i libri di michele · τα βιβλία του μιχάλη

στη χώρα του ποτέ…ή ..15

Μάνος Ξυδούς, χωρίς ντροπή

Μιλήσαμε για το παρελθόν και το παρόν ,τις σκέψεις και τις πράξεις επαναστατημένων ανθρώπων. Ας κλείσουμε, οριστικά με ένα μικρό ταξίδι στο μέλλον :

3D printing : Εκτυπώστε το τέλος του καπιταλισμού
Γράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου στο Infowar :
Οι συσκευές τρισδιάστατης εκτύπωσης και τα ανοιχτά δίκτυα συμμετοχικής εργασίας απειλούν τα θεμέλια του σημερινού οικονομικού συστήματος. Δύο σημαντικές εκδηλώσεις έφεραν και στην Ελλάδα τη συζήτηση για το μέλλον της παραγωγής προϊόντων.

‘Δύο γενιές Αμερικανών πολιτών’ ,έγραφε κάποτε ο Τζον Στάινμπεκ, ‘γνωρίζουν πολύ περισσότερα για τη μίζα του μοντέλου Τ της Φόρντ παρά για την γυναικεία κλειτορίδα’. Δύσκολα ένας συγγραφέας θα μπορούσε να περιγράψει πιο παραστατικά τη λατρεία που προκάλεσε στις ΗΠΑ η κατασκευή του πρώτου Ι.Χ. αυτοκινήτου που ήταν προσιτό στον μέσο Αμερικανό πολίτη. Κι όμως, ένας άλλος συγγραφέας, ο Αλντους Χάξλεϊ, το επιχείρησε. Στο θρυλικό του έργο ‘Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος’ ο Χένρι Φορντ παρουσιάζεται σαν μεσσίας, οι τάφοι δεν έχουν πλέον σταυρούς αλλά ένα μεγάλο Τ και ο χρόνος δεν χωρίζεται σε π.Χ. αλλά σε π.Φ. και μ.Φ. [προ και μετά Φορντ].

Το δέος που προκαλούσε φυσικά ο Φορντ στους δυο κορυφαίους Αμερικανούς συγγραφείς δεν σχετιζόταν με το μοντέλο Τ αλλά με την γραμμή παραγωγής που εφηύρε για να κατασκευάζει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο. Ο λεγόμενος φορντισμός άλλαξε όχι μόνο τη διαδικασία παραγωγής αλλά και τις κοινωνικές και ταξικές σχέσεις. Τα εργοστάσια έπρεπε πλέον να παράγουν τυποποιημένα προϊόντα σε προσιτές τιμές και να προσφέρουν στους εργάτες τους σχετικά αξιοπρεπείς μισθούς, με τους οποίους θα μπορούν να αγοράζουν τα καταναλωτικά προϊόντα που παρήγαν.

Αυτό που δεν μπορούσαν να προβλέψουν στα έργα τους ο Στάινμπεκ και ο Χάξλει είναι ότι έναν αιώνα αργότερα μια νέα τεχνολογική εξέλιξη θα απειλούσε όχι μόνο το μοντέλο του φορντισμού αλλά και τη λογική του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Οι περίφημοι τρισδιάστατοι εκτυπωτές θα επιτρέπουν σύντομα σε κάθε καταναλωτή να κατασκευάζει στο σπίτι του από απλά προϊόντα ,όπως ένα ζευγάρι παπούτσια, μέχρι ένα ανταλλακτικό του ψυγείου που χάλασε. Χωρίς μεγάλες γραμμές παραγωγής, χωρίς έξοδα μεταφοράς, αποθήκευσης και λιανικής πώλησης, η νέα τεχνολογία υπόσχεται να περιορίσει δραστικά το κόστος παραγωγής και να σώσει το περιβάλλον από τις καμινάδες των εργοστασίων και τις εξατμίσεις των αεροπλάνων, των φορτηγών και των πλοίων που μεταφέρουν εμπορεύματα από τη μία άκρη του πλανήτη στην άλλη. Κυρίως όμως υπόσχεται να μειώσει δραματικά τον χρόνο εργασίας, απελευθερώνοντας τους ανθρώπους από τις σημερινές συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς.

