ένοπλη πάλη, lotta armata

18 απριλίου 1974: Επιχείρηση Ηλιοτρόπιο

1534280_10203452368337115_6134615460939844354_n

18 aprile 1974: Operazione Girasole
LA STORIA PERDUTA
18 απριλίου 1974: Επιχείρηση Ηλιοτρόπιο

Στις 18 απριλίου 1974, οι BR πραγματοποιούν την επιχείρηση Ηλιοτρόπιο, l’«Operazione Girasole»: δηλαδή την απαγωγή του γενοβέζου δικαστή Mario Sossi. Αυτή η δράση, η σημαντικότερη όσον αφορά την περίοδο που εξετάζουμε, ήταν η πρώτη αυτού του μεγέθους, σε εθνικό επίπεδο και εγκαινιάζει το πέρασμα από πράξεις που ειδικότερα αναφέρονται σε επί μέρους πραγματικότητες εργοστασίου, σε δράσεις που τείνουν προς σκοπούς και στόχους γενικότερης πολιτικής.

Η επιλογή του στόχου εξηγείται σε μια συνέντευξη που κάνει ο Mario Scialoja τον μάϊο του 1974, όπου, στην ερώτηση “γιατί διαλέξατε τον Sossi”, οι ταξιαρχίτες απαντούν : 1. Διότι είναι ενάντια στην ομάδα, gruppo 22 Ottobre, και για πρώτη φορά έχουν αναπτύξει σε αυτούς τις τακτικές και τα αντίμετρα των δυνάμεων που πολεμούν το αντάρτικο. Αυτοί οι τρόποι δράσης της εξουσίας μας ενδιέφεραν ειδικότερα . Ο Sossi ωσάν ‘άνθρωπος της εξουσίας’ ήταν ενήμερος. Έτσι λοιπόν μπορούσε να μας ενημερώσει….… 2. Διότι ο Sossi είναι δικαστής, και αυτή τη στιγμή το δικαστικό σώμα είναι ο αδύναμος κρίκος, αν και ζωντανότερος, της αλυσίδας της εξουσίας. 3. Διότι ο Sossi είναι ένας στόχος του προλεταριακού μίσους….έχοντας υπάρξει στην σύντομη καριέρα του φανατικός κυνηγός της επαναστατικής αριστεράς[1].

Παρόλο που η αριστερά είδε συσχέτιση ανάμεσα στην απαγωγή ενός δικαστικού και την καμπάνια που διεξάγονταν για το δημοψήφισμα που ήταν σε πλήρη εξέλιξη [κατηγορώντας τις εΤ πως δρούσαν προβοκατόρικα στην υπηρεσία του συντηρητικού μετώπου], η επιχείρηση στην πραγματικότητα ήταν συνδεδεμένη, πέρα από την ανάγκη να αποκτηθούν πληροφορίες πάνω ‘στις τακτικές αντι αντάρτικου’, με την  εκτέλεση μιας δράση ένοπλης προπαγάνδας κτυπώντας μια προσωπικότητα ιδιαίτερα μη δημοφιλή, στην αρνητική έκβαση των αγώνων στην Φίατ και στην ανάγκη να απλωθεί το επίπεδο της αντιπαράθεσης έξω από τα εργοστάσια, για να νομιμοποιηθούν οριστικά σαν δύναμη μαχητική ανταγωνιστική στο Κράτος.

Ο Μορέττι παρουσιάζει με αυτό τον τρόπο στους δημοσιογράφους Rossanda και Mosca το ‘πολιτικό άλμα’ :
Στο Τορίνο έχουμε δει πως στο εργοστάσιο τα πράγματα δεν πηγαίνουν πέρα από κάποια όρια. Ποιος αγώνας μπορούσε να είναι δυνατότερος από εκείνον ‘με τα κόκκινα μαντήλια’; Κανένας. Είναι τεράστιος αλλά την ίδια στιγμή αδιέξοδος, ασφυκτικός. Οι εργάτες πήραν στα χέρια τους το εργοστάσιο, κυριάρχησαν εκεί μέσα και γρήγορα άγγιξαν τα όρια τους…..Είναι το εργοστάσιο που αλλάζει, βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία μετασχηματισμού, γεγονός που τους θέτει σε αδυναμία επίτευξης σχεδιασμού ξεκινώντας από την εταιρεία….Εάν μείνουμε καρφωμένοι στο εργοστάσιο η δύναμη θα μετασχηματιστεί σε αδυναμία….πρέπει να πάμε παραπέρα….να φτάσουμε στο σημείο 1526220_1441587449314661_8186914945288560236_nν’ αποκτήσουμε πολιτική βαρύτητα[2]

