διεθνισμός, internazionalismo

Εσύ τι ξέρεις για την Αργεντινή ;’ »Τανγκό, Εξαφανισμένοι, Μαραντόνα»

«Cosa sai tu dell’Argentina?» «Tango, Desaparecidos, Maradona»*
la storia perduta
‘Εσύ τι ξέρεις για την Αργεντινή ;’ »Τανγκό, Εξαφανισμένοι, Μαραντόνα»

Στις 24 Μαρτίου 1976 ξεκινά ο Βρώμικος Πόλεμος, la Guerra Sucia. Μια στρατιωτική χούντα που διοικείται από τον στρατηγό Jorge Videla, διοικητή που ηγείται του στρατού, τον ναύαρχο Emilio Eduardo Massera, διοικητή του στόλου, και από τον Orlando Ramon Agosti, διοικητή της αεροπορίας, παίρνει την εξουσία με πραξικόπημα. Ο στόχος ήταν απλός : έπρεπε να σώσουν το Έθνος από ‘την τρομοκρατία, την υπονέμευση και το κομουνιστικό χάος που απειλούσαν την Αργεντινή και την χριστιανική Δύση’. ακολουθώντας τις επιταγές του Δόγματος εθνικής ασφάλειας, με το οποίο οι ένοπλες δυνάμεις της νοτίου αμερικής εμπνέονταν εκείνα τα ταραγμένα χρόνια από τα φιλο καστρικά αντάρτικα.

Το πρόβλημα ήταν το πως να μην επαναληφθούν τα λάθη που διέπραξε ο Augusto Pinochet στη Χιλή το 1973, του οποίου η καταστολή με εκείνα τα στάδια που γέμιζαν κρατούμενους, ήταν υπερβολικά ‘εμφανής’ και, κατά συνέπεια, περιορισμένη. Ο σκοπός ήταν να γίνει ένα ξεκαθάρισμα μια για πάντα στην Αργεντινή όλων των εξεγερτικών, μακριά από ‘τα φώτα’ της δημοσιότητας : έτσι γεννιέται η ‘διαδικασία εθνικής αναδιοργάνωσης’.

Ανακηρύχθηκε αμέσως ο στρατιωτικός νόμος δεν πραγματοποιούνται όμως μαζικές συλλήψεις ούτε εκτελέσεις. Όλα διαπράχθηκαν στη σκιά : φρικαλεότητες, παράνομες απαγωγές, βασανιστήρια, φυσική εξόντωση. Πραγματοποιείται επιλεκτική γενοκτονία, που εξολοθρεύει με άγρια ακρίβεια όλους τους μηχανισμούς αλληλεγγύης που είχαν δημιουργηθεί στο εσωτερικό των οργανώσεων των εργαζομένων και των κοινωνικών αστικών κινημάτων που έφτασε να περιλαμβάνει και τους διανούμενους επίσης, επαγγελματίες, εργάτες που, κι αν δεν ήταν αναγκαία της αριστεράς, μπορούσαν με κάποιο τρόπο να εκφράζουν αντίθεση. Οι απαγωγές των ‘υπόπτων’ γίνονταν συνήθως τη νύχτα, [αν και δεν έλειπαν κι εκείνες στη διάρκεια της ημέρας, κυρίως επό προσώπων που παρακολουθούνταν, και συνήθιζαν να μετακινούνται συχνά για να καθιστούν δυσκολότερη τον εντοπισμό τους κατά τις νυχτερινές ώρες] συνήθως η διαδικασία συνίντατο στην μεταφορά των συλληφθέντων σε κέντρα κράτησης παράνομα [θυμόμαστε Arana, Pozo de Banfield, Pozo de Quilmes, Αστυνομικό Κέντρο di Buenos Aires, 5º, 8º e 9º αστυνομικό τμήμα της La Plata, 3º αστυνομικό τμήμα του Valentín Alsina, ναυτική βάση της Mar del Plata, Lanús, το αστυνομικό τμήμα της Mendoza, il “Campito” φυλάκισης στη στρατιωτική σχολή του Campo de Mayo, la “Cacha”, τη Σκοπευτικό κέντρο του Buenos Aires e la Escuela Superior de Mecánica de la Armada;

της κράτησης επακόλουθο ήταν ανακρίσεις, βασανιστήρια χαρακτήρα και φύσης ψυχολογικής, μακρές κρατήσεις δίχως δίκη και, συχνά, δολοφονία και vuelos de la muerte. πτήση θανάτου.

