ιστορία

για να οργανωθούμε

I volsci nr. 6


Per organizzarci, για να οργανωθούμε

πολλά σημάδια υποδεικνύουν σήμερα πως το χάσμα ανάμεσα στις συνθήκες ζωής των προλετάριων και ο πλούτος των αναγκών τους, ανάμεσα στην καταπίεση του κοινωνικού ελέγχου και την ποιότητα των αυτόνομων συμπεριφορών αγώνα, έχει βαθύνει και έχει επεκταθεί αμετάκλητα, ανεπιστρεπτί.

στο σημείο που έχουμε φτάσει δεν μπορούμε να παραμένουμε αμετακίνητοι. χρειάζεται η κοινωνική ανταρσία, που ήδη έχει εδραιωθεί σε κάποια κοινωνικά στρώματα, να εμπλουτιστεί με οργανωτικά εργαλεία απαραίτητα για να αντιμετωπίσει κατάλληλα την διαδικασία αναστήλωσης του κράτους και των αφεντικών.

ο επείγων χαρακτήρας, η ποιότητα και οι μορφές της οργανωτικής διαδικασίας παρουσιάζονται, κατά την γνώμη μας, ως το φλέγον, το κύριο ζήτημα αυτής της νέας πολιτικής περιόδου.

πάνω σε αυτό το θέμα η εσωτερική συζήτηση στο κίνημα όπως και στον χώρο της οργανωμένης Εργατικής Αυτονομίας, έχει ήδη εμβαθυνθεί πριν από το καλοκαίρι σε σχέση με τα προβλήματα που έχουν τεθεί, και που δεν επιλύθηκαν, από το κίνημα του ’77; τόσο αυτά που έχουν σχέση με την περίπτωση Moro όσο και εκείνα που έχουν σχέση με την σταδιακή εξάπλωση των αυτόνομων συμπεριφορών από το συνδικάτο ανάμεσα στους εργαζόμενους που απασχολούνται.

οι ίδιες αναλύσεις που έχουν γίνει από περιοδικά όπως η Αντιπληροφόρηση και Πρώτη Μαίου,  Controinformazione e Primo Maggio, και που εισάγουν νέα (γι αυτούς) στοιχεία θεωρητικής αξιολόγησης για την εργατική αυτονομία και με τα οποία θεωρούμε σωστό να αναλάβουμε μια συζήτηση ξεκινώντας από τα επόμενα φύλλα, μαρτυρούν την επικαιρότητα αυτού του θέματος. όμως η ανάλυση της αυτονομίας και των συμπεριφορών της, έτσι όπως η ανάλυση της αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου, δεν αρκούν εάν συγχρόνως δεν ξεκινήσει με συγκεκριμένο τρόπο η οργανωτική διαδικασία.

χρειάζεται, για να γίνουμε πιο σαφείς, να ξεκαθαρίσουμε το τι θα κάνουμε και πως θα το κάνουμε, για να βγούμε τόσο από έξω από τις ξέρες της αριστερής αδιαφορίας που παράγεται κυρίως από την Lotta Continua, όπως επίσης για να ξεπεράσουμε την μειοψηφική κλίση που δείχνουν κάποιες συνιστώσες της Εργατικής Αυτονομίας όπως το Rosso και η Senza Tregua.

είναι αυτή μια δέσμευση στην οποίαν, εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο, ήμαστε αφιερωμένοι και συνεργαζόμαστε μαζί με συντρόφους άλλων οργανωμένων καταστάσεων του Βορρά και του Νότου. η πρόταση λοιπόν που κάνουμε, στην συνέχεια, το , il Movimento del- 1’Autonomia Operaia, είναι η συνισταμένη αυτής της συλλογικής προσπάθειας και έχουμε σκοπό να την θέσουμε υπό συζήτηση στο κίνημα για να την επαληθεύσουμε και να την εμπλουτίσουμε με συνεισφορές τις οποίες, Συλλογικότητες ή μεμονωμένοι σύντροφοι,  Collettivi o singoli compagni, θα θελήσουν να δώσουν, μέχρι του σημείου να προσεγγίσουν όλο και περισσότερο τα στάδια της πραγματοποίησής της διαμέσου στιγμών αντιπαράθεσης στα συγκεκριμένα και γενικά ζητήματα, τα οποία σίγουρα, αλλά όχι απόλυτα, το Εργατικό Συνέδριο τον Οκτώβρη και η εθνική Συνέλευση τον Νοέμβρη που, όπως γράφαμε στο πέμπτο τεύχος της εφημερίδας μας, πρέπει να χτίσουμε εξ ολοκλήρου.

