ένοπλη πάλη, lotta armata

στην Annamaria Mantini

AD ANNAMARIA MANTINI
8 ιουλίου 2009baruda
στην Annamaria Mantini

ANNAMARIA MANTINI

-γεννήθηκε στις Fiesole, στις 11 απριλίου 1953
-πηγαίνει σχολείο στη Φλωρεντία και το 1973 γράφεται στη σχολή Lettere e Filosofia
– το 1975 μετακομίζει στη Roma
– μαχητής των Nuclei Armati Proletari Ένοπλων Προλεταριακών Πυρήνων
– σκοτώνεται από τους καραμπινιέρους στη Ρώμη στις 8 ιουλίου 1975

Η Annamaria Mantini σκοτώθηκε σε μια επιχείρηση που διεξήγαγε η αντιτρομοκρατική μαζί με το αστυνομικό γραφείο της ασφάλειας. Ο αντιτρομοκρατικός πυρήνας είχε ανακαλύψει ένα διαμέρισμα-γιάφκα των Nap στη via Due Ponti στα βόρεια προάστια της πόλης. Το πρωί της 7ης Ιουλίου 1975 έλαβαν ένταλμα έρευνας από την Εισαγγελία. Με το διπλό κλειδί που διέθεσε ο διαχειριστής, οι πράκτορες είχαν εισέλθει στο διαμέρισμα. Σύμφωνα με τις δηλώσεις της αστυνομίας λίγες ώρες μετά την επέμβαση είχαν βρει τα σημάδια ενός άνδρα και μιας γυναίκας που έπρεπε να ζουν τακτικά εκεί μέσα, και είχαν κατασχέσει πλαστά έγγραφα, κλεμμένες πινακίδες αυτοκινήτων, φωτογραφία, 32 εκατομμύρια λιρέτες [5 από τα οποία προέρχονταν από τα λύτρα Moccia) και εξήντα φυσίγγια από πιστόλι διαμετρήματος 32. Μετά την έρευνα οι αστυνομικοί που είχαν περιβάλει το κτίριο αποσύρθηκαν, παρέμειναν στο κτίριο δύο αστυνομικοί της ασφάλειας, δύο άντρες της αντιτρομοκρατικής και ο υπαστυφύλακας Antonio Tuzzolino. Γύρω στη μια πρωινή ώρα η Annamaria Mantini επέστρεψε στο σπίτι και άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος. Σύμφωνα με την εκδοχή της αστυνομίας, το κορίτσι, συνειδητοποιώντας την παρουσία των πρακτόρων, θα είχε προσπαθήσει αμέσως να κλείσει την πόρτα, εμποδίζοντας έτσι το χέρι του αστυφύλακα που «λόγω ενός τραγικού λάθους» είχε ρίξει μια σφαίρα. Οι επακόλουθες έρευνες απέρριψαν αυτή την ανασυγκρότηση. Το κορίτσι άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και αμέσως ο υπαστυφύλακας έριξε μια σφαίρα που χτύπησε, περίπου από 50 εκατοστά απόσταση, το κορίτσι στο πρόσωπο, ακριβώς κάτω από το αριστερό ζυγωματικό. Η Άννα Μαρία Μαντίνι, που μέχρι τότε «εναντίον της δεν υπήρχαν υποψίες διεξαγωγής τρομοκρατικών ενεργειών» πέθανε λίγο μετά, στην ηλικία των 22 ετών. Ο πράκτορας αθωώθηκε στη συνέχεια από όλες τις κατηγορίες. Τις ημέρες που ακολούθησαν τον θάνατό της, εμφανίστηκαν φυλλάδια των Nap, θυμίζοντας το δολοφονημένο κορίτσι και υποσχόμενα εκδίκηση. Επτά μήνες αργότερα τηρήθηκε η υπόσχεση. Στις 9 Φεβρουαρίου 1976, ο Tuzzolino πήγαινε στο σπίτι της θείας του στην οδό Scalia κοντά στο Olimpico. Στο ύψος της πόρτας, μπροστά από την οποία περίμενε ο Tuzzolino, ένα αυτοκίνητο επιβράδυνε ταχύτητα. 4 πυροβολισμοί έφυγαν απ’ το παράθυρο και χτύπησαν τον πράκτορα, έπειτα το αυτοκίνητο διέφυγε με ταχύτητα. Το αυτοκίνητο, μια Lancia Beta coupe 1600 σκούρο χρώμα με πινακίδες Περούτζια, βρέθηκε αργότερα εκατό μέτρα από τον τόπο της δράσης. Ο υπαστυνόμος κατέρρευσε στο έδαφος, 3 σφαίρες τον είχαν χτυπήσει στα πόδια, μια τον είχε τραυματίσει σοβαρά στη σπονδυλική στήλη. Ο Antonio Tuzzolino θα μείνει παράλυτος. Καθ ‘όλη τη διάρκεια της νύχτας εκατοντάδες σημεία ελέγχου θα δημιουργήσουν ένα πυκνό κόσκινο σε όλη την πόλη, αλλά η αναζήτηση δεν θα πετύχει.

