ένοπλη πάλη, lotta armata

ένοπλη πάλη: εκείνη η ‘υπέρβαση’ που δεν έγινε ποτέ. μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση, θλιβερά τρέχουσα

Lotta armata: quell’ “oltrepassamento” mai avvenuto. Una lettura interessante, tristemente attuale
28 luglio 2014baruda
ένοπλη πάλη: εκείνη η ‘υπέρβαση’ που δεν έγινε ποτέ. μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση, θλιβερά τρέχουσα

βρήκα απίστευτες αυτές τις γραμμές. τις είχα ήδη διαβάσει όμως ξανακάνοντας το σήμερα με γέμισε θλίψη.
είναι γραμμές ιερές, απαραβίαστες όμως παλιές 27 χρόνων : είναι γραμμές κρατουμένων του χώρου BR και γράφτηκαν στη φυλακή της Rebibbia το μακρινό 1987.
ήμουν πέντε χρονών.

Mario Moretti durante un processo (foto di Stefano Montesi)

Mario Moretti durante un processo (foto di Stefano Montesi)

μιλούν για υπέρβαση που δεν έγινε ποτέ, μιλούν για ένα κίνημα απελευθέρωσης των φυλακισμένων, όλων λοιπόν, που δεν στάθηκε ποτέ στα πόδια του έτσι όπως θα έπρεπε να είχε κάνει. για να το αντιληφθούμε φτάνει να σκεφτούμε πως ο διαχωρισμός, la dissociazione (για την οποία γίνεται εδώ λόγος) δημιούργησε τις βάσεις για να υπάρχουν ακόμη πολιτικοί κρατούμενοι στην φυλακή (ανάμεσα και σε εκείνους που υπέγραψαν αυτές τις γραμμές) πάνω από τρις δεκαετίες; για να το καταλάβουμε θα έφτανε να κοιταχτούμε γύρω μας, με την αριθμομηχανή στα χέρια, και να κάνουμε τον λογαριασμό.

τους αφήσαμε μόνους τρις δεκαετίες.

δίχως την ύπαρξη ενός αληθινού κινήματος απελευθέρωσης. δεν κάναμε ποτέ, ίσως προσπαθήσαμε, ποτέ όμως δεν το κάναμε πραγματικά.

έχουμε σύντροφοι, αυτούς τους συντρόφους, στην φυλακή εδώ και τριάντα χρόνια κι όμως βρισκόμαστε να διαβάζουμε χιλιάδες σελίδες (που τρέφονται μάλιστα από πολύ συντροφικότητα ) που μιλούν για συνωμοσίες, για διεθνείς διεισδύσεις, για τον Peppo άι την Peppa πάνω σε μια Honda που γνωρίζουμε πολύ καλά πότε και γιατί πέρασε από εκεί.
βρισκόμαστε καταμεσής της εποχής του συνωμοτισμού : διαβάζοντας τους ήταν όλοι τότε έμμισθοι της CIA.. κι όμως βρίσκονται στην φυλακή, στο κελί, ακόμη στο κελί, ακόμα στο κελί.
ακόμη και οι βασανισμένοι : βρίσκονται εκεί ακόμα : και οι εξόριστοι για τους οποίους ζητείται να ξαναμπούν σε αυτές τις γραμμές, κι εκείνοι, ακόμα κυνηγημένοι. εάν ακόμη

μπορούν να γεμίζουν τα στόματα τους με συνομωσιολογία είναι γιατί Ιστορία δεν μπορέσαμε ποτέ να κάνουμε.
όσο η ποινική υποθήκη θα είναι ανοικτή, όσο θα είναι ακόμη χιλιάδες αυτοί που ρισκάρουν την φυλακή (εκείνο που μου αρέσει να ονομάζω “indotto BR”, η ‘πρόκληση ΕΤ’, τεράστιο και που δεν το διηγηθήκαμε ) θα είναι δύσκολο να μπορέσουμε πραγματικά να μιλήσουμε αληθινά για την ιστορία εκείνων των καιρών.

