αυτονομία, autonomia

35 χρόνια από τον θάνατο των ANTONIETTA, LORENZO, ANGELO, ALBERTO

11 απριλίου 1979: τρεις αυτόνομοι σύντροφοι σκοτώνονται στην Thiene

Polvere da sparo
Gianni Sartori
17 μαίου 2014 alle 23:03
‘…δεν θέλουμε να συζητήσουμε για τον θάνατο τους μπροστά στον εχθρό…’
35 χρόνια από τον θάνατο των ANTONIETTA, LORENZO, ANGELO, ALBERTO

“…NON VOGLIAMO DISCUTERE DI FRONTE AL NEMICO LA LORO MORTE…”
A 35 ANNI DALLA MORTE DI ANTONIETTA, LORENZO, ANGELO, ALBERTO
(Gianni Sartori)*

στα χρόνια εβδομήντα του περασμένου αιώνα ο πολιτικός και κοινωνικός πρωταγωνιστικός ρόλος των υποτελών τάξεων γνώρισε μια δυνατή ριζοσπαστικοποίηση.
και στο Veneto, που θεωρούνταν ένα είδος “Vandea” λευκή και μισαλόδοξη, [περιοχή πολύ συντηρητική], που όμως συχνά και κατά περιόδους την διαπέρασαν εποχές αγώνων σημαντικών : από την »μαζική κλοπή της υπαίθρου», dal “furto campestre di massa” μέχρι την La Boje, από τις “Leghe bianche”, τις ‘λευκές λίγκες’ (που γενικά δρούσαν όπως και ‘οι κόκκινες’), στην Αντίσταση (βλέπε το σκληρό κυνηγητό και τις συλλήψεις του 1944: Malga Zonta, Asiago, il Grappa, il Cansiglio…).

δίχως να ξεχνάμε την εργατική εξέγερση της 19ης απριλίου 1968. και δεν λείπουν, από την Bassa padovana μέχρι το Alto Vicentino, ελευθεριακές συνιστώσες. στα εγκαίνια ενός εκ των πρώτων συνδικαλιστικών εδρών στην Schio πήρε μέρος και ο Pietro Gori (που έγραψε το πασίγνωστο Addio Lugano bella). μια παράδοση για την οποία έχουν μιλήσει προσωπικότητες όπως ο αναρχικός σύντροφος “Borela”, ένας Ardito del Popolo, ένας από τους ‘τολμηρούς του λαού’ που υποδέχτηκε τους φασίστες σε πορεία προς την Schio με πυροβολισμούς. για να μη μιλήσουμε για έναν εκ των ιδρυτών του a Pcd’I, Pietro Tresso (“Blasco”, κομουνιστή αντιφρονούντα, που σκοτώθηκε στην Γαλλία από πράκτορες της σταλινικής Ghepeù ) και τον Ferruccio Manea (τον “Tar”), ηρωικό διοικητή αντιστασιακό που μας θυμίζει ο Meneghello στους ‘Μικρούς δασκάλους’, “Piccoli maestri”.
7aprile_web

ανάμεσα στο τέλος των χρόνων του Εξήντα και τους πρώτους του Εβδομήντα στην Vicenza ήταν παρούσα μια αναρχική ομάδα, το MAV, εξαιρετικά ενεργή στην καταγγελία των τοπικών θεσμών. άλλες ομάδες στις Schio, Valdagno και Marano vicentino (αναρχικός εργατικός Κύκλος, Circolo operaio anarchico).
από αυτή την παράδοση τροφοδοτούνται οι αγώνες προλεταριακής αυτοάμυνας ενάντια στα καταστροφικά καπιταλιστικά σχέδια των χρόνων του εβδομήντα. σχέδια που μετέτρεψαν μεγάλο μέρος της γης του βένετο σε μια αποξενωμένη αστική περιοχή, το βορειοανατολικό μοντέλο του ‘διάχυτου εργοστασίου’, della “fabbrica diffusa”.

