i libri di michele · τα βιβλία του μιχάλη

στη χώρα του ποτέ…ή …-8

Ας επιστρέψουμε στην αφήγηση μας.
Δεν παραδέχτηκα λοιπόν ποτέ πως ήμουν μαχητής και με αθωώνουν. Δεν υπήρχε άλλωστε λόγος.
Την Ροσσάνα την έχουν διώξει , έχουν κάνει έτσι το καθήκον τους.
Επιστρέφω βράδυ στην Καβάλα και συνειδητοποιώ με την μία πως η πραγματική Οδύσσεια ξεκινάει μόλις αυτή τη στιγμή!
Γιατί, στην πραγματικότητα είμαι ένας ξένος, ανάμεσα σε ξένους.
Δεν έχω σκοπό, σε μία πόλη που, κακά τα ψέμματα, μυρίζει φορμόλη, απολυμαντικό.
Φίλους έχω πολλούς,
με αγαπούν αρκετά παιδιά και τους το ανταποδίδω με τον τρόπο μου. Τα ενδιαφέροντα όμως δεν είναι κοινά, έτσι, απλά. Δεν θέλω να επεκταθώ, δεν χρειάζεται, πιστεύω πως έχω γίνει αντιληπτός.
Σφίγγω τα δόντια και λέω πως θα μάθω να προσαρμόζομαι. Μέσα μου έχω το σαράκι της φυγής.

Διάφανα Κρίνα – Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός

Σε δυο-τρεις μήνες πρέπει να παρουσιαστώ στον στρατό. Κόρινθος, υποψήφιος αξιωματικός.
Δεν σφάξαν!
Παρουσιάζομαι Άνοιξη, με τον Θοδωρή τον ‘λουκουμά’. Αρνούμαι το αξιωματιλίκι.
Πριν ξεκινήσουν τα καψόνια έχει προλάβει να με ‘ανακαλύψει’ ο αρχιλοχίας μου, είναι αλάνι με την τρύπα απ’ το σκουλαρίκι στο αυτί. Με προστατεύει με νύχια και με δόντια, δεν έκανα ούτε ένα ‘γερμανικό’ νούμερο σκοπιά, το αργότερο ήταν 12 – 2:00. Δεν μου την έπεσαν ποτέ!
Κάθε βράδυ, μετά το σιωπητήριο, μαζεύει στον κοιτώνα του έξι-εφτά καρντάσια, ακούμε τους αγαπημένους του Ντόρς και πίνουμε ρετσίνα!
Στον ιματισμό, την πρώτη μέρα στο τάγμα ,έπεσα επάνω σε σύντροφο από τον Ρήγα Φεραίο της Φλωρεντίας. Όπως ήδη ξέρεις, η πολιτική μου αφύπνιση και διαδρομή ξεκίνησε από εκεί.

Αγκαλιές, φιλιά, με έντυσε με χρησιμοποιημένες φόρμες, δεν μοιάζω λοιπόν καθόλου με ‘ψάρι’,
τριγυρίζω και κάνω με ‘παλιό’, κάποιοι μάλιστα με αποφεύγουν, ξέρετε, ‘ψάρακλες’, και τέτοια άλλα κουλά.
Μέχρι και στο γραφείο όπου κανονίζονται και υπογράφονται οι μεταθέσεις βρίσκω γνωστό απ’ τα περασμένα, παρακάμπτει το φύλλο πορείας που μου ετοιμάζουν, δυσμενή για Λήμνο, και με στέλνει Ελευθερούπολη!
Πολλές φορές σας μίλησα στα περασμένα μου γραπτά για ‘το λαμπρό μου το αστέρι’. Δεν με αφήνει ούτε λεπτό.

Purple rain, Prince.

Να μη ξεχάσω να μνημονεύσω τον Ηρακλή τον Παπαναστασίου μια και βρισκόμαστε ακόμη στην Κόρινθο
δεν είμαι και πολύ σίγουρος για το μικρό του όνομα, για το επίθετο βέβαιος. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής, ίσως διευθυντής σε δημοτικό, πιθανότατα στη Δεξαμενή. Δεξιός αλλά ακριβοδίκαιος, τίμιος και σεβαστός άνθρωπος στην πόλη, μπορώ να πω και πολύ αγαπητός. Είχε ένα μικρό κτηματάκι στην αμμουδιά, στον δρόμο προς Θεσσαλονίκη, μετά το Όσεαν Βιού, όπου μας φώναξε κάποια στιγμή να θυμηθούμε και να μιλήσουμε για το παλικάρι του.

