ιστορία

ο πόλεμος και το χρήμα la guerra e il denaro

Παρασκευή 15 Nοεμβρίου 2013

la guerra e il denaro ο πόλεμος και το χρήμα

finanza1

Πριν ακόμη ξεκινήσει να περιγράφει τα αντίστοιχα συστήματα που χρηματοδότησαν την ισπανική Δημοκρατία,  Repubblica spagnola, και τον στρατό του Francisco Franco, στην διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, nel corso della guerra civile, ο José Ángel Sánchez Asiain, συγγραφέας του  «La financiación de la guerra civil española» , »Η χρηματοδότηση του ισπανικού εμφυλίου πολέμου», κάνει την ακόλουθη σκέψη: «Η δημοκρατία πλήρωσε τις ανάγκες του εμφυλίου πολέμου με τις αποταμιεύσεις που οι σπανιόλοι είχαν συσσωρεύσει στο παρελθόν, ενώ η κυβέρνηση του  Burgos τον χρηματοδότησε με τις μελλοντικές αποταμιεύσεις. Γι αυτό και οι σπανιόλοι είδαν τους εαυτούς τους αναγκασμένους να καταναλώσουν, τα χρόνια που ακολούθησαν τον εμφύλιο πόλεμο, για να ικανοποιήσουν αυτό το χρέος του πολέμου«.

Ξεκινώντας με αυτή την παραδοχή, στο βιβλίο γίνεται μια λεπτομερής ανάλυση των χρηματοδοτικών βοηθειών που εισέπραξε ο καθένας από τους διεκδικητές, δηλαδή του χρηματοδοτικού συστήματος στις δυο περιοχές, των συμπεριφορών των τραπεζών και των ταμιευτηρίων, των χρηματοδοτήσεων από το εξωτερικό, και των διαφορετικών συστημάτων συγκέντρωσης κεφαλαίων που τέθηκαν σε εφαρμογή από κάθε προκήρυξη στις αντίστοιχες κοινωνίες τους.

Ένα από τα κυριότερα συμπεράσματα που μπορούν να αποκομίσουμε από το διάβασμα του έργου, είναι εκείνο, σύμφωνα με το οποίο, από την μία πλευρά, πρακτικά κανείς δεν εμπορεύτηκε με την Repubblica, εξαιρουμένης της Σοβιετικής Ένωσης και, με τρόπο πολύ πιο διακριτικό, της Γαλλίας. Από την άλλη, το πραξικόπημα που προκάλεσε τον εμφύλιο πόλεμο, και που είχε την μοναδική του αιτιολόγηση σε αυτό που ειπώθηκε πως »έπρεπε να σωθεί η Ισπανία», χρηματοδοτήθηκε ολοκληρωτικά από το εξωτερικό κεφάλαιο το οποίο επέβαλε υψηλότατους τόκους. Σαν να λέμε, έναν τρόπο πολύ περίεργο για να …σωθεί η Ισπανία.

Η οικονομική βοήθεια, χρηματική και στρατιωτική, που δέχτηκε στην αρχή υπό μορφή συνωμοτών, στην συνέχεια πραξικοπηματιών και εν τέλει σαν »στρατός του  Franco» στον εμφύλιο πόλεμο, πρέπει να αναλυθεί σύμφωνα με τρεις φάσεις: η πρώτη ανέρχεται στις 14 απριλίου του 1931, ημερομηνία της διακήρυξης της δεύτερης δημοκρατίας; η δεύτερη προσιδιάζει στην προετοιμασία του πραξικοπήματος της 18ης ιουλίου 1936, και μέχρι τον οκτώβρη της ίδιας χρονιάς, όταν ο Franco αρνείται να πάρει την Μαδρίτη; και, τέλος, η τελευταία φάση, εκείνη των τριών χρόνων του εμφυλίου πολέμου.