ενάντια στην ραγδαία παραγωγική αναδιάρθρωση (απολύσεις, μαύρη εργασία και επισφάλεια, εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης, περιβαλλοντική ρύπανση…) ξεπήδησαν κάποιες καινούργιες μορφές αυτοοργάνωσης όπως οι Κοινωνικές Ομάδες, οι Εργατικοί Συντονισμοί, η Εργατική Αντίθεση – Gruppi Sociali, i Coordinamenti Operai, l’Opposizione Operaia. οι μέθοδοι αγώνα που χρησιμοποιούσαν δεν ήταν πάντα “eleganti”, ‘κομψοί’, γνωρίζουμε όλοι όμως πως δεν πρόκειται για ένα ‘εορταστικό δείπνο’, “non è un pranzo di gala”.
η νέα Αντίσταση, nuova Resistenza, ήταν ιδιαίτερα δραστήρια κατά μήκος στους πρόποδες του Alto Vicentino σε περιοχές όπως Schio, Piovene, Thiene, Lugo, Chiuppano, Calvene, Bassano…

η 7η Απριλίου 1979 πέρασε στην Ιστορία ως η ημερομηνία σύλληψης κάποιων εκφραστών του χώρου της οργανωμένης Εργατικής Αυτονομίας, esponenti dell’area dell’Autonomia Operaia organizzata (Negri, Vesce, Ferrari Bravo…). στο vicentino η κινητοποίηση ήταν άμεση, για την 11η απριλίου προβλέπεται μια εθνική διαδήλωση στην Padova και το προηγούμενο βράδυ στην Schio οργανώνεται μια συνέλευση του κινήματος γεμάτη κόσμο. να σημειώσουμε πως στη συνέχεια οι διαδηλωτές διακινδυνεύουν να διωχθούν διότι η δημόσια συνέλευση θα χαρακτηρισθεί ως ‘συνάντηση της ομάδας περιφρούρησης’, “riunione del servizio d’ordine” στη διάρκεια της οποίας θα σχεδιάζονταν μελλοντικές επιθέσεις και απόπειρες. στις 11 Απριλίου η εθνική διαδήλωση λαμβάνει χώρα στο Palasport dell’Arcella (Padova) και παίρνουν μέρος γύρω στις έξι χιλιάδες άτομα. ταυτόχρονα όμως στην Thiene εκρήγνυται μια αυτοσχέδια βόμβα σκοτώνοντας τους τρεις νεαρούς που την ετοίμαζαν. επρόκειτο για τους Antonietta Berna, Angelo Dal Santo και Alberto Graziani, τρεις γνωστούς και δραστήριους αγωνιστές του Alto Vicentino.

αποκτώντας την ανεξαρτησία της από την οικογένεια, η Antonietta ζούσε από μαύρη εργασία κατ’ οίκον. ο Angelo Dal Santo, εργάτης, το 1978 είχε εισέλθει στην επιτροπή του εργοστασίου της RIMAR. χάρη στη δέσμευση και τους αγώνες του οι εργάτες αυτού του εργοστασίου metalmeccanica της Lugo είχαν κατακτήσει καλύτερες συνθήκες κανονισμών και μισθολογικές. είχε οργανώσει πικετοφορίες και περιπολίες ενάντια στην έκτακτη εργασία. πήρε μέρος στην κατάληψη άδειων, ανοίκιαστων κατοικιών και του “Spinnaker”. στην κηδεία του, εκτός από τις εκατοντάδες των συντρόφων, ήταν παρούσες όλες οι εργάτριες αυτού του εργοστασίου.
7aprile_16

ο Angelo Graziani, φοιτητής του πανεπιστημίου, είχε πάρει μέρος σε όλες τις κινητοποιήσεις του κινήματος : αγώνες για την κατοικία και ενάντια στην έκτακτη εργασία, οργάνωση των επισφαλών και ανέργων…

σε μια ανακοίνωση της 1ης μαίου 1979 τους τρεις αγωνιστές θυμούνται από το “Comitato per la liberazione dei compagni in carcere”, την επιτροπή για την απελευθέρωση των συντρόφων που βρίσκονται στην φυλακή :

