ιστορία, storia

ενάντια στην κρατική παραπληροφόρηση μια έρευνα μου για την πλατεία Φοντάνα, τον Καλαμπρέζι, και την Στρατηγική της Έντασης ΜΈΡΟς ΠΡΏΤΟ

Contro la disinformazione di Stato un mio studio su Piazza Fontana, Calabresi, e la Strategia della Tensione
Pubblicato: 01/09/2014
Tag:Anarchici, Bombe fasciste, commissario calabresi, fascismo, Freda, gelli, Gladio, Misteri d’Italia, parco dei principi, PiazzaFontana, Pinelli, rauti, Stragi nere, Strategia della tensione, Valpreda, Ventura, zorzi
LA STORIA PERDUTA

“Chi controlla il passato controlla il futuro… Chi controlla il presente controlla il passato.” (G. Orwell)
‘αυτός που ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον…αυτός που ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν’.

τον δεκέμβρη του 1969 ήμουν 8 χρονών, οι αναμνήσεις μου γύρω από την piazza fontana είναι φιλμάκια σε άσπρο μαύρο, και οι φράσεις που ο παππούς μου, αναρχικός ο οποίος είχε πάρει μέρος στον πόλεμο στην Ισπανία επαναλάμβανε συνεχώς : “stato assassino” e “ci hanno dichiarato guerra”, ‘κράτος δολοφόνος’ και ‘μας έχουν κηρύξει πόλεμο’
μιας και δεν έβλεπα ούτε στολές ούτε τεθωρακισμένα, όπως στις ταινίες, δεν μπορούσα να αντιληφώ τι συνέβαινε…στη συνέχεια όμως κατάλαβα.

γιατί μετά ήρθαν οι άλλες βόμβες. με την ίδια μάρκα, τις ίδιες συνενοχές και την ίδια επίσημη εκδοχή: δεν ξέρουμε ποιος το έκανε. ήρθαν
-οι επιθέσεις στις σιδηροδρομικές γραμμές στην Gioia Tauro τον ιούλιο του 1970.
-οι τέσσερις χειροβομβίδες στην Catanzaro, που ρίχτηκαν σε αντιφασιστική πορεία.
-στη συνέχεια Peteano, το 1972 και στη συνέχεια στην Ασφάλεια του Milano.
-μετά ο κάδος απορριμμάτων που τινάχτηκε στον αέρα στην Piazza della Loggia στην Brescia σκορπίζοντας θάνατο σε μια συνδικαλιστική διαδήλωση τον μάϊο του 1974
-λίγους μήνες μετά, τον αύγουστο το τραίνο Italicus.
ύστερα το 1980 ο σταθμός στην Bologna.
-και τον δεκέμβρη του 1984 η επίθεση στο τραίνο 904

οκτώ σφαγές σε 15 χρόνια. η γενιά μου τις θυμάται όλες. ανάμνηση χρόνων περασμένων και μακρινών.
44 χρόνια.
είναι ένα χρονικό διάστημα αρκετά μακρύ για να ιστορικοποιήσουμε ένα γεγονός, όμως καθίσταται δύσκολο όταν μια σειρά εντυπωσιακή δικών και εκτροπής από τα ίχνη φέρνει συνεχώς τα πάντα στο αρχικό σημείο, όταν όλες οι έρευνες φιμώνονται αμέσως από μια επίσημη αλήθεια έτοιμη εις τον μηδενισμό που προτιμά να αποκρύψει, να θάψει την αλήθεια κάτω από ένα βουνό παραλείψεων.

και εάν το να γνωρίζεις και αντιλαμβάνεσαι αυτά τα γεγονότα είναι ήδη δύσκολο γι’ αυτόν που έχει την ιστορική τους ανάμνηση, καθίσταται σχεδόν αδύνατο για τους νεότερους, που στο σχολείο, είναι πολύ εάν φτάνουν μέχρι τον Giolitti, πού να μιλήσουμε για νεότερη ιστορία.
έτσι τυχαίνει να διαβάσεις πως στα ερωτηματολόγια και στις μελέτες που διεξάγονται στα σχολεία, το μεγαλύτερο μέρος των παιδιών πιστεύουν πως η σφαγή στην Piazza Fontana πρόκειται για έργο των Ερυθρών Ταξιαρχιών-Brigate Rosse.
και έτσι φτάνουμε στην φάρσα και καταλαβαίνουμε πως η παραπληροφόρηση και η κακή μνήμη, κατάφεραν να φορτώσουν εκείνη την σφαγή στην επαναστατική αριστερά καλύτερα από όλες τις προσπάθειες της ανατρεπτικής δεξιάς και των μυστικών υπηρεσιών λιγότερο ή περισσότερο σε εκτροπή.

σήμερα η σφαγή της Piazza Fontana είναι πλέον μια επανάληψη δίχως νόημα, καλή μόνο για να γεμίσει ένα δίωρο παλίμψηστο τηλεοπτικό μια φορά τον χρόνο ή για να παραχθούν έργα πρόστυχα, ανάμεσα στα οποία το πρόσφατο βιβλίο του Cucchiarelli όπως και η εξίσου ποταπή ταινία του Marco Tullio Giordana.
εάν ρωτήσουμε έξω, στις πλατείες, τον απλό κόσμο, τι ήταν η Piazza Fontana θα μας πουν πως η Piazza Fontana ήταν μια βόμβα που έσκασε σε μια τράπεζα γεμάτη κόσμο την περίοδο των Χριστουγέννων.

λίγοι θα θυμηθούν για έναν αναρχικό αθώο που σκοτώθηκε σε ένα δωμάτιο της ασφάλειας του Milano. πολύ λιγότεροι τον Valpreda που κλείστηκε στην φυλακή για να εκτίσει μια ποινή για αδίκημα που δεν έπραξε και σχεδόν κανείς θα θυμηθεί τον Saverio Saltarelli που δολοφονήθηκε χτυπημένος στην καρδιά από δακρυγόνο που έριξαν σε ύψος ανθρώπου ακριβώς ένα χρόνο αργότερα, την ώρα που διαδήλωνε στο Μιλάνο ζητώντας την αλήθεια για εκείνη την επίθεση.
να γιατί είναι σημαντικό, χρόνο στον χρόνο, να συνεχίζουμε να χτίζουμε ξανά την ακριβή ιστορική μνήμη εκείνων που συνέβησαν, διότι εάν η δικαστική αλήθεια δεν στάθηκε ούτε πιθανότατα θα σταθεί ποτέ προσβάσιμη, η ιστορική αλήθεια υπάρχει παρά την όποια θέληση να πνιγούν τα πάντα στην σιωπή ή πίσω από μυστηριακές έννοιες όπως »χρόνια μολυβιού – “anni di piombo” ή “terrorismo” – ‘τρομοκρατία’ – ή ‘Ιταλία των μυστηρίων’ – “Italia dei misteri”. τα γεγονότα υπάρχουν και παραμένουν γεγονότα που ιστορικά συνέβησαν και καθορίστηκαν και εμείς πρέπει να τα αναλύσουμε για να καταλάβουμε πως το κράτος δρα όταν νιώθει στριμωγμένο και πως απειλείται η κοινωνική καπιταλιστική τάξη.