Μια γενιά που διεγράφη από μια Κρατική τρομοκρατία που σχεδιάστηκε και μέσα σε επτά χρόνια έστειλε σστο πουθενά, μια ‘εξαναγκαστική εξαφάνιση’ 30.000 desaparecidos , 2300 πολιτικές δολοφονίες και πάνω από 10.000 πολιτικές συλλήψεις, 2 εκατομμύρια οι εξόριστοι και 500 ζωές κλεμμένες, εκείνες των 500 μωρών που αρπάχτηκαν με αγριότητα από τις μανάδες τους [που αφού απήχθησαν στη συνέχεια και συστηματικά δολοφονήθηκαν αμέσως μετά την γέννα] για να τα εμπιστευτούν στη συνέχεια στις οικογένειες των στρατιωτικών.
Μετά τις εξαφανίσεις οι συγγενείς των θυμάτων δεν είχαν καμία πληροφόρηση για την τύχη των συγγενών τους και συχνά, στα αστυνομικά τμήματα, αυτοί ούτε καν εμφανίζονταν σαν συλληφθέντες, αυτή η διαδικασία επέτρεπε μια πλατgolpeιά ελευθερία κινήσεων σε σχέση με την ζωή των φυλακισμένων προσώπων.Με διαφορετικές μεθόδους, αλλά διαμέσου της ίδιας αγριότητας, η γενοκτονία του νεοφιλελευθερισμού επιβάλλεται επίσης και στην Αργεντινή, όπως τρία χρόνια νωρίτερα συνέβη και στην Χιλή, με την υποστήριξη των κυρίαρχων τάξεων, της καθολικής εκκλησίας [και σε πρώτο πρόσωπο απο εκείνον τον Ιωάννη Παύλο τον 2ο, τον ‘πάραυτα ευλογημένο’, ήδη γνωστό από τις θερμές σχέσεις που είχαν συνάψει με τον Πινοσέτ] και του’ πρώτου εξαγωγέα δημοκρατίας παγκοσμίως’, την κυβέρνηση των ηνωμένων πολιτειών, που ξεπερνώντας με κέφι την καταπάτηση οποιουδήποτε βασικού δικαιώματος, είχε πάντα υποστηρίξει και βοηθήσει, ιδιαίτερα εκείνα τα χρόνια στην Λατινική Αμερική, τα αυταρχικά καθεστώτα και τις χειρότερες βιαιοπραγίες ενάντια στα λαϊκά κινήματα, αποκλειστικά απλά και μόνο για οικονομικά συμφέροντα και εκμετάλλευσης.
pio-laghi-videla-gualtieriΌπως συνέβη στη Χιλή, έτσι και στην Αργεντινή του πραξικοπήματος ακολούθησαν τα δάνεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και η εξάρτηση της οικονομίας από τους “Chicago boys” (την οικονομική ομάδα που πήρε αυτή την ονομασία από την προσκόλληση της στις νεοφιλελεύθερες θεωρίες του καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Σικάγο M.Friedman).