“σαν κομουνιστικό κίνημα, πέρα από τις διαφορές που υπάρχουν στο εσωτερικό μας, υποστηρίζουμε την πολιτική προσωπικότητα αυτών των συντρόφων. η Maria Antonietta Berna, ο Angelo Dal Santo, ο Alberto Graziani υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι στην αγωνιστική τους παρουσία σε όλους τους αγώνες των προλετάριων της περιοχής. είναι νεκροί εκφράζοντας τον θυμό, το μίσος, τον ταξικό ανταγωνισμό ενάντια σε αυτό το Κράτος, ενάντια σε αυτή την κοινωνία που βασίζεται και οργανώνεται επάνω στην εκμετάλλευση του ανθρώπου στον άνθρωπο. καμία διαμάχη πολιτικής γραμμής και  διαφοροποιήσεις στον καθορισμό και στην ανάλυση και πρακτική μέσα στο κίνημα μπορούν να λερώσουν ή να αρνηθούν την συμμετοχή αυτών των συντρόφων σε ολόκληρο το επαναστατικό κίνημα, σε όλους τους κομουνιστές.

μπροστά στην πρωτοβουλία του ταξικού εχθρού, στις κατασταλτικές πρωτοβουλίες, στον σωματικό και ψυχολογικό τρόμο, στην τρομοκρατία της προπαγάνδας, στην στρέβλωση και την χειραγώγηση των γεγονότων, ολόκληρο το ταξικό κίνημα πρέπει να υποστηρίξει αυτούς τους συντρόφους που έπεσαν, για να μην ξεχαστούν, για να θυμόμαστε. δεν θέλουμε να κουβεντιάσουμε τον θάνατο τους μπροστά στον εχθρό, αυτός ζει αντικειμενικά και υποκειμενικά μέσα στο ταξικό κίνημα στην Ιταλία, στα ψηλά και στα χαμηλά του, στις δυσκολίες, στην ανάπτυξη που γίνεται με την ζωή και τον θάνατο χιλιάδων συντρόφων στη διάρκεια του δρόμου που είναι μακρύς και θα μας φέρει έξω από τους καπιταλιστικούς βαρβαρισμούς και την μιζέρια του υπαρκτού σοσιαλισμού, για τον κομουνισμό. σε αυτό τον δύσκολο δρόμο αυτοί οι τρεις σύντροφοι έχουν δώσει έτσι κι αλλιώς την συνεισφορά τους, την ζωή τους. γι αυτό, σήμερα περισσότερο από ποτέ, βρίσκονται όλοι μαζί μας ”.

το ίδιο βράδυ ξεκινούν οι πρώτες συλλήψεις. φυλακίζονται οι Chiara, σύζυγος του Angelo, η Lucia, σύντροφος του Alberto, ο Lorenzo, σύντροφος της Antonietta. σε διάστημα λίγων ωρών και οι Corrado και Tiziana που συγκατοικούσαν με τους Chiara και Angelo. ένα άλλο ένταλμα σύλληψης εκδίδεται για τον Donato, εκείνη την στιγμή δεν μπορεί να βρεθεί. εν τω μεταξύ πραγματοποιούνται δεκάδες έρευνες σε σπίτια και αρκετές προσαγωγές. ένα μεγάλο νούμερο μπλόκων στους δρόμους μεταμορφώνει την γύρω περιοχή της Thiene σε καθολική συνοικία του Belfast. όλοι εκείνοι που με κάποιο τρόπο είχαν σχέσεις με το Gruppo Sociale di Thiene, την Κοινωνική της Ομάδα, διακινδυνεύουν τώρα να κατηγορηθούν για συμμετοχή σε ένοπλη μπάντα. σε όλους τους συλληφθέντες απαγγέλλονται : η συμμετοχή σε ένωση ανατρεπτική που μετασχηματίστηκε σε ένοπλη ομάδα, η συμμετοχή στην κατασκευή του εκρηκτικού μηχανισμού και η κατοχή όπλων, η συμμετοχή σε όλα τα επεισόδια που έλαβαν χώρα στην autonomia

περιοχή τα προηγούμενα χρόνια. μέχρι την ηθική συναυτουργία στον θάνατο των τριών νεαρών της Thiene.

