σύγχρονα κινήματα, movimenti contemporanei · διεθνισμός, internazionalismo

η επανάσταση στην Rojava : φτιάχνοντας αυτονομία στη Μέση Ανατολή

alt

infoaut 3.0
a
Domenica 03 Agosto 2014 16:37
La rivoluzione in Rojava: costruire autonomia nel Medio Oriente
η επανάσταση στην Rojava : φτιάχνοντας αυτονομία στη Μέση Ανατολή

Grandezza carattere
Tratto da Roarmag.org

του Sardar Saadi 25 Luglio, 2014

οι κούρδοι αντάρτες καθιερώνουν αυτοκυβέρνηση στη Συρία που ξεσκίζεται από τον πόλεμο, θυμίζοντας την εμπειρία των Ζαπατίστας και προσφέροντας μια δημοκρατική εναλλακτική λύση για την περιοχή.

με την άνοδο των ισλαμιστικών ομάδων στη Μέση Ανατολή, βρέθηκα να διαταράσσομαι ξανά από την ερώτηση γύρω από το γιατί η πολιτική ‘επανέναρξης’, dell’ «insorgenza», σε αυτή την περιοχή είχε αλλάξει τόσο σημαντικά σε σχέση με την προαιώνια τάση της αριστεράς – που ήταν συνηθισμένη να προκαλεί το πολιτικό Ισλάμ και τους ισλαμικούς κανόνες της

κοινωνικής ζωής – προς μια ισλαμιστική εξτρεμιστική τάση που βρίσκει την ιδανική της κοινωνία στην εποχή του Προφήτη Μωάμεθ εκατοντάδων χρόνων πριν. δεν είναι πως η αριστερά δεν είναι παρούσα ή δίχως εναλλακτικές, δεν μπορούμε όμως να αγνοήσουμε πόσο πολύ έχει περιθωριοποιηθεί.

πριν από όχι πολύ καιρό, υπήρχαν πολλά ριζοσπαστικά κινήματα και της αριστεράς σε όλη την περιοχή. από την Καμπούλ στην Παλαιστίνη, φοιτητικές ομάδες ριζοσπαστικές, φεμινιστικές οργανώσεις, αγώνες για εθνική απελευθέρωση και αντί αποικιακοί, εργατικά κινήματα και αγροτικά και διανοούμενοι της αριστεράς ήταν εκείνοι στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στα αυταρχικά καθεστώτα, τις θρησκευτικές οπισθοδρομικές πίστεις και την κυριαρχία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή. που βρίσκονται τώρα? τι συνέβη ώστε να καταστούν οι ομάδες τζιχαντιστών οι παίκτες ικανοί να αλλάξουν την γεωπολιτική της περιοχής? γιατί οι προσανατολισμοί των νεότερων γενεών αντιστράφηκαν από την κριτική του Ισλάμ στην προώθηση της πιο ακραίας του ανάγνωσης ?

είναι κάποιες ερωτήσεις για όλους μας της περιοχής που επιθυμούμε ένα άλλο μέλλον δι αυτήν. όμως, η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις έχει επίσης ρίζες βαθιές στην ιστορία της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού στην περιοχή. δίχως αμφιβολία, όσοι στη Δύση ακολουθούν με συναισθηματικότητα την κάλυψη από τα mainstream μέσα επικοινωνίας της βάναυσης προέλασης του ισλαμικού Κράτους (γενικά γνωστότερο με το προηγούμενο του ακρωνύμιο ISIS) προς τις μεγάλες ιρακινές και συριακές πόλεις δεν προσέχουν να εξετάσουν τον ρόλο των κυβερνήσεων τους στο παρόν χάος. για να μη μιλήσουμε για το πως τα mainstream Μέσα παρουσιάζουν τον πληθυσμό των περιοχών σαν φανατικούς χωρισμένους σε εθνικές ομάδες ή θρησκευτικές σεχταριστών, που δεν μπορούν να συνυπάρξουν και που δεν έχουν κανένα σεβασμό για τις ανθρώπινες αξίες.

