ένοπλη πάλη, lotta armata

Ένας επαναστάτης έπεσε, Un rivoluzionario è caduto

gap-0

14 μαρτίου 1972 – σκοτώνεται ο σύντροφος Giangiacomo Feltrinelli
Δημοσιεύτηκε τον μάρτιο, στις 30του 2012 από το contromaelstrom

Potere Operaio del Lunedì
Εργατική Εξουσία της Δευτέρας
Εβδομαδιαίο πολιτικό 1ος Χρόνος νο 5 26 μαρτίου ’72
26 marzo ’72 Settimanale politico Anno I n° 5 Lire 50

Un rivoluzionario è caduto
Ένας επαναστάτης έπεσε
14 μαρτίου 1972 – πεθαίνει ο σύντροφος Giangiacomo Feltrinelli

Τον ζωγραφίζουν σαν απομονωμένο, τυχοδιώκτη, σαν ατελή ή σαν σκληρό τρομοκράτη. Εμείς ξέρουμε πως αφού κατέστρεψαν τη ζωή του συντρόφου Feltrinelli θέλουν να λασπώσουν και να θάψουν τη μνήμη – όπως γίνεται με τις τερατώδεις γεννήσεις. Ναι, διότι ο Φελτρινέλλι πρόδωσε τα αφεντικά, πρόδωσε τους ρεφορμιστές. Γι αυτή την προδοσία οι αγωνιστές μας, οι σύντροφοι των επαναστατικών οργανώσεων, οι εργάτες της πρωτοπορίας χαμηλώνουν τις κόκκινες σημαίες σε ένδειξη πένθους για τον θάνατό του. Έπεσε ένας επαναστάτης.

Ο Giangiacomo Feltrinelli είναι νεκρός. Ζωντανός ήταν σύντροφος των GAP (Gruppi d’Azione Partigiana), [Ομάδες Αντάρτικης Δράσης] – μια πολιτικο-στρατιωτική οργάνωση που από καιρό έθεσε σαν στόχο να ξεκινήσει η ένοπλη πάλη σαν μοναδικός δρόμος απελευθέρωσης της χώρας απ’ την εκμετάλλευση και την αδικία. Σε αυτό το προσδιορισμό ο Feltrinelli έπειτα από μια καυτή και πολλαπλή δραστηριότητα – από την συμμετοχή στον απελευθερωτικό πόλεμο, τη συμμετοχή στο ΚΚΙ, την εκδοτική δέσμευση, τη συνεργασία με τα επαναστατικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής. Το αξέχαστο ’68, τον έσπρωξε σε δεύτερη σκέψη γύρω από τη πολιτική του δραστηριότητα. Η σύντομη αλλά έντονη σχέση εμπιστοσύνης με τον Castro και τον Guevara του παρέχει τα θεωρητικά εργαλεία διαμέσου των οποίων αναλύει την ιστορική αποτυχία του ρεφορμισμού και, την ίδια  στιγμή, την προοπτική που πρέπει ν’ ακολουθηθεί για την επανάληψη του επαναστατικού κινήματος στην Ευρώπη. Το δυνατό πολιτικό του πάθος, η εξέγερση σε κάθε μορφή κατάχρησης και αδικίας [ σκεφτείτε την προσοχή με την οποία ακολούθησε από πάντα τις αυτονομιστικές διεκδικήσεις των γλωσσικών μειοψηφιών της ιταλίας] τον έσπρωχναν να υπερπηδά τους καιρούς, να βάζει φωτιά στις διαμεσολαβήσεις. Είναι η ανησυχία για την οποία μιλά σήμερα με περιφρόνηση που αναμιγνύεται με οίκτο η εφημερίδα . Στην πραγματικότητα είναι η ανησυχία που μεταφέρει μαζί της κάθε άνθρωπο που δεν προσαρμόζεται να ζει σαν βόδι, που καλλιεργεί ένα βαθύ μίσος για όλους τους σκύλους και τα γουρούνια της ανθρωπότητας.