σε ένα ντοκουμέντο που παρουσίασε ένας από τους κατηγορούμενους στο Κακουργοδικείο, την Corte d’Assise (“Εκείνα τα χρόνια , εκείνες οι μέρες, εργατική αυτονομία και κοινωνικοί αγώνες -Quegli anni, quei giorni, autonomia operaia e lotte sociali nel Vicentino: 1976-1979”) αναφέρεται μεταξύ άλλων πως “το βράδυ της 11ης απριλίου οι Chiara, Lucia και Lorenzo μεταφέρθηκαν στο νεκροτομείο της Thiene και εκεί τους ανάγκασαν στην αναγνώριση των πληγωμένων και κατεστραμμένων σωμάτων ”. και προσθέτει πως “…η αναγνώριση έγινε με κριτήρια βρώμικα χρησιμοποιώντας την σαν μέτρο αποτρεπτικό για όλους τους συντρόφους”.

ο Lorenzo Bortoli υποβάλλεται σε απομόνωση ολοκληρωτική για περίπου ένα μήνα. μετά την απομόνωση τοποθετείται σε ένα κελί με άλλον κατηγορούμενο που ήδη είχε ξεκινήσει να συνεργάζεται με τους δικαστές, χωρίς να το γνωρίζει κανείς. θυμάται ένας φίλος του πως “θέλησαν να του σπάσουν τελείως κάθε δυνατότητα κοινωνικότητας, μιας βιώσιμης κατάστασης, αλληλεγγύης στο εσωτερικό της φυλακής, φτιάχνοντας γύρω του και επάνω του μια πραγματικότητα που μόνο διαμέσου της απόφασης να δώσει τέλος στην ζωή του θα μπορούσε να αρνηθεί”. την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας την έκανε στις 11 maggio με κατάποση Roipnol. η διεύθυνση της φυλακής θα ψάξει, μάταια, να το κάνει να περάσει σαν επεισόδιο χρήσης ναρκωτικών ουσιών. αρκετές κινήσεις και προτάσεις της Επιτροπής των Συγγενών, Comitato Familiari που εκφράζουν ανησυχίες για την ζωή του Lorenzo, θα υπογραφούν από επιτροπές εργοστασίων και συνοικιών. και τα συνδικάτα και κόμματα εμπλέκονται για να μπει τέλος στην φυλάκιση του νεαρού εξασφαλίζοντας του τη δυνατότητα να φτιάξει ξανά μια ψυχοσωματική ισορροπία. όμως ανάμεσα στην πρώτη και την δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας (22 μαίου) οι δικαστές εκδίδουν δεύτερο ένταλμα σύλληψης κατηγορώντας τον πως πήρε μέρος σε κάποιες ληστείες. στην πραγματικότητα εκείνες τις ημέρες ο Lorenzo βρίσκονταν στην δουλειά. στις 29 μαίου ο δικηγόρος Carnelutti, που τον υπερασπίζονταν, παρουσιάζει αίτηση με την οποία ζητά την ελευθερία για τους Lorenzo Bortoli και για την Chiara Dal Santo που μεταξύ άλλων περιμένει και παιδί. η αίτηση αποφυλάκισης αιτιολογείται από “σοβαρούς και ανησυχητικούς λόγους υγείας”. και επίσης, σχεδόν μια προειδοποίηση : “μια πιθανή και ανεπανόρθωτη βλάβη στην ψυχοσωματική ακεραιότητα των δυο νεαρών θα επιβάρυνε τη θέση τους στην δίκη ”.

όμως στις 31 μαίου η παράσταση απορρίπτεται και οι κατηγορίες επαναλαμβάνονται, όπως και η ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά της Antonietta Berna. στις 18 ιουνίου ο Lorenzo Bortoli μεταφέρεται με προορισμό το Τρέντο. κάνει στάση στη φυλακή της Verona και τοποθετείται σε κελί μόνος του. ο δικηγόρος Carnelluti καταθέτει παράσταση στη Vicenza (που την στέλνει απευθείας στον ανακριτή, G.I.) στον οποίο σημειώνει “την εύθραυστη κατάσταση της υγείας του Lorenzo Bortoli (που έχει μεταξύ άλλων στην πλάτη του δυο αυθεντικές απόπειρες αυτοκτονίας και προβοκάτσιες από έναν συγκατηγορούμενο του πολύ ύποπτο ) και ανησυχία για την άθλια ατμόσφαιρα της φυλακής που σίγουρα δεν είναι από τις καλύτερες. γιατί αυτή η επιλογή ; από ποιόν προέρχεται ;