Alcuni militanti delle BR durante un processo

Alcuni militanti delle BR durante un processo

δεν ομιλούμε ποτέ για τις τηλεφωνικές γραμμές που τινάζονταν στον αέρα διότι »υπήρχαν οι σύντροφοι», δεν μιλάμε ποτέ για την ταξιαρχία νοσοκομειακών που αναλάμβανε τους τραυματίες : η αληθινή ιστορία των BR είναι κρυμμένη μέσα στο νέφος της ποινικής υποθήκης και από το ντελίριο συνομωσιολογίας.
και το λάθος είναι όλο δικό μας.

ήμουν 5 χρόνων, τώρα τα έχει το παιδί μου : αυτές οι γραμμές καίνε. καίνε μέσα μου, θα έπρεπε να καίνε μέσα σε πολλούς.
καλή ανάγνωση,Buona lettura…

Sulla lotta armata: QUI Sugli anni ’70: QUI
Sulle estradizioni riuscite e tentate: QUI

– Per informazioni sulle tecniche di tortura usate contro i militanti della lotta armata, leggi:
* Ecco come mi torturò De Tormentis
* Il pene della Repubblica
* Le torture su Sandro Padula
– La tortura sulle donne, quel pizzico in più di sadismo a sfondo sessuale:
* Le torture su Paola Maturi e Emanuela Frascella
* Cercando Dozier in vagina
* Chi è Oscar Fioriolli

P.B., R.C., M.I., M.M. (area BR) χώρος ΕΤ
“Lettera aperta per un oltrepassamento” Rebibbia, Roma, Primavera 1987, ‘ανοιχτή επιστολή για μιαν υπέρβαση’

“ σύντροφοι, τώρα τελευταία ήρθαν σε ωρίμανση κάποια προβλήματα στα οποία θα πρέπει να δώσουμε μια συνέχεια και απάντηση. το να αφήσουμε να τα καταπιεί η σιωπή θα σήμαινε να δώσουμε δύναμη στη θέση εκείνων που δραστηριοποιούνται στην διατήρηση ενός status-quo, ενός καθεστώτος που αναπαύεται στη διαγραφή των αγώνων των χρόνων ’70, των κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων που έδωσαν ζωή σε αυτούς, των ανεπίλυτων ζητημάτων που αυτοί οδήγησαν σε αδιέξοδο.

υπάρχει μια θέση ακριβής : είναι γενικού ενδιαφέροντος, όμως πολύ συγκεκριμένο για την ταξική αριστερά, να προωθήσουμε μια πολιτική και κοινωνική λύση για εκείνο τον κύκλο αγώνων των οποίων η συνέπεια κοινωνική και πολιτική δεν είναι σε αυτό εδώ το βήμα που θα την παρουσιάσουμε.

209_A

κύκλος ο οποίος ήδη εξάντλησε την πορεία του, που θα μπορέσουμε όμως να πούμε πως πραγματικά εξαντλήθηκε μόνο όταν όλοι οι σύντροφοι που του έδωσαν ζωή και σφυγμό θα έχουν βγει από την φυλακή. τι θα πει πολιτική και κοινωνική έξοδος ?
υπέρβαση πάνω απ’ όλα.

και λέμε υπέρβαση ακριβώς για να ορίσουμε μια ξεκάθαρη οριοθέτηση με οποιαδήποτε μορφή άρνησης ή αναίρεσης.
για να τονίσουμε την διάκριση που μας χωρίζει από όλους εκείνους που προώθησαν ή έπραξαν το οπισθοδρομικό επίπεδο του διαχωρισμού. σε σχέση με τον οποίο δεν μπορούμε να περιοριστούμε σε μια κριτική επιπόλαιη, θεωρώντας απαραίτητο να τονίσουμε την σκοταδιστική αρχή πάνω στην οποία αυτός βασίζεται.

