ένοπλη πάλη, lotta armata · βασανιστήρια, tortura · διεθνισμός, internazionalismo

Αλγέρι, λιμάνι των επαναστάσεων [3] μέρος 3ο

autor dementio memoriae

ο ήρωας των τριών πατρίδων και ο Κυβερνήτης του Pernambuco

σαν διευθύντρια εξορίας εναλλακτική στο Αλγέρι διακρίνονταν ιδανικά η Γαλλία, για ιστορικές αιτίες που πηγαίνουν πίσω στο χρόνο και έχουν σχέση με την εξορία του αυτοκράτορα Dom Pedro II στα 1889 στο Παρίσι, και για την παρουσία προσωπικοτήτων όπως ο συγγραφέας Jorge Amado και ο αρχιτέκτονας Oscar Niemeyer. ανάμεσα στους 40 banidos που αποβιβάστηκαν στο Αλγέρι, ξεχώριζε κυρίως η φιγούρα του Apôlonio de Carvalho, που ήταν επίσης ο φυσικός και επίσημος εκπρόσωπος της ομάδας, η πολιτική βιογραφία του οποίου έπαιξε ρόλο στο άνοιγμα της νέας μετανάστευσης προς την Γαλλία.
γεννημένος το 1912, είναι νεαρός αξιωματικός του βραζιλιάνικου στρατού όταν, στα 1935, προσχωρεί στην Aliança Nacional Libertadora (ANL), Συμμαχία Εθνική Απελευθέρωσης, ένα είδος λαϊκού μετώπου, και στα 1936 συλλαμβάνεται. τον διώχνουν από τον στρατό, και όταν, το 1937, ελευθερώνεται, προσχωρεί στο κομουνιστικό κόμμα, Partito Comunista Brasiliano (PCB). με άλλους 20 βραζιλιάνους ξεκινά για τον ισπανικό εμφύλιο Πόλεμο, αμέσως στρατολογημένος στον δημοκρατικό στρατό με τον οποίο μάχεται μέχρι το τέλος του πολέμου. με την ήττα των δημοκρατικών κλείνεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γαλλία, από όπου θα αποδράσει ύστερα από 18 μήνες, και στα 1940, παίρνει μέρος στην Αντίσταση. η πολιτική του κατάρτιση και η στρατιωτική του εμπειρία τον φέρνουν γρήγορα στην ηγεσία, και οργανώνει δράσεις όπως η επίθεση στη φυλακή της Nîmes το 1944, για να ελευθερώσει 23 φυλακισμένους αντάρτες. στη διάρκεια της Αντίστασης γνωρίζει την Renée Laugery, μια κομουνίστρια μαχητή που παντρεύεται το 1943. το 1945, είναι υπολοχαγός παρασημοφορημένος με την Λεγεώνα της τιμής, Legione d’onore,τον πολεμικό Σταυρό και το μετάλλιο της Αντίστασης, και τον επόμενο χρόνο επιστρέφει στην Βραζιλία με τη γυναίκα του και το πρώτο τους παιδί. λίγο μετά όμως από την γέννηση του δεύτερου παιδιού τους ο κομουνιστικός ακτιβισμός είναι εκ νέου απαγορευμένος, έτσι η οικογένεια ζει στην παρανομία μέχρι το 1953, όταν ο Apôlonio φεύγει φεύγει για εκ νέου κατάρτιση στη Μόσχα. το 1957 επιστρέφει στην Βραζιλία, είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του PCB, με το οποίο θα έρθει σε ρήξη το 1967, όντας παράνομος εξ αιτίας του στρατιωτικού πραξικοπήματος, για να στήσει μαζί με άλλους το επαναστατικό κομουνιστικό κόμμα, Partido Comunista Brasileiro Revolucionario (PCBR).

από το Αλγέρι ζητά θεώρηση για να εισέλθει στην Γαλλία, δεδομένου όμως του πολιτικού του παρελθόντος, η Υπηρεσία αντικατασκοπίας, il Service de Documentation Extérieure et de Contre-Espionnage (SDECE) θεωρεί πως πρέπει να εμποδιστεί η πρόσβαση σε έναν ‘κομουνιστή τρομοκράτη’, και το Υπουργείο Εσωτερικών αντιτίθεται. . ο De Carvalho είναι δημόσια ενεργός, πηγαίνει για παράδειγμα στη Γενεύη καλεσμένος της Lega Svizzera dei Diritti dell’Uomo (LSDH), της Ελβετικής Λίγκας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, κι εκεί οι μαχητικές δηλώσεις του χαρακτηρίζονται μη αποδεκτές : η Ομοσπονδιακή Επιτροπή διατάζει την απέλαση του, μαζί με άλλους δυο βραζιλιάνους, παρά τις διαμαρτυρίες της LSDH, κομμάτων και ενώσεων, η κυβέρνηση υποστηρίζει αδέξια πως οι τρις άδειες εισόδου είχαν επιδοθεί ‘εσφαλμένα’ (Journal de Genève 9.11.1970). από την Γαλλία η Association Nationale des Anciens Combattants et de la Résistence (ANACR), ο Σύνδεσμος Αντιστασιακών, προσκαλεί τον Apôlonio de Carvalho από την Αλγερία, θα πρέπει όμως να περιμένει επί μακρόν.
εν τω μεταξύ ο γιός του René Luis ελευθερώνεται μαζί με άλλους 69 κρατούμενους σε ανταλλαγή με τον ελβετό πρέσβη Enrico Bucher, και ‘banido’ προς την Χιλή, ενώ ο άλλος γιός, Raul, θα αποφυλακιστεί την επόμενη χρονιά. η οικογένεια θα ξαναενωθεί το 1973 στην Γαλλία, της οποίας οι Αρχές υποχρεώθηκαν να αναγνωρίσουν πως η σύζυγος και ένα από τα παιδιά του Apôlonio είναι γάλλοι πολίτες.

το δίκτυο επαφών που αυτή η φιγούρα ήρωα τριών πατρίδων, όπως τον καθόρισε ο George Amado, ανοίγει, αποδείχτηκε καθοριστικό για την ανάπτυξη της δουλειάς αντιπληροφόρησης και καταδίκης στο εξωτερικό της βραζιλιάνικης κατάστασης.
ο Apôlonio θα ξαναμπεί στη Βραζιλία μετά την αμνηστία, και θα υποστηρίζει μέχρι το θάνατο, στα 2005, τους αγώνες του Κινήματος των εργατών δίχως γη, Movimento dei lavoratori senza terra (MST). ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κόμματος των Εργατών, Partido dos Trabalhadores (PT, του οποίου είχε την κάρτα n. 1) και επίσης πρόσφατα τιμήθηκε από τον Πρόεδρο Lula da Silva.
(στην φωτογραφία, ο Apôlonio de Carvalho με τον μουσάτο Lula ).tv_02μια άλλο τόσο θρυλική φιγούρα που ξεχωρίζει στην αλγερινή εξορία, εκείνη του Miguel Arraes που, τη στιγμή της πρώτης Θεσμικής Πράξης του στρατιωτικού πραξικοπήματος, το 1964, ήταν Κυβερνήτης που είχε εκλεγεί στο Κράτος του Pernambuco, με ένα συνασπισμό προοδευτικό. συνελλήφθη, διότι αρνήθηκε να υποβληθεί, και όταν κέρδισε την αποφυλάκιση με όρους (habeas corpus) κατέφυγε στην αλγερινή πρεσβεία. αποβιβάζεται πρώτος στο Αλγέρι, όπου παραμένει για 14 χρόνια, φιλοξενούμενος της κυβέρνησης που του διαθέτει κατοικία και διαβατήριο διπλωματικό που του επιτρέπει να ταξιδεύει. ξεκινά και διατηρεί σχέσεις με αρκετά κινήματα απελευθέρωσης και τους ηγέτες τους, από τον Amilcar Cabral της Guinea Bissau και τον Yasser Arafat.
μέσα στον παλμό αυτής της πρυτανείας βραζιλιάνων εξόριστων γεννιέται και αναπτύσσεται το μέτωπο, Frente Brasileira de Informaçao, του οποίου το ατυχές ακρωνύμιο FBI προκαλούσε ακόμα και χρόνια αργότερα το χαμόγελο της Vera Magalhaes.
δημιουργήθηκε για να ‘σπάσει τη σιωπή με την οποία η λογοκρισία του τύπου και τα συμφέροντα των μεγάλων διεθνών επιχειρήσεων περιβάλλουν τις αληθινές συνθήκες ζωής που επιβλήθηκαν στον βραζιλιάνικο λαό από μια αιματηρή στρατιωτική δικτατορία’. το FBI δημοσίευσε το δικό του Δελτίο, Bollettino, εκτός από την Αλγερία, στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στη Χιλή και στην Ιταλία, που κατευθύνονταν από τον Pietro Pietrucci.

ο Miguel Arraes θα μπει ξανά στην Βραζιλία ,στις 15 σεπτεμβρίου του 1979, κυριολεκτικά ανάμεσα στις αγκαλιές του λαού, δύο χιλιάδες βρίσκονται να τον υποδεχτούν στο αεροδρόμιο Galeao, και οι επόμενες μετακινήσεις του προκαλούν διαδηλώσεις στις οποίες παίρνουν μέρος από 50 μέχρι 100 χιλιάδες άτομα [ οι πληροφορίες αναφέρονται στα πλαίσια της διατριβής της Heloisa Amélia Greco, Dimensoes fundacionais da luta pela amnistia, Belo Horizonte 2003).
ανάμεσα στις διάφορες μαρτυρίες του – καθώς και τα έγγραφα του αρχείου του εν μέρει δημοσιευμένα μετά τον χαμό του το 2005- παρουσιάζονται αναμνήσεις στις οποίες θα επανέλθουμε.

εδώ θα πούμε για εκείνο το μοναδικό, ένα επεισόδιο κυριολεκτικά κινηματογραφικό, που μας θυμίζει ένας φίλος του, στο Αλγέρι, το 1965. η καθαίρεση του Ben Bella από μέρους του Houari Boumedienne είχε πραγματοποιηθεί, διηγείται ο Arraes, έχοντας επωθεληθεί από τα γυρίσματα της ταινίας του Gillo Pontecorvo ‘La battaglia d’Algeri’, η μάχη στο Αλγέρι. τα τεθωρακισμένα που τριγύριζαν στη πόλη μπροστά από το Κυβερνείο ήταν για την ταινία, χρησιμοποιήθηκαν όμως σαν απειλή και επίδειξη δύναμης που έφερε στην απόλυση του ηγέτη.
το ανέκδοτο είναι σίγουρα πολύ ενδεικτικό, δεν έχει όμως πραγματική αναγνώριση. μοιάζει πως δίνει για αληθινή τη φωνή που κυκλοφορεί σαν ‘σπασμένο τηλέφωνο’, ‘radio trottoir’, που όπως κάθε τηλέφωνο δίχως σύνδεση, μπορεί να έχει τη δύναμη να ‘κατασκευάσει’ μια είδηση.
ή ίσως, γιατί όχι, η φωνή- το νέο δημιουργήθηκε και κυκλοφόρησε σκόπιμα.
Miguel-Arraes-Maio-2005(στη φωτογραφία, ο Miguel Arraes cond Abdelaziz Bouteflika, που με τον Boumedienne έδιωξε τον Ben Bella, και σήμερα είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s