Μες την τρέλα ο υιός , έκανε τα πάντα για να γίνουμε φίλοι κι ας ήμασταν δύο άκρα αντίθετα. Μιλούσαμε έξω απ’ τα δόντια, δεν κρύφτηκε ποτέ, εκτίμησα το πάθος και την ειλικρίνειά του, δεν προσπάθησε στιγμή να μου χαϊδέψει τ’ αυτιά. Όπως κι ο πατέρας του ,πίστευε αυτό που έκανε. Και το έκανε με την καρδιά του.Γίναμε κολλητοί στο Κέντρο, κι ας ήμασταν από άλλο ανέκδοτο ο καθένας.
Πίστευε στην ελεύθερη αγορά και την ατομική πρωτοβουλία, ήταν όμως και τυχοδιώκτης και αλάνι.

Είχε μπαρκάρει για κάποιο διάστημα, αν θυμάμαι καλά, και βρέθηκε στην Κεϋλάνη. Υπηρέτησε ένα χρόνο εθελοντής στον αμερικάνικο στρατό, απολύθηκε οικειοθελώς, εγκαταστάθηκε στο Κολόμπο και παντρεύτηκε μια κοπέλα ντόπια. Άνοιξαν ένα σούπερ μάρκετ, και λίγο αργότερα ήρθε στην Ελλάδα να την γνωρίσει στους δικούς του. Τον τσιμπάνε λοιπόν και τον βάζουν να υπηρετήσει. Δεν είχε καμία όρεξη και μούλεγε πως με την πρώτη ευκαιρία θα την κάνει.
Μόλις βρέθηκε έξω με άδεια τόσκασε λοιπόν και γύρισε στη νέα του πατρίδα.
Μπουκάρουν μία μέρα ληστές στο μαγαζί του, αντιστέκεται και πέφτει νεκρός, γαζωμένος!
Τόλεγε η καρδιά του, αλλά έφυγε άδοξα.

Στο Πράβι ξεκινούν τα αληθινά ζόρια, μόλις αντιλαμβάνομαι πως θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα, φεύγω για 424. Επίθεση αυτοί, τρελίτσα εγώ.Παίρνω δυο χρόνια αναβολή και επιστρέφω κατακαλόκαιρο στην πόλη.
Έχω γνωρίσει τη Λίνα, λίγες μέρες αφότου βγήκα από την φυλακή, στο Ωκεανίς που ‘παίζει’ πολύ εκείνο τον καιρό, με τον Καφά και τον Γρηγόρη στα ντέκ.Έχω γίνει φίλος και με τους δύο, παρέα κάνω με τον Χρήστο. Ο Γρηγόρης έφυγε από την πόλη νωρίς.
Όλοι θέλουν να με συναναστρέφονται, ‘είμαι της μόδας’ βλέπετε, το λέω με πνεύμα ταπεινό, δεν καυχιέμαι κι ας μέσα μου βαθιά ξέρω πως μ’ αρέσει.

Τριγυρνώ κυρίως με τα παιδιά που συχνάζουν στον Σαλαβάτη και τον Πέππα, τον Θεσσαλονικιό συνεταίρο του. Θυμάμαι κάποια ονόματα, ο Μήτσος ο Σοφιανός, η Σόνια και η Κέλυ του Νικόλα, η Πεπίνα, η Σόνια και ο Μητσάκος, ο Μαρμάγκαλος που συγχωρέθηκε αργότερα, ο Κωστίκας από την Γερμανία, έφυγε κι αυτός νωρίς, ο Πάρις, ο Τσιμπίδης.
Δεν ξεχνώ και τους παλιούς μου φιλαράκους, τον Αποστόλου, τον Πελέ, τον συγχωρεμένο τον Θανασάκη τον Βούρα με τον οποίο γνωριζόμαστε από παιδιά και ήταν ένα εξαιρετικό παλικάρι,
και τ’ άλλα παιδιά.
Άλλη κατάσταση με τους μεν, άλλη με τους δε, άλλες μουσικές, άλλες συνήθειες.