ένας αιώνας καταπίεσης και κυριαρχίας

ρίχνοντας μια ματιά στη σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής, μπορείς να ψάξεις την κυριότερη αιτία πίσω από την άνοδο αυτών των ομάδων κρυμμένη στις πολιτικές των αποικιακών εξουσιών στη περιοχή από τις αρχές του 20° αιώνα μέχρι σήμερα. η επερχόμενη εκατονταετηρίδα της μυστικής συμφωνίας Sykes-Picot του 1916 που χώριζε την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε κράτη έθνη τεχνητά σημειώνει έναν αιώνα κυριαρχίας αποικιοκρατικής συνοδευόμενης από διεφθαρμένες κυβερνήσεις στα χέρια των κυρίων του πετρελαίου ελεγχόμενες και υποστηριζόμενες από τις αυτοκρατορικές δυνάμεις.

αυτό το σύστημα ελέγχου διαμέσου των αυταρχικών καθεστώτων εντάθηκε στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου για να προλάβει την επιρροή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στη περιοχή. με αποτέλεσμα, από εκείνα τα καθεστώτα στην εξουσία ξεκίνησε μια σταυροφορία διαρκείας ενάντια στην αριστερά. το τεράστιο κύμα καταπίεσης, συλλήψεων και σφαγών ακτιβιστών και διανοούμενων της αριστεράς διέσχισε την περιοχή – κυρίως στη διάρκεια των χρόνων ’70 και ’80 – είχε μη αναστρέψιμες επιπτώσεις στις κοινωνικές της δυναμικές και των κινημάτων της.

οι οργανώσεις της αριστερά διαλύθηκαν, και δεκάδες χιλιάδες μελών κομμάτων, συνδικάτων και φοιτητικών κινημάτων της αριστεράς σκοτώθηκαν, στη διάρκεια των χρόνων του ’80, στις ιρανικές φυλακές, τουρκικές, ιρακινές, συριακές, αιγυπτιακές και άλλων χωρών της περιοχής. πολλοί άλλοι καταδικάστηκαν σε μακρά φυλάκιση και πολλοί από εκείνους που επέζησαν έξω από τις φυλακές χρειάστηκε να αφήσουν την πατρική τους γη και να φύγουν στην εξορία σε αναζήτηση ασφάλειας για τους ίδιους και τις οικογένειες τους. είναι στη διάρκεια αυτών των χρόνων που οι τζιχαντιστικές ομάδες άρχισαν να εμφανίζονται σαν αποτέλεσμα της τεράστιας βοήθειας που δέχτηκαν από τις δυτικές δυνάμεις, σαν ένοπλοι βραχίονες τους για να διαγραφούν οριστικά όλα τα ίχνη της πολιτικής αριστεράς στην περιοχή.

I mujahedeen in Afghanistan, οι μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν είναι μόνο ένα από τα πολλά παραδείγματα αυτής της πρακτικής. αυτές οι ομάδες προσέφεραν μεγαλύτερη βοήθεια στο να ωθήσουν στη σιωπή την αριστερά, αφού ξεκίνησαν να μεγαλώνουν σαν καρκινογόννα κύτταρα σε κάθε γωνία της περιοχής. επιπλέον, την τελευταία δεκαετία, αυτές οι ομάδες (iειδικά μετά την κατάληψη του Αφγανιστάν και του Ιράκ) κέρδισαν παρουσία και καθεστώς νομιμοποίησης ανάμεσα στους ανθρώπους σαν αυτούς που πολεμούσαν »τους ξένους κατακτητές» και τους ‘άπιστους’.

παρά την φαινομενική τους αντίσταση ενάντια στην κατάληψη από τις δυνάμεις των ηνωμένων πολιτειών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, από την προοπτική των δυτικών δυνάμεων αυτοί παραμένουν και αυτή τη στιγμή η καλύτερη επιλογή για να ελέγχουν με τα λιγότερα έξοδα την περιοχή. την ίδια στιγμή, αυτό μετέτρεψε την περιοχή σε στρατόπεδο εξόντωσης στο οποίο οι ισλαμιστές εξτρεμιστές μπορούν να πολεμούν δίχως μα δημιουργούν προβλήματα στις δυτικές χώρες. πολλές ειδήσεις αναφέρουν ισλαμιστές μαχητές ξένους μέσα στις τάξεις ISIS.

