τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

στη χώρα του ποτέ…ή ..16

Πρόλογος του Bifo στο βιβλίο “Vogliamo tutto”, ‘τα θέλουμε όλα’

στις 01 Noεμβρίου 2013.

του FRANCO BIFO BERARDI

Όπως λέει ο Aldo Nove, ο Balestrini μπορεί να θεωρηθεί ο μοναδικός επικός ποιητής του δεύτερου ιταλικού Χίλια Εννιακόσια. Mια επική λιγάκι χορευτική και χοροπηδηχτή, όπως ο κόσμος που θέλει να τραγουδήσει.

Στη συγγραφή της ιταλικής μεταπολεμικής περιόδου, και όχι μόνο της ιταλικής, διασταυρώνονται δύο τάσεις, δύο προθέσεις, δύο προοπτικές. Μια περιεχομένου και μια μορφής, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή την απλούστευση. Αυτό που βρίσκεται στην καρδιά της ιστορικής σκηνής δεν είναι πλέον ο λαός, αλλά οι τάξεις σε αναταραχή, τα κινήματα που σχηματίζονται στη συνείδηση και στους δρόμους. Και για να κρατήσει το ρυθμό της βιομηχανικής πόλης, το συγκεκριμένο έργο όσον αφορά την γλώσσα πιέζει προς νέους πειραματισμούς.

Αλλά στην μεταπολεμική ιταλική λογοτεχνία αυτά τα δύο ερευνητικά επίπεδα έχουν παραμείνει σε μεγάλο βαθμό ξεχωριστά. Μόνο ο Balestrini νομίζω κατάφερε να συμφιλιώσει το τραγικό-επικό πνεύμα του επαναστατικού κινήματος και το ειρωνικό-συνδυαστικό πνεύμα του λογοτεχνικού πειραματισμού. Και το προϊόν αυτού του γάμου είναι το μυθιστόρημα  Τα θέλουμε όλα, ίσως το πιο σημαντικό έργο της ιταλικής λογοτεχνίας της δεκαετίας του Εβδομήντα.

Το Vogliamo tutto είναι ένας γλωσσικός εκρηκτικός μηχανισμός υπολογισμένης ισχύος και συγκρατημένου πάθους. Πάθος ειρωνεία διαπλέκονται με επιδέξια ισορροπία και εκρήγνυνται μαζί, δίδοντας ζωή σε ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους: ως ένας απολογισμός των κοινωνικών αγώνων του μητροπολιτικού προλεταριάτου, ως αντιφωνία επίμονη και μερικές φορές κυματιστή κατά τη διάρκεια της εξάπλωσης της αυτονομίας των εργατών, σαν ένα βλέμμα απόμακρο, ή σαν μια χειρονομία συμπάθειας της γλώσσας για την ζωή.

Δημοσιευμένο για πρώτη φορά το 1971, το Τα θέλουμε όλα είναι η ιστορία ενός εργάτη που έφτασε από το Νότο στην Fiat που βρίσκονταν σε αναβρασμό, η ιστορία της ανακάλυψης της μητρόπολης, της βίας και της καταπίεσης του καπιταλισμού, της προλεταριακής κοινότητας που σχηματίζεται, της εξέγερσης που ξετυλίγεται και στη συνέχεια εκρήγνυται. Το μυθιστόρημα αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο την ιστορία της μετανάστευσης από τον Νότο και του αγώνα των εργατών στο Τορίνο. Το πρώτο πρόσωπο αφηγητής είναι εκείνο ενός εργάτη τον οποίο ο Balestrini ακούει και καταγράφει με ευσυνειδησία για να ανακατέψει ξανά στη συνέχεια τον λόγο με ένα ρυθμό που σκύβει στην πρόθεση μιας πλούσιας ποιητικής, πολύχρωμης και πολυφωνικής. Αυτό που έφτιαξε είναι μια εργασία που δεν έχει τίποτα να κάνει με τον λαϊκισμό ή με τον περιγραφικό ρεαλισμό. Το έργο της αποσυναρμολόγησης και της εκ νέου συναρμολόγησης ακολουθεί τις γραμμές μιας συνδυαστικής μεθοδολογίας που ασκείται πλήρως στο γλωσσικό υλικό με μια «διαδικασία» υπολογισμένη ( διαδικασία είναι η μετάφραση της ρωσικής λέξης με την οποία ο Viktor Sklovskij χαρακτηρίζει τη δράση του ανασυνδυασμού που επιτυγχάνεται από τον ποιητή στο λεκτικό υλικό ).