Η συνωμοσία για να δοθεί τέλος στην δημοκρατία ξεκίνησε αμέσως, εκείνη την 14 απριλίου, όταν μια μικρή ομάδα »σημαντικών προσωπικοτήτων» συναντήθηκε στο σπίτι του κόντε της  Guadalhorce (Rafael Benjumea, μέλος της πολιτικής διεύθυνσης του Primo de Rivera και στην συνέχεια προέδρου των ισπανικών σιδηροδρόμων στην διάρκεια της φρανκικής δικτατορίας ) για να ανατραπεί »με κάθε τρόπο» η νέα δημοκρατία.  Καρλιστές και μοναρχικοί άρχισαν να καθορίζουν το μπλοκ και τους απαραίτητους εξωτερικούς συνεργάτες και συνεταίρους στον ξεσηκωμό της 18ης ιουλίου που έγινε πέντε χρόνια αργότερα.  Πρέπει να υπογραμμίσουμε πως, στα 1932, οι μοναρχικοί έλαβαν 20 εκατομμύρια πεσέτες, για την υπόθεση, από τους ισπανούς που κατοικούσαν στην Γαλλία. Το σχέδιο πήρε μορφή μόνο τον μάρτιο του 1936, στο σπίτι του χρηματιστή, και βουλευτή της  CEDA, José Delgado.

Σε εκείνη την συγκέντρωση εξασφαλίστηκε στους στρατηγούς πως το Vaticano θα αναγνώριζε άμεσα το πραξικοπηματικό καθεστώς, και, μόλις καθίστατο δυνατό το ίδιο θα έκαναν Γερμανία, Ιταλία και Πορτογαλία.
Ως εκ τούτου, οι πρώτες βοήθειες στο πραξικόπημα της 18ης ιουλίου  1936 θα έρχονταν από τρεις κύριες πηγές: από την Navarra, από τον Juan March και από την Πορτογαλία; δίχως να υπολογίζουμε την ανεκτίμητη βοήθεια από πλευράς Ιταλίας, Γερμανίας και από διάφορες τράπεζες. Δίχως αυτές τις τρεις πηγές χρηματοδότησης και οικονομικής βοήθειας η ανταρσία θα είχε καταρρεύσει μέσα σε λίγες εβδομάδες.

finanza march

Ο τραπεζίτης και λαθρέμπορος  Juan March, του οποίου η οικογένεια είχε στην διάθεσή της μια τεράστια περιουσία, ήταν ο πιο πλούσιος άνθρωπος και με την μεγαλύτερη επιρροή σε όλη την Ισπανία του 1936 και δεν είχε καμία αναστολή στο να χρηματοδοτήσει οποιοδήποτε είδος δράσης ικανής να ναρκοθετήσει την ισπανική δημοκρατία. Είναι σχεδόν αδύνατο, σήμερα, να υπολογιστεί, η συνολική ποσότητα  χρήματος που ο March έθεσε στην διάθεση των στρατηγών που είχαν εξεγερθεί. Η τσίφρα που ιστορικοί και δημοσιογράφοι τολμούν κυμαίνεται από το δισεκατομμύριο πεσετών σε δεκαπέντε εκατομμύρια στερλίνων, δίχως να υπολογιστεί η χρηματοδότηση της ιταλικής παρέμβασης στην Maiorca. Ξέρουμε σίγουρα πως τις πρώτες ημέρες του πραξικοπήματος, έθεσε στην διάθεση του στρατηγού  Molas το ποσό των εξακοσίων εκατομμυρίων pesetas διαμέσου ενός χαρτοφυλακίου μετοχών. Όλα αυτά, βέβαια, αφού ορίστηκαν συμφέροντες τόκοι γι αυτόν και τους συνεταίρους του. Ο τραπεζίτης επίσης καταπιάστηκε με το να επιλύσει ένα πρόβλημα  ζωτικής σημασίας για μιαν στρατιωτική σύγκρουση: εκείνο που είναι συνδεδεμένο με τον εφοδιασμό καυσίμων που θα χρησιμοποιούνταν από την λεγόμενη «κυβέρνηση του Burgos». ο March προσέφερε τις απαραίτητες εγγυήσεις στην Texaco η οποία έστειλε τις πρώτες προμήθειες, από την μία, ενώ έπαψε, από την άλλη, να συνεχίζει να παρέχει καύσιμα στην δημοκρατία, παρά τις συμφωνίες που είχε υπογράψει με αυτήν.

