αυτονομία, autonomia

στον Πέντρο, Pietro Maria Greco, που δολοφονήθηκε από το Κράτος


A Pedro, Pietro Maria Greco, ucciso dallo Stato
9 μαρτίου 2011baruda
στον Πέντρο, Pietro Maria Greco, που σκοτώθηκε από το Κράτος

– ο Pietro Maria Walter Greco γεννήθηκε στο Mileto Porto (RC) στις 4 μαρτίου 1947
– μετακόμισε στο Veneto στα τέλη των χρόνων εξήντα
– το ’79 μετακινείται στην Padova και γράφεται στην σχολή στατιστικής, απ’ όπου και αποφοιτά
– εργάζεται σαν καθηγητής μαθηματικών σε σχολείο της Padova
– διερευνάται και απαλλάσσεται για τα Collettivi Politici Veneti στην έρευνα ενάντια στην αυτονομία του βένετο την άνοιξη ’80
– το 1982 εκ νέου διώκεται
– φεύγει στην εξορία στο Παρίσι
– σκοτώνεται από την αστυνομία στην Τεργέστη στις 9 μαρτίου 1985

[ο Pedro βγαίνει από το σπίτι, το διαμέρισμα του τρίτου ορόφου, μόλις βρέθηκε κάτω αποφασίζει να εισέλθει ξανά.

στημένοι στο εξωτερικό βρίσκονται 4 δολοφόνοι του ιταλικού Κράτους. είναι οι Nunzio Maurizio Romano, πράκτορας των υπηρεσιών Sisde (που έχει το καθήκον να τον αναγνωρίσει), Giuseppe Guidi, υπό επιθεωρητής της αντιτρομοκρατικής Digos; Maurizio Bensa και Mario Passanisi, αξιωματικοί της Digos της Trieste. ο Romano, ο Guidi και ο Passanisi εισέρχονται στο κτίριο και στήνουν ενέδρα στην σκάλα.

όταν ο Pedro κατεβαίνει ξανά τις σκάλες ο Romano μπαίνει μπροστά του και τον πυροβολεί δύο φορές με το calibro 38 σε λιγότερο από μισό μέτρο απόσταση, τον χτυπά στους πνεύμονες. αμέσως και τα διασταυρούμενα πυρά των άλλων δυο αστυνομικών killer που χτυπούν τον Pedro με σφαίρες των εννέα χιλιοστών,  στον ώμο και στην γάμπα. στο μικρό αίθριο θα μετρηθούν στη συνέχεια τα σημάδια από τουλάχιστον δώδεκα χτυπήματα.

ο Pedro κάνει έκκληση για τελευταία φορά στην εξαιρετική δύναμη θέλησης του, βγαίνοντας στον δρόμο και εμποδίζοντας έτσι να γίνουν όλα δίχως μάρτυρες. βγαίνει, τραυματισμένος θανατηφόρα, πολλοί περαστικοί τον ακούν να φωνάζει «mi vogliono ammazzare mi vogliono ammazzare», ‘θέλουν να με σκοτώσουν’. ο Bensa, που είχε μείνει στο εξωτερικό του κτιρίου, μόλις βλέπει τον Pedro τον πυροβολεί, στις πλάτες. ο Pedro καταρρέει μες τα αίματα λίγα μέτρα πιο εκεί. ο Passanisi του περνά χειροπέδες.
τον μεταφέρουν με μεγάλη καθυστέρηση στο νοσοκομείο, πεθαίνει γύρω στις 11.50]

ντοκουμέντα που έφτιαξαν οι ένοπλες οργανώσεις για τον άνθρωπο ή για το γεγονός στο οποίο συνάντησε τον θάνατο

– Franco Fortini, “A Mino Martinazzoli”, in Lettere da Lontano, L’Espresso 16 novembre 1986, από τον Φράνκο Φορτίνι στο ‘Στον Mino Martinazzolli’, στο ‘Γράμματα από Μακριά’.