Γνωρίζω και Αρβανίτη, Μαρωνόπουλο, Τέλη και πάει λέγοντας. Έχω τρεις διαχρονικές μεγάλες, διαφορετικές παρέες.
Είναι και ο Σωκράτης ο Διαμαντόπουλος που έρχεται για κάποιο διάστημα απ’ την Αθήνα, αυτός του βιβλιοπωλείου ‘Ήλιος’.
Και τέλος ο Κωστάκης ο Χατζηγεωργίου και οι συν αυτώ και έχουμε σχεδόν ολοκληρώσει, μιας και παρ ολίγο να ξεχάσουμε τον Δημήτρη τον Παπαθεοδώρου με την Καίτη, όπως επίσης τον ‘Αραχτό’ και την Ελλάδα. Και φυσικά το φιλαράκι μου τον Παυλίτο.
Είναι όμως και λίγο βαρετά. Τα ίδια και τα ίδια.Μπάτης, χειμώνα-καλοκαίρι.[ Να θυμηθώ το ‘Κοντίκι’ και την Ρούθ, που έγινε Βολιώτισσα]. Τότε είναι που έμαθα να παλεύω με το πανί ,τη σανίδα και τα κύματα! νάναι καλά ο Γιαννακούδης.

Εμείς παίζουμε μπάλα, στην αμμουδιά και στο χορτάρι, άλλοι ρακέτα.
Μυροβόλος το πρωί, Σαλαβάτης το βραδάκι. Σε λίγο θα μπει στην παρέα και ο Γιώργος ο Σιμήτας με το ‘Νησί’ του.
Καμιά ταινία, όταν έχει της προκοπής. Μούμειναν για χρόνια στο μυαλό ‘Οι μαχητές’ που την είδα με τον Σοφιανό στο Παλλάς,
τα έργα για το Βιετνάμ,[‘Ελαφοκυνηγός’, ‘Πλατούν’ και ‘Αποκάλυψη’], και την Κουβανική μαφία με τον Πατσίνο και την Ιταλική με τον ανεπανάληπτο Μάρλον Μπράντο και τον Ντε Νίρο, όπως και ‘Η Φωλιά του Κούκου’ με τον Νίκολσον.

Apocalypse now – Music Video – Gimmie shelter

Και να μη ξεχάσω τα ξημεροβραδιάσματα στις Αλυκές τα καλοκαίρια, στην πίσω αμμουδιά όπου μαζεύονταν οι γυμνιστές, Έλληνες και ξένοι. Με απλωμένα τα σλίπινγκ μπάγκ κοντά στα βράχια. Τότε που δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και το ταβερνάκι της Ρούλας δούλευε με γεννήτρια, οι κατασκηνωτές έστηναν τα σκηνάκια τους στο λοφάκι, κάτω από τις ελιές.

You keep me hangin’ on, Vanilla Fudge.

Ν’ ανοίξω μια πολύ μικρή παρένθεση. Διαβάζω στις τοπικές εφημερίδες πως η Νοέλ η Μπάξτερ θα παρουσιάσει το τελευταίο της βιβλίο στην πόλη.
Την έχω γνωρίσει πολύ μικρούλα, με τον αδελφό της όμως τον Ρόνι κάναμε πολύ παρέα και ήμασταν καλοί φίλοι, τα χρόνια του σχολείου. Με το που τελειώσαμε και φύγαμε νομίζω για σπουδές, χαθήκαμε οριστικά. Του στέλνω πολλά φιλιά λοιπόν μέσα από τις σελίδες.

Κάτι όμως αλλάζει μόλις μου κάνουν πρόταση μαγική, να παρακολουθήσω και να συμμετάσχω στις υπέροχες προσπάθειες του Θεατρικού Εργαστηριού, νομίζω από την Μαρία την Κρεάδα : ‘έλα να δεις, είσαι εκφραστικός, είμαστε μια μεγάλη και πολύ δεμένη, δημιουργική παρέα, θα τα καταφέρεις, περνάμε καλά μαζί, θα νιώσεις τέλεια, είμαστε σαν αδέλφια’.
Ναι, πήγα, είπα το ναι μισή ώρα μετά. Ήταν ακριβώς όπως μου τα περιέγραψαν. Έζησα μαζί τους τρία υπέροχα χρόνια, αν θυμάμαι καλά. Πρόβες, χτυποκάρδια συζητήσεις, παραστάσεις, ταξίδια, ξενύχτια, ερωτοχτυπήματα.
Τότε είναι που ο φιλαράκος μου ο Μεσσήνης σπάει το ποδάρι του, μια βροχερή νύχτα που επιστρέφει, μετά από πρόβα που παρακολούθησε, στη Δράμα.