Και τώρα σταματήστε να ονειρεύεστε. Γιατί για άλλη μια φορά η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος. Ο αυτοματισμός της παραγωγής σημαίνει πολύ απλά [αν και ελαφρώς απλουστευτικά] λιγότερους εργαζόμενους από τους οποίους μπορεί να αποσπαστεί αυτό που ο Μαρξ αποκαλούσε απόλυτη και σχετική υπεραξία. Οι σύγχρονοι λουδίτες λοιπόν, αυτοί που σπάνε δηλαδή τα νέα μηχανήματα παραγωγής, ενδέχεται να μην είναι οι εργάτες αλλά…τα αφεντικά τους.

Πέρα όμως από την μείωση του κόστους, των ωρών εργασίας και συνεπώς της δυνατότητας άντλησης υπεραξίας από τους εργαζόμενους, τίθεται το ερώτημα εάν η εξάπλωση των 3d εκτυπωτών σημαίνει ότι ο καταναλωτής-πολίτης γίνεται ταυτόχρονα και κάτοχος των μέσων παραγωγής. Και η απάντηση είναι …ναι μεν, αλλά.
Γιατί σε αυτή τη σύγχρονη διαδικασία παραγωγής, το πραγματικό κόστος δεν βρίσκεται στα μηχανήματα που κατασκευάζουν τα προϊόντα ή στα υλικά παραγωγής, αλλά στο σχέδιο που θα εξηγεί στη συσκευή πώς να ‘τυπώσει’ το προϊόν. Και εδώ ανοίγονται δύο δρόμοι : Εάν το ‘σχέδιο’ για τη δημιουργία ενός παπουτσιού ανήκει και πάλι σε κάποια πολυεθνική όπως η Nike, η οποία το τιμολογεί όπως θέλει και το προστατεύει με πατέντες, η τεχνολογική εξέλιξη είναι σημαντική αλλά όχι επαναστατική. Αν όμως τα σχέδια δημιουργούνται, αναπτύσσονται και διαμοιράζονται ελεύθερα μέσα από ανοιχτά δίκτυα υπολογιστών, όπως συμβαίνει λόγου χάρη με το ελεύθερο λογισμικό, ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής καθίσταται αναχρονιστικό και [με μία μικρή βοήθεια] καταδικασμένο σε γρήγορο θάνατο.

Μιλώντας τις προηγούμενες μέρες στην Αθήνα, ο Μισέλ Μπάουενς, από τους πρωτοπόρους της λεγόμενης ομότιμης παραγωγής, σκιαγράφησε τις δυνατότητες ανοιχτής, συμμετοχικής και προσανατολισμένης στα ‘κοινά’ ανθρώπινης συνεργασίας. Ξεκινώντας από την έννοια των ‘ψηφιακών κοινών’, ο Μπάουενς περιγράφει μια κοινωνία η οποία δεν κυριαρχείται από την δύναμη των εταιρειών αλλά στην οποία ‘οι άνθρωποι επιλέγουν να μοιράζονται τη δημιουργικότητά τους αντί να την περιφράσουν και να συνεργάζονται για την συλλογική πνευματική πρόοδο της κοινότητας αντί να ανταγωνίζονται και να εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο’.

Το μέλλον είναι εδώ, έτοιμο να συγκρουστεί με το παρελθόν, ενώ ένα νέο σύστημα παραγωγής ετοιμάζεται να αμφισβητήσει το προηγούμενο. Και όσοι τόλμησαν να σταθούν εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων το πλήρωσαν ακριβά. Ρωτήστε και τους φεουδάρχες…

Πώς να σφετεριστεί κανείς σε βάρος της κοινωνίας μια ιδέα ή μια ροή πληροφοριών ;
Ντανιέλ Μπενσάιτ,
φιλόσοφος

Αρεα, χαρά και επανάσταση

Θα κλείσουμε οριστικά την Τριλογία μας με μια απάντηση σε ερώτηση που σίγουρα έρχεται στην σκέψη και στο στόμα μας.
Από κείμενο λοιπόν του αναρχικού Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη σχετικά με τις συλλήψεις στην Ν. Φιλαδέλφεια στις 30 Απρίλη, που δημοσιεύτηκε στο Indy στις 15 Ιουνίου 2013 :
‘Οι νίκες και οι ήττες σε σχέση με τις προθέσεις των αγωνιζόμενων υποκειμένων μας διδάσκουν. Οι ήττες προσφέρονται ως καταλύτες εξελικτικών αλλαγών. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ έγραψε μια μέρα πριν δολοφονηθεί :

