ένοπλη πάλη, lotta armata

Στην κηδεία του Gallinari η ‘πιο ευτυχισμένη και πιο αγαπημένη’ γενιά

funerali_gallinari_fotogramma_8_jpg

 

gallinari_manette255b4255d

PER SALUTARE PROSPERO PRENDO DAL BLOG DI FRANCOSENIA.BLOGSPOT.IT QUESTA STUPENDA CITAZIONE DI CAMUS για να αποχαιρετήσουμε τον Πρόσπερο παίρνω από το μπλογκ Francosenia αυτή την πανέμορφη φράση του Καμύ

“Due razze di uomini. L’una uccide e paga, anche con la vita. ‘Δύο είδη ανθρώπων. Το πρώτο σκοτώνει και πληρώνει, και με τη ζωή του. Το άλλο
δικαιολογεί χιλιάδες εγκλήματα και δέχεται να λαμβάνει και τιμητικές διακρίσεις’
L’altra giustifica migliaia di crimini ed accetta di ricavarne onori” Albert Camus

Mario Gamba
il manifesto 20 gennaio 2013

Al funerale di Gallinari la generazione «più felice e più cara»

 

Είπαν γι αυτόν πως ήταν ένας επαναστάτης άλλων καιρών. Εξ αιτίας της συνέχειας με την εξεγερτική κομουνιστική παράδοση, καλλιεργημένη στο Reggio Emilia, την πόλη του, αν και αυτός ζούσε στην ύπαιθρο. Τον είπαν σταλινικό και πως δεν θα δίσταζε να εξοντώσει έναν ανατρεπτικό της γενιάς του ’77, προφανώς ‘δημιουργικό’ ή ελευθεριακό ή υποστηρικτή του κοινωνικού εργάτη και της μη-εργασίας, εάν του εζητείτο. Σίγουροι; Μάλιστα κάποιοι του έκαναν και ερωτήσεις πάνω σε αυτά τα θέματα, πρώτα, στη διάρκεια και μετά την εμπειρία του με τις Br. Κυρίως στη διάρκεια. Διότι είναι αναμφισβήτητη η ανάπτυξή του η πολιτική στη σκιά των μεγάλων αφηγήσεων της αντίστασης και του κομουνισμού, είναι όμως επίσης αναμφισβήτητη η είσοδός του στην ένοπλη επαναστατική εμπειρία στο χωνευτήρι των νέων αγώνων και της καινούργιας κουλτούρας από το ’68 και μετά.
Ο Prospero Gallinari είχε σίγουρα σχέσεις και επαφές με πολλούς τύπους ανθρώπων από το εξηνταοκτώ και μετά. Και αυτό που είναι σίγουρο είναι επίσης πως δίχως αυτό το τεράστιο κύμα εκείνων των χρόνων, δίχως τις όψεις και τις αποχρώσεις, με τόσα χνάρια και αποτυπώματα ελευθεριακά εμφανέστατα, εκείνων των χρόνων, δεν θα του ήρθε σίγουρα στο νου να κτυπήσει, με τα όπλα στο χέρι, την ‘καρδιά του κράτους’. Τώρα είναι εδώ, σε μια κάσα τυλιγμένη με ύφασμα κόκκινο και το σφυροδρέπανο. Σε λίγες μέρες θα βρίσκεται σε ένα δοχείο με στάχτες που θα χαθούν στον άνεμο όπως εκείνες του πατέρα του εργάτη στις κατασκευές της Riff Raff του Ken Loach, αλλά θαμμένες στον οικογενειακό τάφο. Στο κοιμητήριο του Coviolo, περιοχή Reggio, η παράδοση του τελευταίου χαιρετισμού είναι ναι, ίσως, αυτή άλλων καιρών. όπως τότε που συνόδευαν τους νεκρούς της Reggio Emilia στα 1960, εκείνοι που ο Fausto Amodei καλούσε να ‘βγουν από τον λάκκο’, και οι νεκροί νεαροί, χρόνια μετά, στα χρόνια της χρυσής Ορδής, όπως την αποκάλεσε ο Nanni Balestrini και ο Primo Moroni, φοιτητές του Ms, [φοιτητικό Κίνημα, οργάνωση της επαναστατικής αριστεράς] σαν τον Roberto Franceschi, αναρχικοί όπως ο Franco Serantini. Χαιρετισμός με κλειστή γροθιά.