Η υποστήριξη, που δόθηκε από την Πορτογαλία στον ξεσηκωμό ήταν αποφασιστικά σημαντική και γενναιόδωρη. Αν και εξ αιτίας του ότι οι πόροι τους οποίους είχε στην διάθεσή της ήταν περιορισμένοι, η βοήθεια της, σε ποσότητα και κανονικότητα, ήταν πολύ μικρότερη με εκείνη που παρείχαν οι ιταλοί και οι γερμανοί.  Παρ’ όλα αυτά φάνηκε κατάλληλη και αποτελεσματική, κυρίως στην διάρκεια των πρώτων  κρίσιμων εβδομάδων. Η πορτογαλική κυβέρνηση έθεσε στην διάθεση των πραξικοπηματιών κάθε είδος οικονομικών πόρων (δάνεια από πλευράς των πορτογαλικών τραπεζών) μαζί με μιαν πλατιά πολιτική και διπλωματική προστασία. Δίχως να συνυπολογίσουμε την παροχή όπλων στο στρατόπεδο που βρίσκονταν σε ανταρσία. Όντως, η Πορτογαλία έγινε ο ουσιαστικός παραλήπτης για όλες τις στρατιωτικές προμήθειες που είχαν προορισμό τον Franco από τις άλλες χώρες. Έτσι ώστε να φτάσει στο σημείο να καταλαμβάνει παγκοσμίως την τρίτη θέση, και πρώτη στην Ευρώπη, σαν πελάτης της στρατιωτικής γερμανικής βιομηχανίας. Να προσθέσουμε πως ο πορτογαλικός χώρος κατέστη η οπισθοφυλακή της υλικοτεχνικής υποστήριξης, χρησιμεύοντας σαν σύνδεσμος επικοινωνίας όταν οι ζώνες που ελέγχονταν από τους φρανκιστές, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, βρέθηκαν αποκομμένες σε δυο διαφορετικές περιοχές.

Η Navarra, το 1936, απολάμβανε ενός ειδικού καθεστώτος που της εξασφάλιζε νομική αυτονομία και τον οικονομικό και φορολογικό έλεγχο της περιοχής της. Ξεκινώντας από μια τέτοια κατάσταση, η επαρχία της Ναβάρα παρέχει μιαν σημαντική, γενναία και μόνιμη θεσμική βοήθεια στους πραξικοπηματίες.  Για παράδειγμα, φτάνει να πούμε πως μόνον τρεις ημέρες μετά το πραξικόπημα είχε στείλει μια διακήρυξη  σε όλους τους κατοίκους, χειροκροτώντας  «τον πατριωτισμό που προστίθεται στην υπόθεση του κινήματος σωτηρίας σε υπεράσπιση της θρησκείας, υλικής ειρήνης και των πολιτικών μας ελευθεριών», αναγγέλλοντας άμεσα μέτρα για να τεθεί  «η καλή λειτουργία της κοινωνίας της Ναβάρα στην υπηρεσία του πολέμου». Στις 24 ιουλίου, ο στρατηγός  Mola διέταξε η Navarra να παράσχει πίστωση δυο εκατομμυρίων pesetas, για να αντιμετωπιστούν τα απαραίτητα κόστη για «το κίνημα που λαμβάνει χώρα για την σωτηρία της Ισπανίας»; δάνειο που στην συνέχεια, θα διαγράφονταν δίχως να αποπληρωθεί ποτέ. Με λίγα λόγια, οι φόροι του πολέμου που δημιουργήθηκαν από την Diputaciòn di Navarra προμήθευσαν 13.942.813 pesetas που τέθηκαν στην διάθεση της »εθνικής υπόθεσης».