Όπως και στη Χιλή, η στενή συμμαχία ανάμεσα στον αργεντίνικο καπιταλισμό, στρατιωτικούς και ΗΠΑ, μετέτρεψαν την Αργεντινή σε πειραματόζωο του ακραίου καπιταλισμού, καταστέλοντας οποιοδήποτε κίνημα αντίθεσης και ξεκινώντας το έργο που θα ολοκληρώνονταν στη συνέχεια με την Αργεντινή του Μένεμ : μια χώρα οριστικά σκλάβο του φονταμενταλισμού της ελεύθερης αγοράς και της ορθοδοξίας του νεοφιλελευθερισμού που υποστηρίζονταν από το ΔΝΤ, μέχρι να αποτελέσει τον ‘μαθητή μοντέλο του διεθνούς νομισματικού Ταμείου’ [ λέει ο πρόεδρος του Ταμείου Camdessus : ‘ο Μένεμ είναι ο καλύτερος πρόεδρος των πενήντα τελευταίων χρόνων’. Εν τω μεταξύ ο Domingo Cavallo, ο ‘υπερυπουργός’ της αργεντίνικης οικονομίας, που είχε σπουδάσει στα ‘διάσημα’ βορειοαμερικανικά πανεπιστήμια, γύριζε τον κόσμο για να εξηγήσει το μυστικό του αργεντίνικου θαύματος σε αυτούς που ‘έχουν μετατραπεί τελευταία’ στην πίστη στην αγορά, συλλέγοντας στο πέρασμα του πιστοποιητικά αναγνώρισης, όπως το πτυχίο τιμής ένεκεν στην οικονομία που του παρέδωσαν στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια].
Είναι γνωστό σαν ‘το θαύμα’ που τελείωσε νωρίς, όπως οι επιχειρήσεις και οι πόροι που ξεπουλήθηκαν στο ξένο κεφάλαιο, την ώρα που η βιομηχανία που ήταν λιγότερο εξοπλισμένη για να αντέξει τον διεθνή ανταγωνισμό έκλεινε και το χρέος της Χώρας αυξάνονταν : μέσα σε δέκα χρόνια, η χώρα που είχε θριαμβεύσει στο δρόμο του φιλελευθερισμού, αποδείχθηκε στο πιο δραματικό παράδειγμα της πανωλεθρίας του, πληρωμένο σε πανάκριβη τιμή από τους εργαζόμενους και τις λαϊκές μάζες, με το 50% του αργεντίνικου λαού κάτω από το όριο της φτώχειας, ανεργία και υποαπασχόληση, περικοπές σε όλες τις δημόσιες δαπάνες [υγεία, βοήθεια, σχολείο], αύξηση των τιμών που μέσα σε λίγους μήνες προκάλεσε μείωση κατά 30% στην εσωτερική αγοραστική δύναμη ενώ η υποτίμηση έκοψε κατά δύο τρίτα την αγοραστική δύναμη σε δολάρια [χρήμα με το οποίο πολλοί αργεντινοί είχαν χρεωθεί τα προηγούμενα χρόνια].

Όμως δεν γράφω αυτές τις γραμμές για να μιλήσω για την αργεντίνικη οικονομία, αυτό που θέλω είναι να θυμίσω τις ατιμίες ενός καθεστώτος βάναυσου, που για επτά μακριά χρόνια, ανενόχλητο, έπνιξε στο αίμα δεκάδες χιλιάδες εξαφανισμένους και με απάνθρωπα βασανιστήρια την ανάγκη και αναζήτηση κοινωνικής αλλαγής, που αποκαλέστηκε ‘τρομοκρατική’, κι έτσι του δόθηκε να πιεί σε έναν λαό ολότελα ζαλισμένο, τρομαγμένο, τυφλωμένο («Por algo será», ‘κάτι που πρέπει να’, ήταν η πιο κοινή απάντηση που ο μέσος άνθρωπος έδινε στο δρόμο αντιμετωπίζοντας εκείνες τις παράξενες εξαφανίσεις, σε καιρούς που έφτανε η σκιά μιας υποψίας να γκρεμίσει έναν άνθρωπο σε βάραθρο καταστολής δίχως έξοδο ]και σχεδόν πάντα συνένοχο στις αστικές κοινωνικές του τάξεις, που συνέχιζαν να πίνουν καφεδάκια στις βεράντες των σπιτιών τους την ώρα που εκεί γύρω κόσμος εξαφανίζονταν την ώρα που ένα κοσμοϊστορικό δράμα συνέβαινε, την ώρα που ολόκληρος ο κόσμος έμοιαζε να μην αντιλαμβάνεται τίποτα και οι ποδοσφαιρικές εθνικές ομάδες το 1978 αντιμετωπίζονταν ανέμελα στα γήπεδα ποδοσφαίρου ενός μασκαρεμένου μουντιάλ.
1978-videla-presents-trophyΓράφω για να μη ξεχνάμε, για να μη συγχωρούμε και γιατί, σε αυτούς τους καιρούς αναθεωρήσεων, παρελθοντολογιών, συνωμοσιολογίας και αρνητισμών, ακόμη πιστεύω πως μόνο η μνήμη μας μπορεί να προστατεύσει το μέλλον μας.

NUNCA MAS! Ποτέ!

http://www.infoaut.org/index.php/blog/conflitti-globali/item/7887-videla-quanta-ipocrisia

http://www.garageolimpo.it/stampa/tvfilm3-02.html

http://www.ecn.org/asicuba/libri/desapare.htm

*da Quintetto di Buenos Aires di Manuel Vázquez Montalbán
nunca-mas1-1-e1395834812307

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s