‘Ολόκληρος ο δρόμος του σοσιαλισμού είναι – αν εξετάσουμε τις επαναστατικές συγκρούσεις – σπαρμένος με τέτοιες [σκληρές] ήττες. Κι όμως αυτή η ίδια η ιστορία οδηγεί, βήμα προς βήμα, αδιάκοπα, στην τελική νίκη!
Πού θα ήμασταν σήμερα χωρίς αυτές τις ‘ήττες’ από τις οποίες αντλήσαμε ιστορική πείρα, γνώση, δύναμη, ιδεαλισμό! Σήμερα που έχουμε προχωρήσει ως την τελική μάχη του προλεταριακού αγώνα, στηριζόμαστε ίσα-ίσα πάνω σε αυτές τις ‘ήττες’ που χωρίς αυτές δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα, που κάθε μια τους είναι κι ένα μέρος από την δύναμή μας κι από την διαύγεια του σκοπού μας’.
Ήταν το άρθρο που κατέληγε με την γνωστή πρόταση :
‘Τάξη επικρατεί στο Βερολίνο!΄’Ηλίθιοι δήμιοι!’
‘Η ‘τάξη’ σας είναι κτισμένη πάνω στην άμμο.’ ‘Η επανάσταση αύριο θα υψώσει τη βροντερή φωνή της ως τους ουρανούς’. ‘Τρομαγμένοι θ’ ακούσετε το νικητήριο σάλπισμα : Ήμουν, είμαι και θα είμαι!’

Γεια σας λοιπόν, arrivederci.

Αρεα, κόκκινος κομήτης

Όλα αυτά που λες τα ξέρω
όλα τα ‘χω ξαναδεί
Ρίχνω στάχτη μες τα μάτια
και αράζω παρακεί.

Όλα αυτά που με πληγώσαν
με κρατήσαν στη ζωή
όλοι αυτοί που με προδώσαν
μου χαράζαν νέα αρχή.

Μια ζωή στο ρίσκο
να ποντάρω στη στιγμή
μια ζωή στη συνοικία, σ’ ένα τοίχο
να ζωγραφίζω ένα γιατί.

Δεν νομίζω να υπήρχε καλύτερος τρόπος να σας αποχαιρετήσω οριστικά παρά με αυτούς τους στίχους του αξέχαστου Μάνου Ξυδούς που έντυσαν με μουσική ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Μπάμπης Στόκας και τραγούδησε με συγκλονιστικό τρόπο η Σωτηρία Λεονάρδου.

ευχαριστώ
Μίκης.

V, εκδίκηση

και ενώ πρώτα ζητούσαμε :

ΛΕΥΤΕΡΙΆ ΣΤΟΝ ΚΏΣΤΑ ΤΟΝ ΣΑΚΚΆ!!!

στη συνέχεια φτάσαμε :

Γιατί υπάρχουν, όλοι οι λόγοι αυτού του κόσμου.

Ο κάθε καραγκιόζης μισάνθρωπος, θέλει να δει αυτούς με τους οποίους διαφωνεί πολιτικά, να πεθαίνουν στα χέρια του κράτους. Αυτό, δεν συμβαίνει μόνο στη χώρα μας αλλά παντού. Αυταρχισμός λέγεται.

