μα τι χαρακτήρας!

το σώμα μιας νέας Κοινότητας Il corpo di una nuova Comune

Il corpo di una nuova Comune

Tag

,,, , , ,, ,,,

το κείμενο που ακολουθεί φάνηκε προηγουμένως σαν παράρτημα στο L’Arcangelico του Georges Bataille – στην ψηφιακή δωρεάν έκδοση  του Maldoror Press -, καθώς και στο δικό μου  La qualità dell’ingovernabile (Gwynplaine edizioni, 2011) »Η ποιότητα της ακυβερνησίας». Πρόκειται για ένα γραπτό με το οποίο είμαι πολύ δεμένος, διότι επίσης αντιπροσωπεύει με κάποιον τρόπο το έμβρυο (και την ακραία σύνθεση ) του Quest’amante che si chiama verità, »Αυτή η ερωμένη που λέγεται αλήθεια». οι εικονογραφήσεις είναι της  Apollonia Saintclair.

Apollonia-Saintclair_web5-767x1024

«Je pense comme une fille enlève sa robe. À l’extrémité de son mouvement, la pensée est l’impudeur, l’obscénité même. [σκέφτομαι με τον ίδιο τρόπο με τον οποίον γδύνεται ένα κορίτσι. με τον ακραίο τρόπο της κίνησής της, την σκέψη και την ξεδιαντροπιά της, την ίδια την αισχρότητα.]», G. Bataille,Méthode de méditation, 1947.

μέσα στα όρια αυτού που είμαι – όμως και αυτού που αγαπώ και με το οποίο έρχομαι να ενσαρκωθώ – οι πιο αποφασισμένες φιλοδοξίες μου στοχεύουν πάντα στην γυμνότητα του πνεύματος: σε εκείνη την ξαφνική αποκάλυψη δηλαδή που ληστεύει και καταφέρνει να διακόψει  (όπως επίσης να ξαφνιάσει), έστω και για σύντομες στιγμές, την λογική των ανθρώπινων υποταγμένων δραστηριοτήτων. 

ένα κυρίαρχο παράδοξο και άκρως ειρωνικό εγκαθίσταται σε κάθε σκέψη που ανατρέπει τις συνήθεις ανέσεις του σκέπτεται και τις λογικές του αιτιολογήσεις. 
αυτό για το οποίο μιλάω δεν είναι πράγματι μια αντίθεση, αλλά ένα ερωτοτρόπημα, ένα φλερτ με τις ιδέες και ανάμεσα στις ιδέες δίχως να νοιάζεται για την δική μας παραμονή σε αυτές. 

η σκέψις του σώματος και της σαρκικότητας, και όλου αυτού που ξεχειλίζει από τις περιμέτρους του δέρματός μας, υπονομεύει κάθε τρόπο να καθοριστεί μια για πάντα η κατάσταση συνοχής της σκέψης και της στραπατσάρει την ίδια στιγμή την ανάγκη μεθόδου. 
αυτό που συμβαίνει και καταστρατηγεί την στάση του είναι (οπότε την ίδια την ιδέα του είναι) είναι η μοναδική αλήθεια που αισθανόμαστε: η πραγματικότητα εκείνου του σώματος στο οποίο κατοικούμε και από το οποίο κατοικούμαστε. 
η αλήθεια λοιπόν είναι η κίνηση της κινούμενης ύλης, και όχι το καταχώνιασμά μας σε μιαν ιδέα της ζωής, ούτε επίσης στην ιδέα μιας κίνησης. 
– η σαρκικότητα πιέζει κατά της σκέψης, εισβάλλει μέσα της. Το ζωντανό κορμί εκκρίνει αλήθεια. Πόση όμως πλευρά αυτής της αλήθειας προορίζεται να μην πεθάνει μαζί μας ή να καταργήσει την συμβολική ανταλλαγή που αυτή συγκρατεί  αυτό που την σκοτώνει ?

και επίσης το σώμα που ζει έχει την εξυπνάδα του, και αυτή η σαρκική εξυπνάδα, σαν ποιότητα της ύλης, του θέματος που αισθάνεται, ρέει μέσα στις διανοητικές ικανότητες προσαρμογής στο περιβάλλον ή μοντελοποίησης της πραγματικότητας – δηλαδή σε αυτό που εμείς οι άνθρωποι αποκαλούμε γενικότερα »σκέψη» – μέσα από μονοπάτια μόλις σχεδιασμένα και κατά μήκος των οποίων δεν υπάρχει σίγουρη σήμανση. 

