φυλακές, carcere · ένοπλη πάλη, lotta armata

Γειά σου Νικόλα! Πέθανε ο σύντροφος Nicola Pellecchia

nicola-1Ciao Nicola! E’ morto il compagno Nicola Pellecchia
Posted on marzo 20, 2013 di contromaelstrom
Nicola-1Qualche ora fa è morto il compagno Nicola Pellecchia
Γειά σου Νικόλα! Πέθανε ο σύντροφος Nicola Pellecchia

Λίγη ώρα πριν πέθανε ο σύντροφος Νικόλα

Ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει!

Γεια σου Νικόλα! Μια σημαντική θέση στις αναμνήσεις μας

Μαχητής των ένοπλων προλεταριακών Πυρήνων

Τον συνέλαβαν στις 13 ιουλίου 1975 στη Ρώμη. Στις 16 φεβρουαρίου 1977, καταδικάζεται από την Corte d’Assise της Napoli σε 21 χρόνια και 5 μήνες φυλάκισης. Πάντα με το κεφάλι ψηλά στις πολύ δύσκολες συνθήκες των φυλακών ασφαλείας, ο Νικόλα με το που βγαίνει από τα κάτεργα αφιερώνεται στο να οργανώσει τους ψαράδες στη Procida ενάντια στην υπερεξουσία των μεγαλοεμπόρων.

Καρκίνος στο πάγκρεας τον πήρε μακρυά.

Μιλούν για τον Νικόλα :

Giorgio Panizzari ha detto:
marzo 20, 2013 alle 12:56 pm
Γεια σου ‘Γέρο’!
Μου είναι αδύνατο να πάω στη Ναπολι για να δώσω ένα τελευταίο χαιρετισμό στον Νικόλα…αφήνω λοιπόν εδώ ένα μήνυμα….εν τω μεταξύ είχαμε την ευκαιρία να ειδωθούμε εδώ στο Μιλάνο όπου βρίσκονταν στο νοσοκομείο λίγες μέρες πίσω : με κουράγιο και ανάλαφρος και στις πιο βαριές στιγμές, αυτός ήταν ο Νικόλα. Ένα λουλούδι μου σε αυτό τον φίλο και σύντροφο. Μια αγκαλιά και σε σένα, γέρο !
Giorgio.

sandro ha detto:
marzo 20, 2013 alle 2:44 pm
Νικόλα, μαζί σου ανεβαίνει στον ουρανό ένα μέρος της μικρής μας ανθρώπινης διαδρομής. Sandro & Maria

Radisol ha detto:
marzo 20, 2013 alle 5:46 pm
Πέθανε χθες βράδυ ο Nicola Pellecchia, ναπολετάνος σύντροφος, ιδρυτής, μαζί με άλλους, των Nuclei Armati Proletari, πρωταγωνιστής του ένοπλου αγώνα στα χρόνια ’70.

Πολέμησε για πολύ καιρό ενάντια σε ένα καρκίνο-ψοφίμι και δεκάδες πρωτοβουλίες είχαν οργανωθεί σε όλη την ιταλία για να τον στηρίξουν σε αυτή την δυστυχώς τελευταία του μάχη.

Θα φιλοξενήσουμε μηνύματα και αναμνήσεις αυτών που τον γνώριζαν. Εν τω μεταξύ θα ξανά δημοσιεύσουμε με ευχαρίστηση αυτό το άρθρο που βγήκε λίγες εβδομάδες πριν σε μια εφημερίδα ‘υπεράνω υποψίας’ όπως η καθώς πρέπει “Il Mattino” di Napoli. Όταν όμως ένα πρόσωπο σαν τον Νικόλα το βρίσκεις μπροστά σου, ακριβώς όπως έγινε με τον Prospero, είναι δύσκολο για τον οποιονδήποτε – που είναι ανθρώπινα και πνευματικά τίμιος – να καταφύγεις σε κοινούς τόπους, αυτούς που ακριβώς τα μέσα σκορπούν δεξιά κι αριστερά επί σαράντα χρόνια αφειδώς. Γεια σου Νικόλα, και η γη να είναι ελαφριά.