συνιστά επίσης να “αξιολογηθεί με προσοχή η πρόθεση του πελάτη μου να παραμείνει μόνος σε κελί από την στιγμή που οι αρνητικές εμπειρίες του παρελθόντος νομιμοποιούν την υποψία πως κάθε συγκάτοικος στο κελί θα μπορούσε να είναι ένας προβοκάτορας”. όμως πλέον η μοίρα του Lorenzo είναι προδιαγεγραμμένη, αφαιρεί την ζωή του κρεμάμενος τη νύχτα ανάμεσα στις 19 και 20 ιουνίου. η τελευταία του επιθυμία, να τον θάψουν μαζί με την Antonietta θα πραγματοποιηθεί εν μέρει : οι δυο τάφοι είναι ξεχωριστοί αλλά όμως βρίσκονται πολύ κοντά.

Gianni Sartori

για μια σειρά από προσωπικούς λόγους αυτός που γράφει δεν πήρε μέρος προσωπικά στους αγώνες του δεύτερου μισού των χρόνων του εβδομήντα για τους οποίους μιλά αυτό το άρθρο. αντίθετα πίστευα πως είχα ολοκληρώσει την στράτευση μου, που ξεκίνησε μπροστά στην Ederle τον οκτώβρη του 1967, με τις διαδηλώσεις των σεπτέμβρη του 1975 στο ισπανικό προξενείο της Venezia για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στον τουφεκισμό δύο μαχητών της ΕΤΑ, και τριών μαχητών του ΦΡΑΠ, per protestare contro la fucilazione di due etarras e di tre militanti del FRAP. ΜΕ ΈΚΑΝΕ ΝΑ ΞΑΝΑΠΙΣΤΈΨΩ, ΤΟ 1981, ο θάνατος από απεργία πείνας του Bobby Sands και άλλων εννέα repubblicani του IRA και του INLA (ταυτόχρονα με εκείνη ενός πολιτικού κρατούμενου βάσκου των GRAPO).

οπότε μονάχα στα χρόνια ογδόντα γνώρισα κάποιους συντρόφους του Alto Vicentino που είχε υποστεί την καταστολή της 7ης απριλίου. η εντύπωση μου ήταν πως σε εκείνη την περιοχή pedemontana “la breve estate dell’Autonomia” , ‘το σύντομο καλοκαίρι της Αυτονομίας’ είχε χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα της Ιρλανδίας του Βορρά ΚΑΙ ΤΗς ΧΏΡΑς ΤΩΝ βΆΣΚΩΝ, avesse avuto caratteristiche simili a quelle dell’Irlanda del Nord e di Euskal Herria, αναπτύσσοντας την ιδέα μιας ‘κοινωνίας πολύ οριζόντιας’, “società molto orizzontale” (με αυτό τον τρόπο η Eva Forest μου μιλούσε εξηγώντας μου για τους αγώνες των βάσκων ).

Bibliografia minima: βιβλιογραφία ελάχιστη :

1)“Quegli anni, quei giorni – autonomia operaia e lotte sociali nel Vicentino: 1976-1979”
(είναι ένα κείμενο πλούσιο σε πληροφορίες ιστορικού χαρακτήρα, απαραίτητο για την κατανόηση του πλαισίου των τραγικών γεγονότων του 1979. φτιαγμένο από έναν κατηγορούμενο vicentino del processo “7 Aprile-Veneto”, της δίκης ‘7 Απριλίου-Βένετο’, ΦΩΤΟΤΥΠΗΜΈΝΟ ΑΠΌ ΤΟΝ ΊΔΙΟ, το είχε γράψει στο χέρι, ίσως διαθέσιμο σε κάποιο Κέντρο τεκμηρίωσης, Centro di documentazione ndr)
2)“E’ primavera. Intervista a Antonio Negri” di Claudio Calia, BeccoGiallo edizioni, 2008
(a fumetti)
3) “Gli autonomi. Le storie, le lotte, le teorie” (2 volumi) a cura di S. Bianchi e L. Caminiti, DeriveApprodi, 2007
4) και αν θέλετε να έχετε την άποψη της άλλης πλευράς : “Terrore Rosso – dall’autonomia al partito armato” Pietro Calogero, Carlo Fumian, Michele Sartori, editori Laterza, 2010.