Δεν ήμουν ποτέ καλός σύντροφος με την έννοια που χρησιμοποιούμε εδώ πέρα. Είχα μάθει αλλιώς. Τα δικά μου δικά σου, όχι στις ιδιοκτησίες. Μέχρι να συνηθίσω τη νέα πραγματικότητα έκανα χρόνια και ζαμάνια, το πλήρωσα κιόλας
τέλος πάντων, αξέχαστα τα χρόνια γύρω απ’ ‘το σανίδι’
έκανα και την στραβή με τον Νάκο ,τον σκηνοθέτη, τον Γιαννιώτη. Τα έβαλα μαζί του γιατί ήθελε, από κάποια στιγμή και μετά, να μοιράζει τους ρόλους σε δύο ανθρώπους, να δίνουμε παραστάσεις τη μία μέρα ο ένας, την άλλη ο άλλος. Δεν μου κάθισε,
νομίζω τώρα πλέον που πέρασε ο καιρός και βλέπουμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα, πως με πείραξε, σκέφτηκα εγωιστικά.
Ψυχρανθήκαμε. Λίγο μετά έφυγε. Ήρθε άλλος, άριστος βέβαια, ο Δημήτρης ο Ιωάννου απ’ την Θεσσαλονίκη.

Στενοχωρέθηκα, μετάνιωσα λίγο αργότερα που αντιλήφθηκα την στραβωμάρα μου.
Χρόνια μετά το εργαστήρι αναβαθμίστηκε σε επαγγελματική ομάδα και έγινε ΔΗΠΕΘΕ, σήμερα υπό τις οδηγίες ενός εξαιρετικού επίσης επαγγελματία, όπως λένε αυτοί που ξέρουν,
μιλάει επίσης και το έργο του,
του Θοδωρή του Γκόνη.
Οι ‘γλώσσες’ λένε πολλά, δεν σταματούν ποτέ !
Και η Γιούλη προσφέρει έργο, η Αποκατανίδου. Και ο Κουκιάς, και ο Δημήτρης ο Ντουμπουρίδης-Κεραμέας, στις ομάδες τους. Φοβερά παιδιά.

Να ‘ναι καλά οι Ομάδες.

οι ερυθρές Ταξιαρχίες, Le Brigate rosse 17 Moretti μέρος 1

Συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησα:
ξεκινώ ταυτόχρονα και την περιπέτεια στη παραλία στην Ηρακλίτσα, στο ‘Εστέλλα’ του Τοτού , τώρα πια αρχίζω και νιώθω γεμάτος, δημιουργικός. Υπάρχει μια καινούρια αίσθηση ελευθερίας, αυτονομίας. Η ενέργεια διοχετεύεται σε όμορφα πράγματα, που με γεμίζουν. Περπατώ δρόμο που μ’ ευχαριστεί, ανακαλύπτω καινούρια μονοπάτια, άγνωστα μέχρι τότε ενδιαφέροντα. Νιώθω ξανά θερμός, νιώθω χρήσιμος.
Είναι φανταστικό να ζεις την αμμουδιά στις ζέστες, να δείχνεις στον κόσμο να αθλείται, κι εσύ μαζί, η δουλειά να είναι ευχαρίστηση .
Και να ανοίγει το μυαλό σου ταυτόχρονα, παρέα με καλλιτέχνες, ερασιτέχνες μεν αλλά άξιους. Ανθρώπους που τρίβουν και τρίβονται με τις μεγάλες αλήθειες για να βγάλουν έργο-λόγο-θέαμα-άποψη
κι αυτά μαζί ταυτόχρονα είναι δείγμα εκρηκτικό, σπουδαίο.
Θα μου μείνουν αξέχαστες οι εξορμήσεις στην Αρετούσα και κυρίως στο Φιδονήσι, μεσημεριανές, απογευματινές και βραδινές εξορμήσεις-γιορτές-πάρτι με μουσικές, κρασάκι και μπόλικους πάντα μεζέδες. Μύδια, φούσκες, αχινούς που μαζεύαμε ένα -ένα, με το χέρι.Οι βουτιές στα κρουστάλινα νερά, τα πυρακτωμένα – φιλόξενα βράχια που για να δεχτούν τα κορμιά μας έπρεπε πρώτα να τα καταβρέξεις με θάλασσα, οι ζαλισμένες πάντοτε επιστροφές!

