αυτονομία, autonomia

BOLOGNA 2 αυγούστου 1980

38776_1531193648871_8263239_n
BOLOGNA 2 agosto 1980
Pubblicato: 08/02/2014
LA STORIA PERDUTA
BOLOGNA 2 αυγούστου 1980

Tag:2 agosto 1980, Anna Di Vittorio, Bologna, depistaggi, Enzo Raisi, Francesca Mambro, Gian Carlo Calidori, Giovanni Fasanella, Giusva Fioravanti, Loriano Machiavelli, lotta continua, Mauro Di Vittorio, Rai 2, strage, strage di Bologna, stragi, Stragi d’Agosto, stragismo, Strategia della tensione, Torpignattara, Valerio Fioravanti

“η έκφραση ‘στρατηγική έντασης’ – «strategia della tensione» – συνήθως σημαίνει να αναφερόμαστε σε μια υπόθεση στρατηγικής χειραγώγησης φυσικής και ψυχολογικής των δυναμικών διαδικασιών και των αλληλεπιδράσεων ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και το κοινωνικό περιβάλλον, που φτάνει στο σημείο να χρησιμοποιήσει το ‘πολιτικό’ έγκλημα και τη σφαγή, τείνοντας όμως να κρυφτεί στα μάτια της κοινής γνώμης. … αυτό το σχέδιο έχει σχεδιαστεί και διαχειριστεί από κέντρα εξουσίας που είναι στημένα στην καρδιά του κράτους, τα οποία από την μια πλευρά χρησιμοποιούν ενδιάμεσους για τις επιχειρησιακές αποστολές και από την άλλη τα προστατεύουν εμποδίζοντας τις δικαστικές έρευνες” (Estratto dalla Sentenza istruttoria sulla strage di Peteano) απόσπασμα από την απόφαση της έρευνας γύρω από την σφαγή του Πετεάνο.

είναι ώρα να πάψουμε να εορτάζουμε τιμώντας, ας κάνουμε να σταματήσει αυτό το κράτος κροκόδειλος, τώρα πρέπει μόνο να αποκαλύψουμε μια για πάντα την αλήθεια και, με τον δίκαιο θυμό αυτού που πάντα βρίσκεται »από την λανθασμένη πλευρά’ να αρχίσουμε ξανά να αγωνιζόμαστε».


BOLOGNA 2 agosto 1980, αύγουστος

στις 10.25 στις 2 αυγούστου 1980, οι νεοφασίστες των NAR που έχουν προσληφθεί από το κράτος και τις μυστικές υπηρεσίες έβαλαν μια βόμβα στον κεντρικό της Bologna, με αποτέλεσμα 85 νεκρούς και 200 τραυματίες.
πέρασαν 31 χρόνια από εκείνο το καυτό πρωϊνό και, στη διάρκεια του χρόνου, οι παραπλανήσεις του καθεστώτος και η κρατική συνομωσία – l’omertà di stato – (των κυβερνήσεων τόσο της κεντροδεξιάς όσο και της κεντροαριστεράς) εμπόδισαν την εξακρίβωση των εντολέων και να γνωρίσουμε εντελώς την αλήθεια.

κάθε χρόνο, το πάλκο των εορτασμών είναι γεμάτο σχεδόν από στολές στρατιωτικές, τρίχρωμες ταινίες, άψογες ενδυμασίες πολιτικών, γραφειοκρατών, γραμματέων. τον αύγουστο του 1980 ο δήμαρχος της Μπολόνια Zangheri είχε να εμφανιστεί έναν ολόκληρο μήνα (βρίσκονταν σε κρουαζιέρα στην μαύρη θάλασσα), στην επιστροφή του όμως έβγαλε στο πάλκο μια όμορφη ομιλία. κανείς από τους δημάρχους που ακολούθησαν δεν έχασε την ευκαιρία να πει ιστορίες και άχρηστα λόγια.