Ο αυταρχισμός δεν γνωρίζει ηλικίες, δεν γνωρίζει τάξεις, δε γνωρίζει εποχές. Αν είσαι ένα αυταρχικό μισάνθρωπο ανθρωπάκι, η μονή περίπτωση να αυτοδικαιώνεσαι στη ζωή σου είναι να βλέπεις τους άλλους να βρίσκονται στα χέρια αυτών που έχουν τη δύναμη να καταστρέψουν όποιον αντιστέκεται. Τους τελευταίους αιώνες ο αυταρχισμός θρέφεται, πριμοδοτείται και διαφημίζεται από τους καπιταλιστές και τα έθνη-κράτη. Έτσι λοιπόν αν κάποιος αντιστέκεται, δεν σε νοιάζει το «πως» και το «γιατί». Δε σε νοιάζει αν τον καταστρέψουν,δε σε νοιάζει τίποτα. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να καταστραφεί επειδή εσύ δεν βλέπεις σε εκείνον εσένα. Αυτή είναι μιας από τις διαδικασίες που τρέφουν, όχι μόνο τον αυταρχισμό της διπλανής πόρτας, αλλά σε συνδυασμό με το χρήμα και όλο το οικοδόμημα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.
Δε νιώθετε λοιπόν, δε την παίρνετε χαμπάρι, εσείς οι αυταρχικοί, της διπλανής πόρτας, των Μ.Μ.Ε. ή των υπουργείων. Πόσο μάλλον αν είστε και στην άλλη όχθη του ταξικού πολέμου.  Αν έχετε τα φραγκάκια σας, αν γενικά είστε «εντάξει». Έρχεστε εσείς λοιπόν, οι «εντάξει» τριμάλακες, και τρελαίνεστε όταν βλέπετε ένα παιδί της αστικής τάξης, όπως ο Ρωμανός, να έχει αποκηρύξει αυτά που εσείς γλείφετε ή αυτά τα οποία εσείς κατανοείτε ως φυσικό φαινόμενο: τον Καρατζαφέρη και τον Χριστοφοράκο, τους ναζί και τον Πρετεντέρη, τους Μπόμπολες και τους Λάτσηδες, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Αυτό σας ενοχλεί. Πως μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που δεν την έχουν κάνει με τα φραγκάκια για τις ατομικές τους λύσεις και σας γράφουν εσάς και τον σκατόκοσμο που στηρίζετε κάθε μέρα. Τον γράφουν εκεί που δε πιάνει φως και δεν καταλαβαίνουν ούτε από βασανιστήρια, ούτε από μπάτσους, ούτε τίποτα από αυτά που εσείς γουστάρετε. Γραμμένους λοιπόν σας έχουν εσάς και τον καπιταλισμό σας, ρουφιάνοι. Ενοχλείστε που ο Ρωμανός έφτυσε με τις πράξεις του, τα φράγκα του. Σας αφαιρεί το γνωστό επιχείρημα που διακινείτε όπου μπορείτε: «οι αναρχικοί είναι γόνοι καλών οικογενειών». Το επιχείρημα αυτό μαρτυρά όχι το ηθικό βάρος των πρακτικών κάποιων αναρχικών, αλλά τη φύση της δικιά σας «ηθικής». Του δικού σας «πολιτισμού». Του «πολιτισμού» που θεωρεί βία τον Ρωμανό αλλά όχι τον Χριστοφοράκο και τον Καρατζαφέρη.

Η δικιά σας ηθική λοιπόν μας λέει: «Δε γίνεται να φτύνεις τα φράγκα σου γιατί εμείς δεν φτύσαμε τα δικά μας και περνάμε μια χαρά.»

Τι να κάνουμε ρε αυταρχικοί του ελέους. Πολλοί μπορούν να κάνουν όλα τα λάθη, στις πρακτικές για την αντιμετώπιση αυτού του κόσμου, αλλά τουλάχιστον δεν θα γίνουν σαν τα μούτρα σας. Και αυτό που είναι «λάθος» για εσάς, για κάποιον άλλο μπορεί να είναι το μόνο που του έμεινε: Η συλλογική ή ατομική του αξιοπρέπεια στην πράξη. Δεν θα γίνουν λοιπόν σαν την ευγένειά σας και τις διαφημίσεις σας, ούτε σαν την ανάπτυξή σας και την «πρόοδο» σας. Και ας κάνουν και λάθος. Σιγά μη δώσουν σε εσάς λογαριασμό τι θα κάνουν, οι 20αρηδες.
Να πάτε στο διάολο λοιπόν, εσείς και η «ενόχληση» σας. θα σταθούμε αλληλέγγυοι σε όποιον αποφασίσουμε. Στο φινάλε ρε Γκοτζαμάνηδες, αν είναι κάποιος που σας κάνει μάθημα τι σημαίνει να λειτουργεί «σωστά» η αστική σας δημοκρατία , είναι αρκετοί αριστεροί και αναρχικοί. Και κακώς το κάνουν. Γιατί εσείς ξέρετε. Ξέρετε ότι αυτά είναι μπούρδες μπροστά στο κράτος σας.  Εσείς το μόνο που μάθατε είναι πως να προφέρετε σωστά τη λέξη «κέρδος» σε τρεις-τέσσερεις διαφορετικές γλώσσες για να μη φαίνεστε «επαρχιώτες».
Για αυτό, στο διάολο σας στέλνουν πολλά από τα 20χρονα αυτού του πλανήτη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του και αν είστε μάγκες το πολύ-πολύ να τους φυτέψτε μια σφαίρα όπως έγινε με τον Γρηγορόπουλο.
Γιατί η μαγκιά σας φτάνει μέχρι εκεί που φτάνουν οι σφαίρες των μηχανισμών σας. Και μπορεί να κοροϊδεύετε και να θεωρείτε κορόιδο όποιον πάει κόντρα στη βαρβαρότητα, αλλά τουλάχιστον αυτοί δεν θα σκύψουν ποτέ.
Δεν το κάνουν για 140 χρόνια οι αναρχικοί. Θα το κάνουν τώρα, επειδή νομίζετε ότι βελτιώθηκαν οι σφαίρες σας και πάνε γρηγορότερα; Γκοτζαμάνηδες ήσασταν και Γκοτζαμάνηδες θα μείνετε. Άλλοι στην ιστορία πάνε μπροστά με τη θυσία τους, τις ιδέες τους και άλλοι με τα τρίκυκλα προσφορά της υπηρεσίας.
Στο διάολο λοιπόν με τον αυταρχισμό σας και ούτε βήμα πίσω. Και όχι μόνο για τον Ρωμανό. Και εγώ που γράφω τώρα, με τον Ρωμανό μπορεί να έχω σοβαρότερες διαφωνίες απ” ότι εσείς. Αλλά θέλουμε έναν καινούργιο κόσμο και είναι εφικτός και γεννιέται κάθε στιγμή που περνά μέσα στις καρδιές μας.

