ένοπλη πάλη, lotta armata

Prospero Gallinari, όταν η Φάλλαγα νοσοκομιακοί τον περιέθαλψε στο νοσοκαμείο san Giovanni

prospero-gallinari-2un-contadino-nella-metropoli

Από το βιβλίο Ένας αγρότης στην μητρόπολη. Αναμνήσεις ενός μαχητή των κόκκινων Ταξιαρχιών

Έσβησε το φως

[…] στις 24 Σεπτεμβρίου έχουμε ραντεβού με κάποιους απ’ τον πυρήνα για φαγητό, σε μια ταβέρνα, για να συζητήσουμε τα τελευταία θέματα. Ενημερώνω τους συντρόφους πως ο Μάριο με κάλεσε από ένα ιταλικό λιμάνι και ανεβαίνει την Αδριατική προς Βενετία. Πρέπει στη συνέχεια να οργανωθούμε για να πάμε να πάρουμε τα όπλα που μεταφέρει. Εν τω μεταξύ όμως σκεφτόμαστε τη δουλειά που έχουμε να κάνουμε αύριο. [….]
Να αλλάξουμε πινακίδες είναι μια δουλειά ρουτίνας, φτάνει να βρεις μια τρύπα όπου δεν σε βλέπουν. Η περιοχή όμως δεν είναι καλή. Υπάρχει ένα μπαρ κοντά στο μέρος όπου έχουμε παρκάρει τα αυτοκίνητα και υπάρχει κόσμος απ’ έξω. Μετακινούμαστε διακόσια μέτρα και μετά την Porta Metronia βρίσκουμε ένα χώρο στον οποίο καταφέρνουμε να χωθούμε. Εγώ θα πρέπει να καλύπτω από κάποια απόσταση τους άλλους που θα πρέπει να τακτοποιήσουν τις πινακίδες, έχουμε όμως πρόβλημα με τις βίδες που δεν θέλουν να λασκάρουν….Αποφασίζω να μπω στη διαδικασία να ξεβιδώσω εγώ.                                    Όταν ακούω την σειρήνα, το αυτοκίνητο της αστυνομίας το έχω επάνω μου. Σε εκείνες τις περιπτώσεις η αντίδραση είναι αυθόρμητη, το να τρέξεις είναι τελείως άχρηστο. Προσπαθώ να καλύπτομαι από το αυτοκίνητο πάνω στην πινακίδα του οποίου δούλευα, τραβώ το πιστόλι και αρχίζω να πυροβολώ. Εν τω μεταξύ κοιτάζω γύρω μου και προσπαθώ να σκεφτώ. Το αυτοκίνητο της αστυνομίας το έχω μπροστά μου και μου εμποδίζει την πρόσβαση σε ένα δευτερεύοντα δρόμο που χρειάζομαι για να το σκάσω, διότι μου φαίνεται στενός και με στροφές.
Έτσι πυροβολώ το αυτοκίνητο για να το αναγκάσω να μετακινηθεί αφήνοντας ανοικτή την οδό διαφυγής μου. Αδειάζω ένα γεμιστήρα και προσπαθώ να βγάλω τον δεύτερο από την ζώνη του παντελονιού. Και εκεί σβήνει το φως.