COMINCIAMO QUINDI AD ELIMINARE 2 LUOGHI COMUNI: ας αρχίσουμε λοιπόν να εξαλείφουμε 2 κοινοτοπίες:

στην επίσημη ιστορική αναπαράσταση, η σφαγή στην Piazza Fontana, εκείνες που ακολούθησαν, και οι απόπειρες πραξικοπήματος ορίζονται, στην καλύτερη των υποθέσεων, σαν μυστήριο, μια σκοτεινή σελίδα στην ιστορία της δημοκρατίας.
επιρρίπτοντας κάθε ευθύνη στην αντιδραστική δεξιά και στην παρουσία των υπηρεσιών σε εκτροπή, στην καρδιά του αστικού κράτους.
σαν να λέμε πως αυτό που συνέβη ήταν κάτι ανώμαλο, μια απόκλιση από τον κανόνα.
μα ποια ανωμαλία !

οι σφαγές είναι οι αναδυόμενες στιγμές ενός φαινομένου πιο εκτεταμένου: της στρατηγικής έντασης που πραγματοποιείται από την εξουσία για να διατηρήσει την κοινωνική καπιταλιστική τάξη με οποιοδήποτε κόστος και με οποιοδήποτε τρόπο – la STRATEGIA DELLA TENSIONE attuata dal potere per MANTENERE L’ORDINE SOCIALE CAPITALISTICO AD OGNI COSTO E CON QUALSIASI MEZZO.
η Piazza Fontana δεν ήταν ένα έκτακτο γεγονός, ήταν η απάντηση των θεσμών μπροστά σε ένα κίνημα που έθετε το πρόβλημα του κοινωνικού μετασχηματισμού και δρούσε για να τον πραγματοποιήσει. επρόκειτο για την κήρυξη πολέμου για την διατήρηση της εξουσίας. ενός πολέμου που δεν ήθελε να έχει αιχμαλώτους και του οποίου όλοι εμείς σταθήκαμε τα απαραίτητα θύματα.

και η ιστορία δεν άλλαξε, τώρα δεν χρειάζεται σφαγή, όμως υπάρχουν οι καταγγελίες, οι έρευνες στα σπίτια και οι προσαγωγές που εξαπολύονται σε όλους όσους προσπαθούν να αντισταθούν στο οικονομικό και πολιτικό σχέδιο της εξουσίας. η ιστορία δεν αλλάζει διότι αυτή είναι η λειτουργία του Κράτους. σκέφτομαι τους no tav, τους no muos, τους εργάτες του εφοδιασμού και τους μηχανοδηγούς, που μάχονται αυτές τις μέρες.

το δεύτερο κλισέ αφορά την δικαστική υπόθεση: στο δικαστήριο η αλήθεια γύρω από την Piazza Fontana δεν πλησιάστηκε ποτέ και επίσης αυτό το γεγονός παρουσιάστηκε σαν μια εξαίρεση στην ιταλική ιστορία.
δεν είναι όμως έτσι, με τίποτα. στην πραγματικότητα αυτός είναι ο »κανόνας» λειτουργίας αυτού του αστικού κράτους.
κάθε φορά που το κράτος εκ των πραγμάτων δρα με τρόπο που είναι διαφορετικός από εκείνους που είναι οι κανόνες συνταγματικά ‘δεδηλωμένοι’ , η δικαστική αλήθεια δεν πρέπει απαραίτητα να αναδειχθεί.
και πως περί αυτού πρόκειται το αποδεικνύουν τα γεγονότα της Γένοβα 2001, η δολοφονία του Carlo Giuliani, του Aldrovandi, τα χτυπήματα με τα γκλομπς στα κεφάλια των διαδηλωτών, οι καταχρήσεις της εξουσίας σε βάρος των αγωνιστών και όλοι οι νεκροί που δολοφονήθηκαν στις φυλακές.
η σκόνη που σηκώθηκε και οι »ομίχλες» που επίσης σηκώνονται σε αυτές τις περιπτώσεις είναι λειτουργικές, χρειάζονται μόνο για να προστατευτούν οι ‘αληθινοί’ μηχανισμοί λειτουργίας του κράτους από τον κίνδυνο να έρθει αντιμέτωπο με την ιδέα πως »ο νόμος πραγματικά θα μπορούσε να είναι ίδιος για όλους».
Perché la legge NON è uguale per tutti, διότι ο νόμος ΔΕΝ είναι ίδιος για όλους, η αρχή της ισότητας για το κράτος δεν ισχύει: και το είδαμε εκ των πραγμάτων, μας το πυροβόλησαν στο πρόσωπο πως ‘η στολή δεν δικάζεται’ και πως »η καρδιά του κράτους βρίσκεται πάνω από τον νόμο».

έχοντας ξεκαθαρίσει αυτό ας πάμε στα γεγονότα και ας προσπαθήσουμε να ξετυλίξουμε τα νήματα εκείνων των συμβάντων πλέον μακρινών:

Siamo a Milano, è il 1969. βρισκόμαστε στο Μιλάνο το 1969
είναι το έτος των απεργιών, με τις πορείες….εργάτες και φοιτητές που κατεβαίνουν στις πλατείες.
το θερμό φθινόπωρο, οι διεκδικήσεις για εγγυημένο μισθό με εργασία για όλους και το δικαίωμα σε σπουδές.
και στο βιομηχανικό τρίγωνο, Torino, Milano, Genova, οι αγώνες είναι θερμότεροι: με 7 εκατομμύρια 507 χιλιάδες ανθρώπους να συμμετέχουν σε εργατικούς αγώνες για 302 εκατομμύρια 597 χιλιάδες ώρες παραγωγής χαμένες εξ αιτίας απεργιών.
το κλίμα είναι παντού πυρακτωμένο, οι καταστολές άγριες, στις 2 δεκεμβρίου του ’68, στην Avola, η αστυνομία ανοίγει πυρ ενάντια σε διαδήλωση εργατών γης, δυο διαδηλωτές σκοτώνονται και εκατόν πενήντα αντιμετωπίζουν κατηγορίες.

στις 9 απριλίου ’69, στην Battipaglia, στην επαρχία Salerno, η κρατική αστυνομία πυροβολεί τους διαδηλωτές στη διάρκεια γενικής απεργίας, 2 νεκροί, 200 τραυματίες και 119 συλληφθέντες. σε αίτηση του νομάρχη στάλθηκαν στην Battipaglia 120 καραμπινιέροι και 160 αστυνομικοί, στο τέλος της ημέρας οι καραμπινιέροι ήταν 300 και οι αστυνομικοί 700. την επομένη θα υπάρξουν διαδηλώσεις σε όλη την Ιταλία, που συνοδεύτηκαν από σκληρές συγκρούσεις με την αστυνομία. το αστυνομικό τμήμα της Battipaglia παραδόθηκε στην φωτιά.
στις 11 απριλίου ’69 ξεκινά εξέγερση στο εσωτερικό των φυλακών Le Nuove. οι φυλακισμένοι ζητούσαν την κατάργηση του σωφρoνιστικού κανονισμού της φασιστικής περιόδου, αστυνομία και καραμπινιέροι καταστέλλουν την διαμαρτυρία με μια αγριότητα ζωώδη.
στις 12 μαίου ’69 στο Torino η αστυνομία επιτίθεται σε μια διαδήλωση στο ενάντια στα υψηλά ενοίκια, συλλαμβάνει μια τριανταριά ανθρώπoυς και τραυματίζει γύρω στους 70.

