αυτονομία, autonomia

όπως κάθε χρόνο, Francesco Lorusso


Francesco Lorusso, come ogni anno
11 marzo 2011baruda
οι συγγενείς, οι φίλοι και οι σύντροφοι του Francesco Lorusso το πρωινό της 11ης μαρτίου, όπως κάθε χρόνο, θα βρεθούν ξανά στην οδό Mascarella, μπροστά στην μαρμάρινη πλάκα που θυμίζει την δολοφονία του Francesco, στην επέτειο της εκτέλεσης του που έγινε στις 11 μαρτίου 1977.
το ραντεβού είναι για τις 10,15 στην via Mascarella όπου θα καταθέσουμε λουλούδια και όπου θα υπάρξουν στιγμές αναμνήσεων. στις 11,15 θα μετακινηθούμε στο μνημείο του Francesco, al Giardino Francesco Lorusso, στον Κήπο με το Όνομα του (είσοδος από την via Berti 2/2).

πρόκειται για πολύ ανεπίσημες εκδηλώσεις που, όμως, στη διάρκεια αυτών των χρόνων είχαν μεγάλη σημασία για να μεταδώσουν στοιχεία ιστορικής μνήμης που πολλοί προσπάθησαν να σβήσουν, δίχως να το καταφέρνουν.
για τους νεότερους που το ’77 δεν είχαν ακόμη γεννηθεί ή ήταν πολύ μικροί θέτουμε στη διάθεση την μαρτυρία του Gabriele, συντρόφου και αδερφικού φίλου του Francesco (είχε δημοσιευτεί το 1997 στην εφημερίδα της Μπολόνια Zero in condotta), μαζί με δυο μικρές αναφορές παρμένες από το βιβλίο “Marzo 77: fatti nostri”. ‘Μάρτιος 77 : δικά μας γεγονότα’

11 MARZO 1977, μάρτιος 1977

από εκείνη τη ημέρα θυμάμαι ακόμα και τα σύννεφα και το χρώμα του ουρανού. γύρω στο μεσημέρι πήγα στην piazza Verdi για να πληρώσω το αντίτιμο απαραίτητο για να πάρω μέρος στην εθνική διαδήλωση που θα γίνονταν στη Ρώμη την επόμενη μέρα. υπήρχε ένας πάγκος και μια κόκκινη σημαία, συζητήσαμε κάποιοι από εμάς για λίγο, τέτοια ήταν η ώρα.

από την Porta Zamboni ήρθαν οι τυπικές εκρήξεις από τις βολές δακρυγόνων και η πρώτη σκέψη που μου ήρθε ήταν εκείνη πως θα παρακολουθούσαμε απ’ ευθείας σε μια αληθινή »εισβολή στα εδάφη», μιας και μέχρι εκείνη τη στιγμή καμία επιχείρηση καταστολής δεν είχε απασχολήσει το πανεπιστημιακό χωριό.
από ένστικτο κάλυψα το πρόσωπο μου με μια άκρη της σημαίας και έτρεξα προς την ζώνη των συγκρούσεων, να συναντήσω τον πυκνό καπνό που απλώνονταν.

κάποιος μου είπε πως ήταν χαμένος κόπος να προσπαθήσουμε να πλησιάσουμε από εκείνη την πλευρά και αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε να περάσουμε από την via Bertoloni.
μου έφτασε να κοιτάξω προς τα εκεί για να καταλάβω πως κι από εκεί δεν υπήρχε τρόπος : στον τοίχο, στο ύψος των καλωδίων του ηλεκτρικού ρεύματος, είδα πεντακάθαρα τους σπινθήρες που έβγαιναν από τις κάννες των όπλων. ήδη αυτό το γεγονός αποτελούσε μια ‘πρώτη φορά’, σηκώνονταν το επίπεδο των συγκρούσεων.
μετά δεν θυμάμαι γιατί, προχωρώντας προς τις επόμενες διεξόδους, αποφασίσαμε να μην ανέβουμε από την οδό Centotrecento.