Islam Neoliberale, νεοφιλελεύθερο Ισλάμ

οι εξτρεμιστικές ισλαμικές ομάδες είναι μόνο μια συνιστώσα των πολιτικών προώθησης του Ισλάμ σαν φυσικός εχθρός της αριστεράς. από το κύμα ιμπεριαλιστικών πολέμων στην περιοχή μετά την 11η σεπτεμβρίου 2001, αναδύθηκε μια νέα κατεύθυνση που αποσκοπούσε στην προώθηση του ‘συγκρατημένου’ πολιτικού Ισλάμ σε συμφωνία με την νεοφιλελεύθερη παγκόσμια οικονομία. ο βασικός πυλώνας αυτού του σκηνικού είναι η κυβέρνηση του AKP στην Τουρκία. το ΑΚΡ [ Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης] το αντιλαμβάνονται σαν την ιδανική εκδοχή ενός ισλαμικού κράτους συντηρητικού, συγκρατημένου με οικονομικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που να μπορεί συμφιλιώσει τον θυμό του λαού ενάντια στη Δύση και να δώσει απαντήσεις στις θρησκευτικές ανησυχίες του, όπως και να δράσει σαν πράκτορας του παγκόσμιου κεφαλαίου στην περιοχή.

η τουρκική κυβέρνηση, αφού πρώτα χαιρετίστηκε σαν μοντέλο για την μελλοντική Μέση Ανατολή, κέρδισε ακόμη περισσότερη δύναμη και εμπιστοσύνη στην αξίωση της για έναν ρόλο οδηγού στην παγκόσμια σουνιτική ισλαμική κοινότητα. παρόλα αυτά, ο ρόλος οδηγού της Τουρκίας έφερε μοναχά περισσότερη καταστροφή και βία σεχταριστική ανάμεσα σε Σιίτες και Σουνίτες. η απρόσεκτη υποστήριξη της κυβέρνησης AKP, μαζί με τις κυβερνήσεις των χωρών του Κόλπου, στις ομάδες τζιχαντιστών που πολεμούν το καθεστώς Άσσαντ έκανε την Συρία να βυθιστεί σε ένα χάος δίχως προηγούμενα.

από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία η τουρκική κυβέρνηση έπαιξε ρόλο κλειδί στην χειροτέρευση της κατάστασης μετατρέποντας την Τουρκία, και τις νότιες περιοχές της χώρας που συνορεύουν με την Συρία ιδιαίτερα, σε έναν τόπο διέλευσης για τους ισλαμιστές εξτρεμιστές όλου του κόσμου που βρίσκονται στον δρόμο για την Συρία. εκτός από το να καθίσταται ένα ιερό για τους [υποψήφιους] τζιχαντιστές, η Τουρκία κατηγορήθηκε επίσης πως προμηθεύει υλικοτεχνική και στρατιωτική υποστήριξη στις ομάδες τζιχαντιστών.

η ISIS και το Μέτωπο Al-Nusra είναι οι δύο κυριότερες ομάδες τζιχαντιστών που επωφελούνται αυτής της βοήθειας. κοιτάζοντας την παρούσα κατάσταση, ο μοναδικός χώρος όπου η ‘συγκρατημένη’ ισλαμική ατζέντα είχε επιτυχία υπήρξε εκείνος της συνέχισης της καταπίεσης και της περιθωριοποίησης της κοσμικής αντίθεσης όπως και αυτής της αριστεράς. η σκληρή καταστολή στο Gezi το περασμένο καλοκαίρι, που κατά κάποιο τρόπο αντιπροσώπευσε την απογοήτευση του λαού στην Τουρκία προς την νεοφιλελεύθερη ατζέντα της κυβέρνησης του, ήταν ένα σοβαρό παράδειγμα.

