i libri di michele · τα βιβλία του μιχάλη

εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 8

τζίμι χέντριξ

Τον ίδιο χρόνο, λίγο αργότερα στη Νάπολι, κατέβηκα με μια τσάντα και επέστρεψα με βαλίτσα. Τα αξιοθέατα με σαγηνεύουν, η ιστορία.
Πρόλαβα και επισκέφτηκα την Πομπηία. Την περπατώ ολόκληρη, χρειάζομαι μια μέρα. Εντυπωσιάζομαι.
Στη Νάπολι έμεινα σε ένα χαμόσπιτο κτισμένο κυριολεκτικά στο χείλος ενός τεράστιου γκρεμού, βόρεια, εκεί που τελειώνει η πόλη.
Νομίζεις πως βρίσκεσαι σε ταινία του σαράντα. Η συνοικία, στενά δρομάκια, που και που αυλές μες το πράσινο και τα λουλούδια. Στην ανηφοριά. Σε κάποια μέρη, για να προχωρήσεις, χρειάζεται να ψιθυρίσεις συνθηματικά, σε πρόσωπα που παραμονεύουν πίσω από παραθυράκια.

Μπουγάδες ανεμίζουν στον αγέρα, ψηλά, από μπαλκόνι σε μπαλκόνι. Από το ένα παράθυρο, εάν απλώσεις το χέρι αγγίζεις αυτό του απέναντι. Γυναίκες τραγουδούν, μωρά κλαίνε, μια συγχορδία δαιμονισμένη. Κουβεντολόι όλη μέρα και κεράσματα που περνούν πάνω από το κεφάλι του περαστικού με εξαιρετική μαεστρία. Τα μπαλκόνια σχεδόν αγγίζουν το ένα το άλλο.
Παίρνω κλειδί και διεύθυνση γραμμένη σε χαρτάκι, σε προκαθορισμένο ραντεβού, ώρα συγκεκριμένη, στο πασίγνωστο άγαλμα που κοιτάζει από ψηλά τη μεγάλη πλατεία πάνω από το λιμάνι.
Από ένα παλικάρι στο οποίο παραδίδω την τσάντα. Το συναντώ ξανά, στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα δυο μέρες αργότερα. Ίδιος τρόπος, αυτή τη φορά το δώρο είναι βαλίτσα με ροδούλες, μοντέρνα πράγματα. Έχω την ευκαιρία να τριγυρίσω στην πόλη δυο ολόκληρες μέρες, είμαι μόνος, περνώ απαρατήρητος .

Έχω ξανάρθει παλιότερα, στην διάρκεια πανιταλικής διαδήλωσης, ενάντια στην καταστολή και τις πολιτικές της κυβέρνησης, οργανωμένη από τα συνδικάτα.
Η παρουσία μας έγινε πολύ αισθητή στην μεγαλούπολη, στο κέντρο όλη μέρα.
Οι κομμουνιστές είναι ξενέρωτοι, αυτόνομοι και εξωκοινοβουλευτικοί όλο ευρηματικότητα, ‘πουλούν’ και αγριίλα εκεί που πρέπει.
Ανοίξαμε κουβέντα με την κοινωνία στα καφέ και τα μπαράκια, στις πιτσερίες και τα πάρκα. Συνθήματα ακούγονται όλη μέρα, η ατμόσφαιρα ενθουσιώδης, τραγούδια και χοροί στους δρόμους. Όπου κι αν βρίσκεσαι το κλίμα είναι εορταστικό. Η ανατροπή φαίνεται κοντά.
Γεμίζουμε τους τοίχους συνθήματα και ζωγραφιές και γενικότερα δεν καθόμαστε ήσυχοι ούτε δευτερόλεπτο, σε προδιαθέτει και η περιοχή.
Και βέβαια ,η πολεμική με τους κομμουνιστές και τον ‘συμβιβασμό’ τους καλά κρατεί, συνεχής και ασταμάτητη.
Αυτή τη φορά η επίσκεψη είναι ‘υποχθόνια’ ,και γι αυτό χρειάζεται προσοχή και αυτοσυγκράτηση. Ήρεμα πράγματα.
Αυτή τη φορά ακούω εγώ, παρατηρώ, ‘αγοράζω’.