Αυτό το ποσό, ανάμεσα στα άλλα, χρησιμοποιήθηκε για να αποκτηθούν αεροπλάνα για την υπεράσπιση της Pamplona, για να διαγραφεί το χρέος του Mola, για να τεθεί στην διάθεση του Franco ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο, για να αποκτηθούν μοτοσυκλέτες για τον στρατηγό  Varela, για να δοθεί σύνταξη 1.840 pesetas στις κόρες του Mola, για τα κόστη εκπαίδευσης και για να πληρωθεί ένας λογαριασμός 4.700 πεσετών που παρουσιάστηκε από το βασκικό-ναβαρικό Κολέγιο των Αρχιτεκτόνων για τον σχεδιασμό ενός  chalet για την χήρα του στρατηγού  Mola, που εν τω μεταξύ είχε πεθάνει.

Μια άλλη σημαντική πηγή χρηματοδότησης για την ανταρσία προήλθε από τις δωρεές που έκανε μια ομάδα πολύ επιλεγμένη φιλοβασιλικών καρλιστών, με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, ανάμεσα στους οποίους μπορούν να αναφερθούν οι : Joaquín Baleztena, Miguel María Zozaya και ο Fernando Contreras. Εκείνη όμως που ήταν μια πραγματικά εξαιρετική πηγή χρηματοδότησης, προσδιορίζεται στο κανονικό σύστημα συνδρομών που οι καρλιστές όρισαν να καταβάλουν με αρχή το 1934, σύμφωνα με το οποίο κάθε ένας από τους συν-εταίρους έπρεπε να πληρώσει στον »Θησαυρό της Παράδοσης»,  «Tesoro della Tradizione» ένα ποσό τουλάχιστον ίσο με εκείνο που επλήρωσε, λόγω της επιβολής, στο Κράτος.

Ο καταλανός πολιτικός, συνιδρυτής και ηγέτης της  Liga Regionalista, ο  Francesc Cambó, που περιγράφεται από τον  Romanones σαν  «ο καλύτερος πολιτικός του  XX αιώνα», συνέβαλλε για να συγκεντρωθεί στο εξωτερικό  410 εκατομμύρια πεσετών για την χρηματοδότηση των πραξικοπηματιών; συνέβαλε επίσης να ληφθούν πιστώσεις που έφτασαν στα 35 εκατομμύρια δολάρια. Παρά τις απειλητικές και πομπώδεις φράσεις , που μεταδίδονταν διαμέσου του Radio Sevilla από τον Queipo de Llano (που έλεγε, για παράδειγμα πως η σίγκλα  ΕΣΣΔ είχε την σημασία Ραββινική Ένωση  των Σοφών της Σιών), οι μεγάλες εβραϊκές οικογένειες της  Melilla «έστειλαν για τον  φρανκικό σκοπό τεράστιες ποσότητες χρήματος». ο Franco, που διαπραγματεύονταν πιστώσεις με την εβραϊκή τράπεζα των Tetuàn και Tàngeri, αναγκάστηκε να αποκηρύξει τις εκπομπές του Mola και στις 15 αυγούστου  1936 έγραψε μιαν επιστολή στο Δημοτικό Ισραηλίτκο Συμβούλιο του  Tetuàn ζητώντας από αυτούς να μη δίνουν σημασία στις αντισημιτικές ραδιοφωνικές εκπομπές.