σε μια κρατική σφαγή, το κράτος δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλά στην πλατεία. το κράτος που έχει παρακωλύσει και παρακωλύει την αλήθεια, δεν έχει δικαίωμα να μιλά ούτε να εορτάζει.

κάθε χρόνο από εκείνο το πάλκο θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως η τρομοκρατία είναι κάτι που έρχεται πάντα και μόνο από μακριά, δίχως σχέσεις με το κράτος και τις στρατηγικές του.

θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε πως ο εχθρός βρίσκεται ‘πάντα στο κεφάλι μας’, πολύ ορατός, μπροστά μας : ο εχθρός είναι η »νόμιμη» βία των στρατιωτικών δομών και αυτών της αστυνομίας, είναι η εκμετάλλευση και η ελαστικότητα της εργασίας, είναι η κλοπή στις τσέπες των εργαζομένων για να χρηματοδοτηθούν οι στρατοί και οι μυστικές υπηρεσίες, είναι η μείωση στις συντάξεις και οι περικοπές των κοινωνικών δικαιωμάτων, είναι τα υψηλά ενοίκια, είναι οι ρατσιστικοί νόμοι για την μετανάστευση, είναι η όλο και μεγαλύτερη συμπίεση στις ελευθερίες έκφρασης και συνεταιρισμού, είναι η φυλακή γι αυτόν που εξεγείρεται και οι βόμβες στους πολίτες.

στη διάρκεια των χρόνων οι προσπάθειες λεηλασίας της μνήμης και εκτροχιασμού των ερευνών ακολούθησαν η μία την άλλη με ζήλο αντάξιο της καλύτερης κρατικής παράδοσης. δημοσιεύω στη συνέχεια ένα άρθρο του Paolo Persichetti και μια σειρά από links που αφορούν την προσπάθεια που απέτυχε, να περιλάβουν και να καταστήσουν λειτουργικό στο παράλογο θεώρημα της παλαιστινιακής πίστας (fallito), ένα από τα θύματα της σφαγής, una delle vittime della strage, τον Mauro di Vittorio, un compagno, ένα σύντροφο, ένα αγόρι 23 χρόνων από την Ρώμη, romano originario del popolare quartiere di Torpignattara, που κατάγονταν και ζούσε σε αυτή την λαϊκή συνοικία.

Strage di Bologna: la vera storia di Mauro Di Vittorio. Crolla il castello di menzogne messo in piedi da Enzo Raisi
Posted on ottobre 18, 2012
L’inchiesta/prima parte – L’ultimo depistaggio sulla bomba esplosa alla stazione di Bologna il 2 agosto 1980 tira in ballo una delle vittime dell’eccidio: Mauro Di Vittorio, ventiquattrenne romano originario del popolare quartiere di Torpignattara. Pur di renderlo funzionale al teorema della pista palestinese i suoi accusatori non hanno esitato a riscrivere cinicamente il suo passato. Il grossolano tentativo di modificare quanto era già emerso 32 anni fa, nei giorni immediatamente successivi all’esplosione, fallisce clamorosamente di fronte alle testimonianze dei familiari di Di Vittorio e alla mole di materiali documentali esistenti

Paolo Persichetti
il manifesto 18 ottobre 2012

«με πήρε ένας νεαρός γερμανός και όπως ανεβαίνω στο αυτοκίνητο μου προσφέρει να ανάψω μια pipetta καπνό κι έτσι ηρεμώ για λίγο, με την δεύτερη όμως pipa στην οποία υπήρχαν τουλάχιστον δυο γραμμάρια μαύρο αναστατώνομαι με τρόπο πραγματικά τρομακτικό. με την τρίτη η ένταση ανέβηκε πολύ και νιώθω άσχημα, πολύ άσχημα. έχω ένα βιαιότατο trip, ταξίδι, και παραισθησιογόνα οράματα, είμαι τυχερός γιατί πολύ κουρασμένος και καταφέρνω να κοιμηθώ. όταν ο τύπος με ξυπνά αισθάνομαι καλύτερα και έχουμε διανύσει πολύ δρόμο. το βράδυ ύστερα που με πήρε ένας βέλγος πολύ συμπαθητικός φτάνω στην Liegi. είμαι ευχαριστημένος διότι ο δρόμος που μου απομένει ακόμη είναι λίγος, έτσι σκέφτομαι πως θα φτάσω την επόμενη μέρα ». (Leggi il testo integrale), υπάρχει εδώ ολόκληρο το κείμενο.

