τη δημιουργία της «banda XXII Ottobre», γεννημένη σε σχέση με τις Gruppi armati partigiani που ίδρυσε ο εκδότης Giangiacomo Feltrinelli, είχε έναρξη η ιστορία του ένοπλου αγώνα στην Ιταλία. Ένα ρεκόρ που επιβεβαιώθηκε, το ’74, με την κραυγαλέα απαγωγή από τις ταξιαρχίες του δικαστή Mario Sossi, και, το ’75, την εκτέλεση του δικαστή Francesco Coco και των δύο ανδρών της συνοδείας του : ο πρώτος είχε παραστεί εισαγγελέας στη δίκη ενάντια στους ΧΧΙΙ Οκτώβρη, ο δεύτερος αρνήθηκε την αποφυλάκιση των μαχητών της ‘μπάντας’ που ζήτησαν οι ΕΤ για να αφήσουν ελεύθερο τον δικαστή που έχουν απαγάγει. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι τις 28 Μαρτίου του ’80, ημερομηνία της δολοφονίας δια χειρός καραμπινιέρων τεσσάρων ερυθροταξιαρχιτών την ώρα που κοιμόντουσαν στη βάση της οδού Fracchia χάρη στις αποκαλύψεις του ‘μετανοημένου ‘Patrizio Peci’, η φάλαγγα έζησε το μύθο του απόρθητου. Έξι χρόνια φωτιάς κατά τα οποία η κόκκινη φάλαγγα πήρε μέρος στην απαγωγή του εφοπλιστή Pietro Costa, πραγματοποίησε δεκαπέντε ‘γαμποποιήσεις’ πολιτικών χριστιανοδημοκρατικών προσωπικοτήτων, διευθυντικά στελέχη βιομηχανιών, και του δεύτερου διευθυντή της εφημερίδας «Il Secolo XIX», και προχώρησε στις εκτελέσεις τεσσάρων καραμπινιέρων και ενός αστυνομικού διευθυντή. Εκείνο όμως που έκανε τη μεγαλύτερη αίσθηση ήταν η εκτέλεση του Guido Rossa, εργάτη μέλους του κομουνιστικού κόμματος, που τιμωρήθηκε διότι συνετέλεσε στη σύλληψη του Francesco Berardi, ο οποίος πιάστηκε την ώρα που διένειμε στο εργοστάσιο στο οποίο εργάζονταν και οι δύο, υλικό προπαγανδιστικό ερυθροταξιαρχίτικο
Παρά τη ‘σφαγή της via Fracchia’ ,το ’80 η φάλαγγα έφτασε στη κορυφή της πολιτικής και στρατιωτικής της δύναμης αριθμώντας γύρω στους εβδομήντα μαχητές, όπως και σε ένα πλατύ δίκτυο συμπαθούντων. Μόνο η τυχαία σύλληψη δύο μικρότερων αγωνιστών, προς το τέλος εκείνου του χρόνου, άνοιξε απρόβλεπτα μια διαδικασία αποσύνθεσης κατά συρροή. Οι δύο αποφάσισαν να συνεργαστούν με τις δυνάμεις τις αστυνομίας προσδιορίζοντας, σε μικρό διάστημα, την οριστική καταστροφή της φάλαγγας και του μύθου πως ήταν απλησίαστη.
Σε αυτή όμως την ιστορία διασταυρώνεται και μια άλλη, όχι λιγότερο πολύπλοκη και συναρπαστική : η δικαστική πλαστογράφηση από μέρους κάποιων συνεργατών του στρατηγού των καραμπινιέρων Carlo Alberto Dalla Chiesa που, το ’79, έφερε στη φυλακή μια δεκαπενταριά αγωνιστών της γενοβέζικης άκρας αριστεράς άδικα κατηγορούμενων ότι ανήκουν στις ΕΤ. Μια πλαστογράφηση που αποκαλύφθηκε δώδεκα χρόνια αργότερα και απέφερε, για τέσσερα από τα θύματα εκείνου του «blitz»,
την αναθεώρηση των καταδικαστικών αποφάσεων σε απόλυτες αθωώσεις που τις ακολούθησαν μεγάλες οικονομικές αποζημιώσεις.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s