κείμενα που παράχθηκαν από ένοπλες οργανώσεις για το πρόσωπο της ή για το συμβάν στο οποίο βρήκε τον θάνατο :
– Nuclei Armati Proletari, ανακοίνωση 9-7-75 σε : στη ναπολιτάνικη Κόκκινη Βοήθεια (a cura di), I nap, Milano 1976, Collettivo Editoriale Libri Rossi.
“9 luglio 1975: εχθές, σε μια ενέδρα που στήθηκε από την αστυνομία, σκοτώθηκε εν ψυχρώ η σύντροφος Annamaria. η θέληση της εξουσίας να κλείσει την παρτίδα με τους συντρόφους που οργανώνονται στην παρανομία, όπλισε το χέρι του killer σε υπηρεσία, που με ψυχρή συνειδητοποίηση να σκοτώσει, μας στέρησε μια καταπληκτική σύντροφο.

Il volto di Annamaria
το πρόσωπο της Annamaria

Il volto di Annamaria

η Annamaria ήταν μια από τις συντρόφους που έδωσαν ζωή στον πυρήνα “29 ottobre”. πήρε μέρος στην ομάδα που απήγαγε κάτω από το σπίτι του τον δικαστή Di Gennaro, και η συνεισφορά που έδωσε στην δημιουργία και εκτέλεση αυτής της δράσης, έδειξε το πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο που είχε καλύψει. είναι τεράστια η άβυσσος που χωρίζει μια σύντροφο επαναστάτρια από έναν μπάτσο. δεν θα έφταναν οι ζωές εκατό Tuzzolino να αναπληρώσουν τη ζωή της Annamaria.

αυτό δεν σημαίνει πως θα ξεχάσουμε τους Tuzzolino, τους Barberis, έτσι όπως δεν έχουμε ξεχάσει τους Conti και τους Romaniello.
το χέρι που σκοτώνει έναν προλετάριο είναι εχθρικό σε εμάς όπως και τα γουρούνια που το αγαπούν. επαναλαμβάνουμε όμως, δεν είναι πως σκοτώνοντας έναν ή περισσότερους μπάτσους που οι προλετάριοι μπορούν να ξεπληρώσουν το τίμημα που πληρώνουν για να ελευθερωθούν. και για αυτό το υψηλότατο τίμημα, σε εμάς όπως και σε όλους τους επαναστάτες, δεν υπάρχει μόνο ο θυμός αλλά και η συνειδητοποίηση πως το κίνημα πλουτίζει οριστικά με την κληρονομιά σημαντικότατων εμπειριών που αυτοί οι σύντροφοι αφήνουν πίσω τους.

οι ημέρες του απριλίου, οι αναρίθμητες ένοπλες δράσεις, οι απαλλοτριώσεις για αυτοχρηματοδότηση, οι δράσεις στις φυλακές, δείχνουν την ανάπτυξη μιας νέας γενιάς μαχητών, και δεν φτάνουν οι δολοφονίες και οι συλλήψεις για να την καταστρέψουν.
η ανάγκη μας για κομουνισμό είναι αδιαμφισβήτητη.
Luca Mantini, Sergio Romeo, Bruno Valli, Vito Principe, Gianpiero Taras, Margherita Cagol, Annamaria Mantini.
δεν είστε οι μόνοι και δεν θα είστε οι τελευταίοι, όμως εκπροσωπείτε για όλους τους επαναστάτες μια επιλογή απαραίτητη.
Lotta armata per il comunismo ένοπλη πάλη για τον κομουνισμό
Nucleo Armato 29 ottobre. Ένοπλος Πυρήνας 29 οκτώβρη.