L’Europa in autostop, η Ευρώπη με ωτοστόπ

βρισκόμαστε στις 30 ιουλίου 1980, ο Mauro Di Vittorio διασχίζει την Ευρώπη με autostop και κατευθύνεται στο Λονδίνο, ανύποπτος του γεγονότος πως έχει μπροστά του μονάχα λίγες ημέρες. φτάνει στο Dover και οι εγγλέζοι τον στέλνουν πίσω διότι μαζί του δεν έχει επαρκείς εγγυήσεις εισοδήματος. αναγκασμένος να επανέλθει στην Ιταλία, τρις μέρες αργότερα τινάζεται στον αέρα μαζί με άλλους 300 ανθρώπους (85 θα πεθάνουν) στην αίθουσα αναμονής της δεύτερης θέσης του σταθμού της Bologna. πάνω από είκοσι κιλά ζελατίνης και compound b, ένα θανατηφόρο μίγμα κρυμμένο πιθανότατα σε βαλίτσα, βάζουν τέλος στην επιστροφή του.

η διήγηση των τελευταίων ημερών ζωής του Mauro βρίσκεται σε ένα τετράδιο στο οποίο σημειώνονται οι σταθμοί και οι συναντήσεις του ταξιδιού, μάλλον γραμμένο στην επιστροφή. μετά 30 χρόνια αυτές οι σελίδες έχουν γίνει κρατική υπόθεση, un affaire di Stato, ένα υποτιθέμενο μυστήριο – σύμφωνα με τον βουλευτή Enzo Raisi, ήδη μέλος της επιτροπής Mitrokhin – που γύρω από την φιλαλήθεια υψώνει αμφιβολίες υπαινισσόμενος πως πίσω υπάρχει χειραγώγηση για να κρυφτεί η άμεση εμπλοκή, κι ας ήταν ακούσια, του ίδιου του Di Vittorio nella strage, στη σφαγή.

La fabbrica delle patacche ispirata dalla trama di un romanzo – το εργοστάσιο με τα επιχρίσματα εμπνευσμένη από την πλοκή ενός μυθιστορήματος

για τον βουλευτή του φιλελεύθερου κόμματος, Fli, που γύρω από αυτή την υπόθεση κατέθεσε μια κοινοβουλευτική επερώτηση επείγουσα προαναγγέλλοντας και την έκδοση ενός βιβλίου, ο νεαρός θα ανήκε «all’area di Roma sud dell’Autonomia Operaia», στον χώρο της Εργατικής Αυτονομίας της νότιας Ρώμης, με καθήκον να μεταφέρει για λογαριασμό μιας παλαιστινιακής ομάδας, της Fplp του George Habash που βρίσκονταν σε επαφή με τον Carlos, την βαλίτσα που εξ αιτίας ατυχήματος τινάχτηκε στον αέρα ή μάλιστα εξ αιτίας ίσως παγίδας που στήθηκε δίχως ο νεαρός να το γνωρίζει. επεισόδιο που, πάντα σύμφωνα με τον Raisi, εγγράφεται στα παρασκήνια της συμφωνίας Moro (της μυστικής συμφωνίας μυστικών υπηρεσιών Sismi και παλαιστινιακού αντάρτικου για να προστατευτεί η Ιταλία από επιθέσεις με αντάλλαγμα την μεταφορά όπλων), σαν ατύχημα μεταφοράς, ή αντίποινα για την παραβίαση της συμφωνίας που έγινε την προηγούμενη χρονιά, όταν μπροστά στο λιμάνι της Ortona συνελήφθησαν διότι βρέθηκαν κάτοχοι ενός εκτοξευτή πυραύλων που προορίζονταν για τις παλαιστινιακές δυνάμεις, τρία στελέχη της ρωμαϊκής Αυτονομίας και στη συνέχεια ο Abu Anzeh Saleh, υπεύθυνος της Fplp στην Italia.