Apollonia-Saintclair_web26-767x1024

πρέπει να ανατρέψω στρώματα και στρώματα της σκέψης που έρχεται από μακριά, από την εκφυλισμένη ανθρωπότητα που βρίσκεται στα βάθη της ύπαρξής μου και που παρεμποδίζει την μοναδικότητα αυτού που αγαπώ. 

αυτό που ξεφεύγει από το ανθρώπινο είδος είναι η πραγματικότητα της ύλης που μας αγγίζει, η μοίρα των χεριών, η παιχνιδιάρικη σεμνότητα που προετοιμάζει την έκρηξη. 
Το κορμί που με περιέχει, και που μου ανοίγει στις υπερβολές του  (την αγάπη, την ποίηση, την συγκίνηση του να ζεις), είναι μια λύση συνέχειας του άμορφου, όχι της γενικότερης ροής που μεταφέρει. Το σώμα είναι η διαφορά που ζει, που ενσαρκώνεται σε μια κίνηση, σε έναν μοναδικό χώρο. Και ακριβώς σε αυτό το διάστημα, όπου η εσωτερική μου σαρκική μοναδικότητα είναι μια από τις διαστάσεις που το αποτελούν, εγώ δεν αγγίζω το παρόν, εγώ αγγίζω την παρουσία. 

η σαρκικότητα είναι ήδη μια κρούστα, είναι ήδη το υπόστρωμα όλων των πολιτιστικών προσπαθειών που έχουν ακολουθηθεί ιστορικά για να ρυθμίσουν την σάρκα.  Πρέπει να κατέβουμε κάτω, όλο και πιο κάτω, προς το humus, προς το τέλμα όπου το ίδιο το σκέπτεσθαι γίνεται βρώμικο, για να μπορέσει να εκδηλώσει χαρούμενα την σκέψη της σάρκας σαν να ήταν ένα μεγαλόστομο σεξουαλικό όργανο έτοιμο για την σύζευξη. 
Στο μυαλό μου, υπάρχει ένας ολόκληρος στροβιλισμός σκέψεων που γαμιούνται μεταξύ τους δίχως να έρχονται στις λέξεις.

εάν έρθετε να δεσμεύσετε την μοναδικότητά μου και να σπάσετε την σημασία που δίδω στο σώμα μου, περιορίζοντας τις υπερβολές του, εγώ ουρλιάζω την σάρκα μου εναντίον σας. 

13_728

δεν είναι το κορμί που είναι εμπόδιο στην παρουσία μου στον κόσμο, αλλά η σκέψη που ψάχνει να τακτοποιήσει και να συγκαλέσει την σαρκικότητα μέσα στον περίβολο του πιθανού. Η λογική που σκέφτεται το σώμα όντως το ριζώνει στα καθήκοντα και τις λειτουργίες  που πειθαρχούν τα ξανοίγματα.  Όλα μειώνονται στην λειτουργική πτυχή, την οργανική: το σώμα δένεται λοιπόν στην ζωή μόνο για να κλειστεί μέσα στο αδύνατο, όμως με αυτό τον τρόπο του απαγορεύεται η ριζοσπαστική ποιότητα της ύλης που μας περιέχει και που ακριβώς γεννιέται από την ενσάρκωση μιας ελευθερίας δίχως σκέψη. 

[σε όλο αυτό, πρέπει να σκεφτούμε στην λέξη μόνο σαν ένα είδος εξογκώματος ή έκκρισης του κορμιού. ένα κατάλοιπο, ένα τίναγμα προς τα κάτω που καθορίζει την σκέψη, μια αλατισμένη υπερβολή που πρέπει να επεξεργαστούμε στο γουδί των στερεοτύπων, των κλισέ.]

η μοναδικότητα του σώματος, κάθε ζωντανού σώματος, είναι ο κατεξοχήν κοινός τόπος  – διάσταση διαμέσου της οποίας οι άνθρωποι δέχονται ή χτίζουν εκ νέου την δομή του κόσμου που προέρχεται από τις μοναδικότητες λιγότερο ή περισσότερο καθορισμένες που προηγήθηκαν. 
μα μέσα σε αυτό τον »κοινό τόπο», η κίνηση  (δηλαδή η αίσθηση, η ζωή, ο αγώνας ενάντια στον θάνατο) ενεργοποιείται και »ζωογονείται» μόνο από την συναίσθηση της μοναδικότητας που συνιστά το σώμα και η σκέψη του σώματος. Είναι λοιπόν η εμπειρία της μοναδικότητας που δίνει ζωή στον σαρκικό του θεματοφύλακα και που αναπτύσσει την δύναμή του, τις εντάσεις. 