Gianni Sartori
19 maggio 2014 alle 18:15
TRA REVISIONISMO SPICCIOLO E PERDITA DELLA MEMORIA, ανάμεσα στον λεπτό ρεβιζιονισμό και την απώλεια μνήμης
(Gianni Sartori)

όλο και πιο συχνά μας συμβαίνει να διαβάζουμε αναπαραστάσεις και ερμηνείες τεχνουργήματα, που θέλουν να χειραγωγήσουν [ τουλάχιστον επιφανειακές, σε πολλές περιπτώσεις απλά ψεύτικες ] γύρω από τα χρόνια 60-70-80. ….
εντάξει, χάσαμε, και την Ιστορία την γράφουν οι νικητές, τουλάχιστον όμως να είστε ευλογοφανείς.
ή μήπως το να μπερδέψετε, να αντιστρέψετε, να συκοφαντήσετε….είναι ακόμη απαραίτητο για να εξορκίσετε τον ‘μεγάλο φόβο’ των κυρίαρχων τάξεων έναντι μιας πιθανής επιστροφής των λαϊκών εξεγέρσεων ; το πρόβλημα είναι ότι λόγω της επιμονής σε κάποια ψέμματα αυτά καταντούν τρέχον συνάλλαγμα, κοινοτοπίες, συνήθεια, και τα βρίσκεις και εκεί που δεν το περιμένεις. κάποια παραδείγματα φύρδην μίγδην [ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος].

μιλώντας στην La Repubblica για την κηδεία του Pino Rauti η Alessandra Longo (γενικότερα έξυπνη παρατηρητής και προετοιμασμένη) καθορίζει τον ιδρυτή του Ordine Nuovo, της Νέας Τάξης, έναν εκφραστή του ‘φασισμού της αριστεράς’, αντικαπιταλιστή και αντιιμπεριαλιστή ”. παραληρηματική η κυρία. σε τι πράγμα ήταν ‘αντιιμπεριαλιστής’ αυτός ο θαυμαστής της OAS; αντιιμπεριαλιστές οι νεοφασίστες που στρατεύονταν στον στρατό της Νοτίου Αφρικής για να πολεμούν ενάντια στην αντίσταση υπέρ της ανεξαρτησίας της SWAPO στην Namibia; ή εκείνοι που στον Λίβανο συνεργάζονταν με την Φάλαγγα των Μαρωνιτών ;

“Antimperialista” και ο Concutelli που στην Angola έγινε υπαρχηγός του συνεργαζόμενου με τους εχθρούς της πατρίδας του Jonas Savimbi, ανθρώπου της CIA, αφού έδωσε τις υπηρεσίες του στις ομάδες θανάτου ενάντια στους βάσκους στην Ισπανία (μαζί με τους Rognoni, Delle Chiaie και Guerin Serac, όπως μας θύμισε ο δικαστής Salvini στην καταδικαστική απόφαση για την σφαγή στην piazza Fontana); και μετά, γιατί να δοθεί βάση, πάντα στην La Repubblica, στον μύθο μιας αντικαπιταλιστικής Νέας Τάξης  – Ordine Nuovo “anticapitalista”; ίσως για την συμμετοχή τους στις βόμβες της 12ης δεκεμβρίου 1969 στις τράπεζες; σας παρακαλώ! δεν είναι ακατανόητο να τον ονομάζουν “il Gramsci di destra” (!?!), τον Γκράμσι της δεξιάς ! ;. ίσως διότι ονόμασε την οργάνωση του “Ordine Nuovo” , ‘Νέα Τάξη’, όπως την εφημερίδα του σαρδο-τορινέζου κομουνιστή θύμα του φασισμού;

