μα τι χαρακτήρας!

Ελλάδα: το όχι του Σάββα Grecia: il no di Savas

Δεν έχω όρεξη να μιλήσω για τον μικροπρεπή τον Τσίπρα, για τον στραβό ρεφορμισμό του Σύριζα, ούτε για το δημοψήφισμα στην Ελλάδα. Πολλά λόγια δαπανήθηκαν για το ζήτημα και τα δικά μου θα ήταν μόνο μια ωχρή ηχώ. όμως τα βάσανα και η ταλαιπωρία του ελληνικού λαού με βασανίζει κάθε ώρα της ημέρας και όλο συχνότερα επιστρέφουν στο νου μου τα λόγια του συντρόφου, Savas Metoikidis, ενός καθηγητή  45 χρόνων, από πάντα δεσμευμένου πολιτικά, που στις 21 απριλίου 2012 κρεμάστηκε στην Σταυρούπολη σαν απάντηση τελική στις επιβολές της  troika.

Είναι λόγια που έγραψε ο Σάββας στην αρχή της εξέγερσης των Αθηνών τον δεκέμβρη του 2008, που ακολούθησε, αμέσως μετά, την παράλογη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από χέρια της αστυνομίας. Το κείμενο είχε δημοσιευτεί από το  Occupied London και στην συνέχεια αναδημοσιεύτηκε, πιστεύω, μεταφρασμένο από  Baruda.

Πιστεύω πως είναι σωστό, αντιθέτως πως είναι ουσιώδες, να τα ξαναδιαβάσουμε τώρα, όταν η φθίνουσα πορεία των ενθουσιασμών για μιας επανάσταση που δεν γράφτηκε ποτέ αργά αλλά αμείλικτα καταδικάζει την Ελλάδα και πάλι στην λησμονιά και την αφάνεια.

Savas Metoikidis Fonte https://athens.indymedia.org/post/1394018/

“Ποιοι είναι μετά  απ’ όλα αυτά οι τραμπούκοι?

Βία είναι να εργάζεσαι για 40 χρόνια για ψίχουλα και να αναρωτιέσαι εάν θα καταφέρεις να σταματήσεις
Βία είναι οι τίτλοι του χρηματιστηρίου, τα ασφαλιστικά ταμεία που λεηλατήθηκαν, η απάτη στο χρηματιστήριο.
Βία είναι να είσαι υποχρεωμένος ορίσεις ένα δάνειο για το σπίτι το οποίο στο τέλος φτάνεις στο σημείο να πληρώνεις λες και είναι φτιαγμένο από χρυσό.
Βία είναι το δικαίωμα του αφεντικού σου ή του επιστάτη να απολύει οποιαδήποτε στιγμή θέλει να το κάνει.
Είναι η ανεργία βία, η επισφάλεια, είναι τα 700 ευρώ τον μήνα με ή δίχως τις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης.
Είναι βία τα εργατικά »ατυχήματα», διότι το αφεντικό μειώνει τα κόστη διαχείρισης σε βάρος της ασφάλειας των εργαζομένων.
Βία είναι να παίρνεις ψυχοφάρμακα και βιταμίνες για να τα βγάλεις πέρα με τα ωράρια της δουλειάς σου
Βία είναι να είσαι γυναίκα μετανάστης, είναι να ζεις με τον φόβο να εκδιωχθείς από την χώρα οποιαδήποτε στιγμή και να ζεις σε διαρκή ανασφάλεια.
Είναι βία να είσαι νοικοκυρά, εργαζόμενη και μητέρα την ίδια στιγμή.
Βία είναι όταν σε δουλεύουν, σε κοροϊδεύουν δηλαδή στην εργασία λέγοντας: ‘κατάρα, χαμογέλα, σου ζητώ πολλά?’

Αυτό που ζήσαμε εγώ το ονομάζω εξέγερση.
Και ακριβώς όπως κάθε εξέγερση μοιάζει με γενική πρόβα του Εμφυλίου Πολέμου, αλλά βρωμάει καπνό, δακρυγόνα και αίμα.
Δεν μπορούν εύκολα να την εκμεταλλευτούν ή να την ελέγξουν. Ανάβει τις συνειδήσεις, αποκαλύπτεται και πολώνει τις αντιθέσεις, και υπόσχεται, τουλάχιστον, στιγμές μοιράσματος και αλληλεγγύης. Και σχεδιάζει τις διαδρομές προς την κοινωνική χειραφέτηση.
Κυρίες και κύριοι, καλώς ήλθατε στις μητροπόλεις του χάους! Εγκαταστήστε πόρτες ασφαλείας και συστήματα συναγερμού στα σπίτια σας, ανοίξτε την τηλεόραση και απολαύστε το θέαμα. Η επόμενη εξέγερση θα είναι ακόμη πιο άγρια, ενώ η σαπίλα αυτής της κοινωνίας βαθαίνει… Ή, μπορείτε να πάρετε τους δρόμους στο πλευρό των παιδιών σας, μπορείτε να απεργήσετε, μπορείτε να θυμηθείτε πως κάποτε ήσασταν νέοι και θέλατε να αλλάξετε τον κόσμο.

Σάββας Μετοικίδης

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/2015/07/11/grecia-il-no-di-savas/

LA STORIA PERDUTA

Non ho voglia di parlare del meschino Tsipras, del bieco riformismo di syriza, nè del referendum in Grecia. Troppe parole sono state spese dietro la questione e le mie sarebbero solo una pallida eco. Ma la sofferenza del popolo greco mi tormenta ogni ora del giorno e sempre più spesso mi tornano in mente le parole del compagno, Savas Metoikidis, un insegnante di 45 anni, da sempre impegnato politicamente, che il 21 aprile 2012 si impiccò a Stavropol come risposta finale alle imposizioni della troika.

Sono parole che Savas scrisse all’inizio della rivolta di Atene nel dicembre 2008, cui seguì, immediatamente dopo, l’assurdo assassinio di Alexis Grigoropoulous per mano della polizia. Il testo era stato pubblicato da Occupied London e poi ripreso e, credo, tradotto da Baruda.

Credo sia giusto, anzi no che sia imprescindibile, rileggerle ora, quando il scemare degli entusiasmi per una rivoluzione che non era mai stata scritta…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 325 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s