ο Raisi στηρίζει τις υποψίες του στο γεγονός πως στον φάκελο των ερευνών, «δεν φαίνεται να έχει καταχωρηθεί καμία ανακάλυψη ταυτότητας ή ημερολογίου του Di Vittorio». δεν είναι αληθές αλλά στον βουλευτή δεν ενδιαφέρει σε σημείο να ξεσηκώνει σκιές και στην βιογραφική κάρτα παρούσα στο sito web της Ένωσης των οικογενειών θυμάτων της 2ης του αυγούστου 1980, στην οποία υπάρχουν αποσπάσματα από το ημερολόγιο.

να ενισχύσουν τις αμφιβολίες του Raisi έρχονται νέες μαρτυρίες που αναφέρονται στην υποτιθέμενη παράξενη συμπεριφορά μιας κοπέλας και ενός ανδρός με νότια χαρακτηριστικά που έκαναν αναγνώριση του πτώματος του Di Vittorio στο νεκροτομείο της Bologna, και που το έσκασαν τρομαγμένοι πριν «ο υπεύθυνος και ο αστυνόμος παρόντες εκεί τους προφτάσουν για να τους ταυτοποιήσουν ».

πρόκειται μόνο για σύμπτωση όμως το κάστρο από υποψίες που προώθησε ο Raisi έχει σαν πρότυπο δίχως μεγάλη αυθεντικότητα την φανταστική υπόθεση του μυθιστορήματοςΣφαγή, del romanzoStrage, του Loriano Machiavelli (λεπτομέρεια που σημείωσε ο πάντα προσεκτικός Ugo Maria Tassinari στο sito του FascinAzione.info), που βγήκε δίχως ψευδώνυμο και ανάμεσα σε χίλιες πολεμικές το 1990 για τον εκδοτικό οίκο Rizzoli και που δημοσιεύτηκε ξανά δύο χρόνια πριν από τον Einaudi, στο οποίο διηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού νέων που βρίσκονται κοντά στον χώρο της Αυτονομίας, προμηθεύονται όπλα ανάμεσα στο Παρίσι και την Τσεχοσλοβακία, μέχρι που ένας από τους δύο τινάζεται στον αέρα στο σταθμό της Bologna με μια βαλίτσα εκρηκτικών που πυροδοτήθηκε δίχως να το γνωρίζει από μια εξελιγμένη συσκευή που μετέφερε μια απεσταλμένη ‘κρυφών δυνάμεων’. και δες σύμπτωση : και εδώ η κοπέλα πηγαίνει στο νεκροτομείο με άλλους συντρόφους.

Una forzatura di troppo πάρα πολύ μεγάλο το τέντωμα

ο μετά -φασίστας βουλευτής, αναφερόμενος σε μιά μαρτυρία 26 χρόνων μετά τα γεγονότα από την μεγαλύτερη αδελφή του Di Vittorio, Anna, στον Giovanni Fasanella και την Antonella Grippo στο βιβλίο “I silenzi degli innocenti” (Bur, 2006), ‘οι σιωπές των αθώων’, αφήνει να εννοηθεί πως το »παράξενο τηλεφώνημα» που ενημέρωσε την οικογένεια για την ανακάλυψη στην Bologna της ταυτότητας του Mauro, δεν προήρχετο από την ασφάλεια αλλά από πιθανούς συνεργούς του νεαρού. πάντα η Anna, λίγα χρόνια πριν συγχώρεσε τους Francesca Mambro και Valerio Fioravanti, στελέχη των Nar που καταδικάστηκαν για την σφαγή, με ένα γράμμα που διευκόλυνε την Mambro στην ελευθερία με όρους.