βρεθήκαμε τέλος σε μια μικρή ομάδα – πέντε, έξι άτομα – να προχωρούμε από την via Mascarella.
εδώ, για κάποιο λόγο που ούτε τώρα μπορώ να εξηγήσω [ίσως για να γίνω πιο χρήσιμος, ίσως από την απειρία σε καταστάσεις τέτοιου είδους έχοντας πάντα υπάρξει »απαλλασσόμενος» από την συμμετοχή σε συγκρούσεις με την Αστυνομία λόγω του γεγονότος και βρισκόμουν σε καθεστώς καλής συμπεριφοράς λόγω δυο τελεσίδικων αποφάσεων, ίσως λόγω κάποιας παράξενης μορφής κουράγιου ή….φόβου] αποφάσισα να ξεκινήσω μια μοναχική τρελή κούρσα παράλληλη κάτω από την αριστερή στοά.

τρέχοντας, έβλεπα τους άλλους να προχωρούν προς την via Irnerio. ένας από αυτούς, προχωρώντας προς το μέσο του δρόμου, πέταξε μια πέτρα προς μια ομάδα καραμπινιέρων όμως απέτυχε θεαματικά το σημάδι ξεφλουδίζοντας το κτίριο στη γωνία.
μια χαζομάρα, εκτός από το ότι, μετά, το σημάδι αυτό έγινε η »απόδειξη» πως κάποιος είχε πυροβολήσει και από την via Mascarella και τροφοδότησε το παράλογο υπονοούμενο πως ο Francesco μπορεί να είχε βρεθεί στο κέντρο διασταυρούμενων πυρών και ήτοι μπορεί να είχε χτυπηθεί από τους ίδιους τους συντρόφους του. φτάνοντας λιγότερο από δέκα μέτρα από την έξοδο προς την via Irnerio είδα, κοντά στη διασταύρωση ένα camion, σαν αυτά του στρατού, και κάποιους καραμπινιέρους : εν ολίγοις λίγοι, όπως λίγοι ήμασταν και από την εδώ πλευρά.

στη συνέχεια δεν είδα άλλο, λόγω της επίδρασης πολύ λοξής προοπτικής, άκουσα όμως το ξερό βουητό οκτώ – εννέα χτυπημάτων από πυροβόλο όπλο, σε ταχεία επανάληψη.
οπισθοχώρησα αμέσως, έτσι όπως έκαναν οι άλλοι, παράλληλα με εμένα. μόνο που αυτοί μετέφεραν, ο καθένας από ένα σκέλος, το βάρος ενός σώματος δίχως ενέργεια. ενωθήκαμε ξανά και σταματήσαμε μπροστά στην πίσω έξοδο ενός κινηματογράφου.
ο Francesco πέθανε εκεί, ανάμεσα σε βλέμματα λυπημένα, τρομαγμένα, την ώρα που του έλεγα μάταια λόγια.
σταματήσαμε ένα αυτοκίνητο για να προσπαθήσουμε να φτάσουμε στο πιο κοντινό νοσοκομείο. στο μεταξύ έφτασε ένα νοσοκομειακό που πήρε το σώμα του Francesco, όμως τα πρόσωπα των νοσοκόμων δεν άφηναν ελπίδες.

πήγα όμως έτσι κι αλλιώς στο S. Orsola για να ακούσω εκείνο που ήταν πλέον τραγικά προφανές.
έμαθα αμέσως μετά πως ενάντια στους καραμπινιέρους είχε φύγει μια μολότοφ, πως ο Francesco είχε τον χρόνο να πει ‘με πέτυχαν’ και να περπατήσει περίπου δέκα μέτρα με τα πόδια του, μέχρι το σημείο που έπεσε, όπου στη συνέχεια τοποθετήθηκε η πλάκα.
έμαθα επίσης πως όλα γεννήθηκαν από κάποιες αντεκλίσεις και μια αψιμαχία ανάμεσα σε μια δεκαριά συντρόφους και μέλη της καθολικής οργάνωσης Comunione e Liberazione που ήταν μαζεμένοι σε συνέλευση. γεγονός που άλλους καιρούς θα είχε λυθεί με λίγα βρισίδια, κάποιο σπρώξιμο και λίγα τέτοια.

από εκείνη τη στιγμή ήταν ξεκάθαρο σε όλους πως όλα πλέον θα ήταν διαφορετικά.

