ένοπλη πάλη, lotta armata

Γκαλλινάρι και η κηδεία που έγινε και για τους άλλους

image02img_0885pro-4 (1)

Gallinari e il funerale che andava fatto, anche per gli altri
Posted on gennaio 23, 2013
Da baruda.net

 
“Due razze di uomini. L’una uccide e paga, anche con la vita.
L’altra giustifica migliaia di crimini ed accetta di ricavarne onori”
Albert Camus

 

23 gennaio 2013

 

Γκαλλινάρι και η κηδεία που έγινε και για τους άλλους

 

Από το blog του FrancoSenia το απόσπασμα που από οποιοδήποτε άλλο μου άφησε στο δέρμα τη ζεστασιά του σαβάτου που πέρασε, εκείνη την τεράστια ζεστασιά που μας τύλιγε κάτω απ το χιόνι του Coviolo, σε εκείνο το πανόραμα το επίπεδο και απαλό, που χάιδευε το βλέμμα την ώρα που αποχαιρετούσαμε τον Prospero.
Ένα ταξίδι δυο ημερών που θ’ αφήσει το σημάδι του μέσα μου, που έσκαψε σε βάθος σε κάθε του αγκάλιασμα, σε κάθε χέρι στο οποίο αρπάχτηκα για να στηριχτώ, που ένιωσα να με αγγίζει, να με ακουμπά, να κολλάει επάνω μου, στα ξαφνικά.

 

δεν θα ξεχάσω ποτέ το χέρι του Σάντε που μ’ έσφιξε μες το πλήθος όταν ο Ορέστε ξεκίνησε το σφύριγμά του που μας συνεπήρε…ένα χέρι που τρέμει, που ψάχνει στα τυφλά λίγη ζέστη να σφίξει, για να μπορέσει να ξεκινήσει ένα τραγούδισμα συλλογικό.
Μετά ο Ρενάτο, το βλέμμα του οποίου και τα χέρια του με ταρακούνησαν περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο και άλλον και ίσως δεν γνωρίζω λέξεις κατάλληλες που να περιγράψουν το γιατί, είναι εκείνα τα πράγματα που ταξιδεύουν στον αγέρα,
και ακουμπάν στην επιδερμίδα και εκεί ζεσταίνουν το υπόλοιπο του κορμιού. Το βλέμμα του χαιδεύει εκείνο το φέρετρο που κρατάει μέσα του έναν ολόκληρο κόσμο, δυνατό, αξιοπρεπή, πεντακάθαρο.

 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα τρένο να κόβει την Ιταλία στα δύο γεμάτο ισοβίτες [προσπαθήσαμε να μετρήσουμε το νούμερο των χρόνων φυλάκισης που εξοφλήθησαν σε εκείνα τα βαγόνια που έτρεχαν αλλά κάποια στιγμή ο λογαριασμός χάθηκε]
δεν θα ξεχάσω ποτέ το απαλό χιόνι, το αγκάλιασμα με χίλιους συντρόφους που ο καθένας έσκιζε τη σάρκα και το χαμόγελο.
Ήταν μια ευτυχισμένη κηδεία,
έχεις δίκιο Σάντε
ο Πρόσπερο, που προτιμώ να τον αποκαλώ Gallo, τουλάχιστον σε αυτές τις σελίδες, χάρισε σ’ εμάς τους συντρόφους αυτό που ακόμα μας έλειπε, αυτό που έλειπε σε όλους εκείνης της γενιάς που βρέθηκαν σ’ εκείνο το μικρό κοιμητήριο εμιλιάνο.

 

Με τον Prospero καταφέραμε να θάψουμε και την Mara, τα αδέλφια Mantini, Annamaria, Martino, Antonio, Luca, Wilma
τραγουδώντας σαν αδέξια χορωδία τη Διεθνή, για πρώτη φορά χαιρετήσαμε και θάψαμε όλους μαζί τους σκοτωμένους μας συντρόφους που θέλουν να εξαφανίσουν απ’ τη συλλογική μνήμη, συχνά και του ίδιου του κινήματος.
Παραπάνω από συχνά. Και γαμώτο, τι καλό που μας έκανε, τι φοβερή έκρηξη αγάπης που υπήρξε.
Διότι μαζί μας ήταν και όλοι αυτοί που αδυνατούσαν να είναι εκεί,
γιατί αυτός που είναι φυλακισμένος έστειλε ένα παιδί, ένα φιλί, ένα χαμόγελο, ένα χαρτάκι,
γιατί οι εξόριστοι, μακριά εδώ και δεκαετίες από την οικία γη και γλώσσα ήταν όλοι εκεί,
τα ονόματά τους φωνάχτηκαν ένα προς ένα.
Δεν υπήρξε ένα δάκρυ θλίψης Πρόσπερο, κι ας είναι ασήκωτη η έλλειψή σου,
υπήρξαν δάκρυα συγκίνησης που σ’ εμένα άλλαξαν πολλά,
που σε μένα ξανάνοιξαν εκείνη την όμορφη δυνατότητα να πιστεύω πως είμαι μέρος από κάτι εκπληκτικό,
που είναι οι σύντροφοι.
Εκείνοι οι σύντροφοι, κάθε ηλικίας, που το σάβατο έσφιξα επάνω μου δυνατά, δυνατά.

 

Ευχαριστώ Gallo!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s