Τα χρόνια του μολυβιού, οι Nap στη Napoli και ο δύσκολος αγώνα για τη ζωή του Nicola Pellecchia

Gigi Di Fiore

Ήρθε στη σύνταξη είκοσι χρόνια πριν. Είχε πριν λίγο βγει απ’ τη φυλακή, αφού είχε εκτίσει, δίχως να έχει ποτέ διαχωρίσει τη θέση του από την πολιτική του προηγούμενη επιλογή, ολόκληρη την ποινή του. Ήρεμος, βλέμμα έντονης ζωής, ο Nicola Pellecchia είχε δεχτεί να μου διηγηθεί την εμπειρία του σαν ιδρυτής πρώτα των ναπολετάνων Nap πρώρα, και το πέρασμά του στην φυλακή εν συνεχεία στις Br.

Χρόνια μολυβιού, τρομοκρατία, πολιτική δέσμευσηnicola-3Σε εκείνη την περίοδο, έγραφα σε κάποιες σελίδες στην Il Mattino για κάποιες προσωπικότητες της Ναπολι εκείνων των χρόνων, με οπτική από διαφορετικές γωνίες : πρώην τρομοκράτες, θύματα, ερευνητές. Ο Νικόλα μου μίλησε για μια ιστορία, τη δική του, που δεν αρνούνταν τον εαυτό της και που τον έφερε στη φυλακή το 1975, με μια καταδίκη 21 χρόνων και μισό. Τον είχαν κλείσει και στην Asinara, μεταφέρθηκε στη συνέχεια τις κρίσιμες μέρες των διαπραγματεύσεων Κράτους – καμόρα για την απαγωγή του Ciro Cirillo. Ήλπιζαν πως θα μπορούσε να διαμεσολαβήσει ανάμεσα στους ταξιαρχίτες μέσα και έξω από τη φυλακή. Δεν έκανε τίποτα.

Στο τέλος μιας μακράς συζήτησης μου λέει : ‘Μίλησα με ευχαρίστηση μαζί σου, δεν μου στέκεται όμως καλά η ιστορία μου να πάρει μέρος μαζί με τις άλλες που γράφεις.’
Έτσι ήταν το σωστό : πάντως μου εμπιστεύτηκε αναμνήσεις, κλειδιά ανάγνωσης για να μπορέσω να καταλάβω. Πολιτική δέσμευση, φιλίες, προσωπική ζωή. Annamaria Mantini, ανάμεσα στους νεαρούς που σκοτώθηκαν σε εκείνη την εμπειρία Ναπ, ήταν η σύντροφός του.

Υιός αστικού δικηγόρου της συνοικίας Vomero, εκείνες τις μέρες ο Nicola Pellecchia είχε ξεκινήσει να εργάζεται στο στούντιο του πατέρα του. Μετά έρχεται η ‘ηλεκτροπληξία’ της Procida. Θάλασσα, ήλιος, ψάρεμα. Μια άλλη επιλογή ζωής : μετακομίζει στο νησί, με την μητέρα και την σύντροφό του. Έκαναν ένα παιδί. Και παρατάσσεται σε υποστήριξη των δικαιωμάτων των 200 ψαράδων, ενώνοντάς τους. Δεν είχε ξαναγίνει. Μία νίκη. Σκέφτονταν να γράψει βιογραφία. Πολλοί σαν κι αυτόν το έχουν κάνει. Μετά την εμπειρία εκείνων των χρόνων, κάποιοι έγιναν σπουδαίοι συγγραφείς.

Ο Νικόλα είναι άσχημα, πολύ άσχημα. Έχει εκείνα τα απίστευτα κακά με τα οποία ή παλεύεις, ή πέφτεις στην απελπισία. Μια πρώτη χειρουργική επέμβαση στη Νάπολι, μετά από μήνες η μετακίνηση στο Μιλάνο για να αντιμετωπίσει φροντίδες που κοστίζουν. Στην πολυσυζητημένη κηδεία του μπριγκατίστα Prospero Gallinari ήταν απών, το όνομά του αναφέρθηκαν ανάμεσα σε εκείνα των οποίων υπήρχε λόγος απουσίας.