finanza mussolini2

Πέρα από την σημαντική στρατιωτική βοήθεια που έδωσε η Ιταλία στον Franco, εάν επικεντρωθούμε στην χρηματιστική βοήθεια, αναδύεται ότι, μόλις τελείωσε ο πόλεμος, οι ιταλοί και ισπανοί εκπρόσωποι αξιολόγησαν πως το σύνολο των πιστώσεων που τέθηκαν στην διάθεση της Ιταλίας έφτανε τα  6.926 εκατομμύρια λιρών, τα οποία στην συνέχεια και με γενναιoδωρία μετρήθηκαν στα μονάχα 5.000 εκατομμύρια που έπρεπε να επιστραφούν υπό μορφήν στρατιωτικού εξοπλισμού μέχρι τις  31 δεκεμβρίου του 1939. Το υπόλοιπο το παρέβλεψαν με συμφωνία που υπέγραψαν στις 8 μαίου του 1940.

Το επίσημο αίτημα βοήθειας στην Γερμανία έγινε στις 21 ιουλίου  1936, διαμέσου του Johannes Bernhard που δέχτηκε ο  Franco, γνωρίζοντας πως ήταν σε θέση να συναντηθεί άμεσα με τον  Hitler. Το αίτημα, στην συνέχεια, υποστηρίχθηκε από τον Goering και από τον Blomberg τόσο «λόγω της συμπάθειας προς τα αντικομουνιστικά αισθήματα του Franco, όσο και για να χρησιμοποιηθεί η ισπανική σύγκρουση σαν εργαστήρι για να βελτιωθούν οι τεχνικές των γερμανικών στρατευμάτων .

ο » Goering πρότεινε στον Hitler πως σε αντάλλαγμα θα μπορούσε επίσης να πάρει από την Ισπανία τα μέταλλα που χρειάζονταν τόσο πολύ. Σε αυτή την βάση, στις  20 μαρτίου 1936, οι στασιαστές υπέγραψαν με τον  Hitler ένα Πρωτόκολλο Φιλίας, un Protocollo di Amicizia. Ένα σημαντικό μέρος της πίστωσης που η Ισπανία συνέταξε με την Γερμανία πληρώθηκε διαμέσου ισπανικών εξαγωγών προς την ίδια την Γερμανία, κυρίως μετάλλων.

Μόλις τέλειωσε ο πόλεμος, το χρέος ορίστηκε μόνον από τους γερμανούς σε  372 εκατομμύρια μάρκα. Έτσι κι αλλιώς δεν έφτασαν ποτέ σε μια συμφωνία κοινή για να υπολογίσουν το ποσό, αν και έφτασαν σε μιαν πολιτική λύση το 1941 που επέτρεπε στους γερμανούς να πραγματοποιήσουν αγορές στην Ισπανία δίχως να πληρώνουν. Και μέταλλα, λάδι και πορτοκάλια, ανάμεσα στα άλλα, στέλνονταν στην Γερμανία δίχως να μπορούν να γεννούν ξένο συνάλλαγμα για την ισπανική οικονομία.

Sociedade Geral de Comércio, Industria e Transportes Limitada: αυτή η πορτογαλική εταιρεία, holding portoghese, διέταξε πίστωση μέχρι τις  175.000 στερλίνες υπέρ των πραξικοπηματιών, στις 8 αυγούστου 1936, με επιτόκιο ετήσιο 5,5% .
Compañía General de Tabacos de Filipinas: διέταξε πίστωση ενός εκατομμυρίου δολαρίων, που στην συνέχεια αυξήθηκε άλλες 200 χιλιάδες δολάρια. Δίχως τόκους, παραχωρήθηκε στις 22 oκτωβρίου 1936.
Kleinwort, Sons & Co: η αγγλική τράπεζα έδωσε πίστωση 800.000 στερλίνων με επιτόκιο 4% ετήσιο, στις 15 σεπτεμβρίου 1937; και ύστερα από έναν μόνο μήνα, άλλο δάνειο ενός εκατομμυρίου και μισού στερλίνων με επιτόκιο ετήσιο του 3% .
Société de Banque Suisse: Ένα εκατομμύριο στερλίνες, στις 20 οκτωβρίου 1938.
Caixa Geral de Depósitos: η πορτογαλική τράπεζα δίνει πίστωση 50 εκατομμυρίων πορτογαλικών  escudos, στις 28 φεβρουαρίου  1939, στα 4% ετήσιο.
Consorzio Banche Italiane: Ανεξάρτητα από την βοήθεια του ιταλικού κράτους, μια κοινοπραξία τραπεζών της οποίας προεδρεύει η  Banco d’Italia, με την συνεργασία των τραπεζών  Hispano Americano και Español de Crédito, θέτει στην διάθεση 125 εκατομμύρια λιρών, στις 20 νοεμβρίου 1937, φτάνοντας στο σύνολο των 300 εκατομμυρίων λιρών το 1939.