Τότε που η περιοχή γέμιζε με νέους από κάθε γωνιά του πλανήτη, που αναστάτωναν τις ζωές μας κάθε καλοκαίρι.
Μέχρι που ήρθαν οι φωτιές. Τη χαριστική βολή έδωσε ο πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία και η γωνιά μας άρχισε να χάνει τη ζωντάνια και την πολυχρωμία της, σιγά-σιγά και προοδευτικά άδειασε από αυτή την πανσπερμία φυλών και γλωσσών, ερήμωσε μπορώ να πω, με έδιωξε κι εμένα.
Χρόνια που με σημάδεψαν κι αυτά, ανεξίτηλα.

Dire Straits – Telegraph Road – Alchemy Live 1984 Full HD

και:

Every you, every me Placebo.

Επιστρέφοντας λοιπόν στα μισά των ’80 πέφτει καινούρια κεραμίδα, πάνω που αρχίζω να στρώνω και να προσαρμόζομαι στην καινούρια μου ζωή.
Για πολιτική δεν μιλάμε, ‘άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει’. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι 17 Νοεμβρίτες που ταρακουνάνε το σκηνικό.
Υπάρχει βέβαια και ο Ανδρέας, ο ‘Γκαντάφι των Βαλκανίων’, που μοιράζει λεφτά και τριπλασιάζει το εισόδημα του μέσου Έλληνα.
Μεγάλη υπόθεση, δεν λέω. Ναι. Και ο αστυνόμος δεν είναι πλέον φόβητρο, μπαμπούλας.

Τον κλείνει συγχρόνως στο σπίτι, στο καβούκι του,
τον απομονώνει στον ατομικισμό, τον εγωισμό και τον καταναλωτισμό.
Τον χωρίζει σε κλαδικές, κι άντε να ξανασηκωθεί κεφάλι ή αίσθημα συλλογικότητας ή έστω κάποια μορφή συνεργατικότητας.
Πως να σε νοιάξουν πλέον τα κοινά ;
Ο καθένας για την πάρτη του. Αμύνεσθαι περί πάρτης.
Μνήμα.

Ο φράκτης, Κίμωνας.

Σας μίλησα όμως για μια κεραμίδα που έπεσε και έκαμε θόρυβο σαν αυτή που σκότωσε τον Κόδρο. Με βρήκε λιγάκι ξόφαλτσα και την γλίτωσα, δεν με αποτελείωσε!
Νέα ποινική δίωξη, για τα ίδια γεγονότα, με καινούργιες κατηγορίες, λόγω νέων αποκαλύψεων-καταθέσεων από τον γνωστό Σαβέριο, τον επίσης γνωστό μας Γιώργο τον ‘Σπανό’ και τον Αντόνιο.
Υπάρχει λοιπόν το βούλευμα/ανακριτική απόφαση ,τεύχος 261,με ημερομηνία 15-10-1984, 479 σελίδων, για 61 αγωνιστές που τους ονοματίζει, με κατηγορίες για συμμετοχή σε ένοπλη συμμορία και σύσταση ανατρεπτικής ενώσεως, ένοπλης εξέγερσης, καταστροφής κλπ. Απόπειρα δραπέτευσης, αυτοχρηματοδότηση. Απαγωγές, κλοπές και ληστείες Πρακτορείων, Τραπεζών. Κλοπές εκρηκτικών, κλοπή εις βάρος καταστήματος πολυτελείας. Απόπειρες εναντίον Στρατοπέδων Καραμπινιέρων και Αστυνομίας, διαρρήξεις σε έδρες κομμάτων.