στις 27 οκτωβρίου στην Πίζα, στη διάρκεια διαδήλωσης ενάντια στους έλληνες συνταγματάρχες η αστυνομία επιτίθεται στους διαδηλωτές σκοτώνοντας με ένα δακρυγόνο που έριξε σε ύψος ανθρώπου ένα φοιτητή, τον Cesare Pardini, τραυματίζοντας πολλούς άλλους.
δυο εβδομάδες πριν τη σφαγή, 28 νοεμβρίου ’69, με πέντε ειδικά τραίνα και εκατοντάδες πούλμαν φτάνουν στην Ρώμη 150.000 μεταλμηχανικοί. οι μπλε φόρμες τους γεμίζουν όλη την piazza del Popolo με την θέληση να οξύνουν τον αγώνα για να αντιτεθούν στην αλαζονεία confindustriale, του συνδικάτου των αφεντικών δηλαδή. η ένταση είναι φοβερή. η Ρώμη βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. δεν θα λείψουν βέβαια και οι προβοκάτσιες από πλευράς των δυνάμεων της τάξης.

τους τελευταίους τρείς μήνες του ’69 καταγγέλθηκαν πάνω από 13.000 πρόσωπα. στις 19 νοεμβρίου στο Μιλάνο, διαδήλωση για την κατοικία, δύο camionette της αστυνομίας συγκρούονται και πεθαίνει ο Annaruma. το γεγονός χρησιμοποιήθηκε για να γίνει λόγος για την βία των διαδηλωτών.
είναι το έτος των βομβών.

από την 3η ιανουαρίου έως την 12η δεκεμβρίου μετρούμε 145, μια κάθε τρείς μέρες. για τις 96 η αναγνωρισμένη ευθύνη είναι της άκρας δεξιάς. στις 15 απριλίου εκρήγνυται μια στο γραφείο του πρύτανη στο πανεπιστήμιο της Padova. στις 25 απριλίου, στην Έκθεση του Milano, μια βόμβα υψηλής ισχύος προκαλεί τον τραυματισμό είκοσι ανθρώπων. στις 25 ιουλίου στο Μιλάνο τινάζεται μια βόμβα στο Δικαστήριο. τον αύγουστο τοποθετούνται δέκα βόμβες σε τραίνα: οκτώ από αυτές τινάζονται στον αέρα και χτυπούν δώδεκα επιβάτες.

μόλις έχει θεσπιστεί η δεύτερη κυβέρνηση Rumor. αντιπρόεδρος ο Paolo Emilio Taviani. εξωτερικών ο Aldo Moro, εσωτερικών ο Franco Restivo. μονόχρωμη κυβέρνηση Dc.
αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών Sid είναι ο ναύαρχος Eugenio Henke. στην αστυνομία ο Angelo Vicari. πρόεδρος της δημοκρατίας ο Giuseppe Saragat. το Pci είναι το πιο δυνατό κομουνιστικό κόμμα στην δύση. το συνδικάτο που ελέγχει, η Cgil είναι το καλύτερα οργανωμένο.
νομάρχης στο Milano είναι ο Libero Mazza, αρχηγός αστυνομίας ο Marcello Guida, ο ίδιος που το 1942 ήταν διευθυντής του πολιτικού περιορισμού στον οποίο καταδικάζονταν οι αντιφασίστες, στα εικοσιοκτώ του, και φιγούρα αμφιλεγόμενη που κληρονομήθηκε από την φασιστική εικοσαετία είναι επίσης ο υπεύθυνος του πολιτικού γραφείου Antonino Allegra.

το 1969, ο μισθός ενός ειδικευμένου εργάτη ήταν 110 χιλιάδες λίρες τον μήνα, δηλαδή 55 χιλιάδες δραχμές.
το μέσο νοίκι ενός διαμερίσματος στο Milano και τη Roma κυμαίνονταν 35 χιλιάδες λίρες το μήνα, ήτοι 1750 δραχμές.
το Fiat 500 κόστιζε 525 χιλιάδες λίρες, δηλαδή 26,250 δρχμ.
ένας καφές στο bar κόστιζε 50 λίρες, δηλαδή 2,5 δρχμ.
ένα λίτρο βενζίνης 75 λίρες, ήτοι 3,75 δρχμ.
τότε όπως και σήμερα το να φτάσεις στο τέλος του μήνα ήταν χίμαιρα.

αυτή ήταν η Ιταλία στις 12 δεκεμβρίου 1969.

εκείνη τη μέρα 5 μηχανισμοί τοποθετήθηκαν σε πέντε διαφορετικά σημεία: 2 στο Μιλάνο και 3 στη Ρώμη, προγραμματισμένοι να εκραγούν στο διάστημα 40 λεπτών.
από τις δυο βόμβες του Μιλάνο, η πρώτη δεν έσκασε, πιθανότατα λόγω ελαττωματικού “timer”. βρίσκονταν σε μια τσάντα παρατημένη στα γραφεία της εμπορικής τράπεζας, Banca Commerciale Italiana στην Piazza della Scala. το υπερβολικό βάρος και ο πυροκροτητής από cassetta di metallo που φαίνονταν προκαλούν συναγερμό, έτσι στις 16:25 η βόμβα θάβεται και, στην συνέχεια, θα τιναχτεί στον αέρα….δίχως καμία εξήγηση ή ίσως πολύ εύλογα.

L’altra è quella della strage. η άλλη είναι εκείνη της σφαγής. εκείνη της Piazza Fontana (λίγες εκατοντάδες μέτρα από την Piazza della Scala). αυτή αντιθέτως σκάει…στις 16:37 και αυτή η έκρηξη προκαλεί 17 νεκρούς και 88 τραυματίες.
λίγα λεπτά αργότερα σκάνε άλλοι τρείς μηχανισμοί, στη Ρώμη αυτή τη φορά, με αποτέλεσμα 17 τραυματιών.
ο πρώτος στις 16:55 στην τράπεζα εργασίας, Banca Nazionale del Lavoro, κοντά στην via Veneto. ο δεύτερος στις 17:16 στην δεύτερη ταράτσα του μνημείου Altare della Patria, από την πλευρά της via dei Fori Imperiali. ο τρίτος οκτώ λεπτά αργότερα, πάλι στην δεύτερη ταράτσα-αίθριο, αυτή την φορά από την πλευρά με τα σκαλάκια της Ara Coeli.

είναι ακριβώς υπό το φως της σφαγής που μόλις έλαβε χώρα, και των τριών άλλων εκρήξεων που μόλις αναφέραμε που προκαλεί μεγάλη εντύπωση η παραδοξότητα να τινάξεις στον αέρα την μοναδική βόμβα που παρέμεινε ανενεργή. εκείνη η βόμβα θα μπορούσε να είχε χαρακτηριστεί εξαιρετική τύχη για τους ερευνητές της αστυνομίας…εάν είχαν την πρόθεση να δώσουν φως στην αλήθεια των γεγονότων.