gap-2

Σίγουρα στη δράση αυτού του συντρόφου υπήρξαν λάθη, αφέλεια, αυτοσχεδιασμοί. Πάνω απ’ όλα σοβαρή μας φάνηκε και μας φαίνεται, στο πολιτικό πρόγραμμα των GAP, η υποτίμηση των εργατικών αγώνων, της ικανότητάς τους να πάνε πέρα το έδαφος των διεκδικήσεων για να θέσουν το ζήτημα της ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα στις τάξεις δηλαδή το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας. Τα λάθη του όμως, η ανυπομονησίας του, ανήκουν στο επαναστατικό και εργατικό κίνημα, , η ‘έφοδος στον ουρανό’, που εδώ και κάποιο χρόνο χιλιάδες αγωνιστές ξεκίνησαν να αναδημιουργούν ύστερα από δεκαετίες σκοταδιού και φόβου. Είναι μέρος αυτής της πορείας που, όπως έλεγε κι ο Λένιν, δεν είναι ευθεία και ομαλή αλλά δύσκολη και βασανιστική, και όπου δίπλα στην άκρα αποφασιστικότητα να την διασχίσεις δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα για τους χρόνους που θα χρειαστούν, που θα είναι απαραίτητοι και θα οδηγήσουν στην καταστροφή την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων.
gap-3

Ο σύντροφος Feltrinelli είναι νεκρός. Και τα τσακάλια βρίσκονται σε έξαλλη κατάσταση. Κάποιος τον θέλει τρομοκράτη και άλλος θύμα. Δεξιά κι αριστερά κάνουν το γνωστό τους επάγγελμα από πάντα. Εμείς γνωρίζουμε πως αυτός ο σύντροφος δεν είναι ούτε θύμα, ούτε τρομοκράτης. Είναι ένας επαναστάτης που έπεσε σε αυτή την πρώτη φάση του αγώνα για την απελευθέρωση από την εκμετάλλευση. Σκοτώθηκε γιατί ήταν ένας μαχητής των GAP. Και καραμπινιέρι, αστυνομία, φασίστες ξένοι και ντόπιοι το γνώριζαν και το ξέρουν πολύ καλά. Σκοτώθηκε γιατί ήταν ένας επαναστάτης που με υπομονή και επιμονή, ξεπερνώντας συνήθειες, συμπεριφορές, κακίες που κληρονόμησε από το περιβάλλον της υψηλής αστικής τάξης απ’ όπου προέρχονταν, είχε θέσει τον εαυτό του στο χώρο του ένοπλου αγώνα, φτιάχνοντας με τους συντρόφους του τους πρώτους πυρήνες προλεταριακής αντίστασης. Είναι πιθανότατα αληθινό πως η με κομμένη την ανάσα αναζήτηση που, από μήνες, φασίστες και μυστικές υπηρεσίες διάφορες είχαν εξαπολύσει για να πιάσουν τον Feltrinelli, εντάθηκε μετά τη συνεισφορά που οδήγησε σε περαιτέρω ξεσκέπασμα από μέρους των GAP για τους εκτελεστές και τους ηθικούς αυτουργούς και εντολείς της σφαγής του δεκέμβρη ’69. Είναι πιθανότατα αλήθεια πως αυτός ο σύντροφος διέπραξε, από γενναιοδωρία, μοιραία λάθη απρονοησίας – πέφτοντας έτσι σε εχθρική ενέδρα της οποίας η μηχανική είναι ακόμη σκοτεινή. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως γι αυτό τον φόνο έχουν γίνει συνένοχοι όλοι αυτοί που έψαχναν ‘έναν εντολέα και ένα χρηματοδότη’ για τις δράσεις των επαναστατικών ομάδων. Από τη Dal Secolo στην Unità σε μια παράδοξη ενότητα προθέσεων μετά τη διαδήλωση της 11ης στο Μιλάνο, όλοι άρχισαν να ουρλιάζουν : θέλουμε τον εντολέα, θέλουμε τον χρηματοδότη. Σαν ο αγώνας στο δρόμο, η μάχη στη πλατεία να έχει ανάγκη από χρηματοδότες. Τα μπουκάλια είναι είδος πλατιάς κατανάλωσης στην Ιταλία των χρόνων 70. Κοστίζουν λίγες εκατοντάδες λιρών. Σαν να λέμε προσιτά σε κάθε αγωνιστή. Είναι οι άριστα εξοπλισμένες φασιστικές συμμορίες, είναι οι κομματικές εφημερίδες δίχως αναγνώστες, είναι οι πανάκριβες πολιτικές διαφημιστικές εκστρατείες, είναι οι μαμούθ κομματικές δομές που χρειάζονται, αναζητούν και βρίσκουν τις χρηματοδοτήσεις από τους διάφορους βιομηχανικούς κολοσσούς των Cefis, των Agnelli, Borghi, Ravelli – εκτός από τη γενναιόδωρη συνεισφορά των κρατικών και παρακρατικών ταμείων