αφού είπαμε αυτά, αυτό που ονομάσαμε »τρέλα» δεν θα ήταν ίσως ή άρνηση ή η υπέρβαση εκείνου του κοινού τόπου που είναι το κοινωνών σώμα ? δεν θα μπορούσε ίσως να υποδηλώνεται ωσάν η επιστροφή σε μιαν ελευθερία δίχως σκέψη ή σαν το ρίζωμα σε μιαν αίσθηση πρωτόγνωρη ακοινωνικής φύσεως ή »υπερανθρώπινης»? είμαστε ακριβώς πεπεισμένοι πως το τελευταίο στάδιο των σκέψεων των  Artaud και Nietzsche οφείλεται πλήρως σε δυναμικές ψυχο-παθολογικές ? δεν θα μπορούσαμε να επιχειρήσουμε παραλληλισμούς ανάμεσα σε ορισμένες υπαρξιακές επίλογους και κάτι παρόμοιο με το ξύπνημα της Kundalini, δηλαδή εκείνης της γενεσιουργού και αρχέγονης ενέργειας που σύμφωνα με τους yogi κατοικοεδρεύει εν υπνώσει στο ύψος του ιερού οστού, συμπίπτουσα με το πιο χαμηλό των chakra (το mulādhāra), και που έρχεται να δραστηριοποιηθεί σε συγκεκριμένες συνθήκες συνείδησης?

image193

θα πρέπει να χαράξω ένα αιδοίο μέσα στο μυαλό, ν’ ανοίξω έναν κόλπο στην πιο σκληρή ουσία του σκεπτικού μου. οι έννοιες δεν είναι πέη να τα κραδαίνουμε σαν γκλομπ.  πρέπει να βρούμε το σωστό ζευγάρωμα ανάμεσα στις σκέψεις   (υπάρχουν σκέψεις αρσενικές, σκέψεις θηλυκές, σκέψεις δίχως φύλο) αποφεύγοντας όμως να τις εκπορνεύσουμε στις ανάγκες μιας λογικής. πρέπει να διασφαλίσουμε επίσης ότι οι ιδέες θα αντιλαλήσουν τις περασμένες ή τις μελλούμενες απολαύσεις. 

9175abe0f5967bb675004b14a8f778f8

Το σώμα μιας νέας Κομούνας. – δηλαδή το έξω που ντύνεται επίσης απ’ το κορμί μου, που επίσης γελά στα χείλια μου, που στάζει αίμα που θα είναι και δικό μου σε κάθε αιμορραγία της αίσθησης. 
πρέπει να ψάξω τους πολλούς που βρίσκονται στον ένα, την άλγεβρα που φέρνει τα πάνω κάτω σε κάθε υπολογισμό, εκείνο τον τρόπο της σαρκικής στοργής όπου το μοίρασμα είναι ένα αλληλένδετο μεταβαλλόμενο, ένας διαχωρισμός αχώριστος, μια αφαίρεση δίχως ελλείψεις. 

υπάρχει μια ολόκληρη άρρητη θεωρία των φύλων που εναλλάσσονται και σμίγουν στο γίνεσθαι της σκέψης – που πρόκειται να γίνει κατανοητή και με τον τρόπο που εγώ κάνω την σκέψη: Εγώ γαμώ, Εγώ γλείφω, Εγώ γαμώ απ’ τον κώλο – σε έναν παροξυσμό επί της σκέψης (ή της σκέψης σαν ντελίριο ) με κίνητρο όχι μόνο σεξουαλικό, αλλά και επίσης ενάντια σε κάθε »παρασκήνιο» και για κάθε πιθανή αγαπημένη σάρκα. 