είναι όμως ξεκάθαρο πως η αλήθεια δεν ενδιέφερε κανέναν, γι αυτό και η cassetta τινάχτηκε στον αέρα από τους πυροτεχνουργούς με βιάση και μαζί της καταστράφηκαν πολύτιμες ενδείξεις και στοιχεία και, ίσως μάλιστα η βέβαιη υπογραφή των δραστών.
έμεινε μόνο η τσάντα και το timer γερμανικής κατασκευής όμοιο με εκείνο της Piazza Fontana, και η βεβαιότητα πως το μεταλλικό κασόνι που περιείχε το εκρηκτικό ήταν και αυτό του ίδιου τύπου με την βόμβα που χρησιμοποιήθηκε για την σφαγή.

μια καταστροφή ακατανόητη, που δεν εξηγείται, των στοιχείων, η οποία δεν μας εκπλήσσει, μιας και οι υπεύθυνοι είχαν ήδη επιλεγεί.
στις ώρες που επακολούθησαν τις επιθέσεις, ξεκινά αμέσως μια τεράστια επιχείρηση προπαγάνδας ενάντια στις οργανώσεις της άκρας αριστεράς γενικώς, όμως οι ένοχοι είχαν ήδη ορισθεί.
Gli anarchici, i senzadio, i bombaroli, i più disorganizzati ed isolati dell’estrema sinistra furono immediatamente eletti a capro espiatoriο – οι αναρχικοί, οι δίχως θεό, οι βομβιστές, οι λιγότερο οργανωμένοι και περισσότερο απομονωμένοι της άκρας αριστεράς εκλέχτηκαν άμεσα σαν αποδιοπομπαίοι τράγοι.

το λέει ξεκάθαρα το μήνυμα που εκδίδεται από το πρωθυπουργικό Μέγαρο Viminale τις πρώτες ώρες μετά την επίθεση: “αυτή τη στιγμή δεν κατέχουμε καμία ένδειξη χρήσιμη για τους πιθανούς δράστες της σφαγής, όμως κατευθύνουμε τις υποψίες μας προς τους αναρχικούς κύκλους, verso i circoli anarchici”
από το κύμα ερευνών σε σπίτια και σε αναρχικά γραφεία που γίνονται αμέσως μετά την επίθεση προκύπτει μια δεκάδα συλλήψεων.
ανάμεσα τους βρίσκεται και ο Giuseppe Pinelli, un ferroviere di 41 anni, σιδηροδρομικός 41 χρόνων.

το ίδιο βράδυ ξεκινούν οι ανακρίσεις. προοδευτικά όλοι οι προσαχθέντες στέλνονται στην φυλακή του San Vittore, ο Pinelli αντιθέτως κρατείται στην ασφάλεια για τρείς ημέρες. κρατείται παράνομα διότι αστυνομική κράτηση λήγει μετά 48 ώρες και μιας και δεν υπήρχε κανένα ένταλμα από το δικαστικό σώμα για να τον μεταφέρουν στην San Vittore Pinelli έπρεπε να τον έχουν αφήσει ελεύθερο.
τον ανακρίνει ο commissario Calabresi που οδηγεί την έρευνα για την σφαγή.
——————————————————————————–

ας σταματήσουμε μια στιγμή για να γνωρίσουμε λιγάκι τουλάχιστον τον Giuseppe Pinelli, για να τον ελευθερώσουμε από τον περιορισμό του χρονικού που μας τον παρουσιάζει σαν τον αναρχικό που πετά από το παράθυρο. αυτό, πιστεύω, του το χρωστάμε.
ο Giuseppe Pinelli γεννήθηκε στο Mιλάνο, στην Porta Ticinese, το 1928. δεν φοίτησε σε κανένα σχολείο διότι μόλις τέλειωσε το δημοτικό αναγκάστηκε να εργαστεί σαν μαθητευόμενος. ήταν esperantista πεπεισμένος και φτιάχνει την κουλτούρα του (μια εξαιρετική cultura παρεπιπτόντως) αυτοδίδακτος, διαμέσου της ανάγνωσης εκατοντάδων και εκατοντάδες βιβλίων.
το ’44/’45 παίρνει μέρος στην αντιφασιστική Αντίσταση, partecipò alla Resistenza antifascista, σαν αναμεταδότης-ενδιάμεσος Ταξιαρχιών, staffetta delle Brigate Bruzzi και Malatesta και μετά τον πόλεμο, παίρνει μέρος ενεργά στην ανάπτυξη του αναρχικού κινήματος στο Milano.

στα μέσα των χρόνων του ’50 κερδίζει σε ένα διαγωνισμό και μπαίνει στους σιδηροδρόμους ως manovratore, οδηγός.
δεμένος με τους νεαρούς αναρχικούς της Ελευθεριακής νεολαίας, gioventù Libertaria, στήνει το στέκι “Sacco e Vanzetti” και, όταν αυτό κλείνει εξ αιτίας έξωσης, ο Pinelli βρίσκεται με αυτούς που στήνουν το νέο στέκι “Ponte della Ghisolfa”, ήταν η 1°μαίου 1968.
εδώ οργανώνονται κύκλοι σεμιναρίων και συνελεύσεις των πρώτων ενωτικών επιτροπών βάσης, comitati di base unitari, οι CUB, που σημειώνουν το πρώτο κύμα συνδικαλισμού άμεσης δράσης, έξω από τις επίσημες συνδικαλιστικές οργανώσεις.

ο Pinelli ήταν από τους πρωτεργάτες της ανακατασκευής του τμήματος της συνδικαλιστικής ιταλικής ένωσης, Unione Sindacale Italiana (USI), μιας οργάνωσης εμπνευσμένης από τον ελευθεριακό επαναστατικό συνδικαλισμό – un’organizzazione di ispirazione sindacalista-rivoluzionaria e libertaria.

μετά τις παράλογες συλλήψεις των αναρχικών για τις βόμβες που τινάχτηκαν στις 25 απριλίου 1969 στον κεντρικό σταθμό και στην εμπορική έκθεση του Milano, (αυτοί οι σύντροφοι θα αθωωθούν μόλις τον ιούνιο 1971), ο Pinelli συμμετείχε ακούραστα στη συλλογή τροφής, ρούχων και βιβλίων για να τα στέλνει στους φυλακισμένους συντρόφους. και στο πλαίσιο του μαύρου αναρχικού σταυρού, Croce Nera Anarchica, δεσμεύτηκε στο στήσιμο ενός δικτύου αλληλεγγύης και αντιπληροφόρησης, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις.

εκείνη την 12η δεκεμβρίου 1969, μετά την σφαγή της Piazza Fontana, ο Pinelli κλήθηκε να ακολουθήσει τους αστυνομικούς στην ασφάλεια, μάλιστα προπορεύονταν με το μηχανάκι του και έφτασε νωρίτερα, τρείς μέρες αργότερα, το σώμα του πετάχτηκε από ένα δωμάτιο του πολιτικού γραφείου, κάτω από το παράθυρο, από τον τέταρτο όροφο της ασφάλειας. πέθανε δίχως ποτέ να αναλάβει τις αισθήσεις του σε δωμάτιο του νοσοκομείου που φυλούσε η αστυνομία δίχως να επιτρέπει σε κανέναν την πρόσβαση, ούτε στην μητέρα και την σύζυγό του.