Στη Νάπολι ,λέγεται πως τουλάχιστον 100000 οικογένειες ζουν κυριολεκτικά από το λαθρεμπόριο τσιγάρων. Σκεφτείτε τα υπόλοιπα. Φανταστείτε την ψυχολογία.
Δεν είναι καθόλου περίεργο που οι ΝΑΠ ανθίζουν σε αυτή τη γωνιά. Οι κοινωνικές αντιθέσεις είναι εκρηκτικές. Η παραβατικότητα διαδεδομένη ,αγκαλιάζει κάθε οικία.
Δεν υπάρχει νέος Ναπολετάνος προλεταριακής καταγωγής που δεν έχει περάσει, έστω μια φορά στη ζωή του, το κατώφλι της φυλακής, να μην έχει απασχολήσει με την συμπεριφορά του τις διωκτικές αρχές.
Οι σοσιαλιστές είναι χωμένοι μες το σύστημα μέχρι τα μπούνια. Μαφία και πολιτική σφιχτά αγκαλιασμένες. Μπαίνουν με φόρα και οι κομμουνιστές στο παιχνίδι. Πολλά τα λεφτά πατριώτη!
Έχουν λοιπόν σκυλιάσει, όλοι μαζί ενωμένοι, ενάντια στους νεαρούς που πολιτικοποιούνται ασυμβίβαστοι και χαλάνε την πιάτσα. Εμποδίζουν το μασούλισμα της πίτας , κλέβουν την πίτα, απαιτούν αυτονομία, δίνουν χρώμα και ταυτότητα στην φάση, έξω από κατεστημένα και συμβάσεις.
Αναδιανομή του πλούτου στην πράξη.
Δεν θα γίνει επιτρεπτή δίχως πόλεμο, θα κατασταλεί με σφοδρότητα.
Είπαμε όμως, βγάζουμε λιγάκι τα ματάκια κι από μόνοι μας. Τους δίνουμε κι εμείς τη δυνατότητα να το πράξουν. Αυτοπαγιδευόμαστε κάποια στιγμή.

Clandestino, Manu Chao.

Ο νους μου πετάει από εδώ και από εκεί.
Σου έχω ξαναπεί πως ταξιδεύω συνέχεια με τη παρέα, και μόνος. Με όλους τους τρόπους και τα μέσα.
Συχνή μας διαδρομή ο επαρχιακός δρόμος από την Φλωρεντία προς την θάλασσα της Τοσκάνης. La Volterranea. Μια πανέμορφη διαδρομή. Μέσα από υπέροχα χωριά και κωμοπόλεις.
Στο δρόμο η Βολτέρα, απ’ όπου πήρε το όνομα, και το Σαν Τζιμινιάνο. Με τις άγριες φυλακές τους.
Βρίσκομαι στην Νάπολι με την διάχυτη παραβατικότητα. Τι το πιο φυσικό από το να ξυπνήσει η θύμηση της ταραχής που μας καταλαμβάνει κάθε φορά που ,καβατζάροντας αυτόν τον, κατά τα άλλα υπέροχο τόπο που έρχεται κατευθείαν από την καρδιά του μεσαίωνα, αντικρίζουμε εκείνα τα πανύψηλα τείχη που κρύβουν τόσες πονεμένες ψυχές. Που πνίγουν τις κραυγές, τα άγχη και τις στενοχώριες εκατοντάδων φυλακισμένων που ‘φιλοξενούνται’ εκεί μέσα. Όλων αυτών που είναι θαμμένοι ζωντανοί.
Θα έχουμε κι εμείς αργότερα συντρόφους μας εκεί.