ήδη νωρίς το απόγευμα, η Piazza Verdi ήταν γεμάτη κόσμο, όμως οι τόνοι από τις φωνές ήταν χαμηλοί. κάναμε μια γρήγορη συνέλευση ανάμεσα στην διαπεραστική οσμή
της βενζίνης : αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε σε πορεία προς τα γραφεία της Democrazia Cristiana, την εφημερίδα Resto del Carlino e la Stazione, και τον Σταθμό. κανείς δεν μίλησε για βιτρίνες, κανείς δεν έκανε τίποτα για να εμποδίσει την καταστροφή τους. σίγουρα, προκαλούσε ανησυχία ο θόρυβος των τζαμιών που κατέβαιναν κομμάτια στα πλευρά της πορείας : γύρω μας καταρράχτες πάγου, που έφερναν στην ψυχή παγωμάρα πολύ μεγαλύτερη.

προσωπικά βρήκα πολύ προσβλητικό οι ομάδες περιφρούρησης του Κκι να φυλάνε το μνημείο των πεσόντων της Αντίστασης και βρήκα αμφισβητήσιμης γεύσης την τελική λεηλασία του εστιατορίου, del Ristorante “Al Cantunzein”. ήταν όμως σιωπηλές σκέψεις : δεν πεινούσα.

την άλλη μέρα, νωρίς το απόγευμα ξεκίνησαν οι συγκρούσεις στο πανεπιστήμιο. το πρωί αρνηθήκανε τον λόγο σε ένα στέλεχος του Κινήματος στην διαδήλωση των συνδικάτων : ο σιδερένιος κύκλος έκλεινε. οκτώ ώρες αντισταθήκαμε : στα οδοφράγματα το βράδυ έπαιζε ένα πιάνο. στη συνέχεια κάποιοι αποφάσισαν και απαλλοτρίωσαν το οπλοπωλείο Grandi: σαν απάντηση έφτασε μια ριπή αυτόματου σε ύψος ανθρώπου. για μένα το μέτρο είχε γεμίσει.

την άλλη μέρα ξυπνήσαμε με τα τεθωρακισμένα στην πόλη και τους ελεύθερους σκοπευτές στις σκεπές. ξεκίνησαν οι συλλήψεις όλων αυτών που στο δρόμο σχημάτιζαν ομάδες μεγαλύτερες των πέντε ατόμων και αρνούνταν να διαλυθούν : έτσι κλείστηκαν μέσα δεκάδες φίλαθλοι της ποδοσφαιρικής Bologna, που έφτασαν με οργανωμένη πορεία στο κέντρο και γύρω στους 260 συντρόφους. η κατοχή λεμονιών επαρκούσε για να δείχνει θέληση αντίστασης. η Radio Alice ήταν κλειστή. (Gabriele G.)

DOMENICA 13 MARZO: ARRIVANO I CARRARMATI, κυριακή 13 μαρτίου : φτάνουν τα τεθωρακισμένα.

κυριακή, την αυγή, γύρω στους 3000 καραμπινιέροι και αστυνομικοί, με τεθωρακισμένα μέσα, έδωσαν ζωή στην κατάληψη της πανεπιστημιακής ζώνης, όπου δεν βρίσκουν απολύτως κανέναν ; παραβιάζουν, ανάμεσα στα άλλα, και την κεντρική είσοδο και καταστρέφουν την πολιτική κολεκτίβα των φοιτητών CPS (Collettivo Politico Studentesco) όπου, με το άνοιγμα του πανεπιστημίου, βρέθηκαν φασιστικές επιγραφές.

γύρω στις 10, η κατάσταση ήταν φαινομενικά ήρεμη και στην Piazza Maggiore υπήρχαν αρκετές δεκάδες άτομα ανάμεσα σε φοιτητές και πολίτες. σε αυτό τη σημείο, η αστυνομία, βγαίνοντας από την ασφάλεια με καμιόνια, σταματά στη γωνία ανάμεσα στην Via Rizzoli και την Piazza Re Enzo, αρχίζει να εκτοξεύει δακρυγόνα και να επιτίθεται στον κόσμο που δεν καταλαβαίνει το γιατί. αυτές οι επιθέσεις συνεχίστηκαν όλο το πρωί δίχως κανέναν λόγο, αν εξαιρέσουμε κάποια συνθήματα που φωνάζουν από απόσταση οι σύντροφοι.