στις 2 αυγούστου πέρυσι, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, και ο Fioravanti, ελεύθερος πλέον, κάνει την υποθέτει σε άρθρο του στην εφημερίδα Giornale για κάποιο ρόλο του ‘αυτόνομου’ Di Vittorio στη σφαγή. γι αυτό το θέμα, Anna Di Vittorio και ο άντρας της Gian Carlo Calidori, που χτυπήθηκε και αυτός από την αγάπη για την σφαγή, δεν έχουν διάθεση να κάνουν πολεμική. θεωρούν πως ο καθείς πρέπει να απαντήσει στην συνείδηση του : «ποιοι ήμαστε εμείς οι δυο που θα κρίνουμε τους άλλους?». στην πραγματικότητα, όπως μας εξηγεί η Anna Di Vittorio, «δεν υπήρξε ποτέ κανένα μυστηριώδες τηλεφώνημα».

από την άλλη όσα μεταφέρονται στο βιβλίο δεν επιβεβαιώνονται σε καμία από τις δηλώσεις που έκαναν οι άλλοι συγγενείς που κλήθηκαν να αναγνωρίσουν επίσημα το πτώμα του Mauro. η Luciana Sica της εφημερίδας Paese sera, σε ένα χρονικό που δημοσιεύτηκε στις 13 αυγούστου 1980, μιλά για τις ώρες που πέρασε στο σπίτι της οδού Anassimandro, στη συνοικία τηςTorpignattara. περιγράφει το έκπληκτο κλίμα μιας οικογένειας που για δέκα μακριές ημέρες δεν ήθελε να πιστέψει στα επανειλλημένα σημάδια που ανακοίνωναν το τραγικό τέλος του ανθρώπου τους, όπως το τηλεφώνημα από την ασφάλεια felsinea στις 3 αυγούστου που – ίσως με περίσσεια προσοχή – ανέφερε για την ανεύρεση της ταυτότητας στην πόλη.

η δημοσιογράφος συλλέγει τις πρώτες δηλώσεις του μικρότερου αδελφού, Marcello, και εκείνες της θείας που δεν καταφέρνουν ακόμη να κατανοήσουν εκείνη του την απομάκρυνση. αναφέρει για το ενδιαφέρον των γειτόνων που αντιθέτως από την τηλεόραση έχουν ακούσει την για περιγραφή των σωμάτων που δεν είχαν ακόμη αναγνωριστεί και αμέσως κατάλαβαν ; τέλος η Anna μετά από ένα τηλεφώνημα στο νεκροτομείο αποφασίζει να αναχωρήσει προς την πρωτεύουσα της εμίλια μαζί με δυο φίλους. είναι δευτέρα 11 αυγούστου όταν φτάνει στο ιατροδικαστικό ιστιτούτο, μπαίνει στις εννέα το βράδυ και στο εσωτερικό υπάρχει λίγο φως, οι φίλοι δεν αντέχουν την μυρουδιά, όλο τριγύρω υπάρχουν υπολείμματα από πτώματα, η Anna «βλέπει το κορμί του αδελφού της, βγαίνει και λέει πως δεν τον αναγνώρισε». καλεί τον Marcello στη Roma για να μάθει εάν ο Mauro είχε παντελόνι βελούδο γκρι. η απάντηση δεν της αφήνει περιθώρια : «E’ lui». ‘αυτός είναι’.