Για να πάμε προς τις Τοσκάνικες ακτές περνούμε πάντα από αυτόν τον τόπο. Λοιπόν, κάθε φορά που το βλέμμα μας πέφτει πάνω στους τεράστιους τοίχους η κουβέντα παύει απότομα. Τέρμα οι συζητήσεις και τα γελάκια. Αυθόρμητα, δίχως συνεννόηση. Δίχως λέξη το βλέμμα στρέφεται προς το κάστρο. Οριοθετεί την ψυχή μας.
Και θα επανέλθουμε μετά τη μεγάλη στροφή στην κατηφόρα, εκεί που η εικόνα έχει χαθεί πλέον, μιας και το χωριό εξαφανίζεται από τα μάτια μας, μαζί με το τεράστιο μπουντρούμι που μας στοιχειώνει.
Είναι ωραία η ελευθερία και κοστίζει ακριβά.

Fela Kuti, Unknown Soldier
Η Νάπολι είναι ένα μεγάλο σχολείο, ακόμη και για μόνο δυο μέρες.
Ο δρόμος για τη θάλασσα επίσης.
Θα σου διηγηθώ μια ιστορία για να καταλάβεις το κλίμα που επικρατεί στην πανέμορφη πολιτεία.
Σε λιγάκι όμως, το στομάχι φωνάζει, θέλει να το προσέξω. Άδειασε. Ξανάρχομαι λοιπόν .
Στη ξυλόσομπα υπάρχει και φούρνος. Σήμερα είναι 31 του Δεκέμβρη, φεύγει το 2012. Είμαστε σπίτι με τη σύντροφό μου, νιώθουμε λιγάκι καταπονημένοι. Ίσως γι αυτό λοιπόν να μη ψάχθηκα να πάμε κι εμείς ν’ αλλάξουμε χρονιά έξω από κάποια φυλακή, συμπαράσταση σε κρατούμενους.
Ψήνουμε πατάτες, τόστ, αυγουλάκια, πλένουμε σαλατούλα και πίνουμε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί του Φρέντ. Ονειρευόμαστε ένα κόσμο δίχως φυλακές και καταπίεση.
Ακούγοντας Τζέημς, που σε εμένα προκαλούν τα ίδια συναισθήματα με αυτά που ανέκαθεν νιώθω όταν ακούω Φλόϊντ. Ίσως στο λίγο γλυκύτερο.

Τώρα μπαίνει στην σκηνή ο Τάνκιαν, Σέρζ, από την Αρμενία, ακτιβιστής αντικαπιταλιστής. Empty walls.

οι καγκελόπορτες της μνήμης 2

Τίποτα δεν είναι τυχαίο, αν μάθεις να προσέχεις και να παρατηρείς. Και να ακούς.
Λοιπόν. Άφησέ με να σου πω την ιστορία.
Είναι γεγονός, συνέβη σε φίλο, γνωστό καθηγητή στη σχολή, στο σπίτι του οποίου βρεθήκαμε ένα βράδυ. Σου έχω ξαναπεί πως δεν έχω πρόβλημα να συναναστραφώ ανθρώπους από άλλο κοινωνικό στάτους, που έχουν άλλο σκεπτικό στη ζωή τους, διαφορετικό από το δικό μας. Φτάνει να είναι συμπαθητικοί και γνήσιοι. Δεν μπορώ τους δήθεν.
Ψηλά στους λόφους της Τοσκάνης, έξω από την πόλη ,σε μια πανέμορφη αγροικία. Ζεστή ,ενδιαφέρουσα κουβέντα μπροστά στο τζάκι που μοσχομυρίζει καμένο ξύλο και ψητά.
Κατηφορίζει λοιπόν ο φίλος μας νότια, καλεσμένος σε συνέδριο το γουήκεντ, στη Νάπολι, από Ρώμη όπου διδάσκει εκείνο τον καιρό.
Παίρνει την πρόσκληση τελευταία στιγμή κι έτσι δεν έχει πολλές πιθανότητες να βρει ‘καλό’ ξενοδοχείο. Το καλό είναι σχετικό. Εννοούμε στην ασφάλεια, σε μια πόλη με δείκτη εγκληματικότητας στα ύψη.