δηλαδή την θυσιαστική άρνηση της ιστορίας μας και της ταυτότητας μας σχετικά με την νομιμοποίηση του υποτιθέμενου νικητή, in funzione della legittimazione del preteso vincitore.
εκτός του ότι κανείς δεν νίκησε ολοκληρωτικά και κανείς δεν έχασε ολοκληρωτικά σε μια κοινωνία όπως η δική μας, στην οποία, δημιουργήθηκαν, εξ αιτίας και των δικών μας αγώνων, ριζικοί μετασχηματισμοί, οι κοινωνικές αντιθέσεις σίγουρα δεν εξαφανίστηκαν αντιθέτως μάλιστα, για καθεμία από αυτές που εξασθενίζουν πολλές άλλες σιγοκαίουν κάτω από τις στάχτες.
ότασν δεν πιάνουν φωτιά.

στο όνομα ποιου παρόντος, λοιπόν, θα έπρεπε να διαχωριστούμε από το παρελθόν ? στο όνομα ποιου νικητού?

να υπερβούμε σημαίνει πως αντιλαμβανόμαστε πως η εμπειρία που ζήσαμε δεν επαναλαμβάνεται. σημαίνει την ιδιαιτερότητα του διεθνούς περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ωρίμασε, την μη αναστρεψιμότητα των ταξικών προϋποθέσεων, για την ιδιαιτερότητα των δυναμικών της, για την μοναδικότητα των καταστάσεων μέσα στις οποίες παρήχθη.
θα πει, τέλος πάντων, να αναγνωρίσουμε μια ασυνέχεια ανάμεσα σε εκείνη την εμπειρία μας και το παρόν μας. να εξακολουθήσουμε να επιμένουμε να φανταζόμαστε το παρόν σαν επανάληψη αμετάβλητη του παρελθόντος, εξάλλου, δεν είναι παρά ένα σύμπτωμα μεταφυσικής σκλήρηνσης πολύ ανησυχητικής γι αυτούς που δεν προτίθενται να παραιτηθούν να μάχονται για τον μετασχηματισμό των παρόντων μορφών κοινωνικών σχέσεων, για τον κομουνισμό.

υπάρχει ένας κίνδυνος, είπαμε; πως μια εμπειρία τόσο πλούσια και πολυδύναμη όπως εκείνη από όλοι εμείς καταφέραμε μαζί να τελειώσει διασκορπισμένη στην σιωπή, ή να χάσει κάθε επαφή με τις ευαισθησίες του παρόντος. για να μη συμβεί λοιπόν αυτό μοιάζει απαραίτητο να υποστηρίξουμε με απόλυτη καθαρότητα μια βασική συνθήκη : την απελευθέρωση από κάθε ποινική υποθήκη για τον λόγο μας όπως και εκείνον άλλων.

πρέπει να είναι ξεκάθαρο : όμηρος των δικαστηρίων, αυτή δεν μπορεί να ανοιχθεί σε καμία σύγκριση, σε καμία αντιπαράθεση, συζήτηση. μπορούμε πραγματικά να πιστέψουμε πως η ιστορία των χρόνων ’70 μπορεί να μειωθεί σε κάποια ανάκριση εξημερωμένη στις αίθουσες των δικαστηρίων ; σίγουρα όχι! και για πολλούς λόγους.
ένας εκ των οποίων βρίσκεται μπροστά στα μάτια όλων : η πιο πλατιά και βαθιά κοινωνική αναταραχή, αναστάτωση της πρόσφατης ιστορίας αυτής της χώρας εκ των πραγμάτων υπερβαίνει τα νομικά όργανα και δεν αφήνεται να συμπιεστεί στα άρθρα του ποινικού κώδικα δίχως να τα αναγκάσει σε μια γκροτέσκα και υπερτροφική κατάσταση ‘εξαίρεσης’ – ‘έκτακτης ανάγκης’.