στη συνέχεια η αστυνομία αποτραβιέται προς την Ασφάλεια, ενώ ανάμεσα στους φοιτητές κυκλοφορεί η φωνή για συγκέντρωση το απόγευμα στο S. Donato για να γίνει συνέλευση. πάντα το πρωί ξεκινούν ξανά οι εκπομπές του Radio Alice, με το όνομα «Collettivo 12 marzo», ‘κολεκτίβα 12 μαρτίου’ όμως κάποιος παρεμβάλει με σφύριγμα στην ίδια συχνότητα.
το απόγευμα γίνεται η αναμενόμενη συνέλευση όπου αποφασίστηκε να σταλεί μια αντιπροσωπεία στον Δήμο και στο Εργατικό Κέντρο για να ζητηθεί η παραίτηση του πρύτανη και η αποστρατικοποίηση της πόλης.

το βραδάκι η αστυνομία συνεχίζει να διατηρεί το κλίμα έντασης εκτοξεύοντας δακρυγόνα εναντίον οποιουδήποτε συναντιόνταν, ακόμη και σε ομάδες των 5 ή 6 ατόμων, στην ζώνη του κέντρου.
το απόγευμα εν το μεταξύ είχαν κλείσει το Radio «Collettivo 12 marzo»; έκοψαν τα φώτα σε μισή συνοικία, μετά, όταν ο σταθμός ξεκίνησε να μεταδίδει με γεννήτρια σε διαφορετική συχνότητα από το σφύριγμα, φτάνει η αστυνομία που βρίσκει την πόρτα φραγμένη. οι σύντροφοι, αυτή τη φορά, είχαν προλάβει να το σκάσουν.

LUNEDÌ 14 MARZO: I FUNERALI ALLA CILENA, δευτέρα 14 μαρτίου, η κηδεία γίνεται Χιλιανά

η κηδεία του συντρόφου Francesco Lorusso είχε οριστεί για τις 10. η διαταγή του νομάρχη που απαγόρευε κάθε διαδήλωση στο ιστορικό κέντρο εμπόδισε την ετοιμασία μιας αίθουσας για τον νεκρό στο κέντρο της πόλη; η κηδεία έγινε στην περιφέρεια της πόλης , στην Piazza della Pace. όσον αφορά τα κόμματα: το PCI πήρε επίσημα μέρος το PSI έστειλε μια αντιπροσωπεία. το συνδικάτο όρισε μια ώρα απεργίας με συνελεύσεις στα εργοστάσια, την ώρα ακριβώς της κηδείας….οι φοιτητές έστειλαν αντιπροσωπείες στα μεγαλύτερα εργοστάσια, για να εξηγήσουν τα συμβάντα και να ζητήσουν την παράταση της απεργίας. παρόλα αυτά υπήρξε μεγάλη συμμετοχή εργατών, πολιτών και φοιτητών.

DOPO MARZO……μετά τον Μάρτιο……

ακολούθησε η κατάσταση πολιορκίας και η απόλυτη απαγόρευση διαδηλώσεων. ακολούθησε η θεωρία της »συνωμοσίας’ που διοχέτευσε το Κκ για να ξεριζώσει από την πόλη-σύμβολο του το ξένο σώμα ενός κινήματος που είχε το ελάττωμα πως γεννήθηκε ταυτόχρονα με την στρατηγική ‘ιστορικού συμβιβασμού’ και είχε σαν συνέπεια να είναι ακατανόητο και επαχθές με τα στατικά κριτήρια πολιτικής του ανάγνωσης.

στις συνελεύσεις που ακολούθησαν αντιληφθήκαμε πως εκείνη η διαδικασία εκπληκτικά ανανεωτική που επέτρεπε να βάλεις μαζί και να κρατάς ενωμένες διαφορές, αντιθέσεις, διαφορετικά υποκείμενα, σε μια συνύπαρξη σίγουρα όχι πάντα ειδυλλιακή αλλά ουσιαστικά ανεκτική, πρέπει να ομολογήσουμε πως οφείλονταν στη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, έπρεπε να συσπειρωθούμε για να υπερασπίσουμε την ταυτότητα μας δίχως να εκφυλιστούμε.

μόνο τότε δόθηκαν οι συνθήκες ώστε κάποιος να μπορέσει να χαρακτηριστεί με κάποια προσέγγιση αντιπροσωπευτικός ηγέτης του Κινήματος, δεν θυμάμαι κανέναν όμως να συναγωνίζεται γι αυτό.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “όπως κάθε χρόνο, Francesco Lorusso

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s