Η σιγουριά τον ενδιαφέρει.
Φτάνει λοιπόν στην πόλη και ,πλησιάζοντας το κέντρο, σταματά στο πρώτο σοβαρό ξενοδοχείο που αντικρίζει. Ζητά δωμάτιο. Του απαντούν πως υπάρχουν ελεύθερα και κλείνει έχοντας λάβει διαβεβαίωση από την υποδοχή πως υπάρχει ασφαλές πάρκινγκ για το αυτοκίνητό του.
Ξεφορτώνει και μαθαίνει πως στο εσωτερικό γκαράζ οι θέσεις είναι δυστυχώς γεμάτες, υπάρχουν όμως θέσεις στο εξωτερικό, που έχει φύλακα όλη νύχτα και μέρα.
Δέχεται, είναι αργά, έχει ήδη ξεφορτώσει, είναι κουρασμένος, βρίσκεται κεντρικά, οι άνθρωποι φαίνονται σοβαροί, η BMW του θα είναι φυλαγμένη, πρέπει να τρέξει στο συνέδριο.
Δεν θα σου πολυλογώ, όλα εν τάξει, τελειώνουν τα πάρε δώσε, περνάει και το διήμερο, τελειώνει Κυριακή προς το βραδάκι το συνέδριο και γυρίζει στο ξενοδοχείο. Τρέχει στον μπουφέ για το βραδινό του. Θα πέσει νωρίς για ύπνο, την άλλη μέρα ξανά στον δρόμο.

Θα φύγει με την ησυχία του, δεν βιάζεται, θέλει όμως με την ευκαιρία να ρίξει μια ματιά στην πόλη.
Ξυπνά, παίρνει πρωινό, πακετάρει, πληρώνει, πηγαίνει να φορτώσει και….πάπαλα, το αυτοκινητο δεν παίρνει μπρος με τίποτα. Βρε αμάν, βρε ζαμαν, τίποτα. Ανοίγει το καπώ για να κοιτάξει τη μηχανή …..που έχει κάνει ολόκληρη φτερά!
Διαμαρτύρεται εντονότατα σε φύλακα και ξενοδόχους, στου κουφού την πόρτα…..
‘θα με πήρε ο ύπνος κάποια στιγμή, κουράστηκα όλη μέρα, έπαιζε και η ομάδα, ντέρμπι με την Ρόμα, όρθιοι στο γήπεδο, είχε πολύ κόσμο, ταλαιπωρήθηκα, μεροκαματιάρης’…….και πολλά άλλα τέτοια.
Τι να συζητάμε τέτοια ώρα.. Αγανακτισμένος απευθύνεται στο κοντινό συνεργείο για να βρουν κάποια λύση. Ανακουφισμένος ακούει πως κάτι θα γίνει, ‘υπάρχει περίπτωση ένας γνωστός που έφαγε μεγάλο τράκο και έχει ακινητοποιημένο εδώ και μήνες το αυτοκίνητό του, είστε τυχερός, ίδιο μοντέλο, έχει οικονομικά προβλήματα, θα σας κάνει εξαιρετική τιμή για την ,σε πολύ καλή κατάσταση, μηχανή του.’
Έτσι και έγινε, συναινεί, πληρώνει όσο- όσο, του την τοποθετούν, και αργά το απόγευμα αναχωρεί. Ούτε την πόλη κατάφερε να δει, τι τον νοιάζει όμως μετά από όλη αυτή την αναστάτωση!

