ένοπλη πάλη, lotta armata

Υπόθεση Μόρο : έφτανε λίγη ανθρωπιά για να σωθεί η ζωή του προέδρου της χΔ

CASO MORO. DOPO 35 ANNI ANCORA POLEMICHE
Περίπτωση Μόρο, 35 χρόνια μετά ξανά πολεμικές

Σε αυτό το άρθρο ο Sandro Padula προσπαθεί να κάνει ξεκάθαρες τις δυναμικές στο εσωτερικό των BR κατά τη διάρκεια των ημερών της απαγωγής του Aldo Morο. Δεν υπάρχει δυνατότητα διαλόγου, όμως, με όποιον χρησιμοποιεί τα μάτια για να βλέπει από άλλη πλευρά. Οικειοθελώς, για πάρα πολύ καιρό.

Caso Moro: bastava un po’ di umanità per salvare la vita del presidente della Dc
Υπόθεση Μόρο : έφτανε λίγη ανθρωπιά για να σωθεί η ζωή του προέδρου της χΔ

Στο περιοδικό Gli Altri με ημερομηνία 13 ιουλίου 2012 υπάρχει ένα ενδιαφέρον άρθρο του Lanfranco Caminiti με τίτλο “Br e mafia, lo Stato deve saper mediare”, ‘εΤ και μαφία, το Κράτος πρέπει να είναι σε θέση να μεσολαβεί’.

Την βασική θέση, που συντίθεται στον ίδιο τον τίτλο του άρθρου, μπορούμε να την ασπασθούμε όμως η επιχειρηματολογία παρουσιάζει κάποια λάθη σε σχέση με την ιστορική αλήθεια.

Ο Καμινίτι θεωρεί και στην Ιταλία των κυβερνήσεων III, IV e V το “compromesso storico” , ο ‘ιστορικός συμβιβασμός’, που υποστήριζε το Pci του Berlinguer ξεκινώντας απ’ τον σεπτέμβρη του 1973 θα συνιστούσε μια αληθινή μορφή -Κράτος και στη συνέχεια αυτή η τελευταία, εάν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, ήταν μονάχα και αποκλειστικά η ‘εθνική αλληλεγγύη’ που επικυρώνεται από τον πρόεδρο Usa Jimmy Carter και η οποία ήταν ηγεμονική μέσα στην Dc.

Το σοβαρό λάθος όμως είναι άλλο

Ο Καρνίτι εκτιμά πως την άνοιξη του 1978 οι εΤ δεν είχαν ασκήσει με ‘αποφασιστικότητα’ μια διαπραγμάτευση για να σώσουν τη ζωή του Άλντο Μόρο , του προέδρου της χΔ που είχαν οι ίδιες απαγάγει.

Αυτό είναι ψευδές τόσο σε ιστορικό όσο και πολιτικό επίπεδο.

Οι εΤ ήξεραν από την πρώτη στιγμή πως αντικειμενικά υπήρχε περιορισμένος χώρος για μια πολιτική λύση της απαγωγής Μόρο όμως, με αποφασιστικότητα, την έψαξαν μέχρι την τελευταία στιγμή.

Αποδεικνύεται από τα περιεχόμενα των ανακοινώσεων των εΤ, τα γράμματα του Μόρο και το τηλεφώνημα που έγινε στις 30 απριλίου από τον ταξιαρχίτη Μάριο Μορέττι στους συγγενείς του ίδιου του Μόρο.