για την επίγνωση αυτού του καθήκοντος η συλλογικότητά μας «I Volsci» θα γίνουν λιγότερο »ρωμαίοι,  meno «romani» , και θα εμπλουτιστούν με συνεισφορές όλων των βάρβαρων πληθυσμών της χώρας, όχι για να κάνουν την εφημερίδα »εκπρόσωπο της οργάνωσης», αλλά για να την καταστήσουν ένα κατάλληλο εργαλείο για την προώθησή της.

στις σελίδες λοιπόν που ακολουθούν, η εφημερίδα προσπαθεί να ερμηνεύσει αυτή την ανάγκη, προσφέροντας τους ειδικότερους όρους για το ξεκίνημα της συζήτησης για την οργάνωση (με την δημοσίευση του εγγράφου για τοΚίνημα της Εργατικής Αυτονομίας, con la pubblicazione del documento sulMovimento dell’Autonomia Operaia) και τους αρχικούς όρους για μιαν ανάλυση της φάσης και του προγράμματος που πρέπει να εξακριβωθεί, τόσο διαμέσου της συμμόρφωσης  που οι σύντροφοι θα βρουν σε σχέση με την κατάστασή τους, όσο και σχετικά με την δυνατότητα να ερμηνευτούν στην πράξη αυτές οι αναλύσεις με μορφές αγώνα και οργάνωσης. 


Per il Movimento dell’Autonomia Operaia

ΓΙΑ ΤΟ ΚΊΝΗΜΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΉΣ ΑΥΤΟΝΟΜΊΑΣ


Premessa, υπόθεση

για χρόνια η εσωτερική διαλεκτική στο ταξικό κίνημα είδε να υπερισχύει ανάμεσα στις πρωτοπορίες, τους συντρόφους, μέχρι μέσα σε τεράστιους χώρους του προλεταριάτου, το πιεστικό δεδομένο της αντικαπιταλιστικής μάχης και της άμεσης απάντησης στις επιθέσεις που κάτω από διάφορες μορφές έρχονταν από την πρωτοβουλία των αφεντικών. για χρόνια το πολιτικό αντικείμενο αναφοράς κάθε συζήτησης υπήρξε, δικαίως, η αγωνιστική παράδοση του ιταλικού εργατικού κινήματος, η ικανότητα του να αντέχει, η αντανακλαστική νοημοσύνη  όπως και αυτή στους προβληματισμούς στην διαρκή αναζήτηση ενός χώρου αγώνα που θα ήταν, εάν όχι ο πιο προνομιακός, τουλάχιστον ο λιγότερο δυσμενής για την ταξική πρωτοβουλία.

το ίδιο το κίνημα του ’77  πήρε ξανά, αν και με ολοκαίνουρια στοιχεία, αυτή την παράδοση αγώνα αφήνοντας όμως κενό το άλλο βασικό ζήτημα κάθε επαναστατικής διαδικασίας που είναι εκείνο της οργάνωσης. αντιθέτως, λόγω του επιπέδου των κοινωνικών και πολιτικών επιπτώσεων που διέτρεξαν πλήρως όλους τους κρατικούς θεσμούς, ακριβώς εξ αιτίας του κινήματος του ’77 Lo stesso movimento del ’77 προέκυψε ακόμα αυστηρότερη η αναγκαιότητα επίλυσης κάποιων στρατηγικών σημείων (από το ζήτημα της εξουσίας σε εκείνο της μορφής-του κράτους), της ανάπτυξης και της οργάνωσης που είναι απαραίτητα για να φέρουν εις πέρας μια επαναστατική διαδικασία σε κομουνιστική έννοια.

σαν σύντροφοι της οργανωμένης Αυτονομίας διαφορετικών καταστάσεων, που εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο συγκρίνουμε τις απόψεις μας γύρω από το πρόβλημα της οργάνωσης, πιστεύουμε πως η ανάγκη αυτό το πρόβλημα να καταστεί πρόβλημα όλου του κινήματος με όρους συζήτησης και συγκεκριμένων προτάσεων δεν παίρνει άλλη αναβολή. αυτό το κείμενο αντιπροσωπεύει, την ίδια στιγμή, ένα στοιχείο συζήτησης και επαλήθευσης όσων στα οποία μπορέσαμε να καταλήξουμε συγκρίνοντας την δική μας οργανωτική εμπειρία. γι αυτό, για όσα είπαμε, αναλύσαμε και συνθέσαμε την άποψή μας γύρω από το ζήτημα της οργάνωσης, παραβλέποντας επίτηδες την ανάλυση της τρέχουσας πολιτικής φάσης και του προγράμματος, των οποίων η επεξεργασία, πιστεύουμε, πρέπει σίγουρα να αναπτυχθεί (όπως έχουμε σκοπό να κάνουμε σε άλλα μέρη της εφημερίδας μας), αλλά κυρίως αναζητείται με  τους συγκεκριμένος όρους με τους οποίους εξελίσσεται η σύγκρουση της τάξης.