finanze negrin-prieto

Το εξωτερικό χρέος, σαν εργαλείο χρηματοδότησης του πολέμου, ήταν μια σημαντική πηγή πόρων για την μπάντα των πραξικοπηματιών στρατηγών, αλλά συνέβαλλε πολύ λίγο στα οικονομικά της δημοκρατίας.
Η πρώτη επιχείρηση αυτού του είδους την οποίαν γνωρίζουμε, έγινε τον ιούλιο του 1938, όταν δοκιμάστηκε να τεθούν στην αγορά ομόλογα  3,5%. Μια επιχείρηση που δεν είχε αίσιο τέλος λόγω της άρνησης από πλευράς διεθνών τραπεζών να υποστηρίξουν αυτή την κίνηση. Για την repubblica, στην συνέχεια, ήταν σχεδόν αδύνατο να βγει στο εξωτερικό αναζητώντας πιστώσεις ή επιχορηγήσεις. Αντίθετα, κάποιες μεγάλες τράπεζες του εξωτερικού αφιερώθηκαν να μποϋκοτάρουν και να εμποδίσουν όλες τις οικονομικές της δραστηριότητες. Στο βιβλίο, μεταφέρονται διάφορα παραδείγματα μποϋκοτάζ από πλευράς τραπεζών, προς την δημοκρατία.  Εκείνο που πραγματοποίησε η βρετανική Midlang Bank Barclays, επί παραδείγματι, που έφτασε στο σημείο να δικαιολογηθεί λέγοντας πως ήταν  «η πολιτική της αγγλικής μοναρχίας» που δημιουργούσε προβλήματα στην  repubblica.

Αλλά επίσης και η Martin’s Bank και η British Overseas Bank, αμφότερες από τις ΗΠΑ. Λόγος  για τον οποίον, η repubblica δεν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει την Wall Street, και ούτε επίσης την City di Londra, μιας και ευθύς εξ αρχής του πολέμου και οι δυο αγορές ήταν ανοιχτά εχθρικές, αν και αυτή είχε σεβαστεί με αυστηρότητα όλες τις οικονομικές της υποχρεώσεις.

Σε αυτό το σημείο, η κυριότερη πηγή οικονομικής βοήθειας που είχε απομείνει ήταν τα αποθέματα χρυσού της  Banco de España, με έδρα Madrid. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ιστορικού  Ángel Viñas, στις 18 ιουλίου 1936 η Banco de España κατείχε 708 τόννους χρυσού  fino, από τους οποίους  638 βρίσκονταν στην Μαδρίτη, άλλοι 53 βρίσκονταν στο υποκατάστημα της  Mont de Marsan της Banco de Francia και οι υπόλοιποι στα χέρια άλλων διασκορπισμένων εδρών. Η αξία σε δολάρια ήταν 718 εκατομμυρίων, πράγμα το οποίο αποκλείοντας την Σοβιετική Ένωση, κατέτασσε την Ισπανία στην τέταρτη θέση της βαθμολογίας των δυτικών χωρών, μετά τις ΗΠΑ, την Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Από τις 18 ιουλίου 1936 μέχρι τον ιανουάριο του 1937, το Banco de España είχε υπογράψει με το Δημόσιο Ταμείο εννέα συμβόλαια χρηματοδότησης, γι ένα σύνολο 290 εκατομμυρίων πεσετών, που μεταφράστηκαν σε 12 πράξεις πώλησης χρυσού, σε χρήμα ή ράβδους, για ένα σύνολο 580 εκατομμυρίων pesetas; το αντίστοιχο  168,4 τόνων χρυσού fino. Όλες οι πράξεις με προορισμό Banco de Francia. Το αντιστάθμισμα σε νόμισμα, που ελήφθη από την Ισπανία, ανέρχονταν σε  3.922 εκατομμύρια φράγκων. Στις 6 οκτωβρίου 1936, μια συμφωνία του Συμβουλίου των Υπουργών εξουσιοδότησε τον πρόεδρο της Κυβέρνησης,  Largo Caballero, και τον υπουργό βιομηχανίας,  Negrin, να μεταφέρουν τον χρυσό έξω από τον πάτριο χώρο.