λίγες είναι οι αμφιβολίες γύρω από το γεγονός πως οι τζιχαντιστικές ομάδες εκπροσωπούν μια απειλή άμεση για την περιοχή. όχι μόνο καταστρέφουν κάθε ίχνος πολιτισμού; ακόμη πιο φρικτός είναι ο ρόλος τους στον ευτελισμό της αξίας της ζωής, αφήνοντας πίσω τους τα ίχνη θανάτου και καταστροφής στο πέρασμα τους όπου κι αν κατευθύνονται. η ερώτηση για το »τι κάνουμε» για να σταματήσουμε αυτή την έφοδο δεν αφορά πλέον την επιθυμία ενός καλύτερου μέλλοντος – απαιτεί άμεση απάντηση.

ωστόσο, παρατηρώντας τους σε ένα πλαίσιο περισσότερο πλατύ, είναι ξεκάθαρο πως αυτές οι ομάδες είναι μέρος ενός μεγαλύτερου προβλήματος. γι αυτό, οποιαδήποτε εναλλακτική λύση στην τωρινή κατάσταση πρέπει να είναι μετασχηματιστική για οποιονδήποτε υποφέρει διά χειρός όχι μόνο των τζιχαντιστικών ομάδων, αλλά επίσης της βίας και της καταπίεσης των αυταρχικών καθεστώτων και της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας στην περιοχή.

L’alternativa? Sovranità autonoma curda in Siria η εναλλακτική λύση ; αυτόνομη κυριαρχία κουρδική στην Συρία

οι κούρδοι είναι γνωστοί για τη είναι η μεγαλύτερη εθνότητα στον κόσμο που δεν έχει αποκτήσει το κράτος της. η ιστορία των κούρδων είναι συχνά συνδεδεμένη με αναρίθμητες εξεγέρσεις μπροστά στην συστηματική καταπίεση των κράτων εθνών που ήλεγχαν τις γαίες τους. από την δημιουργία των κράτων εθνών μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δια χειρός των βρεταννών και γάλλων αποικιοκρατών, το Κουρδιστάν χωρίστηκε σε τέσσερις χώρες : Ιράν, Ιράκ, Συρία και Τουρκία. οι κούρδοι ήταν τα πρώτα θύματα των ακοικιακών συμφωνιών.

η μυστική συμφωνία Sykes-Picot στα 1916 αγνόησε το δικαίωμα κυριαρχίας των κούρδων στη γη τους. αυτό έφερε σε πολλές δεκαετίες σφαγών, καταπίεσης και αφομοίωσης. η κούρδικη γλώσσα τέθηκε εκτός νόμου, τα διακαιώματα τους στερήθηκαν, και διώχτηκαν από τις προγονικές τους εστίες. τα τεχνητά σύνορα που συμφωνήθηκαν τόσο με την συμφωνία Sykes-Picot όσο και στη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 που καθόριζε τα σύνορα της Τουρκίας συνεχίζουν να βασανίζουν τον κουρδικό πληθυσμό που ζει εκεί γύρω.

τα άτομα που έχουνε ανάγκες τροφής και φαρμακευτικών προϊόντων στην κουρδική περιοχή της Συρίας δεν μπορούν να έχουν καμία βοήθεια από τις οικογένειες τους που ζουν από την άλλη πλευρά των συνόρων. ενώ το μεγαλύτερο μέρος του οπλισμού και του στρατιωτικού εξοπλισμού παρέχονται στους σύριους αντάρτες διαμέσου της Τουρκίας, το σύνορο ανάμεσα στις δυο κουρδικές περιοχές έκλεισε, και κατασκευάστηκαν πολλές νέες στρατιωτικές φρουρές.

όπως προαναφέραμε, η Συρία αυτή τη στιγμή παρακολουθεί την πιο τρομακτική πρακτική αυτών των ιστορικών πολιτικών του διαίρει και βασίλευε, di divide et impera, στην Μέση Ανατολή. η κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην Συρία δεν αφήνει περιθώρια στη φαντασία. γι αυτό λοιπόν η αναζήτηση μια εναλλακτικής λύσης και η ενδυνάμωση του μετώπου της είναι ζωτικής σημασίας για την αριστερά. έχοντας στο μυαλό την βεβαιότητα πως στα πιο απροσδόκητα μέρη μπορούν να προκύψουν οι πιο ρεαλιστικές εναλλακτικές, η περιοχή της Rojava στην Siria (Rojava σαν να λέμε ‘Δυτικό Κουρδιστάν’, — όρος που χρησιμοποιείται σε σχέση με την κουρδική περιοχή της Συρίας) μπορεί να προτείνει μια εναλλακτική για το μέλλον στην περιοχή.