“η αθώωση -αυτή ήταν η απόφαση της Τεργέστης – αυτών που σκότωσαν τον Greco δεν προκαλεί έκπληξη, ούτε η αδιαφορία των πολιτικών κομμάτων, από εκείνους που υπερασπίζονται »την ζωή» μέχρι εκείνους που δεν είναι αντίθετοι στην τρομοκρατία με στολή (επέστρεφε στην Γαλλία, ήταν πολιτικός μετανάστης, πράκτορες με πολιτικά πηγαίνουν να τον μαζέψουν, το σκάει, πυροβολούν, τον εκτελούν. “έμοιαζε να οπλοφορεί” λεν. ήταν άοπλος. δύο καταδίκες σε 8 μήνες, με όρους και δίχως καταχώριση). όταν διαβάζω για δικαστικές αποφάσεις σαν εκείνη δεν σκέφτομαι τα κριτήρια των δικαστών ( εσείς, πρώην υπουργός δικαιοσύνης κάτι ξέρετε περισσότερο από εμένα). πρώτα απ’ όλα γιατί για τα γεγονότα γνωρίζω μόνο αυτό που γράφτηκε.

και στη συνέχεια γιατί φοβάμαι και προσέχω πάρα πολύ να μην παραβιάσω τον ποινικό Κώδικα.(εκείνον για την συκοφαντία, έχω πια την ηλικία για να τον φοβάμαι).

δυστυχώς ή ευτυχώς είναι όμως αλήθεια πως οι υπεύθυνοι για τους οποίους ενδιαφέρομαι – ήτοι όχι για τις δολοφονίες ούτε γα την απόφαση μα για το νόημα τους – δεν είναι αυτοί που πυροβόλησαν ούτε εκείνοι που έχουν ευλογημένα τα χέρια με ένα χαμόγελο”, όπως πριν πολλά χρόνια είχα γράψει για την δολοφονία του Serantini, είναι οι πολιτικοί και οι εκπρόσωποι τους δηλαδή, οι δημοσιογράφοι και οι πάροχοι ηλεκτρονικών υπηρεσιών που αυτές τις έννοιες δίνουν ή αφήνουν να εννοηθούν. εσείς, αγαπητέ Martinazzoli, είστε καλά διαβασμένος. επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσου δύο στίχους του Baudelaire.
Il “tu” invocato è Satana ma, per un cristiano, potrebbe essere il Sommo Bene: “Tu che al proscritto dai lo sguardo calmo e nobile / che intorno a un patibolo danna un popolo intero”.
‘η επίκληση του »Σας» είναι Σατανική αλλά, για έναν χριστιανό, θα μπορούσε να είναι η Υψηλότερη : ‘εσύ που στον προγραμμένο ρίχνεις την ματιά σου ήρεμη και ευγενή / που γύρω από ένα ικρίωμα βλασφημείς έναν ολόκληρο λαό’.

δεν ξέρω εάν ο σκοτωμένος ήταν υπεύθυνος για κάτι, προγραμμένος δίχως αμφιβολία, εάν επέστρεφε από μια πολιτική του αποδημία. καταδικασμένος σε θάνατο από κάποιους ειδικούς ανάμεσα σε υπαλλήλους δυο ή τριών υπουργείων με τους οποίους, μέχρι πριν από λίγο καιρό, εσείς καθόσασταν μαζί για το καλό της Δημοκρατίας, ο Greco δεν βρίσκονταν επάνω σε μια σκηνή περιμένοντας την λεπίδα ή το σκοινί.
δεν είχε “le regarde calm et haut”. ούρλιαζε: “θέλουν να με σκοτώσουν, βοήθεια!”

όμως όλος ο λαός που τον θάνατο του καταδικάζει και βλασφημεί, εκείνος ναι, ήταν. μου φτάνει να κατέβω στους δρόμους για να τον συναντήσω. είναι ο λαός μας, ο κόσμος που αγαπάμε και εκτιμούμε προφανώς αδιαχώριστος από εκείνον που, ίσως μαζί με τους περισσότερους, απεχθάνομαι, και, οφείλω όμως να ομολογήσω, μισώ και θα ήθελα να δω να μειώνεται όχι στην λογική [που είναι πλέον αδύνατο] ούτε στην μετάνοια [που δεν είναι η δύναμη μου] αλλά στην ανημποριά τουλάχιστον. είναι ο λαός που ακούει απρόσεχτος ή αγνοεί χρονικά και ειδήσεις σαν εκείνη της Τεργέστης , και έτσι είναι καταδικασμένος.