——————————————————————————–

Cosa accadde nella notte tra il 15 e il 16 dicembre? τι συνέβη το βράδυ ανάμεσα στις 15 και 16 δεκεμβρίου;

έχουν περάσει τρείς ημέρες από την προσαγωγή του, τρεις ημέρες ανάκρισης και ο Pinelli δεν προσβάλλεται από καμία κατηγορία, παρ’ όλα αυτά δεν ελευθερώνεται.
ο Pinelli υποκλέπτονταν από καιρό, τον παρακολουθούσαν, από καιρό τον υποπτεύονταν. στην Questura-Ασφάλεια δεν τον άφησαν να κοιμηθεί δευτερόλεπτο. ήθελαν να του φορτώσουν και τις επιθέσεις της 25ης απριλίου στην έκθεση του Milano και της 8ης αυγούστου στο τρένο. μεγάλο μέρος της ανάκρισης του Calabresi ενδιέφερε ακριβώς επί αυτού.

η επίσημη εκδοχή μιλά για αυτοκτονία, ο questore Guida υποστηρίζει πως υπήρχαν ισχυρές ενδείξεις και πως, βλέποντας πως το άλλοθι του κατέρρεε, αφαίρεσε την ζωή του σε μια έκρηξη απελπισίας…οι αστυνομικοί που επιτελούσαν την ανάκριση μιλούν για ‘ένα πήδημα σαν γάτα’ προς το παράθυρο, “uno scatto felino” verso la finestra.
κάνει εντύπωση το γεγονός πως το ωράριο της τραγωδίας αλλάζει στη διάρκεια των χρόνων και των ερευνών. στην αρχή μιλούν για τα μεσάνυχτα, μια κίνηση απότομη που έγινε μετά την φράση παγίδα του Calabresi (“Valpreda ha parlato”). ‘ο Βαλπρέντα μίλησε’. αυτή όμως η εκδοχή επιβεβαιώνει την παρουσία Calabresi στο δωμάτιο ενώ ο Pinelli ρίχνονταν κάτω, έτσι η ώρα αλλάζει συνέχεια: μέχρι να φτάσει στις 19,30.

δεν είναι όμως αλήθεια, τίποτα δεν είναι αληθινό, ούτε η ιστορία του άλλοθι που καταρρέει, ούτε το γατίσιο πέταγμα, ο Pinelli δολοφονήθηκε, και στη συνέχεια τον πέταξαν από το παράθυρο, και το αποδεικνύει το γεγονός πως το σώμα του έπεσε στο κενό δίχως μια κραυγή και χτυπώντας στις δυο μαρκίζες της πρόσοψης του κτιρίου, ξεκάθαρο σημάδι πως δεν υπήρξε κανένα τίναγμα, καμιά βουτιά.
εδώ μπορείτε να δείτε την μαρτυρία του Paquale Valitutti, ενός αναρχικού συντρόφου που συνελήφθη με τον Pinelli το βράδυ της 12ης.

ο Valitutti θα έπρεπε να είναι ο τελευταίος που θα ανακρίνονταν. ο Pinelli ήταν ο προτελευταίος. τις μέρες της προσαγωγής μίλησε πολλές φορές με τον Pinelli, που του είχε εκμυστηρευτεί πως ένιωθε κουρασμένος για την πιεστική αϋπνία στη οποία τον είχαν αναγκάσει και για την ανησυχία του, διότι το άλλοθι του δεν γίνονταν πιστευτό.
διηγείται πως ήταν κλεισμένος σε ένα δωμάτιο παρακείμενο σε αυτό όπου ανέκριναν τον Pinelli. λέει πως εάν ο Calabresi είχε βγει στη διάρκεια της ανάκρισης θα έπρεπε υποχρεωτικά να είχε περάσει από μπροστά του και πως δεν είχε περάσει κανείς. λέει πως είχε ακούσει δυνατούς θορύβους σαν καυγά και στην συνέχεια σιωπή, ησυχία. μετά από όλα αυτά τον πήραν δύο αστυνομικοί και του είπαν πως ο Pinelli είχε πέσει από το παράθυρο, τον πήγαν στην φυλακή San Vittore από όπου την επομένη τον άφησαν δίχως να τον ανακρίνουν.

εδώ και δεκαετίες ο Pasquale δίνει την δική του εκδοχή για εκείνο το βράδυ, δίχως να έχει αλλάξει μία λέξη. τα λόγια του είναι βαριά σαν ογκόλιθος και άξια όλου μας του σεβασμού, κυρίως σε μια πολιτική στιγμή σαν αυτή, που χαρακτηρίζεται από ρεβιζιονισμό [ αναθεωρητισμό ] από την φασιστική revanche-ρεβανσισμό, και από ένα κράτος που σκοτώνει πάντα πιο ατιμώρητο:

αυτό είναι εκείνο που λέει ο Valitutti, αυτό που λέει και γράφει και του δίνεται η δυνατότητα να διηγηθεί την αλήθεια: “ο σύντροφος Giuseppe Pinelli δολοφονήθηκε από τους κυρίους: Calabresi, Lograno, Panessa, Muccilli, Mainardi και Caracuta με εντολή των υψηλών κεφαλών της αστυνομίας και της κυβέρνησης. εάν κάποιος νιώθει πως συκοφαντείται ας προχωρήσει σε καταγγελία και μήνυση για να μας δοθεί έτσι η δυνατότητα μιας νέας δίκης. εγώ συνεχίζω να ζητώ δικαιοσύνη και αλήθεια για τον σύντροφο μας Giuseppe Pinelli. να ανοίξουν τα συρτάρια, να αφαιρεθεί το κρατικό μυστικό για τις σφαγές και να ειπωθεί η αλήθεια για όλη εκείνη την περίοδο”.

οι τέσσερις αστυνομικοί και ο καπιτάνο των καραμπινιέρων, ο αρχηγός τους, που ήταν παρόντες στην αίθουσα των ανακρίσεων θα γίνουν αντικείμενα έρευνας για ανθρωποκτονία εκ προμελέτης. θα ανοίξει στη συνέχεια εναντίον τους ποινική διαδικασία για έγκλημα με πρόθεση.
κατά του Commissario Calabresi, που είχε πει πως δεν βρίσκονταν στο δωμάτιο τη στιγμή της δολοφονίας, θα προχωρήσει η διαδικασία για έγκλημα με πρόθεση.

ο Calabresi θα ακολουθήσει τη μοίρα του και οι κατηγορούμενοι που απέμειναν τελικά θα απαλλαχθούν από τον δικαστή D’Ambrosio το 1975, διότι “το γεγονός δεν υφίσταται” και ο Pinelli θα σκοτωθεί για δεύτερη φορά από την τραγελαφική και δειλή υπόθεση αυτού του δικαστή, που με την ευκαιρία επινόησε έναν νεολογισμό: την δραστική ασθένεια.

σύμφωνα με αυτή την απόφαση ντροπή, που θα βρίσκεται στη βάση της αθώωσης των δολοφόνων, ο Pinelli κουρασμένος, μέσα στο στρες….πλησίασε το παράθυρο για να πάρει λίγο αέρα, αντί όμως να τραβηχτεί προς τα πίσω έγειρε μπροστά σε κατάσταση σχεδόν απώλειας αισθήσεων, έτσι το σώμα του, στρεφόμενο στο κιγκλίδωμα έπεσε στο κενό.