Την άλλη μέρα παραδίδει το αυτοκίνητο στην αντιπροσωπεία για έλεγχο και τρέχει στο μάθημα. Επιστρέφει το μεσημέρι για να ακούσει δια στόματος μηχανικού τα ‘ευχάριστα’ νέα. Η μηχανή που έχει αυτή τη στιγμή στο αυτοκίνητό του δεν είναι άλλη από την δικιά του! Αυτή ‘της μάνας του’! υπάρχουν κτυπημένα επάνω τα νούμερα της ταυτότητάς της ! Αυτά που αναγράφονται και στο προσωπικό του βιβλιαράκι!
Το αυτοκίνητο φορά επάνω του ξανά την κλεμμένη μηχανή!
Πηδάει μέχρι εκεί πάνω μόλις αντιλαμβάνεται την απάτη. Καβαλάει το αυτοκίνητο και ορμάει για Νάπολι.
Ή ταν ή την πατάς. Ή τώρα ή ποτέ.
Είναι αποφασισμένος για όλα. Φτάνει στο γνωστό μέρος , στον δρόμο πετάει, δεν οδηγεί. Και προς μεγάλη του έκπληξη διαπιστώνει πως το συνεργείο έχει κάνει φτερά. Ολόκληρο μαγαζί έχει πετάξει. Στη θέση του άδειοι τοίχοι.

Στήθηκε ολόκληρη επιχείρηση για τον πρώτο ‘τυχερό’, το θύμα που θα κάτσει!
Ιπτάμενο συνεργείο. Το μαγαζί φάντασμα. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε.
Για μια αρπαχτή.
Πόσες τέτοιες να οργανώνονται την εβδομάδα ;
Στήθηκε ένα θεατρικό έργο, ίσως χιλιοπαιγμένο, με ηθοποιούς, κομπάρσους και σκηνικά φυσικά, μέσα στην πόλη. Για το μεροκάματο.
Στις πλάτες του φίλου μας.
Δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις, να παραδεχθείς, ακόμη και να κλάψεις.

Και τώρα που μου έρχεται στο μυαλό, θα σου διηγηθώ εν τάχει κάτι ακόμη.
Σπουδάζει στο Παλέρμο ο ξάδελφος κολλητού μου. Ανεβαίνει για να συναντήσει τους συγγενείς του στο βορρά, παίρνει και την κοπελιά μαζί . Τους πιάνει η νύχτα στην Καμπάνια, έξω από τη Νάπολι αποφασίζουν να σταματήσουν για ύπνο. Αράζουν μέσα σε σταθμό εξυπηρέτησης, ξέρεις, με τα μαγαζιά, εστιατόρια, μπαράκια, πρατήριο βενζίνης κλπ. Γνωρίζουν την ευρηματικότητα των ντόπιων στο ξαλάφρωμα των ταξιδιωτών και κοιμούνται μες στο αυτοκίνητο, κλειδωμένοι.
Ξυπνούν το πρωί, με το πρώτο φως, τεντώνονται και βγαίνουν για τις ανάγκες τους, να πιουν ένα καφεδάκι, να πάρουν λίγο καθαρό αέρα. Και αντιμετωπίζουν το θέαμα του αυτοκινήτου να αναπαύεται επάνω σε τέσσερις τάκους, και τα λάστιχα να λείπουν! Τους ξαλάφρωσαν από τις ρόδες δίχως να αντιληφθούν τίποτα! Μου λες εσύ μετά για αετονύχηδες!

Κάποιοι αδυνατούν να καταλάβουν.
Αυτοί που βρίσκονται σε λήθαργο. Σε αυτόν που τους έχουν βυθίσει οι κρατούντες. Που κινούν τα νήματα της σύγχρονης ιστορίας.
Καλό ύπνο. Και όνειρα γλυκά.
Τα όνειρα των κρατούντων τουλάχιστον, εκείνα τα χρόνια είναι πολύ ταραγμένα. Εφιάλτες.
Αθάνατη μικροαστική υποκρισία.
Το νιώθουν και στην Πομπηία. Δίπλα στους ναούς χτίζουν τα σπίτια της χαράς και της απόλαυσης, έτσι για σπάσιμο, ίσως. Ή γιατί ακριβώς αυτοί δεν κουβαλούν τις ενοχές των μεταγενέστερων θεών.
Δίπλα στους ναούς που λατρεύουν τις θεότητες τους στήνουν τη λατρεία του έρωτα.
Είναι τυχαίο πως και αυτοί Ναπολιτάνοι είναι ;