gap-1

Πάντως αυτοί – δεξιοί κι αριστεροί – ήθελαν τον εντολέα, τον χρηματοδότη. Οι φασίστες και οι μυστικές υπηρεσίες τους τον βρήκαν. Το χτυπημένο πτώμα ενός επικίνδυνου επαναστάτη σοβαρά αποφασισμένου κατέστη χρήσιμο για την ανάγκη – γιατί ο Giangiacomo Feltrinelli ήταν απόγονος μιας απ’ τις πλουσιότερες οικογένειες της χώρας. Και οι εφημερίδες της αστικής τάξης βιάστηκαν να φτύσουν πάνω στο πτώμα. Με όλο το μίσος που νιώθουν για ένα προδότη. Γιατί είναι αλήθεια. Ο Giangiacomo Feltrinelli τους είχε προδώσει. Τα είχε σπάσει μαζί τους και μέσα σε τρία χρόνια πυκνής δραστηριότητας, συνεχούς και γεμάτης κουράγιο, είχε γίνει επαναστάτης. Και οι δισεκατομμυριούχοι που χρηματοδοτούν τα κόμματα, μαστουρώνουν στο νυχτερινό κέντρο , θέλουν τάξη και ηθική στα εργοστάσια και στα σχολεία – και γι αυτό το σκοπό χρησιμοποιούν τις φασιστικές συμμορίες – δεν μπορούν να συγχωρήσουν αυτό το εκφυλισμένο παιδί τους.

Potere Operaio del Lunedì

26 marzo ’72 Lire 50 Settimanale politico Anno I n° 5


Un rivoluzionario è caduto

Lo dipingono ora come un isolato, un avventuriero, come un deficiente o come un crudele terrorista. Noi sappiamo che dopo aver distrutto la vita del compagno Feltrinelli ne vogliono infangare e seppellire la memoria – come si fa con i parti mostruosi. Si, perchè feltrinelli ha tradito i padroni, ha tradito i riformisti. Per questo tradimento è per noi un compagno. Per questo tradimento i nostri militanti, i compagni delle organizzazioni rivoluzionarie, gli operai di avanguardia chinano le bandiere rosse segno di lutto per la sua morte. Un rivoluzionario è caduto.

Giangiacomo Feltrinelli è morto. Da vivo era un compagno dei GAP (Gruppi d’Azione Partigiana) – una organizzazione politico-militare che da tempo si è posta il compito di aprire in Italia la lotta armata come unica via per liberare il nostro paese dallo sfruttamento e dall’ingiustizia. A questa determinazione Feltrinelli era arrivato dopo una bruciante e molteplice attività – dalla partecipazione alla guerra di liberazione, alla milizia nel PCI, all’impegno editoriale, alla collaborazione con i movimenti rivoluzionari dell’ America Latina. L’indimenticabile ’68, lo aveva spinto ad un ripensamento di tutta la sua milizia politica; la breve ma intensa confidenza con Castro e Guevara gli forniva gli strumenti teorici attraverso cui analizzare il fallimento storico del riformismo e, ad un tempo, la prospettiva da seguire per una ripresa del movimento rivoluzionario in Europa. La forte passione civile, la rivolta ad ogni forma di sopraffazione e di ingiustizia ( si pensi all’ attenzione con cui ha sempre seguito le rivendicazioni autonomiste delle minoranze linguistiche italiane ) lo spingevano a saltare i tempi, a bruciare le mediazioni. E’ l’inquietudine di cui parla oggi con disprezzo misto a compatimento il <>. In realtà è l’inquietudine che porta con sè ogni uomo che non si adatti a vivere come un bue, che nutre un odio profondo per tutti i cani ed i porci dell’ umanità. Certo nell’azione di questo compagno ci sono stati errori, ingenuità, improvvisazioni. Grave soprattutto ci è sembrata e ci sembra, nel programma politico dei GAP, la sottovalutazione delle lotte operaie, della loro capacità di andare oltre il terreno rivendicativo per porre la questione dei rapporti di forza tra le classi cioè del potere politico. Ma i suoi errori, la sua impazienza, appartengono al movimento rivoluzionario e operaio; <> che da qualche anno migliaia di militanti hanno cominciato a ricostruire dopo decenni di oscurità e di paura. Fanno parte di questo cammino che, come diceva Lenin, non è diritto e piano ma tortuoso e difficile, e dove accanto all’estrema determinazione di percorrerlo non v’è alcuna certezza sui tempi necessari a mandare in rovina lo stato delle cose presenti.