να’μαστε, οι αστυνομικοί σώθηκαν διότι αθώοι μάρτυρες και ο Pinelli, που λογικά δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιηθεί σαν τέρας, καταντά ένα αυτόματο που πέφτει δίχως επίγνωση από τον τέταρτο όροφο, ειρήνη σε μας και όλες οι αντιέρευνες στο συρτάρι, τα γεγονότα, οι επιβεβαιωμένες αλήθειες, οι μαρτυρίες και ο θυμός αυτού που βλέπει να πεθαίνει δολοφονημένος ένας άλλος σύντροφος.

προσωπικά θα ήθελα να ρωτήσω την Licia Pinelli γιατί πήγε στο προεδρικό μέγαρο Quirinale αντί να συνεχίσει να παλεύει να αναγνωριστεί επίσημα η αλήθεια, όλη η αλήθεια για τον άντρα που προσήχθη σαν μάρτυρας και δεν του αποδόθηκαν ευθύνες, που κρατήθηκε παράνομα σε έναν τόπο [την ασφάλεια] όπου ψυχές κατάλευκες πιστεύουν πως οι τίμιοι θα έπρεπε να αισθάνονται ασφαλείς. anzichè continuare a lottare perché sia riconosciuta pubblicamente la verità, tutta la verità su un uomo fermato come testimone e non imputato, tenuto illegalmente in un luogo (la Questura) dove le anime candide credono che gli onesti dovrebbero sentirsi al sicuro.

με τον θάνατο ενός ύποπτου, δημιουργούμε έναν άλλο. αυτόν τον βρήκαν στη Ρώμη. η αστυνομία είχε ανάγκη να βιαστεί, έπρεπε να βρει έναν άλλο αποδιοπομπαίο τράγο να πετάξει στο πιάτο του Τύπου και της κοινής γνώμης, για να ξεχαστεί η υπόθεση Pinelli.
στις ειδήσεις της 16ης δεκεμβρίου είναι αξιοσημείωτο και ανησυχητικό, από της είδηση της ατυχούς πτήσης του αναρχικού σιδηροδρομικού περνούν στην αμφιλεγόμενη φάτσα του δημοσιογράφου Bruno Vespa που αναγγέλλει την σύλληψη σαν ένοχου της σφαγής του Pietro Valpreda αναρχικού της ομάδας 22 μαρτίου.

ο Valpreda κατηγορήθηκε πως ήταν ο φυσικός δράστης της σφαγής εξ αιτίας της μαρτυρίας ενός ταξιτζή (Rolandi), που διηγείται πως τον μετέφερε στις 12 δεκεμβρίου στην Piazza Fontana και πως τον αναγνώρισε σε μια απευθείας αναπαράσταση στην ασφάλεια την επομένη που τον είχε δει σε φωτογραφία την οποία οι καραμπινιέροι καταλλήλως του είχαν δείξει.
να παγιδέψει τον Pietro Valpreda δεν υπήρξε μονάχα ο ταξιτζής, υπήρξαν επίσης οι πληροφορίες που έδωσαν τρείς που είχαν διεισδύσει στην ομάδα «22 marzo-μαρτίου»: ο σύντροφος Andrea που στην πραγματικότητα ήταν αστυνομικός με το όνομα Ippoliti, ένας πληροφοριοδότης των υπηρεσιών Sid με το όνομα Serpieri και ο Mario Merlino ένας νεοφασίστας της εθνικής πρωτοπορίας, un neofascista di avanguardia nazionale, δεμένος με τον Stefano delle Chiaie και συνεργάτης των μυστικών υπηρεσιών.

(ο Μερλίνο τώρα είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο λύκειο San Francesco d’Assisi στη Roma. έγραψε ένα βιβλίο αναμνήσεων με τον ενοχλητικό τίτλο “E venne Valle Giulia. Un ragazzaccio in camicia nera racconta” – »και ήρθε η Βάλε Τζούλια. ένα παλιόπαιδο με μαύρο πουκάμισο διηγείται» (φυσικά των εκδόσεων ‘Settimo Sigillo’), βιβλίο που παρουσιάστηκε με όλες τις τιμές σε μια σάλα του Δήμου της Ρώμης.

για να επιστρέψουμε στα γεγονότα, με αυτό το όμορφο κάστρο αποδεικτικών στοιχείων κι μαρτυριών που κατασκεύασαν γύρω του, το τέρας Valpreda φυλακίζεται μέχρι το 1972, και οριστικά αθωώνεται το 1985.

——————————————————————————-

αν και συνέχισαν να ενοχοποιούν αναρχικούς, ήδη από τις πρώτες ημέρες αναδύθηκαν σοβαρές ενδείξεις που οδηγούσαν προς την νεοναζιστική δεξιά[1]. οι πρώτοι νεοφασίστες που ταυτοποιήθηκαν σαν αναμεμιγμένοι στην επίθεση ήταν οι Franco Freda και Giovanni Ventura.
Freda: είναι ένας δικηγόρος της Padova, ένθερμος υποστηριχτής της άριας φυλής δεμένος με την οργάνωση Ordine Nuovo, Νέα Τάξη, που οδηγεί ο Pino Rauti.
Ventura: είναι από το Treviso, στρατευμένος στην Azione cattolica, καθολική Δράση, και στη συνέχεια στο κοινωνικό Κίνημα Msi. είναι φίλος του Freda και σαν κι αυτόν έχει ιδεολογική προετοιμασία νεοναζιστικού τύπου [2]. συνεργάζεται με τις μυστικές υπηρεσίες SID και εδώ και χρόνια ζει στην Αργεντινή όπου διαχειρίζεται μια αλυσίδα λουσάτων εστιατορίων.

οι δικαστικοί ανακαλύπτουν επίσης πως υπάρχουν περιοδικές συναντήσεις ενός νεοναζιστικού γκρουπ στην Padova, σε μια εκ των οποίων, στις 18 απριλίου ’69, προετοιμάστηκε η στρατηγική που θα έφερνε στις επιθέσεις του δεκεμβρίου και στην οργάνωση ‘των παραστρατιωτικών καταυλισμών’, dei “campi paramilitari” εκπαίδευσης στην αντεπανάσταση, και ανακαλύπτουν πως, εκτός από τους Freda και Ventura σε αυτούς παίρνουν μέρος, και οι Guido Giannettini και Pino Rauti.

ο Guido Giannettini είναι δημοσιογράφος ρωμάνος ειδικός σε στρατιωτικές τεχνικές και σε μεθόδους αντεπαναστατικού ανταρτοπόλεμου, guerriglia controrivoluzionaria.
πληρώνεται από τις μυστικές υπηρεσίες Sid, με κωδικό όνομα ‘πράκτορας Ζήτα’, “agente Zeta”. το 1962 είχε κληθεί από το αμερικανικό ναυτικό, στην Annapolis, για να δώσει σεμινάριο με θέμα ‘τεχνικές και δυνατότητες πραξικοπήματος στην Ευρώπη’, “tecniche e possibilità di un colpo di stato in Europa”.
τον απρίλιο του 1973 όταν οι έρευνες για τις απόπειρες φτάνουν πολύ κοντά του, οι μυστικές υπηρεσίες Sid, διαμέσου των Maletti και Labruna, τον φυγάδευσαν στην Γαλλία, συνεχίζοντας να του πληρώνουν τον μισθό. (στην αργκό των μυστικών υπηρεσιών αυτό ονομάζεται αποδιείσδυση, ESFILTRAZIONE)[3]