Οι αιτίες αυτού του περάσματος υποστηρίχθηκαν στο έντυπο Contro il neogollismo portare l’attacco al cuore dello Stato – ‘ενάντια στον νεογκολισμό να φέρουμε την επίθεση στην καρδιά του Κράτους’- το οποίο διανεμήθηκε μαζί με τις ανακοινώσεις που είχαν σχέση με την απαγωγή : ‘εάν στα εργοστάσια η εργατική αυτονομία είναι αρκετά δυνατή και οργανωμένη για να διατηρήσει μια διαρκή κατάσταση απειθαρχίας….,έξω από το εργοστάσιο αυτή είναι ακόμη αδύναμη σε σημείο να μη βρίσκεται σε θέση να αντιταχθεί στις επιθέσεις της αντεπανάστασης.
Γι αυτό οι δυνάμεις της αντεπανάστασης τείνουν να μετακινήσουν την κύρια αντίθεση έξω από τα εργοστάσια και να ασκήσουν τις αποφασιστικές μάχες για :
– απομονώσουν την σύγκρουση εξουσίας μέσα στα εργοστάσια…
– να προλάβουν και διαλύσουν την δυνατότητα πρωτοβουλίας του επαναστατικού κινήματος πριν ακόμη αυτό οργανωθεί σε επίπεδο επίθεσης στο Κράτος…
Ενάντια σε κάθε αμυντική τάση που αναλαμβάνει την κρίση σαν πρόσχημα για να παραιτηθεί από τον αγώνα και να ζητήσει τον συμβιβασμό, θελήσαμε – κτυπώντας την φιγούρα του αντεισαγγελέα καθ. Mario Sossi – κτυπώντας ένα κέντρο ζωτικό της αντεπαναστατικής διαδικασίας[3]

Η ‘επιχείρηση Ηλιοτρόπιο’ ήταν η πρώτη ένοπλη δράση ενός κάποιου επιπέδου που διεξήχθη εναντίον του Κράτους, ήταν όμως και κάτι παραπάνω : σε αντάλλαγμα της απελευθέρωσης του Σόσσι οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ζήτησαν την ελευθέρωση της ομάδας «XXII Ottobre»[4], θέτοντας το ζήτημα των αιχμαλώτων και της πολιτικής χρήσης της δικαιοσύνης.

Εξάλλου, πάντα στη διάρκεια της απαγωγής Σόσσι, οι ΕΤ βελτίωσαν την πολιτική διαχείριση της απαγωγής : η ‘ένοπλη προπαγάνδα’ λαμβάνει υπ όψιν και φτιάχνεται με τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται στις αντιδράσεις του Τύπου και των πολιτικών δυνάμεων, και στην εκτίμηση της δημοκρατικής απάντησης, εκμεταλλευόμενη κάθε αδυναμία της.

Η ‘οργανωμένη πολιτική βία’ αποτελούσε, για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, τον ‘κύριο μοχλό’, που θα επέτρεπε την διαμετακόμιση από το κίνημα στο κόμμα και που, διαμέσου προοδευτικών βημάτων, θα έφερνε στο τέλος στην καθιέρωση μιας ‘νέας’ εξουσίας’. Το πέρασμα στην ‘πολιτική εξουσία’ σήμαινε να εντοπισθούν οι στόχοι όχι πλέον, ή όχι κυρίως στο πεδίο της παραγωγής [ στελέχη διευθύνοντα στη βιομηχανία, ‘κεφάλια’ υψηλά ή χαμηλότερα, χαφιέδες και απεργοσπάστες] αλλά μέσα σε νευραλγικές θέσεις και σημεία της κρατικής μηχανής.