Λοιπόν ναι. Μπορούμε και να νιώθουμε αμηχανία, να σκεφτούμε πως πρέπει ν’ αφήσουμε στην άκρη κάθε ρητορική. Θέλατε όμως να είμαστε απόντες από αυτή την κηδεία ενός επαναστάτη μαχητή; θέλατε να λείψουν εκείνα τα δάκρυα που αναπόφευκτα κάποια στιγμή κύλησαν στα μάγουλά μας ; Συμβαίνει, για παράδειγμα, όταν ένας σύντροφός  διαβάζει μια συλλογική ανάμνηση : ‘….σε ηρεμούσε στο τέλος κάθε κουβέντας….η αίσθηση πως μόλις είχες δεχτεί πράγματα και η βεβαιότητα πως ο Gallo είχε δεχτεί κάτι…’        Είναι ένα συνέδριο ερυθροταξιαρχίτικο αυτή η τελετή τόσο λαϊκή και τόσο διάπυρη; Είναι εδώ πολλοί σύντροφοι στα όπλα [και δεν είναι ο τρόπος του λέγειν] ακόμη και αυτοί που διαφωνούσαν με αυτόν. Curcio, Balzerani, Senzani, Fiore, Seghetti. Ιστορίες και μοίρες διαφορετικές απ’ την δική του, κάποιες ακόμη πιο βασανισμένες απ’ τη δική του, που απλά, το 1988 είχε υπογράψει ένα ντοκουμέντο που αναγνώριζε τελειωμένη και νικημένη την ένοπλη πάλη. Και στη συνέχεια έζησε ήρεμος, όσο είναι δυνατό σε έναν άνθρωπο που δέχτηκε ριπή από αυτόματο στο κεφάλι και γλύτωσε από διάφορα εμφράγματα.
Υπάρχει όμως πολύς κόσμος εδώ στο κοιμητήριο, τουλάχιστον χίλιοι άνθρωποι. Όχι όλοι πρώην ταξιαρχίτες. Υπάρχουν μεγάλοι και νεότεροι, φίλοι απ’ την περιοχή, παιδιά απ’ τα κοινωνικά κέντρα, αγωνιστές της αριστεράς δίχως παρωπίδες που ήρθαν από κοντά και μακριά. Μονάχα ένα μικρό πανò κόκκινο : «La rivoluzione è un fiore che non muore». ‘Η επανάσταση είναι ένα λουλούδι που δεν πεθαίνει’. Στιγμή έντασης, τεταμένη, όπως στην Γερμανία την άνοιξη, τελευταίο επεισόδιο εκείνης της ταινίας με δέκα υπογραφές, Fassbinder, SchlSchlöndorff, Kluge, Reitz μεταξύ άλλων, η κηδεία των Andreas Baader, Gudrun Ensslin και Jan Raspe, οι τρεις ‘αυτοκτονίες’ του Stammeim. Όχι όμως. Οι πράκτορες της αστυνομίας κρατιούνται σε απόσταση, τριγυρίζουν, ρίχνουν ματιές. Οι φίλοι και οι σύντροφοι του Prospero μαζεύονται ήσυχοι και συγκινημένοι να τον τιμήσουν. Ο καθένας με τον τρόπο του, άλλος επιγραμματικά, άλλος με μικρές ομιλίες. Tonino Paroli: ‘μη μας αποκαλείται τρομοκράτες, ποτέ δεν υπήρξαμε τέτοιοι’. Oreste Scalzone: «ο Prospero ένοιωθε την ιδιότητα του μέλους αλλά όχι σαν ένας Rodomonte». Sante Notarnicola: «θα ήθελα να θυμίσω τη γενιά του ’50 και ’60, την πιο αγνή, την πιο δυστυχισμένη, την πιο αγαπημένη». Πρόσωπα σημαδεμένα από τον χρόνο και τις απογοητεύσεις που καίνε. Εάν θέλετε, ναι. Πόσα τέτοια δεν θα βρείτε όμως να γυρνάνε στους δρόμους, για μια χαμένη αγάπη, για ένα φλέρτ που έληξε άδοξα. Και η επανάσταση είναι μια τεράστια αγάπη, ένα φλέρτ πολύ δυνατό. Πάντα να ψάχνουμε, εμείς, να τελειώσει καλύτερα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s