Διαρρήξεις και κλοπές πολυκαταστημάτων, απόπειρες κατά αντιπροσωπειών αυτοκινήτων, διαρρήξεις σε μεσιτικά γραφεία, στο Συνδικάτο Βιομηχανίας. Απόπειρες κατά αυτοκινήτων αστυφυλάκων και Τμημάτων, απόπειρες εις βάρος κρατικών στόχων, Εταιρειών ακινήτων, Κέντρο Τηλεπικοινωνιών Δημόσιας Ασφάλειας. Αδικήματα παροχής βοήθειας και συνδρομής στους ανήκοντας στην ένοπλη συμμορία. Απόπειρα πρόκλησης δραπέτευσης κλπ. Συνολικά 32 επιθέσεις.
Και τώρα ; Ξανά προφυλακίσεις γαμώτο;
Οι δικηγόροι την πέφτουν στις δικογραφίες και οι φίλοι μου του θεατρικού στις διαμαρτυρίες :
‘αφήστε τον φίλο και συνεργάτη κοντά μας, μέχρι την δίκη, τον χρειαζόμαστε, τον θέλουμε κοντά μας, γνωρίζουμε τον άνθρωπο και το ποιόν του, τον αγαπάμε.’

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, δεν τους ξέχασα ποτέ. Κι ας τους βλέπω πλέον ‘στη χάση και στη φέξη’.
[Μεγάλωσα, με ταλαιπώρησε η υγεία μου ,κλείστηκα για να αντέξω, συνήθισα, τώρα μ’ αρέσει η μοναχικότητα].
Οι δικηγόροι μου στηρίζονται νομικά , ο κ. Παναγιωτόπουλος κυρίως, στην Καβάλα και ο κ. Γιαλιτάκης στην Ξάνθη.Τους ευχαριστώ δημοσίως :
‘Μα αφού αποδείξαμε πως ο Σαβέριο είναι μυθομανής, οι άλλοι δύο παραδέχονται πως είναι τοξοκομανείς, ο ένας μάλιστα χρόνιος. Είναι εύκολος στόχος ο Μιχάλης, μακριά, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, τα ρίχνουν όλα επάνω του. Αφήστε τον άνθρωπο στις ασχολίες του. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να το σκάσει, εδώ είν’ η ζωή του, να φύγει να πάει που ;
Τα καταφέρνουν, λιγάκι Πύρρειος η νίκη : 500000 χιλιάρικα εγγύηση, πολλά λεφτά για εκείνα τα χρόνια. Απαγόρευση εξόδου απ’ τον νομό Καβάλας. Δίνω και το παρών μια φορά τον μήνα στην Εισαγγελία, εκεί στο κτίριο που αργότερα φτιάχτηκε το ‘Μετά της Δέκα’. Υπήρχε και Ξενοδοχείο εκεί τα προηγούμενα χρόνια, για όποιον θυμάται την παλιά Καβάλα.

Πέφτουμε με τα μούτρα στη μελέτη, με τον κ.Γιάννη, της δικογραφίας, να την ξεψαχνίσουμε, να βρει τα αδύνατα σημεία. Υπάρχουν κι εδώ πολλά!
Θα σας παραθέσω λοιπόν, σε γενικές γραμμές ,τις καταθέσεις αυτών των παιδιών.

Voodoo chile, Stevie ray Vaughan.

Θα ανοίξω την συνηθισμένη μου παρένθεση :
Κάποιος που έμαθε πως έχω πέσει με τα μούτρα στο γράψιμο με ρώτησε γιατί το κάνω. Γιατί ν’ ανοίξω παλιές πληγές, να τις ξύσω ;
Δεν του απάντησα.
Σίγουρα γράφω από ματαιοδοξία.
Κάνω και κατάθεση ψυχής μαζί.
Κυρίως όμως,δίνω φωνή, μέσω των μη ‘μετανιωμένων’ σε όλους αυτούς που έχει φιμώσει η κατεστημένη προπαγάνδα.
Κάποια πράγματα απαγορεύεται αυστηρά να τα αναφέρεις,
είναι σαν οι’διαφορετικοί’ να μην υπάρχουν, να μην υπήρξαν.
Ξορκίζοντας ‘το διαφορετικό’ δεν το εξαφανίζεις, είναι εκεί και περιμένει.