1495311_843092645711493_3897981530686052154_o 10710492_843092525711505_6088617136779536927_o

Όπως έχει πει ο Αλμπέρ Καμύ : «Ένα κράτος εξ” ορισμού δεν μπορεί να έχει καμιά ηθική. Το περισσότερο που μπορεί να έχει ένα κράτος είναι μια αστυνομία.»

Στα τσακίδια λοιπόν .
Εμείς, εδώ.
Ούτε βήμα πίσω.

Albert Camus,
Ο μύθος του Σίσυφου
(δοκίμιο για το παράλογο)

Mεγαλώσαμε με τον Σαρλώ και τον Κώστα Χατζηχρήστο, με τον Χοντρό και τον Λιγνό και τον Νίκο τον Σταυρίδη, τον Ρίζο και τον Λουί ντε Φυνές, τους Πόλ και τους Πελόμα Μποκιού και τα Παιδιά της Αφροδίτης.
Τη Ζωίτσα τη Λάσκαρη, τον Φερναντέλ και τον Μπουρβίλ, τον ‘Άγιο’ και τον ‘Φαντομά’, τη Σαπφώ Νοταρά ,την Γεωργία Βασιλειάδου και την Κατερίνα Γώγου.
Τον ‘Τοτό’ τον απίστευτο, το ‘Ζαβαρακατρανέμια’ και το ‘Πότε θα κάνει ξαστεριά’ ;.
Κατασκηνώσαμε στα Σκύδια με τον Χρήστο τον Γεωργιάδη που μου έμαθε το ψαροντούφεκο.
Κοιμηθήκαμε σε αμέτρητες παραλίες και σκάψαμε το χιόνι βαθιά με το κορμί μας.

Ιστορία ερχόμαστε…

http://video-morfwsh.blogspot.gr/search/label/%CE%94%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC%202008

τέλος

μιχαλης 269

Stones, paint it black

James – Getting Away With It (live)

Υπάρχει και μια μικρή συνέχεια, με Στη χώρα του ποτέ  16, 17, 18, 19 και 20, κάποια παραρτήματα που χρειάστηκε να θέσουμε, για να ολοκληρώσουμε το έργο μας

το πρώτο είναι μια μικρή αναφορά στην υπόθεση της διάστασης το δεύτερο, ένα αφιέρωμα του Περιωδικού της Καβάλας στον φίλο μου Νίκο Σαλαβάτη.

το τρίτο είναι μια μικρή αναφορά στην Οργάνωση της ζωής μου

το τέταρτο αναφέρεται στις σκέψεις μέρους της ιταλικής Αυτονομίας την εποχή αμέσως μετά το Συνέδριο της Μπολόνια και την απαγωγή Μόρο που ακολούθησε,

τέλος, λίγα λόγια του γράφοντος σαν…έτσι,για να κλείσουμε…..

Ποτέ δεν τραγούδησα για τον πατέρα μου * Μάνος Ξυδούς

συνεχίζεται..μέχρι το νο. 23

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s