οι κούρδοι στην Συρία έχουν δείξει την δεξιότητα και την θέληση να είναι μια φωνή εναλλακτική στη μέση της αναταραχής που επικρατεί στην περιοχή. από τότε που η συριακή σύγκρουση εντατικοποιήθηκε και μετατράπηκε σε εμφύλιο πόλεμο, το κουρδικό κίνημα στην Συρία που οδηγείται από το PYD (Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας) πήρε τον έλεγχο της πλειοψηφίας στην κουρδική περιοχή σε αυτή τη χώρα. τον νοέμβρη του 2013, το PYD ανακοίνωσε πως ολοκλήρωσε όλες τις ετοιμασίες για να διακηρύξει την αυτονομία του, και προτάθηκε ένα σύνταγμα που ονομάστηκε Χάρτης του Κοινωνικού Συμβολαίου.

η λαϊκή επανάσταση στην Rojava δημιούργησε μια αυτόνομη περιοχή, χωρισμένη σε τρία καντόνια αυτόνομα – καθένα με την αυτόνομη δημοκρατική αυτοκυβέρνηση του. το Καντόνι της Cizire (Al-Jazeera) διακήρυξε την αυτονομία του στις 21 ιανουαρίου, ακολουθούμενο από το Καντόνι της Kobane στις 27 ιανουαρίου, και από το Καντόνι της 27 Efrin στις 29 ιανουαρίου.

το PYD επιμένει στο σχηματισμό μιας εναλλακτικής λύσης για όλους και όχι στην ακολουθία των διεκδικήσεων και των ειδικότερων συμφερόντων μιας οποιασδήποτε εθνικής ομάδας. στο εν τω μεταξύ, αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, δηλώνοντας πως θα χρησιμοποιήσουν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις μονάχα για να αμυνθούν από οποιαδήποτε επίθεση δεχτούν δίχως να ξεχωρίζουν εάν αυτή γίνει από το καθεστώς Άσσαντ ή από τις δυνάμεις που του αντιτίθενται και υποστηρίζονται από το ΝΑΤΟ – συμπεριλαμβανομένων των τζιχαντιστικών ομάδων όπως την ISIS και το μέτωπο, Fronte Al-Nusra. κι όμως, αυτά τα τρία καντόνια υπέστησαν αναρίθμητες επιθέσεις από πλευράς ISIS.

έως σήμερα, l’ISIS έχει επικεντρώσει τις επιθέσεις της στο καντόνι Kobane στο οποίο οι κουρδικές δυνάμεις αυτοάμυνας του YPG (le Unità di Difesa del Popolo) , οι δυνάμεις λαϊκής άμυνας, κρατούν μακριά τους αποφασισμένους ριζοσπάστες μαχητές της ISIS, σε μια ιστορική πράξη αντίστασης.

Similitudini intercontinentali, διηπειρωτικές ομοιότητες

η Rojava γίνεται τα Τσιάπας της Μέσης Ανατολής ; αυτή είναι η ερώτηση που θέτω κάθε φορά που ακούω περισσότερες ιστορίες που προέρχονται από αυτή την μικρή περιοχή, σε σχέση με την τελευταία αχτίδα ελπίδας στη μέση αυτού του χάους. κι ας είναι δύσκολο, ακαδημαϊκά μιλώντας, οι κούρδοι μπορούν να χαρακτηρίζονται μια ‘ιθαγενής ομάδα’, «gruppo indigeno», αυτόχθονη, το στάτους τους και η πολιτική κατάσταση στην Μέση Ανατολή μπορούν να συγκριθούν με εκείνες κάποιων αυτόχθονων πληθυσμών της Λατινικής Αμερικής.