αυτή η πρόταση, λοιπόν απευθύνεται στην διάχυτη αυτονομία, με την έννοια πως μας ενδιαφέρει μια οργανωτική εμπειρία να διεξαχθεί όχι τόσο ξεκινώντας από την άθροιση των δυνάμεων που είναι διαθέσιμες όσο από την συνέχεια που αυτές οι δυνάμεις  (αγωνιστές, στέκια, συλλογικότητες, επιτροπές) θα καθιερώσουν ή έχουν την πρόθεση να καθιερώσουν με τον διάχυτο κοινωνικό ανταγωνισμό, με τις αυθόρμητες μορφές αγώνα όπως και με εκείνες τις οργανωμένες μέσα από τις οποίες εκφράζεται σήμερα στην Ιταλία η ταξική αυτονομία.

να επαναφέρουμε με αποφασιστικότητα την πολιτική συζήτηση στον στόχο της οργάνωσης είναι μια επιλογή η οποία για την σπουδαιότητά της δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανατεθεί σε μια κουβέντα που θα πραγματοποιηθεί με εσωτερικές θέσεις,  per linee interne, φθίνουσα σε τραγελαφική διπλωματική εργασία ανάμεσα σε κάποια »δυνατή» συλλογικότητα και κάποιαν άλλη ταλαιπωρημένη πρωτοπορία με πεισματικό μειοψηφικό προσανατολισμό.

αντιθέτως, εάν εργατική αυτονομία εννοούμε την πολιτικό-μαχητική σύνθεση που προέρχεται όχι από καταβεβλημένες πρωτοπορίες, αλλά από αγωνιστικές σημαντικές καταστάσεις εσωτερικές μιας επαναστατικής διαδικασίας, τότε λοιπόν αυτή η συζήτηση και αυτή η επιλογή θα πρέπει να διασχίσει τελείως ολόκληρο το κίνημα με τρόπο εκτεταμένο και ευρέως διαδεδομένο.

[torna all’indice] επέστρεψε στο ευρετήριο


Maturità del processo, ωριμότητα της διαδικασίας

ένα μέρος της εργατικής αυτονομίας ερμηνεύει με κάποιον τρόπο αυτές τις οργανωτικές ανάγκες και αναλαμβάνει τα αντίστοιχα επίπεδα υπευθυνότητας αποστεγανοποιώντας-διαχωρίζοντας την συζήτηση, ξεκινώντας να πράττουν την οργάνωση στις πρώτες της μορφές, συγκεκριμένα.

ένα από τα ιστορικά δεδομένα που καθόρισαν ολόκληρη την εσωτερική ενότητα των χιλίων οργανωμένων μορφών της εργατικής αυτονομίας υπήρξε εκείνο του να εννοείται η οργάνωση σαν κατάκτηση και σαν ωριμότητα της διαδικασίας,  come conquista e come maturità del processo; λοιπόν, εμείς πιστεύουμε πως το να συνεχίζουμε να εννοούμε την οργάνωση σαν διαδικασία θα πρέπει να καταστεί προϊόν σύζευξης με την πρακτική που δεν γνωρίζει αρνήσεις και κωδικοποιήσεις και που  δέχεται την υπευθυνότητα της ερμηνείας του κινήματος μέχρι του σημείου να θέτει το πρόβλημα της διοίκησης, δίχως προθέσεις μα με πολύ ρεαλισμό.

πιστεύουμε πως είναι καιρός το ταξικό κίνημα, η εργατική αυτονομία, οργανωμένη και διάχυτη, να αναμετρηθεί στην ολότητά της με αυτή την προθεσμία, με αυτό τον στόχο, να επιλύσει τις παρανοήσεις και τις ασάφειες, να αναλάβει την επίγνωση της ανάγκης αυτού του όχι άμεσου περάσματος που πρέπει όμως να αντιμετωπιστεί άμεσα μέσα στην επαναστατική δέσμευση και επιχείρηση.