όσον αφορά τον Pino Rauti. αξίζει τον κόπο να ξοδέψουμε δυο λέξεις γι’ αυτό το σκοτεινό άτομο που για χρόνια δηλητηρίασε την ιστορία μας.
ο Rauti από ανέκαθεν ήταν άνθρωπος των υπηρεσιών. σχετισμένος με το SIFAR και στη συνέχεια με το SID, δεν έκρυψε ποτέ τις ναζιστικές του προτιμήσεις.
η πολιτική ιστορία του Pino Rauti ακουμπάει, βρίσκεται καβάλα, σχεδόν ενωμένη, με τις διαδρομές της »στρατηγικής έντασης».
το 1954 δίνει ζωή στην “Ordine Nuovo-Νέα Τάξη”, παραπέμποντας ανοικτά στις χιτλερικές θεωρίες γύρω από το σχέδιο μιας »νέας ευρωπαϊκής τάξης’, “nuovo ordine europeo” που θα έπρεπε να θεσπιστεί ενάντια σε αυτή που αποκαλούσε ‘δημοκρατική σαπίλα’, “putridume democratico”. (“Ordine Nuovo” ονομάστηκε έτσι για να τιμήσει την Neue Ordnung που ονειρεύονταν ο Hitler)

– ήταν από τους ομιλητές στο σεμινάριο του ιστιτούτου Pollio που οργανώθηκε και αποτελούνταν από στρατιωτικούς και φασίστες το ’65 στη Ρώμη.
– πήρε μέρος στο ταξίδι στην Ελλάδα με 51 ‘νεαρούς συντρόφους’ , “giovani camerati” (ανάμεσα στους οποίους ο Merlino) για ένα ‘σεμινάριο εκπαίδευσης’ από πλευράς των ελλήνων συνταγματαρχών.
– πήρε μέρος στην περίφημη συνάντηση της 18ης απριλίου 1969 στην Padova-Πάντοβα.

είναι ο Rauti που διατηρεί τις σχέσεις με την Aginter-Press: το υποκατάστημα της CIA σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τα κεντρικά της προβοκάτσιας, εκείνα τα χρόνια, που οδηγούσε ένας πρώην Waffen-SS σαν τον Guérin Sérac.
και είναι ακριβώς οι άνθρωποι της Aginter-Press που εκπαίδευσαν τους ιταλούς νεοφασίστες στη χρήση των εκρηκτικών, διατηρώντας προγράμματα-μαθήματα στην Ρώμη στα γραφεία της Avanguardia Nazionale-Εθνικής Πρωτοπορίας.

ο Pino Rauti ενοχοποιήθηκε και συνελήφθη στα πλαίσια των ανατρεπτικών δραστηριοτήτων των Freda και Ventura. η ενοχοποίηση θα εξαπλωθεί στη συνέχεια και στην σφαγή της Piazza Fontana. σε όλες τις δίκες πάντα αποδεικνύεται, από όλους όσοι είχαν στρατευτεί μαζί του στην “Ordine Nuovo”, σαν ‘ο νους’, ο ‘αρχηγός’ ο οποίος έπαιρνε τις τελικές αποφάσεις. παρόλα αυτά απαλλάχτηκε από κάθε κατηγορία.

το 2004, έστησε το Κίνημα Κοινωνική Ιδέα, Movimento Idea Sociale, που παρέμεινε σε τροχιά του Οίκου της Ελευθερίας, Casa delle Libertà, μέχρι τους πρώτους μήνες του 2006. μέσα στο 2008 αφού δεν κατάφερε να βρεi συμφωνία με τον συνασπισμό της Κεντροδεξιάς, όπως αντιθέτως έκαναν οι Alternativa Sociale-Κοινωνική Εναλλακτική και Fiamma Tricolore-η Τρίχρωμη Φλόγα, το MIS του Rauti πήρε μέρος στις εθνικές πολιτικές εκλογές κάτω από το σύμβολο του κόμματος του Roberto Fiore (Forza Nuova), Νέα Δύναμη. το 2012 αυτή η σκοτεινή φιγούρα πέθανε, όμως πάντα πολύ αργά και δυστυχώς μέσα στην ησυχία ενός νοσοκομειακού δωματίου.

——————————————————————————–

μαύρη πίστα και αναρχική πίστα. έτσι ξεκινά και συνεχίζει να προχωρεί για χρόνια η δικαστική ιστορία της Piazza Fontana. ανάμεσα σε υποθέσεις που καταρρίπτονται και άλλες που προωθούνται θα πρόκειται για μια αλληλουχία νέων ερευνών, νέων αναβολών, νέων συζητήσεων και νέων αποφάσεων.
διαφορετικά πάντα πρόσωπα θα πάρουν το προσωπείο των κατηγορουμένων. θα δημιουργηθεί το πιο πυκνό και αδιαπέραστο δίχτυ συνενοχών, απροθυμιών και παρεκκλίσεων που γνωρίζει η ιστορία.
μια στρατηγική συγκαλύψεων της οποίας μέρος παίρνουν η θρυμματοποίηση των δικών και η χρήση παραλείψεων.

από τις 23 φεβρουαρίου 1972 θα υπάρξουν 10 δίκες στις πρώτες των οποίων κατηγορούμενοι θα είναι συγχρόνως νεοφασίστες, μυστικοί SID και αναρχικοί.
στην διάρκεια των ερευνών θα εμφανιστούν τα ονόματα του Delfo Zorzi σαν αρχηγού των στρατιωτικών επιχειρήσεων του βενετικού πυρήνα του Ordine Nuovo και σαν φυσικό υπεύθυνο της βόμβας στην Piazza Fontana. και του Licio Gelli που θεωρείται ο στρατηγός των πραξικοπηματικών σχεδίων που βρίσκονταν στο παρασκήνιο των σφαγών εκείνων των χρόνων. εναντίον κανενός εκ των δυο όμως δεν στάθηκε δυνατό να προχωρήσουν δικαστικά.

ο Delfo Zorzi από 1974 το έσκασε στην Ιαπωνία, δεν εκδόθηκε ποτέ στην Ιταλία, ζει ακόμη εκεί με το ιαπωνικό διαβατήριο και το νέο όνομα Roi Hagen.
σήμερα δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης της “Oxus”, μια εταιρείες εξειδικευμένης στα δέρματα με έδρα το Τόκιο που κατέχει δύο καταστήματα και στην Ιταλία: στη Ρώμη και στην galleria Vittorio Emanuele στο Milano, όχι πολύ μακριά …από την Piazza Fontana. στην Italia η “Oxus”κατασκευάζει κυρίως τσάντες, τόσο με δικό της σήμα όσο και σαν αδειούχος σημάτων πιο γνωστών, ανάμεσα στα οποία Laura Biagiotti, Luciano Soprani και Gianmarco Venturi.