Υπήρξε πράγματι ένα κανάλι εξουσιοδοτημένο από τις εΤ που κινούνταν και δρούσε σε αυτή την κατεύθυνση. Ήταν εκείνο, που ενεργοποιήθηκε στο δεύτερο μισό του απριλίου, και που διήρκησε μέχρι τις 7 μαίου, ανάμεσα στους ταξιαρχίτες Valerio Morucci και Adriana Faranda και τον φίλο τους Lanfranco Pace. Αυτός ο τελευταίος συναντιόνταν κρυφά με κάποια διευθυντικά στελέχη του Σικ, Psi, στην προσπάθεια νε βρεθεί θετική λύση στην απαγωγή του προέδρου της Dc. Με αυτή την έννοια μπορούμε να πούμε πως υπήρχε έμεσο κανάλι επικοινωνίας ποτέ όμως άμεσο ανάμεσα σε εΤ και σιΚ. Από αυτή την άποψη είναι χρήσιμο να διαβάσουμε την παρούσα ανασυγκρότηση στο βιβλίο με τίτλο “Storia delle Br” – ‘Ιστορία των εΤ’ – του ιστορικού Marco Clementi (Roma, 2007, casa editrice Odradek).

Από την άλλη πλευρά, στην Ιταλία δεν έκανε κουμάντο το σοσιαλιστικό Κόμμα αλλά η χΔ που ήταν έτσι το κυριότερο κόμμα που έπρεπε να δώσει ξεκάθαρες και ακριβείς απαντήσεις στα αιτήματα των εΤ και όχι κανείς άλλος.

Την άνοιξη του ’78 οι εΤ είχαν θέσει το πρόβλημα της απελευθέρωσης μιας ομάδας πολιτικών κρατουμένων.

Σε εκείνο το πλαίσιο το σΚ προτείνει να γίνει μια κίνηση μονομερής και πρότεινε την απελευθέρωση από την φυλακή ενός κρατουμένου, όπως του πρώην μαχητή των Nap Alberto Buonoconto ο οποίος τον οκτώβρη του 1975 βασανίστηκε από την ομάδα των αστυνομικών που οδηγούσε ο “professor de tormentis”, ‘καθηγητής βάσανος’, ή μια συντρόφισσα όπως η ταξιαρχίτης Paola Besuschio, που και αυτή είχε λίγα χρόνια να εκτίσει και όχι καλή κατάσταση υγείας.

Αντιθέτως, στην χριστιανική Δημοκρατία επικράτησε το ‘κόμμα της σφριγηλότητας’, που υποστηρίζονταν επίσης από το Κκι του Μπερλινγκουέρ, και στο δράμα των ειδικών φυλακών και της πολιτικής φυλάκισης προστέθηκε ακόμη ένα που υποστηρίζονταν από την έλλειψη αυνείδησης και την πλήρη αναισθησία της πλειοψηφίας των πολιτικών θεσμικών δυνάμεων, κάποιες από τις οποίες ήταν οι ίδιες που ήταν σε επαφή και διαπραγματεύονταν με την μαφία και από τα οποία στη συνέχεια προήλθε η προθυμία να βρεθούν διπλωματικές συμφωνίες μέχρι και με τους ταλιμπάν!

Την άνοιξη του 1978 η ιταλική κυβέρνηση φάνηκε να μην έχει την δύναμη να κάνει πολιτική και στα επόμενα χρόνια, κυρίως με το τυπικό τέλος της Πρώτης Δημοκρατίας, Prima Repubblica, το αίμα του Moro θα πέσει κυρίως επάνω σε εκείνους τους πολιτικούς της Democrazia Cristiana που είχαν χαρακτηρίσει αναξιόπιστα τα γραπτά του Προέδρου του Κόμματος στην φυλακή των ταξιαρχιτών της Ρώμης που βρίσκονταν στην οδό Montalcini.

Στην πραγματικότητα, για την απελευθέρωση του Μόρο έφταναν κάποια λόγια της χΔ ή της κυβέρνησης για την αναγκαιότητα επίσημης αναγνώρισης και επίλυσης του προβλήματος των πολιτικών κρατουμένων.

Έφτανε ένα μίνιμουμ ανθρωπιάς από μέρους της χΔ και της κυβέρνησης για να σωθεί η ζωή του Μόρο. Θα έφτανε λίγη από εκείνη την συμπεριφορά που τον δεκέμβρη του 1980 υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση και έφερε στο κλείσιμο της ειδικής φυλακής της Asinara!images (1)

Postato 17th July 2012 da MC. Marconista

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s