ένοπλη πάλη, lotta armata

Η πολιτική αναγνώριση των Ερυθρών Ταξιαρχιών

IMG_7452
IL RICONSCIMENTO POLITICO DELLE BR

Η πολιτική αναγνώριση των Ερυθρών Ταξιαρχιών

Το τελευταίο βιβλίο του Walter Veltroni [ ιταλός πολιτικός, δήμαρχος και βουλευτής της αριστεράς] είναι αφιερωμένο στον Berlinguer, περιέχει μια έμμεση πολιτική αναγνώριση στις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Δεκαετίες μετά, και επειδή περιέχει τη συνέντευξη σε έναν εκ των ιδρυτών τους, Franceschini Alberto. Ο οποίος διηγείται τις αιτίες που έφεραν πολλούς νέους ν’ απομακρυνθούν από το Κκι και να ενταχθούν στον ένοπλο αγώνα. Στη συνέχεια επαναλαμβάνει την συνομωσιολογία του για την υπόθεση Μόρο, ΈΧΟΝΤΑΣ ΌΜΩΣ ΠΕΙ ΠΩΣ : ‘κατά βάθος και η απαγωγή Μόρο είναι συνεπής με την στρατηγική μας για ορισμένες πτυχές. Είναι μια έξυπνη επιχείρηση από την οπτική αυτού που την εκτελεί και την διευθύνει, μια επιχείρηση ρήξης με τον ιστορικό συμβιβασμό’ [ υπόθεση ιστοριογραφικά συζητήσιμη, αλλά πολιτική]

Αυτή είναι η σύνθεση του πρώτου μέρους :

Για μας ο Μπερλινγκουέρ ήταν ο αρχηγός των πουλημένων διότι ντε φάκτο ήταν εκείνος που έψαχνε με κάποιο τρόπο να φέρει το κομουνιστικό Κόμμα στο εσωτερικό ενός δυτικού σχεδίου, όχι επαναστατικού σχεδίου. Ήταν πουλημένος από αυτή την άποψη : ξεπουλούσε μια ιστορική κληρονομιά όχι στο όνομα της επανάστασης, αλλά στο όνομα ενός ρεφορμισμού, περισσότερο ή λιγότερο βαθέως. Ήταν εχθρός γιατί τον θεωρούσαμε μεταρρυθμιστή. Θυμάμαι πως σύμφωνα με εμάς το θεμελιώδες σημείο καμπής εκείνη την εποχή υπήρξε το συνέδριο στην Μπολόνια το 1969 στο οποίο για πρώτη φορά το Κκι είπε με τρόπο ξεκάθαρο και σαφή πως το ιταλικό Σύνταγμα έτσι όπως ήταν εκείνη τη στιγμή ήταν τέλειο, πράγμα που νωρίτερα δεν είχε ειπωθεί ποτέ, διότι πάντα υπήρχε η αμφιβολία για ένα Σύνταγμα που προέκυψε από μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο διαφορετικές δυνάμεις που μάχονταν μεταξύ τους για να φτάσουν σε συγκεκριμένους στόχους.

Ο διορισμός του Μπερλινγκουέρ σαν αντιπροέδρου, τότε ο Λόνγκο ήταν ακόμη πρόεδρος, πιστοποιούσε σύμφωνα με εμάς ακριβώς αυτό το είδος διαδρομής που θα έφερνε στην καταστροφή του Κκ.

Σχέση άμεση με την Ανατολή [ανατολική Ευρώπη] δεν είχαμε. Αντιθέτως, στη διάρκεια των πρώτων τεσσάρων χρόνων στους οποίους εγώ είχα παραμείνει έξω, πάντα τις αρνούμασταν παρόλο που ο Φελτρινέλλι μας τις πρότεινε. Αυτός θεωρούσε πως η επανάσταση στην Ευρώπη έπρεπε να βρει συμμάχους, δεν γίνονταν να διεξαχθεί στη μοναξιά ή όπως αυτή του Τσε Γκεβάρα….Οπότε εκείνος που αποκαλούνταν ο σοσιαλιστικός χώρος, η Σοβιετική Ένωση με τους διάφορους δορυφόρους της, ήταν ντε φάκτο αντικειμενικά ο βασικός σύμμαχος που έπρεπε να επιδιώξουμε. Εμείς δεν συμφωνούσαμε και αποκαλούσαμε την Σοβιετική Ένωση σοσιαλ-ιμπεριαλισμό, ακολουθώντας την ορολογία του Μάο, δηλαδή μορφή καπιταλισμού, και πιθανότατα είναι εκείνο που σήμερα διαδραματίζεται στην Κίνα.

Στο φυλλάδιο με το οποίο διαχειριστήκαμε την απαγωγή του Ettore Amerio το 1973, τον δεκέμβρη, για πρώτη φορά χρησιμοποιήσαμε το σύνθημα που μπορούσε να μοιάζει αιρετικό, για εμάς όμως ήταν βασικότατο : σύμφωνα με εμάς, το εργατικό κίνημα έπρεπε να σπάσει. Γενικά στην αριστερά λέγονταν από πάντα πως έπρεπε να ενώνουμε, εμείς λέγαμε πως πρέπει να χωρίσουν οι κομουνιστές,

οι επαναστάτες από τους υποστηρικτές του Μπερλινγκουέρ.

Για τα υπόλοιπα, καλύτερα να τα ξεπεράσουμε με ένα πήδημα, αν και διαβάζοντας [πρέπει να το κάνω, κι ας μη θέλω] βρίσκουμε και αυτό το κακέπτυπο, ποός ξέρει γιατί δεν διορθώθηκε από κανέναν [ ο Guido Rossa δεν απήχθη, πόσοι όμως το θυμούνται ;]:

Δεν σκεφτήκαμε ποτέ να επιτεθούμε στον Μπερλινγκουέρ.
Ούτε επίσης σε κάποιο από τα διοικητικά στελέχη του κομουνιστικού Κόμματος.
Όντως, η εκτέλεση του εργάτη Guido Rossa στην Genova το
1979 ήταν για μένα το μεγαλύτερο τραύμα, πολύ περισσότερο αυτού της απαγωγής Moro.

Τέλος, να σημειώσουμε μια δυνατή αντίθεση ανάμεσα στις αμφιβολίες [αυτός που απήγαγε τον Μόρο δεν ήταν σε θέση να διευθύνει εκείνη την κατάσταση και πράγματι έκανε μεγάλη φασαρία], και η γνώμη για τους ταξιαρχίτες του τότε, και ειδικά για τον Μορέττι, [που ο Φραντσεσκίνι αναφέρει πως τον γνώριζε καλά και δεν τον εκτιμούσε και πολύ διότι διάβαζε λίγο. Λοιπόν; όλα καταλήγουν, όχι;]

Postato 3 weeks ago da MC. Marconista

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s