από το 2001 ο Licio Gelli βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό στην δική του villa Wanda στο Arezzo, που βρίσκεται στους λόφους της Santa Maria delle Grazie κοντά στο ιστορικό κέντρο, όπου εκτίει την ποινή των 12 χρόνων για την δόλια χρεοκοπία της τράπεζας Ambrosiano και όπου ζει ήσυχος γράφοντας ποιήματα: η Villa Wanda κατασχέθηκε από το Κράτος όμως, μετά από πολλές δημοπρασίες που πήγαν στο κενό του την εμπιστεύτηκαν σαν κηδεμόνα.
το 2008 προχώρησε σε ένα κύκλο οκτώ επεισοδίων αφιερωμένο στην ιταλική ιστορία του Εννιακόσια στην Odeon TV σε ένα πρόγραμμα με τον ανησυχητικό τίτλο “venerabile Italia” , ‘Ιταλία σεβαστή’, και οι πρώτοι του καλεσμένοι στάθηκαν εκείνος ο Marcello Dell’Utri και ο άλλος Giulio Andreotti που από ανέκαθεν είχαν αρνηθεί πως τον γνωρίζουν απευθείας. αυτή όμως είναι μια άλλη ντροπή του ιταλικού Κράτους που εδώ δεν έχουμε χρόνο να την αντιμετωπίσουμε.

ο Licio Gelli βρίσκονταν σε άριστες σχέσεις με τους αργεντίνους στρατηγούς Roberto Eduardo Viola (που διαδέχτηκε τον Videla) και τον Emilio Massera στη διάρκεια της περιόδου της δικτατορίας (είχε επίσης διαβατήριο διπλωματικό της Aργεντινής). στη διάρκεια αυτής της περιόδου που απλώνεται από το 1976 στο 1983 υπήρξαν 2.300 πολιτικές δολοφονίες, πάνω από 30.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν ή κατέστησαν desaparecidos, εξαφανίστηκαν δηλαδή, και πολλές άλλες χιλιάδες φυλακίστηκαν ή βασανίστηκαν.

ο Massera, ο ανώτατος αρχηγός Esma, του μεγαλύτερου παράνομου κέντρου κράτησης, έγραψε στον Gelli λίγες ημέρες μετά το πραξικόπημα, τον μάρτιο του 1976, για να εκφράσει την ‘ειλικρινή του ευθυμία για το γεγονός πως όλα εξελίχτηκαν σύμφωνα με τα πλάνα που είχαν σχεδιαστεί’ και ‘να του ευχηθεί’ δυνατή κυβέρνηση και αποφασισμένο σταθερά στις θέσεις του και στις προθέσεις του γνωρίζοντας πως να καταπνίξει την εξέγερση των επεμβατικών κινημάτων μαρξιστικής έμπνευσης’. οι σχέσεις με τους στρατιωτικούς συνέχισαν μετά την επιστροφή της δημοκρατίας στην Argentina, το 1983.

Guerra Sucia (24/28 μάρτιος 1976) οργανωμένο και διεξήχθη, την περίοδο ανάμεσα στο 1976 και το 1983 από την αργεντίνικη στρατιωτική Χούντα, με ηγέτη τον Jorge Rafael Videla και τους διαδόχους του Roberto Eduardo Viola, Leopoldo Galtieri και Reynaldo Bignone.
——————————————————————————–

ανάμεσα σε εκδόσεις που δεν έγιναν, esfiltrazioni, παρεκκλίσεις και εμπλοκές φτάνουμε στην τελική φάρσα-απάτη :

28 απριλίου 2005 το δεύτερο ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου έβαλε την λέξη »τέλος» στην υπόθεση της Piazza Fontana και απέρριψε την προσφυγή της εισαγγελίας του Milano και των πολιτικών εναγόντων ενάντια στις αθωώσεις των τριών νεοφασιστών, Delfo Zorzi, Carlo Maria Maggi και Giancarlo Rognoni, που είχαν καταδικαστεί το 2001 σε ισόβια σε πρώτο βαθμό για την σφαγή της Piazza Fontana. επίσης, ο Άρειος Πάγος καταδίκασε τους πολιτικούς ενάγοντες – ανάμεσα στους οποίους οι οικογένειες των θυμάτων, την Επαρχία του Milano και τον Δήμο του Milano – στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων.

μόνο μια ιστορική αλήθεια επέζησε των δικαστικών αθωωτικών αποφάσεων. οι ευθύνες των Franco Freda και Giovanni Ventura, που κρίθηκαν από τον ίδιο τον Άρειο Πάγο ανάμεσα στους εκτελεστές της σφαγής της piazza Fontana, οι οποίοι δεν μπορούσαν πλέον να δικαστούν μετά την οριστική τους απαλλαγή τον ιανουάριο του 1987.
στις 30 του περασμένου σεπτέμβρη, ο δικαστής του Milano, Fabrizio D’Arcangelo, δέχτηκε την αίτηση αρχειοθέτησης του τελευταίου δικαστικού κεφαλαίου της σφαγής της piazza Fontana που παρουσιάστηκε από τους εισαγγελείς Maurizio Romanelli και Grazia Pradella, επιθέτοντας μια οριστική ταφόπλακα στην έρευνα για την δικαστική αλήθεια.

σε αυτό το πλήγμα προστίθεται η αποτυχία στην απομάκρυνση του στρατιωτικού και πολιτικού μυστικού, χάρη στην συνεννόηση-συμπαιγνία του Κοινοβουλίου και όλων των πολιτικών δυνάμεων.

– “το γεγονός πως, σε απόσταση 40 και πλέον χρόνων από εκείνη την τραγική ημέρα της 12 δεκεμβρίου 1969, και μετά τον εορτασμό διαφόρων δικών, η σφαγή της πλατείας Φοντάνα δεν είδε κανέναν ένοχο να καταδικάζεται δεν μπορεί παρά να καθορίζει μια γενικότερη δυσαρέσκεια, τόσο σε δικαστικό επίπεδο όσο και σε κοινωνικό».

αυτή η τοποθέτηση υπογράφεται από τον δικαστή του Milano Fabrizio D’Arcangelo στην δήλωση του μέτρου με το οποίο αρχειοθέτησε την τελευταία έρευνα για την piazza Fontana.”πρόκειται για ψυχική κατάσταση – παρατηρεί ο δικαστής – και ανακούφιση που σίγουρα δεν εξασθένησαν από το γεγονός πως ο Carlo Digilio αναγνωρίστηκε οριστικά ένοχος της σφαγής και πως για τους Freda και Ventura, αν και προηγουμένως οριστικά αθωωθέντες, μιλάμε με κίνητρα επομένων αποφάσεων σαν υπεύθυνους για την σφαγή”. ο Digilio απαλλάχτηκε λόγω παραγραφής στις 30 ιουνίου 2011 και για το γεγονός πως – σημειώνει ο δικαστής – αυτή η απόφαση “δεν προσβλήθηκε από τον Digilio συνεπώς μια για πάντα κατέστη οριστική, μπορούμε να πούμε πως η ευθύνη του αποδείχτηκε”

αυτή είναι η υπόθεση. η ερώτηση τώρα είναι ΓΙΑΤΊ ; την απάντηση την γνωρίζουμε όλοι και βρίσκεται σε τρείς λέξεις ΣΤΡΑΤΗΤΙΚΉ ΤΗΣ ΈΝΤΑΣΗΣ.

ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ

 

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/2014/01/09/contro-la-disinformazione-di-stato-un-mio-studio-su-piazza-fontana-calabresi-e-la-strategia-della-tensione/

Μια σκέψη σχετικά μέ το “ενάντια στην κρατική παραπληροφόρηση μια έρευνα μου για την πλατεία Φοντάνα, τον Καλαμπρέζι, και την Στρατηγική της Έντασης ΜΈΡΟς ΠΡΏΤΟ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s