ένοπλη πάλη, lotta armata

28 μαρτίου 1980: δεν θα ξεπλύνετε ποτέ το αίμα της οδού Fracchia

28 marzo 1980: non laverete mai il sangue di Via Fracchia
la storia perduta
28 μαρτίου 1980: δεν θα ξεπλύνετε ποτέ το αίμα της οδού Fracchia

Voci soffocate φωνές πνιγμένες
occhi torbidi μάτια θολά
pugni chiusi κλειστές γροθιές
Niente luce Καθόλου φως
Lampi da qualche parte κάπου Αστραπές
dentro i cuori μέσα οι καρδιές
ma di luce non ne esce όμως φως δεν βγαίνει
tuoni singhiozzi βροντές από λυγμούς
Fuoco si accenderà θα ανάψει Φωτιά
verrà il tempo θάρθει ο καιρός
da carne e sangue από κρέας και αίμα
nasce la luce γεννιέται το φως
[Alekos Panagulis Agosto 1971] [Αλέκος Παναγούλης Αύγουστος 1971]
r-dura_robertopiero_panciarelli_pasquale_brigate_rosse140px-lorenzo_betassa_antonio_brigate_rosse_220px-a-m-ludmann_ceciliaΣτις 2,42 εκείνης της καταραμένης 28ης μαρτίου 1980 Lorenzo Betassa, Riccardo Dura, Annamaria Ludmann και ο Piero Panciarelli κοιμόντουσαν στο εσωτερικό 1, στο νούμερο 12 της οδού Fracchia, όταν οι καραμπινιέροι της ειδικής αντιτρομοκρατικής μονάδας του στρατηγού Carlo Alberto Dalla Chiesa fecero εισέβαλλαν σπάζοντας την πόρτα του διαμερίσματος.
Οι τέσσερεις σφαγμένοι σύντροφοι αποτελούσαν την γενοβέζικη φάλαγγα των Brigate Rosse και οι μισθοφόροι του Dalla Chiesa ανακάλυψαν την βάση τους μετά από πληροφορίες που έδωσε στον δικαστή Gian Carlo Caselli και στον Dalla Chiesa ο Patrizio Peci (πρώην μετανιωμένος μαχητής των BR), όταν αυτός απευθύνθηκε επίσημα στον διοικητή των μυστικών υπηρεσιών Incandela του Cuneo, ενώ βρισκόταν ακόμη στην απομόνωση συνεπεία της σύλληψης του ‘που καλύπτονταν’ εδώ και δύο μήνες.

Ήταν τα χρόνια κατά τα οποία η μετάνοια [και ακόμη χειρότερα η διάσταση] θέριζαν θύματα ανάμεσα στους συντρόφους, δίνοντας τροφή σε κλίμα διωγμού, που βασίζονταν συχνά σε κατηγορίες δικαστικές αβάσιμες και σε ανακριτικές θεωρίες ο σκοπός των οποίων ήταν να τρομοκρατήσουν και να καταστρέψουν το ανταγωνιστικό κίνημα. Στο μέτωπο του ταξικού αγώνα, οι καταγγελίες οδηγούν σε συλλήψεις, βασανισμούς, και στη σφαγή πολλών αγωνιστών δια χειρός των ειδικών δυνάμεων των καραμπινιέρων της αντιτρομοκρατικής, που διοικούσε ένας στρατηγός δίχως ηθικούς ενδοιασμούς, ο Carlo Alberto Dalla Chiesa, φιγούρα φρικτή, αντάξια να συγκρίνεται μόνο με ένα Πινοσέτ.