παρά τις ιδεολογίες και τις θεσμισμένες εξουσίες των οποίων κάνουν χρήση, η σκέψη δεν αποκρυσταλλώνεται μια για πάντα και δίνεται μόνο στην κίνηση, δηλαδή στην αδιάκοπη δράση που τείνει να επαληθεύει την ίδια της την σκέψη. 
δεν υπάρχει ελπίδα για το ιερό – ή για τον νόμο – όπου βασιλεύει η σαρκικότητα και η οποιαδήποτε μοναδικότητα των σωμάτων που αναπτύσσονται αγαπητικά. η αναρχία είναι η διαταγή και η τάξη του ζώντος, η εύφορη σκιά όπου οι σπόροι αποφασίζουν να βλασταίνουν. η εξουσία μπορεί να τσαλαπατήσει τα λουλούδια, η γύρη τους όμως παραμένει ανεξέλεγκτη και διαχέει μηνύματα και έννοιες ενάντια σε κάθε εξουσία. 

δεν προβάλλουμε ένα σώμα, το ξεδιπλώνουμε.Non si argomenta un corpo, lo si dispiega. με κάνει να καυλώνω, είναι πάντα μια σκέψη  σαν το είδος του φύλου που αγαπώ, μα σε αυτή την τελευταία προσθέτω ή αφαιρώ το δικό μου είδος και εκείνο πολλών άλλων περασμένων σκέψεων, παρόντων και μελλοντικών που με αγγίζουν, με μαγεύουν. 

το σώμα μου είναι μια Κοινότητα σχηματισμένη από όλα τα σώματα διαμέσου των οποίων έζησα και χάρη στην διαδοχή των οποίων κατέχω μια σκέψη για μένα, ένα σύνολο από γεγονότα που με αφορούν. η Κομούνα είναι η περιοχή των αγγιγμένων σωμάτων και που αγγίζονται; ο λόγος τους είναι πάντα σε περίσσεια, πάντα ανοικτός – γυμνοί μηροί, ορθάνοιχτοι, επίθεση bocche, αναγνώριση αυτού που φιλοξενεί το άλλο δίχως να το υποδουλώνει, αγγαλιές, συνουσίες που είναι αστρικά σμήνη, τρύπες που καταπίνουν τον χρόνο, σώματα που γελούν. 

ξεκινώντας από την αίσθηση που έχουμε για το ίδιο μας το σώμα, το Εγώ είναι η πιο αληθινή των παρεξηγήσεων. αυτά που λέει – αυτά που κάνει – είναι δίχως απόλαυση τελευταία (δίχως »παράδεισο») οπότε, ακριβώς γι αυτό, παραμένει παραδομένο στην πάντα στερημένη δομή και πάντα σε δρόμο ανοικοδόμησης της αίσθησης και του σώματος των σκέψεών του. 

14552649_15059350_pm

το αδύνατο είναι μονάχα ένα νέο πεδίο δυνατοτήτων. επιχείρηση στο πραγματικό, στην δημιουργία της αλήθειας. ροή που ενώνει την καταγωγή του σώματος – μακριά, δίχως λέξεις, αλλά πάντα κοντά στην απόφαση, έξω από τον θάνατο όπου η ζωή επιλέγεται – με την επόμενη προέλευση που εγώ ετοιμάζω και δεν θα δω. 
κάποιες στιγμές, συμβαίνει ακριβώς κι εγώ με αγγίζω, γεύομαι στα κρυφά την σάρκα μου, παίρνω άδεια ειρωνικά από την σκέψη που οριοθετεί και θεσπίζει τον κόσμο μου  (το έξω μου), ξεκινώντας από ένα μέσα μου στασιαστή, αντάρτη, θανατηφόρο, ποτέ εξημερωμένο. 
ψηλαφίζομαι εν αγνοία της σκέψης μου: το κάνω για να αισθανθώ ζωντανός, για να αισθανθώ ικανός για ακόμη περισσότερη ζωή, και δίχως αναγκαιότητες, δίχως την φασαρία πως πρέπει απαραίτητα να κάνω κάτι γι αυτό.

να γδύσουμε το σώμα από κάθε παράσταση. να γδύσουμε το δικό μου και το δικό σου, από σώματα, μαζί με τις σκέψεις τους, από τα πράγματα, από την λέξη που τα εμποδίζει, τα οριοθετεί.  εκδύομαι την μοίρα, αγγίζω, αγαπιέμαι, ενώ η ιδέα του σώματος συνεχίζει να μιλά δίχως εμάς. 

tumblr_n1ixjqxJMQ1rojfyfo1_500

Il corpo di una nuova Comune

Advertisements

One thought on “το σώμα μιας νέας Κοινότητας Il corpo di una nuova Comune

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers:
Αρέσει σε %d bloggers: