ένοπλη πάλη, lotta armata · βασανιστήρια, tortura · διεθνισμός, internazionalismo

διαβατήριο 11333 μέρος 2ο

L'Amerikano - scuola di tortura 1

Passaporto 11333
autor dementio memoriae
Otto anni nella CIA

διαβατήριο 11333 μέρος 2ο
οκτώ χρόνια στην ΣΙΑ

ο κουβανός και οι τουπαμάρος

η απαγωγή του di Dan Mitrione πραγματοποιήθηκε στις il 31 luglio 1970, λίγο μετά την τελευταία συνάντηση που μας υπενθύμισε ο Hevia Cosculluela στο τέλος του κεφαλαίου. πιθανότατα λίγο μετά, μια και στο βιβλίο ο κουβανός πράκτορας αναφέρεται στον ‘υγρό ουρουγουανό χειμώνα’, που στο νότιο ημισφαίριο αντιστοιχεί στους καλοκαιρινούς μήνες του βορείου ημισφαιρίου.
δεν είναι αδύνατο, ο Manuel Hevia Cosculluela να υπέδειξε στους Tupamaros τη φιγούρα του Dan Mitrione , είναι όμως αρκετά απίθανο.
σίγουρο είναι πως το έκανε σε μια άλλη ευκαιρία, όταν επιβεβαίωσε στον Mauricio Rosencof, έναν από τους διοικητές tupas, πως ο φωτογράφος της αστυνομίας Nelson Bardesio ήταν ένας από τους διευθύνοντες των Squadroni della morte, ταγμάτων θανάτου (εκτός νόμου οργάνωση, της οποίας το πρόγραμμα συνοψίζονταν στο όνομα, που εκτός από πολίτες περιελάμβανε και κομμισάριους της αστυνομίας, κυβερνήτες του Ναυτικού και επίσης έναν καθηγητή δεύτερο υπουργό των εσωτερικών. ο Rosencof θυμίζει πως είχαν λάβει μια προσπάθεια επαφής από έναν κουβανό πράκτορα, δεν εμπιστεύονταν όμως, μπορούσε να είναι ‘σάπιο κρέας’, προσπάθεια διείσδυσης, και αρνήθηκαν. στην Κούβα όμως, όπου ο Manuel Hevia, έχοντας επιστρέψει από μακρά αποστολή, είχε παρκάρει ‘στο ψυγείο’, οι Tupamaros είχαν μια αντιπροσώπευση με την οποία δημιουργήθηκε η επαφή.

ήταν ο ίδιος ο Rosencof που, αφού συναντήθηκε στη Χιλή με τον Πρόεδρο Allende και αφού έγινε δεκτός στην Avana από τον Fidel Castro, μίλησε στο τέλος απ’ ευθείας με τον Manolo Hevia, που του είπε για τον Bardesio.
L'Amerikano scuola di tortura 2

επιστρέφοντας στο Montevideo, ανάκρινε τον Bardesio ο οποίος είχε συλληφθεί και μεταφερθεί από τους Tupamaros στη ‘Φυλακή του λαού’. ο Bardesio ήταν ένας σημαντικός άνθρωπος τουl William Cantrell για τον οποίο μιλά το βιβλίο του Hevia, και μεταξύ άλλων παραδέχτηκε πως οι Υπηρεσίες Πληροφοριών (DII) χρησίμευαν ως κάλυμμα για τα Τάγματα θανάτου (cfr CounterSpy, April – May 1979), όμως ελευθερώθηκε άνετος και καθαρός, μιας και ο στόχος της επιχείρησης ήταν η συλλογή πληροφοριών.

αυτά συμβαίνουν όμως το 1972, δυο χρόνια μετά τη σύλληψη και εκτέλεση του Mitrione.
πως το 1970 στους Tupamaros είχαν φτάσει ή όχι πληροφορίες, ακριβείς ή γενικότερες, από πλευράς του κουβανού, δεν ήταν καθοριστικό για να απαγχθεί ο αμερικανός πράκτορας.
για να το πούμε και αλλιώς, ο Americano δεν απήχθη, μεταφερθεί στη φυλακή του λαού κει εκτελεστεί σαν βασανιστής.
από τη μια, ο Dan Mitrione διηύθυνε την τοπική αποστολή της USAID, και ειδικά το πρόγραμμα του Γραφείου Δημόσιας Ασφάλειας, Office for Public Safety (OPS), αυτό ήταν γνωστό και τους έφτανε Raul Sendic, ανώτατος διοικητής των Tupamaros, σε συνέντευξη που του πήραν οι New York Times τον ιούνιο του 1987 θα πει πως την εποχή εκείνη η αστυνομία ενάντια στις ταραχές [αντιτρομοκρατική] που είχε δημιουργήσει ο Mitrione είχε σκοτώσει διαδηλωτές.

από την άλλη, η απαγωγή ήταν μέρος μιας εκστρατείας, που ονομάστηκε ‘τα γουρούνια’, «Los chanchos» (i porci), που εξελίχθηκε από τους Tupamaros, και στόχευε σε προσωπικότητες και διπλωματικούς [όπως σε πολλές άλλες χώρες στη διάρκεια του 1970, βλέπε Algeri porto delle rivoluzioni 4), όπως ο βραζιλιάνος πρόξενος Aloysio Dias Gomide και ο αμερικανός σύμβουλος Claude Fly, που κλείστηκαν στην ‘φυλακή του λαού’ μαζί με τον Mitrione.

L’Amerikano, ο Αμερικάνος

το ζήτημα των βασανιστηρίων δεν έδρασε λοιπόν αποφασιστικά για την επιχείρησε , βάρυνε όμως δραστικά στη συνέχεια, ιδιαίτερα μετά την προβολή του film του Costa-Gavras «L’Amerikano», του Κώστα Γαβρά – που γυρίστηκε στη Χιλή πριν το πραξικόπημα του Pinochet, που έφερε στη σκηνή την απαγωγή και τις δραστηριότητες του Dan Anthony Mitrione, που αντιπροσώπευε την προσωπικότητα του Philip Michael Santore, και ερμηνεύτηκε από τον Yves Montand.
L'Amerikano scuola di tortura 3

η σχολή βασανιστηρίων που παρουσιάστηκε στην ταινία (κάποια φωτογράμματα στις εικόνες) ορίζονταν , ασαφώς, στην Βραζιλία. δεν ήταν εκείνη για την οποία μίλησε ο Hevia Cosculluela; οι σκηνές παρουσιάστηκαν σε σχέση με την ανάκριση του Santore, ο οποίος όπως και ο Mitrione είχε προηγουνένως ενεργήσει στην Βραζιλία, και τον οποίον οι απαγωγείς ρωτοούσαν εάν γνώριζε για τα βασανιστήρια εκεί.
αυτό αντιστοιχεί σε μεγάλο βαθμό στα αληθινά βασανιστήρια του Dan Mitrione, που δόθηκαν στο κοινό από τους Tupamaros που δεν εγνώριζαν την ειδικότητα του σαν καθηγητή βασανιστηρίων, maestro di tortura, όπως αναδύεται από αυτή τη μετεγγραφή :

Dialogue Before Death, Διάλογοι πριν το θάνατο

ο Tupamaro που ανακρίνει μιλά για τον Sergio Fleury, τον πιο φημισμένο βραζιλιάνο βασανιστή (και δολοφόνο του Carlos Marighella), λέγοντας πως είχε έρθει μια φορά στην Punta del Este (στην Uruguay), όπου δεν κατάφεραν να τον τσιμπήσουν, και που ευχαρίστως θα τον έβγαζε από την μέση. μια κουβέντα που σίγουρα θα είχε ανεβάσει άλλους τόνους εάν ο ανακριτής είχε συνειδητοποιήσει πως ο Mitrione ήταν πράγματι εκπαιδευτής στα βασανιστήρια.
ξεδιπλώνοντας το σενάριο του film, ο Constatin Costa-Gavras και ο Franco Solinas βασίστηκαν στο υλικό που τους παρείχαν οι ίδιοι οι tupas, και είχαν ειδικότερα πρόσβαση σε μυστική σχέση που είχε στηθεί από τον Miguel Angel Benitez, έναν vice-commissario di polizia, υποδιευθυντή της αστυνομίας που ήταν επίσης στρατευμένος στους MLN-Tupamaros.

η Αναφορά Benitez αποκάλυπτε την ευθύνη του Mitrione στην αύξηση των αστυνομικών βασανιστηρίων; «κανείς δεν τον είδε ποτέ να βασανίζει προσωπικά έναν αιχμάλωτο, όμως διηύθυνε κάποιες ανακρίσεις.» οι αστυνομικοί των υπηρεσιών πληροφοριών διηγούνταν στο γενικό επιτελείο ένα επεισόδιο που τον χαρακτήριζε. μια μέρα είδαν να καταφτάνει ένας από τους ηγέτες των συνδικάτων των τραπεζικών, που τον είχαν συλλάβει στη διάρκεια απεργίας. αυτός παρατηρούσε σιωπηλός την αλαζονική συμπεριφορά που επιδείκνυε μπροστά στους ‘κοινούς ανθρώπους του τμήματος’ και υπέδειξε την μέθοδο που οι πράκτορες έπρεπε να εφαρμόσουν για να τον κάνουν να χάσει την ψυχραιμία του και να τον κάμψουν. έπρεπε να τον γδύσουν και να τον υποχρεωσουν να σταθεί όρθιος απέναντι σε έναν τοίχο. στη συνέχεια ένας νεαρός αστυνομικός θα στήνονταν από πίσω του να τον κοροϊδεύει και να τον ξεφτιλίζει. στη συνέχεια θα τον έκλειναν σε κελί δίχως φαγητό και νερό. μετά τρείς μέρες θα του έδιναν ένα δοχείο με νερό ανακατεμένο με ούρα….
L'Amerikano scuola di tortura 4
L'Amerikano scuola di tortura 5

οι δηλώσεις του προκάλεσαν αμηχανία στην κυβέρνηση της Ουρουγουάης, που προετοιμάζονταν να τιμήσει με τις μεγαλύτερες διακρίσεις τη μνήμη του θύματος της’εγκληματικής πράξης που κόστισε τη ζωή σε έναν πολίτη μιας χώρας παραδοσιακά φιλικής’. τυπώθηκε μάλιστα και ένα γραμματόσημο , και τοποθετήθηκε επιτύμβια στήλη στο Δημαρχείο του Richmond, Indiana, πόλη του Mitrione. εκεί, σε υποστήριξη της οικογένειας του, που αριθμούσε εννέα παιδιά, πήγαν οι Frank Sinatra και Jerry Lewis για να πάρουν μέρος σε συναυλία.

η εικόνα ενός ‘σιωπηλού ήρωα’, στα λόγια του Pacheco Areco, Προέδρου της Κυβέρνησης’, ενός ‘ανθρώπου αφιερωμένου στην ειρηνική πρόοδο ενός διατεταγμένου κόσμου’ σε εκείνα του εκπροσώπου του Nixon, είναι ασυμβίβαστη με εκείνη ενός βασανιστή.
στη κατασκευή μιας δημόσιας μνήμης ο ρόλος του θύματος μπορεί να έχει, όπως σε αυτή την περίπτωση, μια καθοριστική λειτουργία.
το ‘θύμα’ παραπέμπει αναγκαστικά στον ‘δήμιο’, είναι ένα ζευγάρι αντιθέτων, δεν μπορούμε να εγκρίνουμε κάποιον και στους δυο ρόλους μαζί. είναι η έγκριση των ρόλων από μέρους του πλατύ κοινού που μπορεί να βαρύνει στην δημιουργία δημόσιας μνήμης.
στη δημόσια συζήτηση για την περίπτωση Mitrione τέθηκε σε κρίση η κατάσταση θύματος του αμερικανού κατασκόπου. το status του βασανιστή αντιστοιχεί σχεδόν εξ ορισμού στο ρόλο του δημίου, και από ηθικής πλευράς είναι σε θέση να νικήσει το status του ήρωα που θάβεται σε επίσημη κηδεία.

ήδη δίχως την έννοια του βασανιστή, ο Mitrione αναφέρονταν από όλους σαν πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών USA, ήτοι σε έναν ρόλο που ο mainstream τύπος της ευρώπης θεωρούσε τουλάχιστον ανάρμοστο, απέφευγε όμως να μιλήσει φοβούμενος να δικαιολογήσει την απαγωγή και την θανάτωση. παρουσιάζονταν κριτικός προς τους Tupamaros υποστηρίζοντας πως με εκείνη την πράξη είχαν χάσει την αύρα του Robin Hood, μια κριτική που διέσχιζε και αυτή την αριστερά. για την Unità, το όργανο του Partito Comunista Italiano, ιταλικού κομουνιστικού κόμματος, ο χαρακτηρισμός του πράκτορα ήταν αρκετός για να δώσει τον τίτλο στην πρώτη σελίδα, αμέσς μόλις δόθηκε το νέο (11.8.1970) «Giustiziato l’agente della CIA prigioniero dei Tupamaros», ‘εκτελέστηκε ο πράκτορας της ΣΙΑ αιχμάλωτος των Τουπαμάρος.’
frank sinatra mitrione family

por lo común cuando cae un verdugo
un doctor en crueldad, un mitrione cualquiera
los canallas zalameros recuerdan
que deja tres cuatro verduguitos en ciernes

Mario Benedetti, ‘Zelmar’

συχνά όταν πέφτει ένας δήμιος
ένας δόκτωρας σε σκληρότητα ένας οποιοσδήποτε mitrione
τα καθάρματα θυμίζουν σαν ρουφιάνοι
πως αφήσει στο χορτάρι δυο τρία δημιάκια

αυτό έγραφε ο ουρουγουανός ποιητής Mario Benedetti στην εξορία το 1976; πρόκειται για μια στροφή που εδώ αυθαίρετα πήραμε από τις πολλές του ‘Zelmar’, δίνει όμως ανάγλυφα την ατμόσφαιρα της μάχης για τις μνήμες.

συμβολικά πολύ ξεκάθαρο, στη δημόσια θεσμική μνήμη, η αλλαγή ονόματος ενός δρόμου στο Belo Horizonte, πρωτεύουσα της Minas Gerais, όπου ο Mitrione είχε εργαστεί, πάντα σαν ‘σύμβουλος’ της αστυνομίας, ανάμεσα στο 1960 και το 1967. το 1983, μετά το τέλος της αστικής-στρατιωτικής βραζιλιάνικης δικτατορίας και την αμνηστία, η οδός που του είχε αφιερωθεί το 1971 μετονομάστηκε σε Rua José Carlos Mata Machado: ένας νεαρός κομουνιστής, στρατευμένος στην Ação Popular Marxista-Leninista (APML) που είχε βασανιστεί και σκοτωθεί δένα χρόνια πριν.
dan mitrione poststamp uruguay

οι ‘τρείς γραμμές υπεράσπισης’.

και τις μολονότι μυστικές δραστηριότητες, του Mitrione στην Uruguay, όπως νωρίτερα στη Βραζιλία και στην Repubblica Dominicana, η USAID (United States Agency for International Development), η Εταιρεία για τις Διεθνείς Εξελίξεις των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν ήταν μια απλή ‘κάλυψη’.
η εταιρεία για τη διεθνή ανάπτυξη διαχειρίζονταν το πρόγραμμα Δημόσιας Ασφάλειας του οποίου στόχος ήταν να προσφέρει βοήθεια και εκπαίδευση στις αστυνομίες των αναπτυσσόμενων χωρών, με σκοπό να καταφέρουν ναα πολεμήσουν αποτελεσματικά ‘την υπονόμευση και τον κομουνιστικό τρόμο’.

το πρόγραμμα δέχτηκε το 1962 μια αποφασιστική ώθηση από τον πρόεδρο John F. Kennedy, που δημιούργησε και χρηματοδότησε έναν οργανισμό ημι-αυτόνομο, l’Office of Public Safety (OPS), το Γραφείο Δημόσιας Ασφάλειας. και ήταν ο αδελφός του, ο τότε Γραμματέας Δικαιοσύνης Robert Kennedy, ο κυριότερος υποστηρικτής της μετατροπής των συμμάχων αστυνομιών στην πολιτική counter-insurgency, εκτάκτου ανάγκης, των ηνωμένων πολιτειών.
στους καιρούς του θανάτου του Dan Mitrione, οι αποστολές του προγράμματος δημόσιας ασφάλειας ήταν εγκατεστημένες σε 19 χώρες dell’America Latina, της Λατινικής Αμερικήςμε 58 μόνιμους κατοίκους.

για μια εξ αυτών των αποστολών μιλά ο Cosculluela στο Pasaporte 11333. στην Uruguay, οι στόχοι του προγράμματος περιελάμβαναν το δυνάμωμα των αστυνομικών δυνάμεων σε τομείς όπως οι επικοινωνίες, οι περιπολίες, η εκπαίδευση, ο έλεγχος αστικών ταραχών, και η πλήρης αναδιάρθρωση σε σχέση με την καταστολή των κοινωνικών και αντάρτικων κινημάτων, συγκεντρώνοντας της πληροφορίες γύρω από τα πρόσωπα, μεταφέροντας τις φυλακές υπό το Υπουργείο Εσωτερικών και εισάγοντας της φυλακές μέγιστης ασφάλειας.

οι μεγαλύτερες επενδύσεις πήγαιναν στη διεύθυνση πληροφοριών των μυστικών υπηρεσιών, και η σχολή του διευθύνοντα συμβούλου τους, Dan Mitrione, διδάσκουν την απόκτηση πληροφοριών, αποσπώντας την από ένα ζωντανό σώμα. το βασανιστήριο – όμως σύμφωνα με το εγχειρίδιο, όχι αιματηρή και κτηνώδη! – ήταν λοιπόν μέρος της »πρώτης γραμμής άμυνας».
τα προγράμματα βοήθειας στη δημόσια ασφάλεια είχαν το δικό τους ομόλογο και συμπλήρωμα σε εκείνα της στρατιωτικής βοήθειας, που πολιτικοποιούσαν τους στρατιωτικούς σπρώχνοντας τους στην επέμβαση και καταστολή των αστικών ταραχών.
για να σταθεροποιηθεί μια ‘δεύτερη γραμμή άμυνας’ είναι αναγκαία η ένωση της αστυνομίας και των ενόπλων δυνάμεων στη μάχη ενάντια στην εξέγερση, στόχος που υλοποιήθηκε στην Uruguay τον σεπτέμβρη του 1971.
1-457941ac28

στρατιωτικούς σπρώχνοντας τους στην επέμβαση και καταστολή των αστικών ταραχών.
για να σταθεροποιηθεί μια ‘δεύτερη γραμμή άμυνας’ είναι αναγκαία η ένωση της αστυνομίας και των ενόπλων δυνάμεων στη μάχη ενάντια στην εξέγερση, στόχος που υλοποιήθηκε στην Uruguay τον σεπτέμβρη του 1971.

η ‘τρίτη γραμμή άμυνας’ σύμφωνα με αυτό το αντιτρομοκρατικό δόγμα, έβλεπε την εξουσία που αναλάμβαναν οι στρατιωτικοί.
μια σε βάθος μελέτη της ιστορικού Clara Aldrighi, El programa de asistencia policial de la AID en Uruguay, μιλά με λεπτομέρειες για τα δέκα χρόνια 1965-1974 εκείνων των δραστηριοτήτων αντλώντας από πηγές που υπόκεινταν σε κρατικό μυστικό των αμερικανικών αρχείων.

Nixon boia, δήμιε Νίξον

οι έρευνες στα αρχεία της Clara Aldrighi έφεραν στο φως αρκετά έγγραφα, από το 2010 το National Security Archive δημοσίευε την ανταλλαγή μυστικών καλωδιαγραφημάτων του 1970 ανάμεσα στη κυβέρνηση USA και εκείνη της Uruguay, διαμέσου της πρεσβείας.
οι βορειοαμερικανοί ζητούσαν, για παράδειγμα, να παρασχεθεί αμνηστία σε όποιον είχε συνεργαστεί για να βρεθεί ο απαχθείς, ή για να μεγαλώσει το ποσό που θα προσφερθεί σε αυτούς που θα προσφέρουν πληροφορίες.
πλησιάζοντας η μέρα που λήγει η προθεσμία, το ultimatum, η διοίκηση του Richard Nixon, με τη φωνή του Κρατικού Γραμματέα William Rogers, διατύπωσαν σαφή αίτηση για εκτόξευση απειλής εκτέλεσης του Raul Sendic και άλλων διοικητών Tupamaros που κρατούνται εάν ο Dan Mitrione εκτελούνταν.

σε απάντηση ο πρεσβευτής Adair είπε πως είχε προωθήσει την αίτηση στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ουρουγουάης, το οποίο, υποστηρίζοντας πως ‘το είδος της κυβέρνησης του δεν επέτρεπε ένα τέτοιο είδος πράξεων’, δήλωνε αντιθέτως πως σε εκείνους τους κρατούμενους είχε σημειωθεί η απειλή του Τάγματος θανάτου, Escuadròn de le muerte, πως θα είχαν σκοτώσει τους συγγενείς τους εάν δεν απελευθέρωναν τον Mitrione.
τέλος πάντων το σύνθημα ‘δήμιε Νίξον’, που βροντούσε στις πλατείες όλου του κόσμου, για να είναι ένα στερεότυπο είχε ιστορική βάση.
mitrione eternal

ο Raúl Sendic τον οποίο ο Nixon ήθελε νεκρό είχε συλληφθεί τις μέρες της απαγωγής του Mitrione, και απέδρασε ένα χρόνο αργότερα, για να συλληφθεί ξανά το 1972.
από το 1973, με το πραξικόπημα, η πολιτική να συμπεριφέρονται τους κρατούμενους σαν ομήρους έγινε πραγματική, και ο Sendic, με τους άλλους διοικητές Tupamaros Eleuterio Fernández Huidobro, Mauricio Rosencof, Adolfo Wasen, Julio Marenales, Jorge Manera, Henry Engler, Jorge Zabalza και José Mujica, κλείστηκαν σε ‘άγνωστη τοποθεσία’, κάτω από πολύ σκληρό καθεστώς εξαίρεσης.
δεν δικάστηκαν ούτε καταδικάστηκαν, οι αντάρτες διοικητές έμειναν όμηροι μέχρι το 1984: θα είχαν εξολοθρευθεί εάν η εξωτερική οργάνωση είχε περάσει σε δράσεις.
για εκείνα τα τρομερά χρόνια, ο Rosencof έγραψε τις αναμνήσεις του, Las mémorias del calabozo, και με ευκαρία της μετάφρασης στα ιταλικά του ωραίου βιβλίου, μίλησε γι αυτό με την Geraldina Colotti (δες Le Monde Diplomatique 11.2009).

Wikileaks και tupas

όχι απαραίτητα χρειάστηκε να περιμένουμε 40 anni για να διαβάσουμε καλωδιογράμματα μυστικά.
για να επιταχυνθεί η μνήμη λειτούργησε το Wikileaks, με την κατοχή και τη δημοσίευση πριν ακόμη την επίσημη διορία, εκατομμυρίων μηνυμάτων. στην ποσότητα, προέκυψαν μερικά που αφορούσαν έναν από τους πρώην ομήρους της δικτατορίας.

ο Henry Engler Golovchenko, μετά την απελευθέρωση του το 1985 πήγε στην Ελβετία, όπου, ολοκληρώνοντας σπουδές ιατρικής, αφιερώθηκε με επιτυχία στην επιστημονική έρευνα, έχοντας καταστεί αυθεντία στην φροντίδα του Alzheimer, όπως και διευθυντής του κέντρου τομογραφίας εκπομπής ποζιτρονίων του Πανεπιστημίου της Uppsala, έτσι ώστε να προταθεί για το βραβείο Nobel.
διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Δημοκρατίας της πατρίδας του, του ανατέθηκε να κατασκευάσει ένα κλινικό κέντρο για να εφαρμόσει την τεχνική που εξέλιξε.

και εδώ παρεμβαίνουν αυτοί των Ηνωμένων Πολιτειών : στο σχέδιο συνεργάζεται μια αμερικανική πολυεθνική, η General Electric, και με ένα cablogramma τους πιάνει ανησυχία. η δουλειά είναι σημαντική, περιέχει ανταλλαγή τεχνολογίας με προϊόντα της χώρας κια θα μπορούσε να ανοίξει και για άλλες συμφωνίες του είδους, όμως η πρεσβεία δεν καταπίνει πως υπάρχει ένας κομουνιστής τρομοκράτης, κι ας είναι πρώην, ανάμεσα σ στους ουρουγουανούς εταίρους. ElCirculo 

ο Engler παρουσιάζεται σαν εκείνος που έδωσε την διαταγή για την εκτέλεση του Dan Mitrione, μια κατηγορία που ήρθε από τους στρατιωτικούς φασίστες, που τον υποδεικνύουν σαν στρατιωτικό υπεύθυνο της φάλαγγας 15. στην πραγματικότητα αυτός διοικούσε έναν πυρήνα πέντε μαχητών, όμως με το νέο της παρεμβολής των yankee αντιδρά αγανακτισμένος που ‘έχουν την απαίτηση να ξεχωρίσουν τους tupamaros σε καλούς και κακούς. και στην ταινία, εγώ είμαι ο κακός’.buoni e cattivi. E nel film, io sono il cattivo».
η κατασταλτική μνήμη φαίνεται πως είναι αυτή που διαρκεί περισσότερο.