Σώθηκαν απείραχτες απ’ τον καιρό οι σκαλισμένες εικόνες με τη στάση που διαλέγει ο πελάτης, δωμάτιο προς δωμάτιο. Με τα χρώματά τους και τα όλα τους. Αναπαριστούν αυτό που η κυρία προσφέρει, αυτό που προτιμά ο άνδρας. Το ερωτικό παιχνίδι στο κατάλληλα στημένο κρεβάτι.
Δεν διαλέγεις την κοπέλα από τα προσόντα της αλλά από αυτό που θα σου χαρίσει. Που σου προσφέρει απλόχερα.
Σχεδιασμένα εκεί πάνω στον τοίχο, στην είσοδο και στο εσωτερικό. Στα δωματιάκια που σώθηκαν από τη λάβα που τα σκέπασε, όπως τον παλιό καλό καιρό, την στιγμή της έκρηξης.

Love like a man, Ten Years After.

Πριν ανηφορίσω κι εγώ να σπουδάσω στην πανέμορφη βασίλισσα της Τοσκάνης, να γνωρίσω νέους κόσμους, κουβαλώ όλα τα σύνδρομα της πατριαρχικής κοινωνίας στην οποία μεγάλωσα. Ασφυκτιώ, ναι.
Τα νέα ταξιδεύουν και μας χτυπούν το τζάμι του παραθύρου. Τα κινήματα που ταράζουν τα νερά του υπαρκτού αναστατώνουν και τις δικές μας θάλασσες ήδη από καιρό.
Οι συνήθειες όμως συνήθειες.
Προέρχομαι κι εγώ από ευκατάστατη οικογένεια, όπως κι εσύ.
Τα χρήματα δεν μας λείπουν, είμαι και αρεστός.

Δεν πιάνω όμως από την αρχή τον σφυγμό της κατάστασης. Δυσκολεύομαι στην αρχή να συμβαδίσω με τα καινούρια δεδομένα. Με ξεπερνούν. Αργώ λιγάκι να ξεμπερδέψω με αρχαία σύμβολα, κι ας πιέζουν. Όλους εμάς τους αρσενικούς είναι αλήθεια.
Γνωρίζω την Ρεα από τον κολλητό μου, δεν ανέχεται κανείς μας να την μοιράζεται. Πληγωνόμαστε, πονάμε.
Μοναξιά δεν υφίσταται, οι κοπέλες είναι πολύ ανοιχτές. Αυτό βοηθάει.

Αντιστεκόμαστε στο να καταλάβουμε, να δεχτούμε πως παρόλη την αγάπη και τον έρωτα που νιώθουν για εμάς τα κορίτσια, δεν μας ανήκουν κιόλας.
Πως ανήκουν μοναχά στον εαυτό τους. Και χαράζουν αυτόνομη πορεία.
Τα κατεστημένα γκρεμίζονται, ένα ένα.
Την μοιραζόμαστε και με τον Άντζελο ένα Σαβατοκύριακο, εκδρομή σε σπίτι της οικογένειας φίλου, στην ύπαιθρο, πάνω στο βουνό, από την άλλη πλευρά από την οποία έχουμε συνηθίσει να εκδράμουμε.
Κατεβαίνουν πιασμένοι από το χέρι την καταπράσινη, ανθισμένη πλαγιά,
συμπαθέστατος και καλός φίλος κι εκείνος.