Αυτή της via Fracchia δεν ήταν μια επιχείρηση της αστυνομίας, ήταν σφαγή, δολοφονία : δεν υπήρξαν συλλήψεις, μόνο εκτελέσεις.
Το επίσημο ανακοινωθέν των καραμπινιέρων μιλούσε γενικά για ανταλλαγή πυροβολισμών, όμως η είσοδος στο διαμέρισμα, μετά την ‘επιχείρηση’, απαγορεύτηκε στον τύπο και την τηλεόραση για αρκετές μέρες.
Στους δημοσιογράφους επετράπη για πρώτη φορά η πρόσβαση στο σπίτι στις 8 απριλίου. Η ‘επίσκεψη’ που επετράπη μπορούσε να διαρκέσει μοναχά 3 λεπτά, οι δημοσιογράφοι εισέρχονταν ένας τη φορά, συνοδευόμενοι από έναν αξιωματικό του σώματος. Πολλοί από αυτούς αποκάλυψαν πως όχι όλα όσα ειπώθηκαν επίσημα απ’ τους καραμπινιέρους ταίριαζαν με εκείνα που τα μάτια τους μπορέσανε να δούνε.
Στις 30 μαρτίου, με ένα τηλεφώνημα στο πρακτορείο ANSA, οι Ετ κάνουν γνωστό ένα φυλλάδιο ανάμνησης, με υπογραφή και ημερομηνία σάβατο 29 μαρτίου 1980.
Αντίγραφα του φυλάδιου διανέμονται, ταυτόχρονα, στις μεγαλύτερες πόλεις και, τις επόμενες μέρες, στην Γένοβα, στην Oregina, στην via Napoli, στο Granarolo και στην Sampierdarena.
Σε ένα τμήμα του συνεργείου 76 της μονάδας Fiat του Mirafiori, στο Torino, τις επόμενες ημέρες της σφαγής, εμφανίζεται το πεντάκτινο αστέρι με που γράφει με κόκκινα: “Τιμή στους συντρόφους που έπεσαν στην Γένοβα”.
corridoio_via_fracchiaΟι δολοφονημένοι σύντροφοι ήταν:
– Annamaria Ludmann, γεννημένη στο Chiavari (GE), 32 χρονών , γραμματέας ( ήταν η πρώτη που ταυτοποιήθηκε μιας και το σπίτι εμφανίζονταν στο όνομα της). Στο μνημόσυνο φυλλάδιο οι σύντροφοι την θυμούνται με το όνομα μάχης “Cecilia”. Η φάλαγγα στο βένετο των BR πήρε το όνομα της: “Colonna Annamaria Ludmann”.
– Lorenzo Betassa, γεννημένος στο Torino, 28 χρόνων, εργάτης. Θυμίζουν στο φυλλάδιο το όνομα μάχης του : “Antonio”.
– Piero Panciarelli, “Pasquale”, γεννημένος στο Torino, 25 χρόνων, εργάτης στην Lancia. Αναγνωρίστηκε προ τελευταίος από τους δολοφονημένους συντρόφους στην οδό Fracchia.
-Riccardo Dura, “Roberto”, γεννημένος στη Roccalumera (ME), 30 χρόνων, κι αυτός εργάτης. Δεν μπορούσαν να τον ταυτοποιήσουν για πολλές ημέρες, ήταν οι Brigate Rosse, στις 3 απριλίου 1980, με τηλεφώνημα στην Ansa, που δημοσιοποίησαν το όνομα του. Στις 5 απριλίου συνόδεψε τον Riccardo Dura στο κοιμητήριο του Staglieno μοναχά η μητέρα του.

ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΗ ΓΡΟΘΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ. ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΣΚΕΠΑΖΕΙ, ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΊΝΑΜΕ, ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΞΟΦΛΗΣΗΣ.

‘Μνημόσυνο φυλλάδιο των τεσσάρων μαχητών που σκοτώθηκαν στην Via Fracchia στη Genova’