[torna all’indice] επιστρέψτε στο ευρετήριο

ομοιογένεια και ταξικές συμπεριφορές

η διαδικασία οικονομικής-πολιτικής-στρατιωτικής αναδιάρθρωσης απαιτεί από τις πρωτοπορίες που αναμετρήθηκαν στους αγώνες των τελευταίων δέκα χρόνων, πρώτα μια απάντηση λειτουργική στο να αγγίξει μια συγκρουσιακή και ανταγωνιστική συμπεριφορά των αντικαπιταλιστικών κοινωνικών στρωμάτων όσο πιο ομοιογενή γίνεται σε εθνικό επίπεδο, ικανή να θέσει υπό αμφισβήτηση με συγκεκριμένο τρόπο τα σχέδια της νέας συσσώρευσης και τις αλαζονικές προθέσεις αναγέννησης του καπιταλιστικού προγραμματισμού.

το να κατακτήσουμε αυτή την ομοιογένεια στις συμπεριφορές και στις μεθόδους των κοινωνικών στρωμάτων, αρχικά ανάμεσα στις πρωτοπορίες σημαίνει να κάνουμε το πρώτο αλλά σημαντικό βήμα στην πορεία της εναλλακτικής προς τον ρεβιζιονισμό. ομογένεια σε μια πρακτική που εγκαταλείπει κάθε συνήθεια προς μια ανάγνωση εξωτερική  στις καταστάσεις και μια συνεχή ικανότητα πρότασης η οποία θα παραιτείται από κάθε προσπάθεια εκμετάλλευσης μπροστά στα μαζικά κινήματα.

από την άλλη το κίνημα που αναπτύχθηκε το ’77, αν επέδειξε μια δυναμικότητα δίχως προηγούμενα στο να θέσει υπό συζήτηση το γενικότερο πολιτικό πλαίσιοse  (το καπιταλιστικό σχέδιο στην πολυπλοκότητά του) δεν στάθηκε σε θέση να μεταφράσει με προγραμματικούς όρους αυτή την ανταγωνιστική δύναμη.

το αγωνιστικό κίνημα έθεσε στην ζυγαριά όλα τα συγκεκριμένα στοιχεία που προέρχονται από την διαδικασία αναδιάρθρωσης της παραγωγής και της διοίκησης, από αυτό όμως δεν προέκυψε ένα συμπαγές πλαίσιο που να καταφέρει να ανασυνθέσει αυτά τα στοιχεία, τόσο σε κοινωνικό επίπεδο όσο και πολιτικό και μαχητικό επίπεδο, στο έδαφος δηλαδή μιας σταθεροποίησης σχεδιασμού της αντιεξουσίας, di una stabilizzazione progettuale di contropotere.

[torna all’indice]

Linee di massa e contropotere, γραμμές των μαζών και αντιεξουσία

όλα τα στοιχεία αξιολόγησης του παρόντος, αυτών των χρόνων και των επόμενων, μας κάνουν να επαναβεβαιώσουμε πως μόνο η μαζική παρανομία, η διάχυση της αντιεξουσίας ανατρέπουν σε βάθος την ισορροπία του μηχανισμού της εξουσίας, και την υποχρεώνουν σε μια κοπιώδη αναδιοργάνωση, αν και δεν καταφέρνουν, μακροπρόθεσμα, να δημιουργήσουν τις αποφασιστικές ρήξεις.

αυτή η επαναβεβαίωση της θέσης-γραμμής των μαζών, Questa riaffermazione dellalinea di massa, μας δείχνει οριστικά το πλαίσιο του ζητήματος του προγράμματος.

εμείς θεωρούμε πως ζούμε, σαν κομουνιστές αγωνιστές, μια φάση κατά την οποίαν οι χώροι επαναστατικής πρωτοβουλίας είναι διαρκώς ανοιχτοί από το βάθεμα της κρίσης της διοίκησης-ηγεσίας του οικονομικού συστήματος και της πολιτικής του τάξης; του οποίου ανεξάρτητη μεταβλητή και ανεξέλεγκτη είναι εναλλακτικά το κίνημα, με τα ξεσπάσματά του και οι προαναγγελίες του, τους προπομπούς του, όπως και η προλεταριακή ακαμψία, με την ικανότητά της αντίστασης.