Στο San Giovanni

Όταν ανάβει ξανά βλέπω μια νοσοκόμα και πίσω της διάφορους καραμπινιέρους. Είναι ξεκάθαρο πως βρίσκομαι σε νοσοκομείο και πως έχω συλληφθεί.
Νιώθω ζαλισμένος και κυρίως πονάω πολύ στο κεφάλι. Μιλώ στην νοσοκόμα και της ζητώ να καλέσει ένα γιατρό διότι ο πόνος τρυπάει κόκαλα. Την βλέπω να ξαφνιάζεται από την ερώτηση αλλά πολύ ευγενικά λέει πως θα γυρίσει αμέσως. Ο ίδιος ο γιατρός φτάνει αρκετά μπερδεμένος.
Ξεκινά να μου κάνει ερωτήσεις : τι νιώθω, πως ονομάζομαι, τι θυμάμαι για τον εαυτό μου και για εκείνο που συνέβη.
Το μόνο πράγμα που δεν μπορώ να υπολογίσω είναι ο χρόνος που πέρασε στο νοσοκομείο μέχρι να ξυπνήσω, για τα υπόλοιπα, αν και σε κατάσταση μπερδέματος αρκετά έντονου, απαντώ με σχετική λογική στις ερωτήσεις του.
Μετά από κάποια λεπτά αυτού του διαλόγου που είναι αρκετά παράξενος ο γιατρός με ρωτά απότομα : ‘είστε αριστερόχειρας ;’
Του απαντώ θετικά. Αν και πράγματι από μικρός διδάχτηκα να χρησιμοποιώ το δεξί για να γράφω και να κρατώ τα μαχαιροπίρουνα, για όλα τα υπόλοιπα είμαι αριστερός και η αριστερή είναι η δυνατή και αντιδραστική μου πλευρά.
‘Τώρα καταλαβαίνω,’ μου απαντά.
‘Χτυπηθήκατε στο κεφάλι’ και έχετε υποστεί μια βαθιά πληγή και αιμορραγικό ξέσπασμα υψηλής ροής, χρειάστηκε να σας βγάλουμε πολύ ύλη…ήμασταν σίγουροι πως η ποσότητα ήταν τέτοια που σας θεωρήσαμε τραυματία δίχως δυνατότητα να επανέλθουν οι γνωστικές ικανότητες και συλλογισμού σας…..σαν αριστερόχειρ έχετε τα μέρη του εγκεφάλου αντεστραμμένα….’
Δεν ήξερα τι να απαντήσω….αντιλαμβάνομαι όμως πως τα πράγματα πήγανε καλύτερα απ’ το αναμενόμενο.
Εν τω μεταξύ το άμεσο πρόγραμμα είναι να ψάξουμε να καταλάβουμε εάν ο πόνος γίνεται να μαλακώσει. Είναι τόσο έντονος στο κεφάλι, που μόνο στην συνέχεια αντιλήφθηκα πως έχω το ένα πόδι να κρέμεται σε έλξη σε ένα κουβούκλιο στερεωμένο στο κρεβάτι.
Το βρήκε και αυτό η ριπή που με χτύπησε, και [θα το μάθω στην συνέχεια] μια σφαίρα μπήκε στον αστράγαλο σπάζοντας τον, για να βγει μετά από την φτέρνα.