Του ξαναδίνω την φωνή του.
Εμφανίζονται ‘οι αόρατοι’.
Ξαναδίνω τον λόγο σ’ ένα κίνημα που παρ’ ολίγο ν’ αλλάξει τον ρου στην ιστορία μιας χώρας εδώ κοντά, ανοίγοντας τους ‘ασκούς του Αιόλου’ που θα επέτρεπαν σε αυτές τις αλλαγές να σαρώσουν ίσως τον ευρύτερο Ευρωπαϊκό Νότο.
Την ιστορία την γράφουν οι νικητές, εμείς ξαναγράφουμε το κομμάτι που επιμελώς αυτοί έκρυψαν, έσβησαν, ως μη γενόμενο.
Το μόνο σίγουρο είναι πως πολύ πιθανά ότι συμβαίνει σήμερα κι έχει αναστατώσει την ‘Ευρωπαϊκή οικογένεια’ να είχε αποφευχθεί.

DSC02228Γράφω ,για να μάθουμε από τα λάθη μας.
Θα δούμε σε αυτήν την τριλογία πώς έζησε ένας λαός, δύο λαοί, ,ένα μεγάλο κομμάτι τους. Τι ένιωσε, πώς το βίωσε, πώς το πάλεψε.
Θα δούμε την καθημερινότητα αυτής της γενιάς. Τι σκέφτονταν, πώς σκέφτονταν. Τι αγάπησε, πώς αγαπούσε. Τι τραγούδησε, τι ποιήματα έγραψε.
Θα δούμε μαζί το στίγμα που άφησε ,τέλος πάντων.Αυτό που το κατεστημένο προσπάθησε να εξαφανίσει.
Μίλησε και ο Μπαλεστρίνι για τους αόρατους, αυτό κάνω κι εγώ.
Ένα αφιέρωμα στους αγωνιστές, σε κάθε γωνιά του κόσμου. Για όλους αυτούς που δεν φοβήθηκαν ν’ αφιερώσουν τη ζωή τους στον αγώνα για την κοινωνική χειραφέτηση. Νεκροί, κυνηγημένοι,φυλακισμένοι, κρυμμένοι.

Σε όσους άντεξαν, και όχι μόνο!
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Δεν έχουμε τις ίδιες αντοχές.
Η συγχώρεση απελευθερώνει
όπως κι η συγνώμη.
Μακάρι να την ζητήσουν, να την ζήτησαν ή να την ζητούν οι επί Γης Εφιάλτες.

We shall overcome, Joan Baez.

http://blackout.yfanet.net/pdf/nani.pdf

αυτονομία

Χαλίλ Γκιμπράν για την Αγάπη από την ποιητική συλλογή «Ο κήπος του προφήτη»
…τότε η Αλμήτρα είπε:
Μίλησε μας για την Αγάπη.
Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντίκρυσε το λαό,
κι απλώθηκε βαθιά ησυχία.
Και με φωνή μεγάλη είπε:
Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησε την,
μ’ όλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα.
Κι όταν τα φτερά της σ’ αγκαλιάσουν
παραδώσου, μ’ όλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο
ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.
Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ’ όλο που η φωνή της
μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρα σου
σαν τον βοριά που ερημώνει τον κήπο.
Γιατί, όπως η Αγάπη σε στεφανώνει, έτσι θα σε σταυρώσει.
Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.
Κι όπως ανεβαίνει ως την κορυφή σου και χαϊδεύει
τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,
έτσι ανεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει
την προσκόλλησή τους στο χώμα.
Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.
Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει. Σε κοσκινίζει
για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.
Σε αλέθει για να σε λευκάνει.
Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.
Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της
για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού
το άγιο δείπνο.Όλα αυτά θα σου κάνει η Αγάπη
για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου
και με τη γνώση αυτή να γίνεις
κομμάτι της καρδιάς της ζωής.Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο
την ησυχία της Αγάπης και την ευχαρίστηση
της Αγάπης,
τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα
να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις
έξω απο το αλώνι της Αγάπης.
Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο
όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου,
και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δακρυά σου.Η Αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της
και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της.
Η Αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται
γιατί η Αγάπη αρκείται στην Αγάπη.

Όταν αγαπάς, δε θα ‘πρεπε να λες: « Ο Θεός είναι
στην καρδιά μου» αλλά μάλλον « εγώ βρίσκομαι
στην καρδιά του Θεού.»

Και μην πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις
την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη,
αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία…

συνεχίζεται

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s