με αυτό θέλουμε να επιβεβαιώσουμε πως μια επαναστατική διαδικασία βρίσκετε σε εξέλιξη  μια γενιά ανέλαβε να το ερμηνεύσει  και πως η θεματική των προλεταριακών αναγκών πρέπει να εμπλουτιστεί με την τελευταία και αποφασιστική ανάγκη στην γη του κεφαλαίου : εκείνη της οργάνωσης.

[torna all’indice]

 η εμπειρία του’77

το κίνημα του  ’77 μπόρεσε, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, να νικήσει τις δεξιές θέσεις   αυτές που έλεγαν »να διευρύνουμε το μέτωπο», »είμαστε απομονωμένοι», »να συνομιλήσουμε με το συνδικάτο», »οι εργατικές επιτροπές είναι η εργατική τάξη», »να υπερασπιστούμε την δημοκρατία»  όμως δεν ήταν πάντοτε εις θέσιν να αντιμετωπίσει τις νέες καταστάσεις που επιβάλλονται από την βίαιη καταστολή της δεύτερης δημοκρατίας που βασίζεται επάνω στην καταναγκαστική εργασία, τις ειδικές φυλακές και τον αποκλεισμό της πλατείας.

δεν είναι πως πρόκειται να απαντήσουμε σήμερα, όταν η πολιτική ερώτηση έχει διασκορπιστεί, δεν πρόκειται να περιμένουμε την μηχανική επανάληψη του κινήματος με τις μορφές του  ’77 μόνο διότι οι αντικειμενικές συνθήκες δεν έχουν αλλάξει, αντιθέτως μάλιστα έχουν επιδεινωθεί. πρόκειται όμως να προχωρήσουμε με βάση την υπάρχουσα εμπειρία, δίχως να αναπολούμε τον δρόμο που μας έδειξαν μετά το ’68 οι ομάδες που πλέον εκπροσωπούνται από άθλια καταπλάσματα.

έχει λάθος αυτός που πιστεύει πως πρέπει να αναβάλλει το ζήτημα εξ αιτίας του »φόβου των παλαιών εμπειριών», εκταφιάζοντας την ιστορία των ομάδων, αντιθέτοντας σχεδόν »την πρακτική των αναγκών» στην οργάνωση: το να μην θέτουμε σήμερα το ζήτημα της οργάνωσης σημαίνει να την υποβαθμίσουμε αύριο σε ξαφνικό και χυδαίο πρόβλημα των οργάνων. εμείς αντιθέτως δεν θέλουμε να χάσουμε ούτε μια από τις πιθανότητες να ξεκινήσουμε να χτίζουμε την οργάνωση σήμερα, μαζί σαν αυτοδιαχείριση των επαναστατών, σαν προπομπό  (αυτό ναι) μιας νέας μορφής κοινωνικής συνεργασίας ανάμεσα σε κομουνιστές και σαν δυναμικό εργαλείο, το εργαλείο που χρειαζόμαστε. είμαστε βέβαιοι πως το κίνημα από το οποίο προερχόμαστε και στο οποίο ζούμε, πως η επαναστατική διαδικασία αυτής της εποχής μας είναι ο κομιστής ανάμεσα σε άλλα περιεχομένων απόλυτα αυθεντικών για την »κατηγορία», για το είδος δηλαδή της κομουνιστικής οργάνωσης, και θέλουμε να επεξηγήσουμε αυτά τα περιεχόμενα και να τα πραγματοποιήσουμε δίχως καιροσκοπισμούς και δογματισμούς.

είναι λοιπόν απαραίτητο, να ολοκληρώσουμε μια πρώτη φάση της μάχης για την οργάνωση με μια ελάχιστη αναπαράσταση, όμως ολοκληρωμένη, που να συνιστά ένα εργαλείο που θα πρέπει άμεσα να εξακριβωθεί στο έδαφος της αναδιάρθρωσης του μισθού, στο ωράριο εργασίας, στον εγγυημένο μισθό, στην γενικότερη »βλαπτικότητα» του συστήματος, στη νέα ιμπεριαλιστική συμπεριφορά, για να γενικεύσει την μάχη για την οργάνωση στο εσωτερικό του κινήματος.

[torna all’indice]

Autoemarginazione e combattentismo, αυτο- περιθωριοποίηση και μαχητισμός

τελευταίο θέμα αναφοράς γύρω από την αναγκαιότητα να επισημοποιήσουμε τα κατάλληλα επίπεδα της οργανωτικής διαδικασίας και να τα επιταχύνουμε συνίσταται από την διάχυση στο εσωτερικό του κινήματος συμπεριφορών που στην ουσία αρνούνται στην τάξη την δυνατότητα αυτοοργάνωσης και μαρτυρούν τις σοβαρές διαδικασίες αποσύνθεσης που πρέπει να εξουδετερωθούν το συντομότερο.