Il mistero inesistente del diario το ανύπαρκτο μυστήριο του ημερολογίου


να ξεκαθαρίσει το μυστήριο του ημερολογίου αντιθέτως είναι η Lotta continua που στις 21 αυγούστου 1980 δημοσιεύει αυτούσιο και ολόκληρο το περιεχόμενο μαζί με ένα γράμμα που υπογράφουν »οι σύντροφοι», «I compagni di Mauro». στην έκθεση του ταξιδιού ο Di Vittorio διηγείται πως έφυγε από την Ρώμη με αυτοκίνητο μαζί με ένα φίλο που ονομάζεται Peppe,πιθανότατα στις 28 ιουλίου. δυο μέρες μετά στα σύνορα του Friburgo οι γερμανοί τελωνειακοί κρατούν το αυτοκίνητο του Peppe διότι δυο χρόνια πριν τον είχαν βρει δίχως εισιτήριο στο μετρό του Μονάχου και δεν είχε ακόμη πληρώσει το πρόστιμο.

ο Mauro του αφήνει όλα του τα χρήματα και συνεχίζει μόνος, με autostop, με την ελπίδα να φτάσει σύντομα στο Λονδίνο, στο squat του Brixton όπου ζούσε, για να βρει και άλλα χρήματα για να στείλει στον Peppe. οι πολλές λεπτομέρειες που αναφέρονται προσφέρουν εύκολες δυνατότητες απαντήσεων για την εγγενή αληθοφάνεια της διήγησης και σαν να μην έφτανε όλο αυτό υπάρχει και το ποσό του εισιτηρίου του τραίνου που ο Mauro δεν πλήρωσε στο ταξίδι της επιστροφής του και έφτασε στην οικογένεια, σχεδόν σαν φάρσα, μετά θάνατον.

ακόμα πιο ενδιαφέρουσα είναι η επιστολή των συντρόφων του, από την οποία αντιλαμβάνεσαι πως ο Mauro δεν ήταν ένας αγωνιστής και ακόμη περισσότερο δεν ήταν ποτέ κοντά στην Autonomia. οι συγγραφείς του κειμένου είναι πρώην της Lotta continua del circolo di Torpignattara, που ήταν ακόμη ανοιχτό το 1980 – όπως και με άλλα γραφεία της ομάδας – σημείο αναφοράς για ένα κομμάτι εκείνης της δυνατής κοινότητας πολιτικό-υπαρξιακής που δεν το είχε βάλει κάτω ύστερα από την διάλυση της οργάνωσης τέσσερα χρόνια νωρίτερα. ο Mauro, που ύστερα από τον πρόωρο θάνατο του πατέρα είχε αφήσει το σχολείο για να βοηθήσει την οικογένεια, ήταν πολύ γνωστός, αγαπητός και τον εκτιμούσαν. οι σύντροφοι του τον περιγράφουν σαν «ένα πρόσωπο, ένα σύντροφο ανεκτίμητο που ήξερε να τα δίνει όλα σε όλους. ικανός να δώσει τον εαυτό του ανά πάσα στιγμή. ο άνθρωπος που όλοι θα ήθελαν να έχουν κοντά τους για οποιονδήποτε λόγο : για ένα ταξίδι, για να μιλήσουν για τους εαυτούς τους, για την ζωή, για τις αντιθέσεις και για τα προβλήματα που παρουσιάζονται καθημερινά ».

Un indiano metropolitano a Londra ένας ινδιάνος της μητρόπολης στο Λονδίνο

την επόμενη κυριακή , πάντα στην Lotta Continua, εμφανίζεται ένα άλλο γράμμα που είναι σχεδόν σαν μια δημόσια συνεδρία αυτοσυνειδησίας. σε πολεμική με τους τόνους που θεωρούνται πολύ πολιτικοί του πρώτου, οι συγγραφείς που υπογράφουν «Alcuni amici di Mauro» , ‘κάποιοι φίλοι το Μάουρο’, υποστηρίζουν πως «για τον Mauro η λέξη σύντροφος είχε καταντήσει δίχως νόημα, άδεια, όπως είχε γίνει και με εμάς, διότι αυτή την ωρίμανση την ζήσαμε μαζί και μαζί είχαμε πάψει να έχουμε αυταπάτες και μαζί είχαμε δει να καταρρέουν μύθοι, ιδεολογίες και επαναστατικές προθέσεις. ήτοι, σήμερα, το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σεβαστούμε τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε πλέον τα πράγματα, τις απομυθοποιήσεις του. να αποφύγουμε λοιπόν πράγματα που ακούγονται εικασίες, να αποφύγουμε αναλύσεις που ο ίδιος δεν θα έκανε, να αποφύγουμε όρους στους οποίους ο ίδιος δεν αναγνώριζε πλέον τον εαυτό του, να αποφύγουμε ύμνους στην εξέγερση της οποίας όλοι γνωρίζουμε την κενότητα και το ψεύδος ».