Στις 25 oκτωβρίου,  7.800 κιβώτια που περιείχαν  510 τόνους χρυσού φορτώθηκαν σε πλοίο με προορισμό Odessa, Οδησσό, και από εκεί, με τραίνο, μεταφέρθηκαν στην Μόσχα, όπου η παράδοση επισημοποιήθηκε: ο ισπανικός χρυσός αποθηκεύτηκε στο Deposito di Metalli Preziosi di Stato del Commissariato del Popolo presso l’Industria, στην Αποθήκη  Πολύτιμων Μετάλλων του Κομισαριάτου του Λαού στην Βιομηχανία.

Αιτιολόγηση για την μεταφορά υπήρξε η αδυναμία, από πλευράς δημοκρατίας, να αποκτήσει όπλα στην διεθνή αγορά και η άρνηση βοήθειας από πλευράς των δυτικών δυνάμεων.

Ήδη από τις 19 ιουλίου του ίδιου χρόνου, ο τότε πρόεδρος, l’allora presidente Giral είχε στείλει τηλεγράφημα στον γάλλο πρόεδρο  Blum, ζητώντας επειγόντως όπλα. Όμως η βοήθεια της Γαλλίας ήταν μερική και λαθραία.

Η Μεγάλη Βρετανία, άμεσα ή έμμεσα, βοήθησε στην πτώση της  repubblica. Το Μεξικό, αντιθέτως, την υποστήριξε; δεν συμμετείχε στο σύμφωνο μη επέμβασης και παρά τους περιορισμένους του πόρους ο στρατηγός,  il generale Lázaro Cárdenas del Río έστειλε στους ρεπουμπλικάνους 20 χιλιάδες τουφέκια mauser, 20 εκατομμύρια πυρομαχικά και διάφορες προμήθειες. Στο τέλος όμως θα ήταν η Σοβιετική Ένωση ο κύριος προμηθευτής όπλων.

Με τον χρυσό, πλέον να βρίσκεται στην  Mosca, πληρώθηκαν οι εξοπλισμοί και το στρατιωτικό υλικό που στέλνονταν, με μια επιχείρηση καθαρά εμπορική, στην Ισπανία. Ανάμεσα στα άλλα, με τον ίδιο χρυσό πληρώθηκαν επίσης και προηγούμενες προμήθειες άλλων χωρών, η βοήθεια από πλευράς Ρωσίας για την δημιουργία στρατιωτικής βιομηχανίας στην Ισπανία, οι μισθοί του σοβιετικού προσωπικού στην Ισπανία, οι επιχορηγήσεις και οι συντάξεις στις οικογένειες των πεσόντων και η εκπαίδευση στα όπλα στην Σοβιετική Ένωση των ειδικών με προορισμό τον λαϊκό στρατό στην Ισπανία.

http://francosenia.blogspot.gr/search/label/guerra%20civile%20spagnola?updated-max=2013-12-30T19:11:00%2B01:00&max-results=20&start=36&by-date=false

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s