Αυτές τις μέρες, γύρω από το όνομά του έχει ξεκινήσει ένα ταμ ταμ πληροφοριών κυρίως αλληλεγγύης. Συλλογικότητες, βετεράνοι εκείνων των χρόνων, αγωνιστές της αριστεράς, πρόσωπα που σύχναζαν στην πλατεία Medaglie d’oro στη συνοικία Vomero τα χρόνια ’70 : γεύματα συζητήσεων γύρω από το θέμα, κουβέντα με τον Valerio Lucarelli (έχει γράψει ένα εξαιρετικό βιβλίο γύρω από την ιστορία των Nap), συναυλίες όπως αυτή με τον Daniele Sepe. Όλα χρειάζονται για να καλυφθούν τα έξοδα, κάτω από τον συντονισμό της Ada Negroni, άλλης βετεράνου απ’ το Μιλάνο εκείνων των χρόνων της φωτιάς.Στο διαδίκτυο, κυκλοφορεί μια ωραία φώτο του Νικόλα, μουστάκια και μακριά μαλλιά γκριζαρισμένα πλέον, μύτη αποφασισμένη. Υπάρχει περηφάνεια σε εκείνη την εικόνα, αυτού που διάλεξε, πλήρωσε, αυτού που ποτέ δεν αρνήθηκε. Με συνέπεια και, γνωρίζουμε, αυτός που εκτίει την ποινή του είναι πάντα σεβαστός. Όπως κι αν το σκέφτεσαι. Ο Νικόλα τώρα παλεύει για την ζωή του. Εκείνη που, καλώς ή κακώς, θυσίασε για τα πιστεύω του. Σεβασμός, αλλά όχι σιωπή τώρα, εάν πρόκειται να βοηθήσουμε πραγματικά ‘τον παλιό μαχητή των Ναπ’. Τώρα είναι μοναχά ένας άνθρωπος συνεπής, που έχει ανάγκη χέρια απλωμένα.

da Il Mattino di Napoli, del 12/02/2013

Από το βιβλίο του Valerio Lucarelli

“Vorrei che il futuro fosse oggi. Nap, ribellione, rivolta e lotta armata”, ‘Θα ήθελα το μέλλον να ήταν σήμερα. Nap, ανταρσία, εξέγερση και ένοπλη πάλη’

Ο πρώτος πρώην ναπίστα που συνάντησα ήταν ο Nicola Pellecchia. Από χρόνια ζει στη Procida, το νησί του Arturo. Η θάλασσα σαν προστατευτικό τοίχος. Ένα απόγευμα του μιλούσα για τις επαφές μου στη Φλωρεντία που κάποτε είχαν δώσει ζωή στη συλλογικότητα Collettivo Jackson. Συνήθως αποφασιστικός, ο τόνος της φωνής του Nicola μοιάζει για μια στιγμή αβέβαιος.
“Ξέρεις πως η Annamaria ήταν η σύντροφός μου?”.
Annamaria Mantini, nappista όπως και ο αδελφός της Luca, βρήκε το θάνατο τον ιούλιο του 1975, δύο μήνες μετά την απαγωγή του δικαστή di Gennaro. Με χάρη, ο Pellecchia μου αποκάλυπτε κάτι πολύ οικείο, βαθύ. Δεν απάντησα. Κατάλαβα πως δεν είχε ολοκληρώσει την σκέψη του. ‘Βρέθηκα στη Φλωρεντία, ζήτησα πληροφορίες, δίχως αποτέλεσμα. Απευθύνθηκα ακόμη και στις αρχές των νεκροταφείων, μάταια. Πιστεύω πως οι σύντροφοι στη Φλωρεντία θα γνωρίζουν που είναι θαμμένη. Να το μάθαινα, θα ήθελα πολύ να πάω να την βρω’.
Το πρόβλημά του έγινε δικό μου. Πριν από κάθε προσπάθειά μου να ανασκευάσω την ιστορία ήταν για μένα καθήκον να ανακαλύψω που η Άννα Μαρία αναπαύονταν. Κατάφερα να το μάθω. Εάν η έννοια της δουλειάς μου ήταν να ενώσω ξανά τα νήματα που κόπηκαν, ένιωθα πως ήδη είχα ράψει ένα.
nicola-2Είπε ο Marco Pacifici ha detto:
marzo 20, 2013 alle 8:50 pm

Δεν ξέρω Νικόλα εάν η Γη θα σου είναι πιο ελαφριά, όμως ο δολοφόνος της Άννα Μαρία, της Συντρόφου σου, ο καράμπα tuzzolino [ή όπως αλλιώς ονομάζεται δεν έχει σημασία, εγώ θυμάμαι τα ονόματα των Συντρόφων μου], που της την άναψε στο πρόσωπο την ώρα που άνοιγε την πόρτα με την αλυσιδίτσα…εκτίει την ατιμία του, και βαριά μάλιστα. Σύντομα Αδερφέ μου. Hasta Marco.