παρά τις κάποιες πολιτικές διαφορές ανάμεσα στον Ζαπατιστικό Στρατό Εθνικής Απελευθέρωσης,Esercito Zapatista di Liberazione Nazionale (EZLN) in Chiapas, στα Τσιάπας, και το κουρδικό κίνημα που οδηγείται από το PYD in Siria, στην Συρία, υπάρχουν πολλές ομοιότητες ανάμεσα στους δύο σε σχέση με τις θέσεις τους τόσο στις υποθέσεις των περιοχών τους όσο και στις διεθνείς. η ακολουθία τους στη δημιουργία αυτόνομης κυβέρνησης, η άνοδος των λαϊκών συνελεύσεων, η έμφαση που δίνουν στην ισότητα των ειδών και στην χειραφέτηση των γυναικών σε κάθε πλευρά της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, η αντί ιμπεριαλιστική ιδεολογία και ενάντια στον αυταρχισμό, ή έμφαση στην προστασία του περιβάλλοντος και ο σεβασμός για όλες τις ζωντανές υπάρξεις, η αυτοάμυνα και πολλοί άλλοι παράγοντες δείχνουν πως η επανάσταση στην Rojava θυμίζει την αντίσταση των ζαπατίστας στα Νότια του Μεξικού.

La Carta del Contratto Sociale, ο Χάρτης του Κοινωνικού Συμβολαίου, σαν βάση και θεμέλιο των αυτόνομων καντονιών της Rojava είναι μια ιστορική στροφή στην περιοχή με όρους δημοκρατικών αρχών που οδηγούν την πολιτική και κοινωνική ζωή. ο Χάρτης, που εφαρμόζεται αυτή τη στιγμή και στα τρία αυτόνομα καντόνια, γεννήθηκε σαν συμφωνία δημοκρατική -αποκλειστική όλων των πλευρών που παίρνουν μέρος στην κυβέρνηση της Rojava. δίχως υπερβολές, είναι το σύνταγμα περισσότερο δημοκρατικό που ο λαός αυτής της περιοχής είχε ποτέ.

η πρώτη παράγραφος του προοιμίου δηλώνει :

“εμείς, λαοί των δημοκρατικών περιοχών αυτό-διαχείρισης; κούρδοι, άραβες, ασσύριοι(ασσύριοι χαλδαίοι, αραμαίοι), τουρκομάνοι, αρμένοι και τσετσένοι, με την ελεύθερη μας βούληση, διακηρύττουμε την παρούσα για να εξασφαλίσουμε δικαιοσύνη, ελευθερία, δημοκρατία και δικαιώματα των γυναικών και των μωρών σε συμφωνία με τις αρχές της οικολογικής ισορροπίας, ελευθερία θρησκεύματος και πίστης και της ισότητας δίχως διακρίσεις στις βάσεις της φυλής, του θρησκεύματος, της πίστης, του δόγματος και της θεωρίας ή του γένους, για να επιτευχθεί ο πολιτικός και ηθικός ιστός μιας δημοκρατικής κοινωνίας με σκοπό να δράσει προς την αμοιβαία κατανόηση και συνήπαρξη στην διαφορετικότητα και στο σεβασμό για την αρχή του αυτοπροσδιορισμού και αυτοάμυνας των λαών .”

και συνεχίζει,

“οι αυτόνομες περιοχές αυτοκυβέρνησης δημοκρατικής δεν αναγνωρίζουν την έννοια του κράτους έθνους και του κράτους βασισμένου στην στρατιωτική εξουσία, την θρησκεία και την κεντρικότητα” (traduzione dell’autore), μετάφραση του συγγραφέα.