Il compagno Feltrinelli è morto. E gli sciacalli si sono scatenati. Chi lo vuole terrorista e chi vittima. Destra e sinistra fanno il loro mestiere di sempre. Noi sappiamo che questo compagno non è né una vittima, né un terrorista. E’ un rivoluzionario caduto in questa prima fase della guerra di liberazione dello sfruttamento. E’ stato ucciso perchè era un militante dei GAP. E carabinieri, polizia, fascisti esteri e nostrani lo sapevano e lo sanno benissimo. E’ stato ucciso perchè era un rivoluzionario che con pazienza e tenacia, superando abitudini, comportamenti, vizi, ereditati dall’ambiente alto-borghese da cui proveniva, s’era posto sul terreno della lotta armata, costruendo con i suoi compagni i primi nuclei di resistenza proletaria.E’ probabilmente vero che la ricerca affannosa che, da mesi, fascisti e servizi segreti vari avevano scatenato per prendere Feltrinelli, si è intensificata dopo il contributo ulteriormente portato dei GAP nello smascheramento dei mandanti e degli esecutori della strage del dicembre del ’69. E’ probabilmente vero che questo compagno ha commesso, per generosità, errori fatali di imprudenza – cadendo così in un’ imboscata nemica la cui meccanica è a tutt’ oggi oscura. Quello che è certo è che di questo assassinio si sono fatti complici tutti coloro che cercavano un <> per l’attività dei gruppi rivoluzionari. Dal Secolo all’ Unità in una paradossale unità d’intenti dopo la manifestazione del giorno 11 a Milano, tutti hanno latrato : vogliamo il mandante, vogliamo il finanziatore. Come se la lotta di strada, la lotta di piazza avesse bisogno di finanziatori. Le bottiglie <> sono generi di largo consumo nell’ Italia degli anni 70. Costano poche centinaia di lire. Come dire alla portata di qualsiasi militante. Sono le attrezzatissime bande fasciste, sono i giornali di partito senza lettori, sono le costose campagne di pubblicità elettorale, sono i mastodontici apparati di Partito che richiedono e trovano i finanziamenti di Cefis, di Agnelli, di Borghi, di Ravelli – oltrechè il generoso contributo delle casse statali e parastatali. Comunque loro – destra e sinistra – volevano il mandante, il finanziatore. Fascisti e servizi segreti glielo hanno trovato. Un cadavere straziato di un pericoloso rivoluzionario che aveva deciso di far sul serio è diventato utile per la bisogna – perchè era Giangiacomo Feltrinelli discendente di una delle famiglie più ricche del paese. Ed i giornali della borghesia si sono affrettati a sputare sopra il cadavere. Con tutto l’odio che si sente per un traditore. Perchè è vero. Giangiacomo Feltrinelli li aveva traditi. Aveva rotto con il suo ed in tre anni densi di attività minuta, continua e coraggiosa era diventato un rivoluzionario. E i miliardari che finanziano i partiti, si drogano al <>, vogliono l’ordine e la morale nelle fabbriche e nelle scuole – e per questo utilizzano le bande fasciste – non possono perdonare questo figlio degenere.

Advertisements

2 thoughts on “Ένας επαναστάτης έπεσε, Un rivoluzionario è caduto

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s