Το στομάχι σφιγμένο κόμπος. Σχεδόν δακρύζουμε, να μη σου πω πως πέφτει μαύρο κλάμα.
Μισό χρόνο αντέχουμε έτσι, οι τρεις μας, υποχρεωτικά. Αγκομαχούμε.
Σκέφτομαι το στόρι της ταινίας για την οποία σου μίλησα νωρίτερα, με το τρίο των παρανόμων, στην Αμερικάνικη Δύση, που κατηφορίζουν αργότερα Κεντρικά και Νότια αποφεύγοντας τον στρατό που τους καταδιώκει. Κάνω υπομονή.
Αντιλαμβάνομαι πως δεν είναι βίτσιο, αλλά ανάγκη. Ψάξιμο.
Έτσι αποδεχόμαστε σιγά σιγά την καινούρια κατάσταση που έρχεται με το γυναικείο κίνημα. Φρέσκος αέρας πνέει και σαρώνει συνήθειες αιώνων.
Και αυτό αυτονομία είναι.

Αυτοί που μένουν πίσω χάνουν επεισόδια. Σαν και αυτούς που, παρ ‘όλη την επαφή τους με τις νέες εμπειρίες αρνούνται πεισματικά ν’ ακολουθήσουν. Δεν είναι λίγοι.
Παραμένουν κλεισμένοι σε συλλόγους που κουβαλούν τις ‘τοπικές’ συνήθειες στην πλάτη, την ‘παράδοση’.
Κοντοστέκονται, μουλαρώνουν. Δεν αντιλαμβάνονται πως το μέλλον είναι εδώ.
Έχω πολλούς τέτοιους φίλους πίσω στα μέρη μου. Συναντιόμαστε στις διακοπές. Άλλοι κόσμοι. Δεν μπορούμε πλέον να συνεννοηθούμε. Είναι δύσκολο, σχεδόν αδύνατο.
Απομακρυνόμαστε με τον καιρό.
Η επανάσταση είναι μια συνολική διαρκής ασταμάτητη κίνηση και διαδικασία, περιλαμβάνει την διάλυση όλων των στερεοτύπων . Είναι φυγή προς τα μπρος.
Η κοινωνία δεν μπορεί να αλλάξει όταν οι άνθρωποι κολλούν στο παρελθόν. Είναι σε έμφραγμα. Μποτιλιάρισμα.

Το παρελθόν προτείνει, δεν ορίζει. Το σέβεσαι, δεν το προσκυνάς. Δεν υφίστανται κανόνες απαράβατοι. Δείχνει μονοπάτια, όχι τον δρόμο.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά μας, Μιχάλη, σήμερα. Δεν μας ανήκουν
Τα μεγαλώνουμε, τους δείχνουμε τι και πως το κάνουμε και το σκεφτόμαστε εμείς. Τα προτρέπουμε όμως να αφήσουν στο δρόμο, στη ζωή ,τα δικά τους ίχνη. Να βάλουν στον δάσος τα δικά τους σημάδια. Να αφήσουν το δικό τους στίγμα.
Να μη καταπίνουν μασημένη τροφή, να ακονίσουν τα δόντια τους, να γευτούν , να αγγίξουν, να δοκιμάσουν.

Μοναχά έτσι, με αυτόν τον τρόπο προχωρά η κοινωνία, πάει μπροστά. Διαφορετικά παραμένει στάσιμη.
Αντιγράφει, μυρικάζει.
Άλλο Πικάσο κι άλλο ο παραχαράκτης. Όσο καλός κι αν είναι. Το έργο δεν είναι δικό του. Δεν υπάρχει ελευθερία.
Άλλο η παράσταση και άλλο η μασκαράτα.
Επινόησε, μην αντιγράφεις.
Βέβαια η κοινωνία σήμερα, σε αυτό το θέμα έχει κάνει άλματα πίσω. Συντηρητισμός. Η πορνογραφία δεν είναι ελευθερία. Η κτητικότητα είναι σκλαβιά.
Θα ξαναφύγει όμως μπροστά και άντε να την πιάσεις.
Η φαντασία στην εξουσία, ξαναλέμε, μέχρι να μη χρειάζεται πια καμία εξουσία. Παντού και πουθενά.

Somebody to Love, Jefferson Airplane.

DSC02233

συνεχίζεται

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s