Με αυτή την έννοια, η ιδεολογία των ιδρυτών του αντάρτικου κόμματος εμφανίστηκε συμπαγής και συνεπής. Δεν υπήρχε διαφοροποίηση αρχών, όντως, ανάμεσα στο κάψιμο του αυτοκινήτου ενός μικρού ‘κεφαλιού’ στο εργοστάσιο ή ενός συνδικαλιστή της δεξιάς, στην απαγωγή ενός εργοστασιακού διευθυντικού στελέχους ή με το να απαχθεί και να υποστεί δίκη ο δικαστής Σόσσι.

Όλες αυτές οι φιγούρες αντιπροσωπεύουν την ‘προσωποποίηση της εξουσίας’ και η escalation προβλέφθηκε και εξηγήθηκε από την θέληση να ‘αναμετρηθούν με την εξουσία σε όλα τα επίπεδα…και να δείξουν πως μπορούν να επιβιώσουν σε τέτοια επίπεδα σύγκρουσης'[5].
Γράφουν : ‘Στο εργοστάσιο…ο αρχηγός του προσωπικού είναι ο δικαστής, εκείνος που μπορεί να μετακινήσει τα πρόσωπα, να τιμωρήσει, να απολύσει. Χτυπώντας αυτόν παραλύει οποιαδήποτε δυνατότητα απάντησης από την εταιρεία. Σε επίπεδο εργοστασίου είναι λοιπόν το κεφάλι του προσωπικού, ο αρχηγός, που γίνεται αντικείμενο εκφοβισμού, απόπειρας, για να τον εκφοβίσουμε και να φοβίσουμε και τους υπόλοιπους αρχηγούς, τα άλλα κεφάλια του προσωπικού. Και το ίδιο γίνεται και με τους δικαστές [6].

Το Κακουργιοδικείο της Γένοβα έδωσε ευνοϊκή γνώμη για την απελευθέρωση των 8 συντρόφων της 21 Οκτώβρη. Ο Sossi αφέθηκε ελεύθερος, αλλά ο Γενικός Εισαγγελέας Francesco Coco αρνήθηκε να υπογράψει την εντολή απελευθέρωσης.

Το 1976 λαμβάνουν χώρα τα αντίποινα, ο Κόκο και η συνοδεία του σκοτώθηκαν στη Γένοβα.

[1] Συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο «L’Espresso», αρ. 20, 16 μαΐου 1974, τώρα στο Soccorso Rosso, Brigate Rosse, op. cit., σελ. 225.

[2] Μ. Moretti, Red Brigades-Ερυθρές Ταξιαρχίες. Μια ιταλική ιστορία, op. cit., σελ. 61-62.

[3] Κόκκινες ταξιαρχίες, ενάντια στο νέο-γκολισμό για να φέρουμε την επίθεση στην καρδιά του κράτους, χωρίς τόπο, απρίλιος 1974, σελ. 1 και σ. 8.

[4] Σχηματισμός των Gap της Γένοβας, τα μέλη της ομάδας «XXII Ottobre» συνελήφθησαν, μέσα σε λίγες ημέρες, μετά από ληστεία, που πραγματοποιήθηκε στις 26 mαρτίου 1971 κατά του Ινστιτούτου δημόσιων κατοικιών της Γένοβα, στη διάρκεια της οποίας σκοτώθηκε ένας μεταφορέας. Εισαγγελέας στη δίκη ήταν ο Μάριο Σόσσι.

[5] Brigate Rosse, Αυτο-συνέντευξη, Μιλάνο, σεπτέμβριος 1971, σ. 11.

[6] Cit. στο V. Tessandori, BR καταλογισμός ένοπλη συμμορία, op. cit., σελ. 25.

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/2014/04/18/18-aprile-1974-operazione-girasole/

Μια σκέψη σχετικά μέ το “18 απριλίου 1974: Επιχείρηση Ηλιοτρόπιο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s