Την Παρασκευή 28 μαρτίου 1980 τέσερεις σύντροφοι των Ερυθρών Ταξιαρχιών σκοτώθηκαν από τους μισθοφόρους του Dalla Chiesa. Αφού πάλεψαν, και αφού αδυνατούσαν να σπάσουν τον κλοιό, και αφού παραδόθηκαν, σφαγιάστηκαν. Έπεσαν από τις ριπές των πολυβόλων του πληρωμένου καθεστωτικού αποσπάσματος οι σύντροφοι :
* Roberto: ναυτεργάτης, επαναστάτης μαχητής από πάντα, μέλος της στρατηγικής διοίκησης της οργάνωσης μας. Δεν είχε όμοια η συνεισφορά του στον ταξικό πόλεμο που οι προλετάριοι αυτά τα χρόνια έχουν αναπτύξει στη Γένοβα. Διοικητής της οργάνωσης απ’ το ξεκίνημα του χτισίματος της φάλαγγας που σήμερα είναι αφιερωμένη στην μνήμη του Francesco Berardi, με γενναιοδωρία και αφοσίωση ολοκληρωτική ήξερε να παρέχει σε όλους τους συντρόφους που είχαν το προνόμιο να τον έχουν δίπλα τους στον αγώνα παράδειγμα αγωνιστικής επαναστατικότητας φτιαγμένο με πολιτική εξυπνάδα, ευαισθησία, αλληλεγγύη, αληθινή ανθρωπιά, που οι δειλές σφαίρες των καραμπινιέρων δεν θα καταφέρουν να καταστρέψουν.
*Cecilia: έβγαζε τα προς το ζειν σαν γραμματέας. Όπως όλες τις γυναίκες προλετάριες η αστική τάξη την είχε προορίσει σε μια ζωή διπλής εκμετάλλευσης, διπλά υποδεέστερη και ασήμαντη. Δεν τον δέχτηκε αυτό τον ρόλο παίρνοντας μέρος και αγωνιζόμενη στην οργάνωση μας, δίνοντας με όλες της τις δυνάμεις τεράστια συνεισφορά για την δημιουργία μιας κοινωνίας διαφορετικής, όπου η λέξη γυναίκα και η λέξη προλετάριος δεν σημαίνει εκμετάλλευση.
*Pasquale: εργάτης στη Lancia του Chivasso.
*Antonio: εργάτης Fiat και διοικητής της οργάνωσης μας.
Πάντα στην πρώτη γραμμή των αγώνων στο εργοστάσιο και στις συνοικίες όπου ζούσαν. Τους γνώριζαν όλοι.εκείνοι οι εργάτες και οι προλετάριοι που δεν είχαν λυγίσει μπροστά στις επιθέσεις που η πολυεθνική του Agnelli και το Κράτος του είχαν εξαπολύσει εναντίον τους. Όντες πραγματικές πρωτοπορίες είχαν αντιληφθεί πως το να μάχεσαι να βγεις από την φτώχεια, από τις απολύσεις- προσωρινές ή οριστικές, απ’ την αυξομείωση των ρυθμών, απ’ τη δουλειά με το κομμάτι, από την μισθωτή εργασία, θα πει να πάρεις το όπλο και να οργανώσεις την προλεταριακή εξουσία που θα ξέρει να ελευθερώσει τις δυνάμεις για μια κομουνιστική κοινωνία.
Αυτοί οι σύντροφοι είχαν επίγνωση πως αποφασίζοντας να πολεμήσουν θα είχαν να αντιμετωπίσουν την δολοφονική μανία των αστών και πως διέτρεχαν τον κίνδυνο του θανάτου. Όμως η σιγουριά πως πολεμούν για την ζωή, για την ελευθερία από θέση πρωτοπορίας, στην πρώτη γραμμή, είναι ένα καθήκον που τα καλύτερα παιδιά, με επίγνωση, του λαού πρέπει να πάρουν επάνω τους, για να καταφέρουν να σπάσουν τα αναχώματα από τα οποία το προλεταριακό κίνημα θα ξεφύγει από την κοινωνία που τα αφεντικά επιθυμούν.
Γι αυτούς, όπως και για πολλούς άλλους εργάτες, η επιλογή ήταν σαφής : να πολεμήσουν και να νικήσουν με την πιθανότητα να πεθάνουν, αντί να υπομένουν και να πεθαίνουν λίγο-λίγο σαν δούλοι και σαν όργανα που χρησιμοποιούν μια χούφτα τσακάλια για να μαζεύουν κέρδη. Σήμερα, οι Roberto, Pasquale, Cecilia, Antonio, έπεσαν πολεμώντας. Είναι τεράστιος ο πόνος μας για τον θάνατο τους, δεν καταφέρνουμε να εκφράσουμε όπως θα θέλαμε εκείνο που αισθανόμαστε γιατί τους σκότωσαν και δεν θα τους έχουμε άλλο μαζί μας. Κανείς μας όμως δεν έκλαψε, όπως πάντα όταν σκοτώνουν αδέλφια μας, και ο λόγος είναι ένας και μοναδικός : άλλοι πήραν ήδη τη θέση τους στη μάχη. Την ώρα ακριβώς που μας ακουμπά το μαρτύριο της απουσίας τους και τιμούμε τη μνήμη τους, ενδυναμώνεται σε μας η πεποίθηση πως δεν έπεσαν μάταια όπως δεν έχουν πεθάνει μάταια όλοι οι σύντροφοι που για τον κομουνισμό έχουν δώσει τη ζωή τους.
Στο τέλος τίποτα δεν θα μείνει ατιμώρητο.
Brigate Rosse
29 Marzo 1980

Advertisements

One thought on “28 μαρτίου 1980: δεν θα ξεπλύνετε ποτέ το αίμα της οδού Fracchia

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s