κατάσταση επείγουσα, έκτακτης ανάγκης από την οποία – τουλάχιστον πρόσφατα – ακόμη και οι υψηλότερες βαθμίδες του Κράτους λένε πως θέλουν να απαλλαγούν. το να θέλουν να μεταφράσουν σε όρους αδικήματος τις πρακτικές αγώνα, ακόμα και τις ένοπλες, των τελευταίων είκοσι χρόνων είναι μόνο η ακραία προσπάθεια να αποτραβηχτείς, για άλλη μια φορά, από την πρόκληση της πολυπλοκότητας.
μικρή δειλία αυτού που θα ήθελε από εμάς μετάνοιες, διαχωρισμούς θέσεων, αυτοκριτικές, μόνο και μόνο για να δώσει σώμα στα φαντάσματα του δίχως να πρέπει να κοιτάξει κατά πρόσωπο αυτό που πραγματικά συνέβη, καθώς και ο ίδιος σε ότι πραγματικά συνέβη.

όμως η Ιταλία των χρόνων του ’70 δεν υπήρξε μια χώρα όπου όλοι, εκτός από εμάς, έτρωγαν babà. πολύ λιγότερο στάθηκε ένα μάζεμα λουλουδιών η βαθιά ανακαίνιση που ξεκινώντας στα μισά της δεκαετίας, αναστάτωσε και ριζικά άλλαξε τις διαδικασίες καπιταλιστικής συσσώρευσης. συνέβη αντιθέτως ένα απαρχαιωμένο πολιτικό σύστημα, άκαμπτο, αποστειρωμένο από φασιστικές κληρονομιές που δεν εγκαταλήφθηκαν ποτέ, ανίκανο να φέρει βόλτα τις ανανεωτικές πιέσεις και εξουσίας των οποίων υποκείμενα στάθηκαν κατά τα επόμενα κύματα οι φοιτητές, οι εργάτες, οι φυλακισμένοι, τα νεανικά κινήματα γενικότερα όπως και τα φεμινιστικά, προσπάθησε να τους φράξει τον δρόμο με κάθε μέσο. […]

η ιστορία μας είναι όλη μέσα στην πρακτική κριτική αυτής της κατάστασης πραγμάτων που τεράστια και ποικίλα ταξικά στρώματα ανέπτυξαν με χίλιους τρόπους. και πολύ ασόβαρη μας φαίνεται η προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί η ιστορία του αντάρτικου αυτών των χρόνων σαν μια κρεμάστρα όπου όλοι μπορούν να κρεμάσουν το αποτέλεσμα των αποτυχιών τους. πολύ άνετα σε αυτό το σημείο μπορεί επίσης να διαχωριστούν οι ‘κακοί’ απ’ τους ‘καλούς’, αποδίδοντας σε εμάς τον ρόλο των πρώτων. στην περίπτωση που με κάποιο γλωσσικό παιχνιδάκι χρειαστεί να θολώσουν τα νερά. αποκαλώντας μας »τρομοκράτες» ας πούμε. και στη συνέχεια να επιμένουν να διαχωρίζουν καλούς από κακούς ακόμα και στο εσωτερικό μας : εκείνους που δεν υπέπεσαν σε αδικήματα αίματος από εκείνους που έπραξαν τέτοια.

σαν να μην έχει υπωθεί χίλιες φορές πως οι ευθύνες ήταν συλλογικές και πολιτικές. άνετα και εξαπατημένοι. πρόκειται λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε πως, για όλους, εμείς εκπροσωπούμε μια πρόκληση. την πρόκληση να αναρωτηθούμε πριν ακόμη από το να ανακρίνουμε. και τέλος πάντων να ξεμπλέξουμε την κατάσταση δημιουργώντας τις συνθήκες για μια πραγματική ανάκτηση του λόγου. φυσικά πολιτικές συνθήκες. που θα πει : να φτάσουμε στην απελευθέρωση των χρόνων ’70 ελευθερώνοντας τους κρατουμένους δίχως να ζητάμε όρκους και αποκηρύξεις, και δίχως διακρίσεις ανάμεσα σε »καλούς» και »κακούς», να ανοίξουμε ξανά τα σύνορα στους εξορισμένους, να απενεργοποιήσουμε τις ατέλειωτες νομικές παγίδες που με πολλούς τρόπους απειλούν δεκάδες χιλιάδες συντρόφων.