υπάρχει ολόκληρη η παραβολή, το κάτοπτρο εκείνου που συνέβη σε ένα κομμάτι του κινήματος του 77 σε αυτές τις φράσεις που ανακοινώνουν την εποχή της μεγάλης οπισθοδρόμησης, όπου οι μεγάλες διηγήσεις παραχωρούν χώρο σε κατευθύνσεις πιο προσωπικές και εσωτερικές, σε κάθε περίπτωση τοποθετημένες σε απόσταση αστρική από την εικόνα του νέου με την διπλή ζωή με την βαλίτσα γεμάτη εκρηκτικά όπως προτείνει Enzo Raisi. ο Mauro Di Vittorio με τα μακριά του μαύρα μαλλιά που μοιάζουν να προαναγγέλουν την μόδα των dread, τα πυκνά γένια και το παρουσιαστικό freak, ήταν ένα άλλο πρόσωπο. αυτός που σήμερα τον περιγράφει σαν τον δράστη της σφαγής στην Bologna τον σκότωσε για δεύτερη φορά.

«αυτή η κατηγορία – απαντά ο Gian Carlo Calidori – μας κάνει να ζούμε μια εμπειρία δυσάρεστη, παρόλα αυτά συνεχίζουμε να εμπιστευόμαστε, όπως πάντα, στους θεσμούς της ιταλικής Δημοκρατίας, nelle Istituzioni della Repubblica Italiana».
και η Anna προσθέτει : «τον αύγουστο του 1980 πήγα στην Bologna. είδα το πτώμα του αδελφού μου Μάουρο: ήταν άθικτο; δεν ήταν απανθρακωμένο; με ένα μοναδικό τραύμα, θανάσιμο, στα πλευρά του. μετά, συνάντησα την σιδηροδρομική αστυνομία, la Polizia Ferroviaria που, πολύ ανθρώπινα μου παρέδωσε τα προσωπικά αντικείμενα του αδελφού μου, ανάμεσα στα οποία το ημερολόγιο του Mauro».
http://insorgenze.wordpress.com/2012/10/18/strage-di-bologna-la-vera-storia-di-mauro-di-vittorio-crolla-il-castello-di-menzogne-messo-in-piedi-da-enzo-raisi/


Link
“Vi diciamo noi chi era Mauro Di Vittorio”, le parole dei compagni e degli amici su Lotta continua dell’agosto 1980
Strage di Bologna, il diario di viaggio di Mauro Di Vittorio
Stazione di Bologna 2 agosto 1980, una strage di depistaggi
Strage di Bologna, la storia di Mauro Di Vittorio che Enzo Raisi e Giusva Fioravanti vorrebbero trasformare in carnefice
Strage di Bologna, in arrivo un nuovo depistaggio. Enzo Rais, Fli, tira in ballo una delle vittime nel disperato tentativo di puntellare la sgangherata pista palestinese
Daniele Pifano sbugiarda il deputato Fli Enzo Raisi: Mauro Di Vittorio non ha mai fatto parte del Collettivo del Policlinico o dei Comitati autonomi operai di via dei Volsci
http://www.ilmanifestobologna.it/wp/2012/11/strage-di-bologna-tra-misteri-frutto-di-ignoranza-e-spiegazioni-che-si-preferisce-non-vedere/

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s