δεν πιστεύω στην δικαιοσύνη της ιστορίας, που είναι για ανεκδίκητους. ούτε πως η συσσώρευση καταχρήσεων, κλοπών, διαφθοράς, καταπίεσης των αδυνάτων και η παρωδία της δικαιοσύνης, πρέπει να τελειώσει, αργά ή γρήγορα, μετακινώντας τις πέτρες και τους ανθρώπους. κάθε άλλο. αυτός που δεν βλέπει πλέον τις τηλεειδήσεις, εάν δεν βρίσκεται ακριβώς μέσα στην τροχιά από τις σφαίρες της αντιτρομοκρατικής, θα έχει άλλα πράγματα να σκεφτεί από την σκόπιμη ή μη σκόπιμη ανθρωποκτονία, χάρη σε εκείνα τα μολύβια, ενός νεαρού στο κουκλοθέατρο ενός νεκροτομείου.

σήμερα, θέλω να πω, η Νέμεσις διαλέγει αόρατες οδούς, όπως στα σπλάχνα του ατομικού fall-out. το σωστό τιμωρείται όπως και ο φταίχτης, σαν απόδειξη πως και στους δυο υπάρχει ένα μέρος του άλλου. αργά, μέρα με την μέρα, μια ανεπαίσθητη μείωση του ηθικού οξυγόνου εκμηδενίζει κύτταρα, αποδιοργανώνει διαδρομές ζωοδόχους και επισφαλείς. σαν κάποια είδη αμφίβια προσαρμοσμένα στα σπήλαια, που έχουν ακόμη μάτια δίχως όμως να τα χρησιμοποιούν ή να χρειάζονται την όραση, έτσι ολόκληρες γενιές μπορούν να συνυπάρξουν με την αύξηση τοξικού ιστορικού στις κυψελίδες.

είναι αυτό που ονομάζουμε κατάπτωση, του λαού και της ηπείρου : μόνο πραγματική τιμωρία που αποδίδεται στο Δικαστήριο της Ιστορίας για το οποίο μίλησε ο Hegel. χάρη σε αυτόν τον τελευταίο, δεν ξεχνώ πως αυτή πηγαίνει χέρι-χέρι με το αντίθετο της. ανακαλύπτω, γεμάτος θαυμασμό, αποδείξεις ζωτικότητας, ποιότητας, κουράγιου, σοβαρότητας για τα οποία αυτό το έθνος είναι πλούσιο και ικανό , και στη συνέχεια, όταν αυτές οι θετικές δυνάμεις, όπως σήμερα, αδικούνται και καταστρέφονται, τις ψάχνεις τότε πέρα από τα σύνορα της νικηφόρας φιλίας…..η ‘καταγγελία’ εκείνου του πράγματος που δεν διανοούμαι ούτε να χαρακτηρίσω, μιλώ για την απόφαση της Τεργέστης, θα μου φαίνονταν ανόητη γλαφυρότητα δίχως ακόλουθες ενέργειες, ας ήταν και οι ελάχιστες, σαν αυτή να σας γράψω αυτή την επιστολή. γιατί Εσείς, αγαπητέ Martinazzoli, έχετε εξουσίες που εγώ δεν έχω. πιστέψτε με, με κάθε σεβασμό, δικός σας Franco Fortini”.

(…) τι να πούμε για έναν σύντροφο για εμάς απαραίτητο;

τον Pedro τον θυμόμαστε πάντα δίπλα μας στους αγώνες των πανεπιστημιακών, ξεκινώντας από το ’68, στους αγώνες της mensa, του φοιτητικού εστιατορίου δηλαδή σαν εργαζόμενος στην Opera, και σε εκείνους των επισφαλών του σχολείου. γι αυτό, για το ότι ήταν μέσα στα όργανα του κινήματος, σε εκείνους τους ίδιους τους αγώνες που μας ένωσαν και που ακόμη και τώρα μας ενώνουν, ο Pedro υπέστη διάφορες έρευνες από πλευράς του Kalogero (έρευνες που υποστηρίχτηκαν μόνο από λόγια των μετανιωμένων, που κάθε φορά κατέρρεαν).