πρόκειται επίσης, τέλος, να αρχίσουμε ξανά μια ενιαία συζήτηση με όλες εκείνες τις δυνάμεις που ξέρουν να σέβονται τις διαφορές και θέλουν να προχωρήσουν ένα κίνημα με επίγνωση όλων όσα το διακρίνουν – τον διαχωρισμό και τις πολιτικές δυνάμεις με τις οποίες αυτός συνεργάζεται – και των σκοπών του.
ένα κίνημα ευρέου φάσματος, μέσα στο οποίο κανείς δεν θα προσπαθεί να επιβάλλει κάποια μοργή νομιμοποίησης της περασμένης πρακτικής του ή να θέλει να βάλει στη βιτρίνα την πρόσφατη πρακτική του. ένα κίνημα που θα ξέρει να παίξει με τον πλούτο των διαφορών του στην προοπτική της απελευθέρωσης όλων των φυλακισμένων και για την ελευθερία όλων. Un movimento ad ampio spettro, entro il quale nessuno cerchi di imporre qualche forma di legittimazione della sua pratica passata o voglia mettere in vetrina il suo attuale operato. Un movimento che impari a far giocare la ricchezza delle sue differenze nella prospettiva della liberazione di tutti i prigionieri e della libertà di tutti.

28 luglio 2014 alle 14:34paola staccioli

ήσουν 5 χρονών, Valentina, γι αυτό δεν θυμάσαι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κυκλοφόρησε αυτό το γράμμα. εγώ, που χρόνια είχα σχεδόν τριάντα, βρέθηκα τότε να παίρνω μέρος σε μια πολιτική μάχη πολύ σκληρή ενάντια στην πολιτική λύση, που ξεκίνησε ακριβώς με το γράμμα των τεσσάρων, lanciata appunto dalla “lettera dei 4″. πολλοί κρατούμενοι, όπως όμως και μεγάλα τμήματα του εξωτερικού κινήματος, είχαν την γνώμη πως η πρόταση αντιπροσώπευε μια διαπραγμάτευση που είχε σκοπό να ξεπουλήσει μια ιστορική πολιτική κληρονομιά στο πεδίο ενός πλαισίου κοινωνικής ειρηνοποίησης. τέλος πάντων, σύμφωνα με εμάς επρόκειτο εκ των πραγμάτων για εγκατάλειψη της επαναστατικής υπόθεσης. περί του θέματος υπάρχουν έγγραφα και έγγραφα. ίσως θα μπορούσαμε να δημοσιεύσουμε κάποια από αυτά για να θυμηθούμε το πλαίσιο τη συζήτηση και τα συφραζόμενα. ανάμεσα στους νόμιμους οργανισμούς , το Bollettino dei Comitati contro la repressione, έδωσε μεγάλο χώρο σε όλα τα ντοκουμέντα, από τις φυλακές και όχι, ενάντια στην πολιτική λύση. τα έχω ακόμη, εάν δεν βρίσκονται στο διαδίκτυο (δεν ξέρω, δεν έκανα έρευνα), κάτι θα μπορούσαμε να σαρώσουμε. διότι πιστεύω πως είναι δίκαιο, κυρίως για τους νεότερους, για να έχουν καλύτερη άποψη για το γράμμα.

pina
28 luglio 2014 alle 18:16
Valentina, puoi trovare i numeri del “Bollettino” dove sono pubblicati tutti i documenti relativi a quel dibattito (27-28-29/30) sul sito:μπορούμε να βρούμε τα κείμενα που έχουν σχέση με την συζήτηση εδώ :
http://www.solidarietaproletaria.org/asp/default.asp?modulo=download&pass=1&id=3

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s