Είπε ο gianni ha detto:
marzo 20, 2013 alle 10:00 pm

Συνάντησα τον σύντροφο Νικόλα πριν τη σύλληψή του ταυτόχρονα με την απόδραση ‘που οδηγήθηκε’ του Pasquale Abbatangelo και κάποιου Saccani, που ήταν σίγουρα ρουφιάνος και είχε σαν αποστολή ν’ ανακαλύψει τα κρησφύγετα των NAP με τους οποίους Abbatangelo ήταν σε επαφή. Ο Nicola ήταν όμορφος μέσα κι έξω, ήταν γύρω στα 25 και λιγάκι απρόσεκτος, όπως σε διαφορετικές περιπτώσεις αποδείχτηκαν οι σύντροφοι των Ναπ. Γνώριζα καλά και την Άννα Μαρία και τον Λούκα Μαντίνι που δολοφονήθηκαν επίτηδες, όπως πολλοί από αυτούς. Σήμερα οι σύντροφοι Ναπ είναι σχεδόν όλοι νεκροί, μας έχουν όμως αφήσει πολιτική μαρτυρία και διδασκαλία σημαντική, για εμάς και τους έγκλειστους συντρόφους : γενναιοδωρία, ένστικτο, πολιτική επίγνωση, άμεση δράση δίχως διαμεσολαβήσεις, ανθρώπινη αλληλεγγύη, μονοπάτια πολιτικής παρέμβασης που οδηγούνται περισσότερο απ’ την καρδιά και το κεφάλι και λιγότερο απ’ τ’ οπλισμένο χέρι, ορθότητα των σκοπών που θέτονται δίχως ανάγκη πρωταγωνιστική, δίχως βιασύνη, δίχως να υποβαθμίζεται η στρατιωτική και ψυχολογική ετοιμότητα των αντιπάλων όπως καραμπινιέρι, αστυνομία και δικαστικό σώμα, όλοι αδιακρίτως όργανα οποιουδήποτε Κράτους που είναι πάντα εργαλείο κυριαρχίας για όλες τις οικονομικές και πολιτικές εξουσίες. Οι ΝΑΠ διάλεξαν τις φυλακές και τα δικαστικά άσυλα και αναμορφωτήρια σαν τομείς παρέμβασης, τόσο γιατί πολλοί από αυτούς τους συντρόφους ήταν πρώην κρατούμενοι, όσο και διότι εκεί βρίσκονται τα κυριότερα εργαλεία καταπίεσης, εκφοβισμού και ψυχοφυσικής καταστροφής γυναικών και ανδρών. Αυτοί οι κρατούμενοι που πολιτικοποιήθηκαν στη φυλακή πλαισιώθηκαν σε εκείνα τα χρόνια του ’70 από συντρόφους όπως οι Nicola Pellecchia, Anna Maria Mantini, Luca Mantini και πολλοί πολλοί άλλοι που για να τους σταματήσουν χρειάστηκε να τους σκοτώσουν ή να τους φορτώσουν με δεκάδες χρόνια κράτησης, ανάμεσά Τους όμως δεν βρέθηκε ούτε ένας μετανιωμένος, ούτε ένας να διαχωρήσει τη θέση του. Οι ΝΑΠ τέλειωσαν διότι τέλειωσε μια ‘ΙΣΤΟΡΙΑ’ [όπως λέει ο σύντροφος Prospero Gallinari στο όμορφο αυτοβιογραφικό του βιβλίο “Un contadino nella metropoli”),
ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΑΓΩΝΑ όπως εκείνη και πολλών άλλων ένοπλων οργανώσεων εκείνης της εποχής. Χρειάζεται υπομονή, επιμονή, αλτρουϊσμός, γενναιοδωρία, πνεύμα αυτοθυσίας, αυτοοργάνωση από τα κάτω, γνώση, όμως ο δρόμος που χάραξαν αυτοί οι υπέροχοι σύντροφοι είναι εκείνος που πρέπει να διαβούμε και τους αγκαλιάζω όλους πνευματικά με αγάπη και πόνο. Gianni Landi

Giusy ha detto:
marzo 21, 2013 alle 5:18 pm

Γεια σου Νικόλα. Μας αφήνει ένας φίλος πολλών συγχωριανών μου.