για άλλη μια φορά στην πρώτη σειρά, στη πρώτη θέση, έτοιμος να πληρώσει ο ίδιος, σκληρά, με περισσότερα χρόνια διαφυγής και παρανομίας, φυγόδικος, δίχως δουλειά, ελαχιστοποίηση εισοδήματος που βγάζει με νύχια και με δόντια από αυτή την σκατένια κοινωνία, για να φτιάξει καλύτερες συνθήκες ζωής, καλύτερη ποιότητα.

ο Pedro των 38 χρόνων, ο Pedro δίπλα στους νέους του κοινωνικού κέντρου ‘κόκκινο σύννεφο’, “Nuvola rossa”, κοντά σε αυτή που ήταν η τάξη στην οποία ανήκε, σε αυτούς που είναι εκμεταλλευόμενοι, δίχως σπίτι, δίχως εισόδημα, δίπλα σε εκείνους που δεν κάθονται να ηττηθούν, αυτούς που συνεχίζουν έτσι κι αλλιώς να αγωνίζονται.

τον θυμόμαστε στη διάρκεια των αγώνων με εμάς τους άνεργους προλετάριους, με εμάς για την αλληλεγγύη, πάντοτε, γιατί ο Pedro ήταν έτσι φτιαγμένος. και έτσι θέλουμε να τον ζούμε, στους αγώνες μας, όχι σαν ανάμνηση αλλά σαν μια πάντα ζωντανή παρουσία, μαζί με εμάς, στη μέση, απαραίτητος μέχρι τέλους, ενθυμούμενοι επίσης την προσπάθεια του από το εξωτερικό.

μας αρέσει να τον φανταζόμαστε έτσι : να τρέχει έξω από το αίθριο εκείνου του κτιρίου-τάφος της οδού Giulia να καταγγέλει με φωνή δυνατή, για άλλη μια φορά, τελευταία δυστυχώς γι αυτόν, πως το Κράτος σκοτώνει αλλά πως αυτή τη φορά δεν θα του είναι δυνατό να αποκρύψει, δεν θα μπορέσει να παραπλανήσει, να μιλήσει για το »τέρας» […]

ευχαριστώ σύντροφε Pedro για εκείνα που ήξερες να μας δώσεις, ευχαριστώ σύντροφε για την δύναμη που ακόμη μας κρατά ζωντανούς, θυμωμένους και ποτέ παραδομένους, μαζί σου και τώρα και για σένα.
με κλειστή γροθιά σύντροφε μας, με αίμα στα μάτια θα μας λείψεις πολύ γιατί εσύ είσαι για όλους εμάς ένας από τους απαραίτητους”.

-Claudio Latino, από την φυλακή Due Palazzi, 13 marzo 1985
“το να μιλήσουμε για τον Pedro, για την ζωή του, για την φιγούρα του σαν σύντροφο αυτή τη στιγμή είναι πολύ οδυνηρό. πολλοί τον γνώρισαν και ακόμη περισσότεροι έχουν ακούσει να μιλούν γι αυτόν. δίχως ρητορική μπορούμε να πούμε πως λίγοι έχουν την δυνατότητα του να επικοινωνεί και να κοινωνικοποιεί, την ενέργεια και την δύναμη του, την αποφασιστικότητα του, την εξυπνάδα και την συνέπεια του ”.

το πήραμε από το βιβλίο “Sguardi Ritrovati”, ‘τα βλέμματα που ξαναβρήκαμε’ , vol. 2 από το Σχέδιο Μνήμης, del Progetto Memoria. Edizione-εκδόσεις Sensibili alle Foglie
Qui le altre pagine di ricordo ai compagni…  εδώ οι άλλες σελίδες αναμνήσεων

Μια σκέψη σχετικά μέ το “στον Πέντρο, Pietro Maria Greco, που δολοφονήθηκε από το Κράτος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s