το Κίνημα Δημοκρατικής Κοινωνίας, , o TEV-Dem όπως είναι γνωστό στα κουρδικά, είναι ο υπεύθυνος για την εφαρμογή αυτών των αρχών στην καθημερινότητα. δίχως αμφιβολία μια ιδανική κοινωνία πρέπει ακόμα να επιτευχθεί, και το κίνημα παραδέχεται πως είναι ακόμη δεσμευμένο στη διαδικασία δημιουργίας της. συγκρατώντας στον νου πως η περιοχή της Rojava υφίσταται μια αδίστακτη απομόνωση από όλες τις πλευρές, ανάμεσα στις οποίες κυριότερες αυτές των κυβερνήσεων Συρίας και Τουρκίας, οι αντάρτικες συριακές ομάδες και η κουρδική φιλο-δυτική κυβέρνηση της κουρδικής περιοχής στο Ιράκ. τα Μέσα της Δύσης, περιλαμβανομένων εκείνων των εναλλακτικών και ανεξάρτητων, σε μεγάλο μέρος αγνόησαν την αντίσταση μας, ή δεν της έδωσαν την απαραίτητη προσοχή. οι κούρδοι δεν δέχτηκαν την αλληλεγγύη και την υποστήριξη που αξίζουν.

ο Ertugrul Korkcu, ένας βουλευτής τούρκος του αριστερού κόμματος φίλο κουρδικού HDP (Partito Democratico del Popolo), δήλωσε πρόσφατα πως οι κούρδοι παίζουν τον ρόλο των ρώσων στην Ευρώπη του μετά πολέμου ύστερα από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. πολιτικά μιλώντας, οι κούρδοι δεν είναι μια ομοιογενής ομάδα, υπάρχει όμως αλήθεια στην δήλωση του Kurkcu, με γεγονός πως η κατάσταση στη Μέση Ανατολή θυμίζει την εικόνα της Ευρώπης στις αρχές του εικοστού αιώνα. για την ακρίβεια, οι τζιχαντιστικές ομάδες έχουν καταστεί όργανα στα χέρια των αποικιακών δυνάμεων και των αυταρχικών καθεστώτων για να θεσπίσουν, καθιερώσουν και δυναμώσουν ξανά την ηγεμονία τους στην περιοχή.

η Rojava μπορεί να γίνει η εναλλακτική λύση, μιας και παρουσιάζει μια δυναμική μορφή αυτοκυβέρνησης που στέλνει υπαρξιακή πρόκληση στις καταπιεστικές τελετές και συνήθειες μέσα στις θρησκευτικές κοινότητες και προτείνει ένα εργασιακό ίχνος συνύπαρξης με όλους τους πολιτισμούς και τις πίστεις στην περιοχή, δίχως να παραβιάζει τα δικαιώματα καμίας. η εμπειρία αυτονομίας της Rojava μπορεί να γίνει μοντέλο για συνομοσπονδία δημοκρατική στη Μέση Ανατολή, στην οποία κάθε κοινότητα θα έχει το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και αυτοκυβέρνησης. επίσης, αντιπροσωπεύει ένα πείραμα αρκετά προοδευτικό, με γεγονός πως οι γυναίκες είναι η κυριότερη μηχανή αλλαγής. ο Hevi Ibrahim, επί κεφαλής του αυτόνομου καντονιού της Efrin, είναι μόνο ένα φωτισμένο παράδειγμα.

η εναλλακτική λύση της Rojava δεν είναι ούτε φανταστική ούτε ουτοπική. αυτή η εναλλακτική ήδη δοκίμασε την εφικτότητα της διαμέσου πρακτικών λύσεων και την καθημερινή πραγματοποίηση των ιδεών που παρουσιάζονται στον Χάρτη του Κοινωνικού Συμβολαίου. όντως, η Rojava προτίθεται σαν η δημοκρατική εναλλακτική λύση πιο ρεαλιστική στον πιο ασυνήθιστο τόπο. η έκφραση αλληλεγγύης με την επανάσταση της Rojava είναι ένα καθήκον που επείγει για οποιονδήποτε έχει στην καρδιά του το μέλλον της Μέσης Ανατολής.

«Kurde Azad Sinora Nasnake – I curdi liberi non riconoscono i confini» οι κούρδοι ελεύθεροι δεν αναγνωρίζουν τα σύνορα

Sardar Saadi è un attivista di base a Toronto e dottorando di ricerca in antropologia all’Università di Toronto. ο Sardar Saadi είναι ένας ακτιβιστής βάσης στο Τορόντο και είναι μεταπτυχιακός φοιτητής έρευνας στην ανθρωπολογία του Πανεπιστημίου του Τορόντο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s