Μας έφυγε σήμερα το πρωί. Addio, Nicola, μαζί σου χάνουμε όχι μόνο ένα φίλο, αλλά τον τελευταίο πολεμιστή, εκείνο που μας δίδαξε την αξία της συνέπειας, του κουράγιου, της ανάγκης της πίστης σε ένα Ιδανικό [που το κάνουμε δικό μας ή όχι] που πρέπει όμως να το ακολουθούμε με επιμονή, με κόστος και αυτή την ελευθερία, και την ίδια τη ζωή.
Δίχως ρητορική, σήμερα όλοι χάνουμε έναν αδερφό, που είκοσι χρόνια φυλάκισης και δύο ασθένειας δεν κατάφεραν να διπλώσουν, ένα σύντροφο με όμορφη και περήφανη ψυχή….αναπαύσου Νικόλα, το αγγάλιασμα μας σε ακολουθεί

Giuseppina De Rienzo

francosenia ha detto:
marzo 22, 2013 alle 1:09 pm

Θα σε συνόδευα πολύ ευχαρίστως να βρεις εκείνο τον τάφο, ανάμεσα στις ελιές του Settignano. Για σένα θα ήταν η πρώτη φορά, για μένα η εκατοστή, ίσως, και περισσότερο, από εκείνες τις μέρες που μας έκαναν αυτό που είμαστε, αυτό που αξίζουμε, λιγότερο ή περισσότερο κι αν είναι.
Μια αγκαλιά, και ο ήχος της θάλασσας να σε παρηγορεί.

franco senia

Lorenzo ha detto:
marzo 24, 2013 alle 8:16 am

Σε αυτά τα χρόνια, που τα διέσχισε ένα κύμα αντιδραστικό που ισοπέδωσε πολλά από εκείνα που είχαν ανθίσει στις συνειδήσεις, ίσως και η δική μας συνείδηση πέρασε στιγμές ομίχλης. Ίσως κι εμείς να εσωτερικεύσαμε μια σκληρή ήττα. Είδαμε να θριαμβεύουν εκείνες οι αστικές αξίες , εκείνο το ‘μηδενικό’ που πολεμήσαμε θυσιάζοντας τις προσωπικές μας ζωές, με την υποβολή σε μακρά στέρηση της ελευθερίας.Χρειάστηκε λοιπόν ο θάνατος ενός συντρόφου μας για να μας κάνει να ξαναβρεθούμε για να τον συνοδεύσουμε στο τελευταίο ταξίδι, να μας ξαναθυμήσει εκείνο που ήμασταν και είμαστε. Γιατί ένας επαναστάτης δεν ηττάται ποτέ. Διότι μόνο το γεγονός πως εξεγερθήκαμε, πως σηκώσαμε το κεφάλι και πολεμήσαμε είναι μια πανέμορφη νίκη και την ίδια στιγμή μια συντριπτική ήττα για την εξουσία των αστών.
Αντίο Νικόλα.

Mimma ha detto:
aprile 26, 2013 alle 8:24 pm

Δεν ήξερα πως σ’ αγαπώ τόσο πολύ, πως σε θαύμαζα, εκτιμούσα, και ήθελα τόσο πολύ. Με τη δύναμη και τον ενθουσιασμό σου που παρέσυρε τα πάντα φώτιζες τον νου μου, δεν μπορώ να σκέφτομαι πως δεν υπάρχεις άλλο, δεν το καταφέρνω. Ελπίζω να έρθω μια μέρα στην αγαπημένη σου Procida να φέρω ένα λουλούδι στον τάφο σου, είσαι για πάντα στην καρδιά μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s