όμως ο Gramsci σκέφτονταν μια νέα μορφή οργάνωσης κοινωνικής που θα αναδύονταν από τα εργατικά συμβούλια (“soviettista”) ενώ για τον Rauti ήταν η ιταλική άποψη της γαλλικής Ordre Nouveau που είχε σαν έμπνευση την Ordine Nero των SS (με την έννοια της αδελφότητας, κλειστή ομάδα της πολεμικής κυρίαρχης αριστοκρατίας, όπως οι τεύτονες ιππότες). οι μοναδικές απόπειρες (ψεύτικες ωστόσο ) di “gramscismo di destra”, ‘αριστερού γκραμσισμού’ που εγώ γνωρίζω, είναι εκείνες του γάλλου De Benoist και εκείνου του Tarchi που ήταν ο συντάκτης της ‘Φωνής του Υπονόμου’, “Voce della Fogna” και εκ των προγραμματιστών των πεδίων Hobbit. Si parva licet, θα ήθελα να αναφερθώ σε μια συνέντευξη επίσης (που εμφανίστηκε στο περιοδικό της επισκοπής της Βιτσέντσα) στον Achille Serra από όπου προκύπτει πως η αρχή των ‘χρόνων του μολυβιού’, “anni di piombo” (όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον και που τον δανείστηκαν από την Γερμανία και αρχικά όριζε την διετία 1977-1978) θα πήγαινε πίσω ακόμη και στον νοέμβρη του 1969 και στον θάνατο του πράκτορα Annaruma “που σκοτώθηκε σε μια σύγκρουση ανάμεσα στην αστυνομία και τους αναρχικούς”.

χώρια που ο Annaruma, υποτίθεται, θα μπορούσε να έχει γίνει θύμα μιας σύγκρουσης ανάμεσα σε τζιπ που ασκούσαν τα περίφημα ζικ-ζακ, “caroselli” (όπως φαίνεται από ένα βίντεο που παρουσιάστηκε στη Γαλλία , που λογοκρίθηκε από την ιταλική Rai, μέθοδος που κόστισε την ζωή στα χρόνια εξήντα του Ardizzone και το 1975 του Giannino Zibecchi, για να αναφέρουμε δυο) παραμένει το γεγονός πως εκείνη την στιγμή μπροστά στο Lirico του Milano βρίσκονταν οι εργάτες της μεταλλουργίας, metalmeccanici, των τριών συνομοσπονδιακών συνδικάτων και μια ομάδα μαοϊκών (για να είμαστε ακριβείς). σίγουρα, το να ξεκινήσουμε τα ‘χρόνια του μολυβιού’ είκοσι μέρες πριν τη σφαγή του Κράτους στην πλατεία Fontana (και τουλάχιστον έξι ή επτά χρόνια από το πραγματικό ξεκίνημα που ιστορικά θα μπορούσε να τα χαρακτηρίσει με αυτό τον τρόπο ) επιτρέπει να annacquare il tutto, να νερώσουμε τα πάντα, να απλώσουμε ένα πέπλο επάνω στην στρατηγική της έντασης και στον ρόλο του εργατικού προσωπικού που υλοποίησαν οι φασίστες, να υψώσουμε μια κουρτίνα, ένα προπέτασμα καπνού αδιακρίτως επάνω στην »βία» και να κρύψουμε την ευθύνη δομών λιγότερο ή περισσότερο κρυφών για εκείνα που μάλλον θα έπρεπε να ονομαστούν “anni del tritolo di stato” , ‘χρόνια του κρατικού ΤΝΤ’, (vedi, oltre al 12 dicembre, le stragi di Brescia e dell’Italicus nel 1974), ΒΛΈΠΕ, ΕΚΤΌς ΑΠΌ ΤΗΝ 12Η ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ, ΤΙς ΣΦΑΓΈς ΣΤΗΝ ΜΠΡΈΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΡΑΊΝΟ ΙΤΆΛΙΚΟΥς ΣΤΗΝ ΜΠΟΛΌΝΙΑ.

ΠΑΡΑΜΈΝΕΙ ΒΈΒΑΙΟ ΠΩς ΕΚΕΊΝΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΌ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΌ ΜΟΛΎΒΙ είχε ήδη πραγματοποιήσει τα θύματα του ανάμεσα στους διαδηλωτές (Avola και Battipaglia, τέλη του 1968-αρχές του 1969) μέσα στο αυλάκι μιας παράδοσης καλά εδραιωμένης. θυμάμαι πως εκείνο τον καιρό προσωπικά διένειμα φυλλάδια που κατήγγειλαν την θανάτωση πάνω από εκατό διαδηλωτών από το τέλος του πολέμου μέχρι τα τέλη των χρόνων εξήντα. εάν δεν θυμάμαι λάθος, μέχρι και τα συνδικάτα ζητούσαν τον αφοπλισμό της αστυνομίας !