μια τελευταία μικρή θεώρηση

τα γεγονότα με τα οποία ασχοληθήκαμε, όλη η διήγηση του Hevia Cosculluela και η περίπτωση Mitrione, εξελίχθηκαν σε μια χώρα όπου επικρατούσε ένα δημοκρατικό καθεστώς κοινοβουλευτικό.
η Uruguay, που την αποκαλούσαν ‘Ελβετία της Λατινικής Αμερικής’, είχε δείκτες υγιείας, αλφαβητισμού, κατοικίας και εργασίας τους πιο υψηλούς της ηπείρου και μια σταθερότητα παροιμιώδη. για τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιπροσώπευε κανένα σημαντικό ενδιαφέρον οικονομικό ή στρατιωτικό, ούτε υπήρχε κάποια παρουσία πολιτών της που χρειάζονταν να προστατεύσει.
η απόφαση να επενδύσει σε ένα πρόγραμμα βοήθειας προικισμένο με ένα υψηλό και κατά τα φαινόμενα δυσανάλογο αριθμό ‘συμβούλων’ και στο δόγμα ενάντια στο αντάρτικο που είδαμε, οφείλονταν, σύμφωνα με την Clara Aldrighi, στην ανάλυση που διεξήγαγαν οι ειδικοί σε θέματα Ουρουγουάης Υπουργείου Εξωτερικών και της ΣΙΑ, που προέβλεπε την εξέλιξη μιας δυνατής κρίσης.

και στο δημοκρατικό καθεστώς δρούσαν και οι Tupamaros -που σταμάτησαν τις επιχειρήσεις μετά το πραξικόπημα του 1973. το ουσιώδες σημείο μοιάζει να είναι ακριβώς αυτό : ένα επαναστατικό κίνημα που, αρνούμενο τη δυνατότητα να φτάσει στην εξουσία με ειρηνικό δρόμο και δηλώνοντας την ανάγκη ένοπλου αγώνα, εξέφραζε την αυθεντικότητα του αναπτύσσοντας τακτικές αντάρτικου στις πόλεις και ένα τρόπο δράσης στη δημοκρατία. οι επιτυχίες του, από τις δράσεις ‘mordi e fuggi’, hit and run, χτύπησε και σκάστο, μέχρι ‘τα δικαστήρια του λαού’ που δεν έστελναν όλους τους κατηγορούμενους στο θάνατο, άνοιγαν τις πόρτες στη χρήση της αντάρτικης μεθοδολογίας σε κοινωνίες με μεγάλες αστικές-μητροπολιτικές συγκεντρώσεις – στην πρωτεύουσα Montevideo ζούσε σχεδόν το μισό του πληθυσμού της χώρας – και η θεωρητική συνεισφορά που τους συνόδευε είχε σημαντική αντήχηση στην αριστερά του βόρειου κόσμου, ανάμεσα στους στρατευμένους των αμερικανικών και ευρωπαϊκών μητροπόλεων. επρόκειτο λοιπόν γα την καταστολή της ιδέας του αντάρτικου πόλεων στη γέννηση του.
cableL'Amerikano scuola di tortura 6L'Amerikano scuola di tortura 7

για την απελευθέρωση του Mitrione, οι MLN-T είχαν ζητήσει την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων, που ήταν 160. τους το αρνήθηκαν με την πρόφαση πως επρόκειτο κοινοί εγκληματίες που υποβάλλονταν στο κοινό δίκαιο. ο διαχωρισμός των εξουσιών το εμποδίζει, και θα σήμαινε να δοθεί πολιτική αναγνώριση στους τρομοκράτες.
όταν ακούγεται μια τέτοια επιχειρηματολογία τόσο υποκριτική, είναι καλό να μην τους πιστεύουμε, στην τελική.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “διαβατήριο 11333 μέρος 2ο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s