Είμαι σε ένα δωμάτιο απομονωμένο από το υπόλοιπο των διαδρόμων και δεν καταφέρνω να καταλάβω σε ποιο νοσοκομείο βρίσκομαι. Γύρω μου, η κίνηση των πρακτόρων είναι πολύ έντονη, ακούγονται πολλοί και έξω, αυτό όμως δεν εμποδίζει το ιατρικό προσωπικό να με περιποιείται και να με καθαρίζει.
Από αυτά που ακούω να λένε, αντιλαμβάνομαι πως για δυο μέρες ήμουν σε κώμα, και στο βάθος της σκέψης μου ταξιδεύει μια φράση που ταξιδεύει και ταξιδεύει σαν να την δέχτηκα ακριβώς εκείνες τις στιγμές : ‘έφαγε καλά’.
Πιθανότατα ήταν όταν μου έκαναν το γαστρικό πλύσιμο, πρέπει να είχα κάποια στιγμή παρουσίας την ώρα που κάποιος την πρόφερε. Μεταξύ άλλων συμφωνεί….στο γεύμα είχα φάει ριζόττο με σέπια, ένα καλό ριζόττο.
Τακτοποιούν το κρεβάτι μου και μου έχουν φέρει σταγόνες Valium για τον πόνο. Μια νοσοκόμα μου δίνει το ποτήρι και μου σφίγγει δυνατά το χέρι. Την κοιτάζω στο πρόσωπο, μου δίνει να καταλάβω με τα μάτια να κοιτάξω πιο κάτω.
Κοιτάζω στον λαιμό της, έχει το πουκαμισάκι ανοικτό μπροστά και φορά ένα όμορφο κολιέ. Ένα από τα κοσμήματα της Λάουρα.
Ένα κολιέ που της είχε φτιάξει και δωρίσει ο Μπρούνο, όταν ανάμεσα στις διάφορες ασχολίες του είχε αφιερωθεί και σε αυτή του μαθητευόμενου κοσμηματοπώλη. Δυσκολεύομαι να καταλάβω εάν τρελάθηκα ή είναι το αποτέλεσμα κάποιου από τα φάρμακα.
Πλησιάζει ένας από τους αστυνομικούς, αυτή του δίνει να καταλάβει πως πρέπει να τακτοποιήσει το κρεβάτι και τον απομακρύνει ένα μέτρο.
Ανάμεσα απ’ τα χείλια της μου λέει : ‘κάνε να σε κρατήσουν εδώ για καμιά ακόμη μέρα’.
Το μυαλό μου, κι ας είναι τσακισμένο, ταξιδεύει με ταχύτητα φωτός. Γνωρίζω πως έχουμε μεγάλη παρουσία συντρόφων στα νοσοκομεία, όλα τα περίμενα εκτός από το να βρεθώ με κάποιους της οργάνωσης στο ξύπνημα μου.
Τι να σκέφτονται; τρελάθηκαν;
Στην κατάσταση που βρισκόμουν θα ήμουν βάρος μοναχά!
Όμως απ’ τους συντρόφους που γνωρίζω είναι να τα περιμένεις όλα, αυτά και άλλα.
Κλείνω τα μάτια και αρχίζω το κλάμα.
Περνούν δυο μέρες, ο πόνος επιμένει, μου φαίνεται πως πρέπει να τον συνηθίσω για μεγάλο διάστημα, όσον αφορά τα υπόλοιπα η κατάστασή μου μοιάζει σταθεροποιημένη. Η ιατρική επίσκεψη πέρασε, και εκείνο το βράδυ η βάρδια αλλάζει. Κοιτάζω τον γιατρό στο πρόσωπο και τον αναγνωρίζω. Τον είχα συναντήσει με τον Μπρούνο μήνες πριν για να τον καθοδηγήσω που να σταθεί στη διάρκεια κάποιας επιχείρησης. Θα έπαιρνε μέρος σαν ιατρική κάλυψη, μία πρακτική που χρησιμοποιούμαι εκεί που υπάρχει δυνατότητα συντρόφων ιατρών ή νοσοκόμων, σε θέση να προσφέρουν κάλυψη σε περίπτωση που υπάρχουν όχι σοβαροί τραυματισμοί για περιποίηση επί τόπου.
Μου επαναλαμβάνει πως πρέπει να προσπαθήσω να παραμείνω. Έχει συναντήσει τον Μπρούνο και οι σύντροφοι πιστεύουν πως πράγματι μπορούν να παρέμβουν. Του δίνω όμως να καταλάβει πως πιθανότατα πολύ σύντομα θα με μεταφέρουν στην φυλακή. Μετά το σκέφτομαι : θα ήταν παράλογο να βγάλουν έξω μια σακαράκα που, εκτός από ένα σακατεμένο πόδι, δεν γνωρίζουμε και πολύ καλά πόσο από το μυαλό του υπάρχει ακόμη στη θέση του.

Την επόμενη βρίσκομαι στην απομόνωση στη φυλακή Regina Coeli.

 

Prospero Gallinari, quando la Brigata ospedalieri lo accudì al san Giovanni

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Prospero Gallinari, όταν η Φάλλαγα νοσοκομιακοί τον περιέθαλψε στο νοσοκαμείο san Giovanni

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s