άλλο παράδειγμα ήπιου ‘ρεβιζιονισμού’ (αυτή τη φορά θεωρώ τελείως απληροφόρητο) εκεί που δεν θα το περίμενα ποτέ, στο αναρχικό περιοδικό» Rivista anarchica”. μιλώντας για την πρόσφατη αυτοβιογραφία του ιδρυτή της Εθνικής Πρωτοπορίας, Avanguardia Nazionale (όπου αυτός ο ιστορικός συνεργάτης των φασιστικών καθεστώτων στον μισό κόσμο προσπαθεί να ενδυθεί μια εικόνα επαναστάτη, “rivoluzionario tercerista”, σχεδόν ένας μοντονέρο) ο συγγραφέας της ανασκόπησης καταγγέλλει πως ο Stefano Delle Chiaie δεν ξεκαθάρισε καλά ποιες ήταν που δράσεις του τις περιόδους που πέρασε στην Ισπανία και στην Βολιβία.

ευτυχισμένη αφέλεια ! δεν άκουσαν ποτέ να γίνεται λόγος για την ουσιώδη παρουσία των ιταλών νεοφασιστών στις ομάδες θανάτου ενάντια στους βάσκους πρόσφυγες; και για το αυτόματο Ingram σε χρήση από την Πολιτοφυλακή, Guardia Civil (”που αφαιρέθηκε” από τον Delle Chiaie, στην εκδοχή του Concutelli) που στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για την δολοφονία του δικαστή Occorsio; ή για τις φωτογραφίες που αποθανατίζουν τον “caccola” μαζί με άλλους ιταλούς νεοφασίστες στην μάζωξη του Monte Jurra (Jurramendi in euskara) όπου δολοφονήθηκαν κάποια στελέχη της δημοκρατικής συνιστώσας των Καρλιστών; όσο για την Βολιβία, είναι γνωστό πως ο Delle Chiaie παρείχε τις αρμοδιότητες του στο πραξικοπηματικό καθεστώς των βασανιστών .

στο βιβλίο (με τίτλο ‘ο αετός και ο κόνδορας’, “L’aquila e il condor”, δανεισμένο από ένα κείμενο μυητικό στον Σαμανισμό, [ίσως θα ήταν περισσότερο χαρακτηριστικό ‘το όρνιο και η ύαινα’ με όλο τον σεβασμό για τους δυο συμπαθητικούς νεκροφάγους) δημοσιεύεται ένα παράδειγμα για εγχειρίδιο ‘δηλητηρίασης και προπαγάνδας’. ένα φυλλάδιο για την Πρώτη Μαίου όπου πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης μέχρι και οι Μάρτυρες του Chicago (αναρχικοί, καταδικασμένοι σε θάνατο) για να δοθεί μια ‘κοινωνική’ όψη και αντιιμπεριαλιστική της στρατιωτικής χούντας.

ίσως, πέρα από το κλασικό ‘η σφαγή του Κράτους, “La strage di Stato” (ωστόσο για την ενημέρωση με βάση τις καινούργιες πληροφορίες που ο συμπαθέστατος Edgardo Pellegrini εκείνο τον καιρό δεν μπορούσε σίγουρα να βρει) θα έπρεπε να ξαναδιαβαστούν τουλάχιστον τα “La destra radicale”, η ριζοσπαστική δεξιά (με την επιμέλεια του Franco Ferraresi, Feltrinelli ed.) και το βιβλίο του Stuart Christie “Stefano Delle Chiaie, portrait of a black terrorist”, black papers n.1, Anarchy magazine/refract publitions, πορτραίτο ενός μαύρου τρομοκράτη, London 1984. δεν είναι τα πάντα, φτάνει όμως για να φτιάξουμε μια άποψη, μια ανάσα φρέσκου αέρα μετά τις διφορούμενες επανεκτιμήσεις του νεοφασισμού που έγιναν από τους διάφορους επίγονους του Giampaolo Pansa (Luca Telese, Nicola Rao…μάλλον περισσότερο του πρώτου παρά του δεύτερου).
Gianni Sartori

2 σκέψεις σχετικά με το “35 χρόνια από τον θάνατο των ANTONIETTA, LORENZO, ANGELO, ALBERTO

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s