Το προϊόν αυτής της συνδυαστικής δράσης είναι ένας ποιητικός εκρηκτικός μηχανισμός που λειτουργεί δυνάμει όχι του περιεχομένου του λόγου αλλά λόγω του ρυθμικού συναισθήματος που πηγάζει από την ροή: κύματα, ρεφρέν, δίνες, διακοπές, δονήσεις.

Η εργασία του Balestrini είναι όλη επικεντρωμένη στο ρυθμό. Οι λέξεις δεν είναι παρά μονάδες στοιχειώδους υλικού που πρέπει να ληφθεί άμεσα από την πραγματικότητα.

Εδώ είναι το απολύτως μοναδικό χαρακτηριστικό αυτού του συγγραφέα, στο έργο του που δημιουργείται μέσα από τις ανακλήσεις λεκτικού υλικού προϋπάρχοντος της γραφής. Με αυτή την έννοια θα μπορούσε κανείς να πει ότι Balestrini είναι ο πρώτος ποιητής που ποτέ δεν έγραψε μια δική του λέξη, επειδή οι λέξεις γι ‘αυτόν είναι υλικό για τον ανασυνδυασμό. Η κίνηση του ποιητή περιλαμβάνει την λήψη λέξεων από την τεράστια προφορική γύρω περιοχή, την μέριμνα για τη λειτουργία, το ρυθμό και ως εκ τούτου την συναισθηματική δύναμη.

Από τη δεκαετία του εβδομήντα και μετά ο Balestrini συνέχισε να συνοδεύει τις κοινωνικές ιστορίες και τις πολιτιστικές αναταραχές με αφηγηματικά κείμενα (και ποιητικά) που ακολουθούν τον ίδιο συνθετικό κανόνα. Αυτό που προκύπτει είναι μια αφηγηματική τοιχογραφία που μας μιλά για την ιστορική εξέλιξη και ιδιαίτερα την ανθρωπολογική της ύστερης νεωτερικότητας.

Ας προσπαθήσουμε να αγκαλιάσουμε με μια μόνο ματιά ολόκληρη την παραβολή του έργου του Balestrini, που ποτέ δεν θέλησε να είναι ιστορικός συγγραφέας, αλλά που αφηγείται την ιστορία των τελευταίων πενήντα χρόνων καταγράφοντας τις ίδιες τις φλέβες της γλώσσας.

Στη δεκαετία του εξήντα έργα όπως ο Tristanο και το Αλλά εμείς ας κάνουμε μιαν άλλη,  Ma noi facciamone un’altra δίνουν ένα αντιστικτικό πλαίσιο της δεκαετίας κατά την οποία ο σύγχρονος πολιτισμός φτάνει στην εκλεπτυσμένη ωριμότητα του, ανάμεσα σε μελαγχολίες και λαχτάρες, φλόγες προοδευτικού πάθους και μεγάλους αναγεννησιακούς πόνους. Στη συνέχεια με το Τα θέλουμε όλα ο Balestrini διηγείται το πέρασμα από την δεκαετία του Εξήντα στη δεκαετία του Εβδομήντα, την ευτυχισμένη και επικίνδυνη περίοδο της εργατικής εξέγερσης που δεν υπόσχεται ένα νέο κόσμο αλλά τον ζει στους δρόμους, στην κοινότητα των αγώνων και των ενθουσιασμών.