mostra milano
Documenti prodotti da gruppi sociali κείμενα που παρήγαγαν κοινωνικές ομάδες

– Anna Maria Mantini, in: Nuclei Armati Proletari, Quaderno n.1 di Controinformazione, Milano 1976 Τετράδιο Αντιπληροφόρησης ν.1

“Comunista da sempre, από πάντα κομουνίστρια, μόνο από τα 17 της όμως ξεκινά να ενδιαφέρεται στην πράξη με την πολιτική στο κύμα των φοιτητικών διαμαρτυριών και διαδηλώσεων του ’68. όταν ο αδελφός συλλαμβάνεται (’72) εισέρχεται για να πάρει μέρος στο τότε Soccorso Rosso fiorentino την Κόκκινη Βοήθεια της Φλωρεντίας. η άμεση εμπειρία, η μεγάλη ευαισθησία όσον αφορά τις ανάγκες του φυλακισμένου προλεταριάτου την φέρνουν στην αυθόρμητη επιλογή προς εκείνο τον τομέα δράσης.
ζει από το εσωτερικό τις αντιθέσεις των ‘πυρήνων φυλακές’ της Lotta Continua.

με δική της πρωτοβουλία συνδέεται με άλλους κρατούμενους και πρώην κρατούμενους, με τους οποίους διατηρεί σχέσεις όλο και στενότερες, όλο και πιο έντονες : αυτές είναι το κυριότερο κίνητρο για την πολιτική της ωρίμανση, το σημείο ορόσημο και είναι μαζί τους που ξεκινά κριτική στις θέσεις αναμονής της LC.
μετά από μια μικρή δέσμευση με την Potere Operaio εξέρχεται και δίνει ζωή με άλλους συντρόφους στο Collettivo G. Jackson.
η ριζοσπαστικοποίηση των θέσεων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της φυλακής την συνειδητοποιούν για την ανάγκη δράσης σε επίπεδα πιο προχωρημένης σύγκρουσης, δηλαδή την σπρώχνουν να εμβαθύνει τις σχέσεις με τους συντρόφους των NAP.

με την δολοφονία δύο από αυτούς στη διάρκεια επιχείρησης αυτοχρηματοδότησης θρυμματίζεται μια πολιτική και ανθρώπινη σχέση εντονότατη. “είναι άχρηστο να κρύψω πίσω από την πολιτική μου πίστη τον βαθύτατο ακρωτηριασμό που είχα” έγραψε ένα μήνα μετά τον θάνατο του αδελφού της.
δεν σπρώχνει όμως γι αυτό ούτε επιβραδύνει μια επιλογή που είχε κάνει ήδη από καιρό. η πολιτική της ωρίμανση, η ανθρώπινη δυναμική της, το βαθύ μίσος για τις φυλακές και την σωφρονιστική θέσμιση την βλέπουν δημιουργό του πυρήνα 29 Ottobre.

την δολοφονούν στα 22 της χρόνια, όμως όπως πολύ συχνά επαναλάμβανε η ίδια :
“κι εάν ο θάνατος μας ξαφνιάσει απρόσμενα, καλώς να έλθει, φτάνει η πολεμική μας κραυγή να φτάσει σε ένα αυτί που θα την δεχτεί, ένα άλλο χέρι θα απλωθεί για να αρπάξει τα όπλα μας και άλλοι άνθρωποι να βρεθούν στη διαδικασία να απαγγείλουν μοιρολόγια με το κροτάλισμα των πολυβόλων και νέες κραυγές πολέμου και νίκης – E se la morte ci sorprende all’improvviso, che sia la benvenuta, purchè il nostro grido di guerra giunga ad un orecchio che lo raccolga, un’altra mano si tenda per impugnare le nostre armi e altri uomini si apprestino ad intonare canti funebri con il crepito delle mitragliatrici e nuove grida di guerra e di vittoria.”

QUI, εδώ το αφιέρωμα μου στους άλλους συντρόφους που σκοτώθηκαν από το κράτος : αφιέρωμα που μέρα με την μέρα προσπαθώ να συμπληρώσω για να μην ξεχάσουμε κανέναν/καμία il mio omaggio agli altri compagni uccisi dallo stato: omaggio che giorno dopo giorno cerco di completare per non dimenticare nessun@
A loro, sangue nostro, σε αυτούς, αίμα μας.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “στην Annamaria Mantini

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s