Στα επόμενα βιβλία, ο Balestrini διηγείται την μακριά (ατελείωτη) περίοδο των Αοράτων, Invisibili, περιθωριοποιημένων στην αρχή, εξεγερμένων που ψάχνουν καταφύγιο στη συνέχεια, οι οποίοι τελικά εξαφανίστηκαν στις φυλακές ή σε απομακρυσμένες παρανομίες. Και η Βία που απεικονίζεται, Violenza illustrata των επιθετικών τελετουργικά εφημερίδων, και της τρομοκρατικής και τρομοκρατημένης αντιφωνίας.

Έπειτα, για να κάνει έναν απολογισμό της στιγμής κατά την οποίαν η ιστορική παραβολή κατακερματίζεται ο Balestrini επιστρέφει, με Τον εκδότη, L’editore, σε μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας της δεκαετίας του Εβδομήντα, όταν η τραγωδία αρχίζει να αποκαλύπτεται, όταν η εξέγερση ενάντια στον υφιστάμενο κόσμο αναποδογυρίζει στη ζοφερή ήττα της βίας και του θανάτου.

Και τέλος, μετά την εξορία, μετά από εκείνα τα χρόνια Ογδόντα που μετατρέπουν την Ιταλία σε μια χώρα που κυριαρχείται από τους ράφτες και τους κομμωτές, νάμαστε έξω από το τούνελ της διαφυγής και του φόβου, σε έναν κόσμο φωτεινά ηλίθιο. Οι furiosi, είναι το τραγούδι που κραυγάζει μια ανθρωπότητα που ανθρώπινο δεν έχει πλέον τίποτα, ένα πλήθος που σαλεύει εξ αιτίας μιας πλεονάζουσας αφασικής ενέργειας. Ένα εξαιρετικό επικό αφιέρωμα στην χειρονομούσα ηλιθιότητα της τηλεοπτικής εποχής.

Και στο βάθος της παραβολής, δεν βρίσκεται ξανά παρά μόνο η βία. Όχι πλέον η τρομερή βία των μεγάλων κομμουνιστικών ιδανικών και της αναρχικής μανίας, όχι πια η επική βία των ανατρεπτικών κοινωνικών εκρήξεων, αλλά η αδίστακτη εγκληματική βία του καμορίστα Sandokan. Ενός χαρακτήρα που φαίνεται να συνοψίζει τις ιδιότητες μιας εποχής αστικής και ηθικής παρακμής και κατάπτωσης όπως αυτή της Ιταλίας του σήμερα.

http://www.commonware.org/index.php/gallery/114-prefazione-bifo-vogliamo-tutto

 

http://youtu.be/FPwOfwhpiW8

Patti Smith – Horses

παράρτημα:

Logo

μικρό α. Μια ζωή για την προλεταριακή αυτονομία. Salvatore Ricciardi.

82 porta san paolo a minuscola. Una vita per lautonomia proletaria. Salvatore Ricciardi.

Τι σήμαινε να είσαι είκοσι χρονών τον ιούλιο του ’60? Η προλεταριακή πραγματικότητα και η γέννηση των επιτροπών γειτονιάς, οι ομάδες, η αυτονομία και οι μορφές αγώνα, ο σχηματισμός της ρωμαϊκής φάλαγγας των Ερυθρών Ταξιαρχιών, delle Brigate Rosse και η ειδική φυλακή. Μια κουβέντα με τον Salvatore Ricciardi.

Cat Stevens – Father and Son

 

Ανέβηκε στις 28 Μαΐ 2009

Super version of ‘All Right Now’ – Filmed at the Isle of Wight Festival on Sunday August 30th 1970 – Free, here at their zenith played to in excess of 0.6 million people! This song was released in the summer of 1970 and is the final track on the album ‘Fire and Water’. According to drummer Simon Kirke «All Right Now» was written by Andy Fraser in the Durham Student’s Union building. However Paul Rodgers has stated he penned

συνεχίζεται  φίλοι μου, με πολλά φιλιά!

Advertisements

One thought on “στη χώρα του ποτέ…ή ..16

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s