πρόκειται από την μια για την διάδοση μιας συμπεριφοράς κατά την οποίαν από την στιγμή που συνειδητοποιεί την περιθωριοποίηση που υφίσταται, φτάνει στο σημείο να την αποδεχτεί και να την ιδεολογικοποιήσει, από την άλλη για την διάδοση δομών μαχητισμού, τα πλέον διάφορα μεταξύ τους, που αντιπροσωπεύουν σε κάθε περίπτωση βαθιά δυσπιστία στην ικανότητα μαζικών συγκρουσιακών συμπεριφορών να καταστούν ανταγωνιστικός σχεδιασμός.

αυτή η ομάδα της εργατικής αυτονομίας δεν ανακαλύπτει σήμερα την κριτική στην »στρατηγική παρανομία». από τα πρώτα ακόμα χρόνια του ’70 καταγγέλαμε τα ελαττώματα πολιτικής ανάλυσης και τα δομικά σφάλματα γύρω από τις πολιτικές προοπτικές αυτής της επιλογής.  από τότε καταγγέλουμε σαν τραγικά λαθεμένο να προγιγνώσκουμε μια προοπτική φασιστοποίησης όταν ήταν προφανείς οι δείκτες αυτού που σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη: η συμμετοχή στην πλειοψηφία του Κκι, η κοινή δέσμευση της εργοδοσίας και των συνδικάτων στην επανέκδοση συνταγών εισοδηματικών πολιτικών παλαιάς κοπής, που συγχωνεύονται μέσα σε μια κατακόρυφη ανάπτυξη της κρατικής κατασταλτικής βούλησης.

αυτό το λάθος στην αρχική ανάλυση σημάδεψε όλη την εμπειρία των ερυθρών Ταξιαρχιών καταρρίπτοντας όλες τις επόμενες διορθώσεις πάνω στις οποίες εκφραστήκαμε περισσότερες από μια φορές. από την άλλη, από επιλογές όπως εκείνη της παρανομίας, όσο κι αν τις διορθώσουμε, πίσω δεν μπορούμε να επιστρέψουμε και οι »μαχητές» σύντροφοι δεν έδειξαν ποτέ πως αντιλαμβάνονται ότι αυτό το είδος επιλογής μεθόδου είναι εκείνη η πιο μακρινή από την πολύ τρέχουσα απαίτηση να χτιστεί μια εναλλακτική στον ρεβιζιονισμό.

οι άλλες »μαχητικές» ομάδες Πρώτη Γραμμή, Pl, A.r.- επαναστατική Δράση κλπ,  αν και ξεκινούν από πολιτικές θέσεις κριτική προς τον μιλιταρισμό που αποσπάται από το »κίνημα», αναπτύσσουν  έναν ανταγωνισμό που όμως τείνει, πρακτικά, να επαναλάβει το ίδιο δρομολόγιο με τις B.r. Ετ. αυτό δεν μας απαλλάσσει από το ότι έχουμε υποτιμήσει τις πραγματικές δυνατότητες και την ικανότητα πολιτικής έρευνας των παράνομων συντρόφων ούτε αποκλείει πως αυτές οι λαθεμένες θέσεις θα συνεχίσουν να δημιουργούν σύγχυση και να συγκεντρώνουν την υποστήριξη εάν η διαδικασία οργάνωσης της εργατικής αυτονομίας και η ικανότητα να ανοίξει μια αιτιολόγηση, μια επεξήγηση που θα συμπεριλάβει ολόκληρο το κίνημα, αλλιώς αυτό θα υποστεί περαιτέρω καθυστερήσεις.

[torna all’indice]


Dove nasce e quando nasce questa proposta,που γεννιέται και πότε γεννιέται αυτή η πρόταση

η πρότασή μας, όπως είπαμε, παραλείπει σκόπιμα την έγκαιρη ανάλυση της εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής φάσης και κινεί τα σκεπτικά της από μια διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και χρόνια, κατά την οποίαν το ζήτημα της οργάνωσης για τις επαναστατικές πρωτοπορίες ήρθε σιγά σιγά να συμπίπτει με το ζήτημα της εργατικής αυτονομίας, δίχως όμως να έχει επιλύσει ακόμη και σήμερα τις ασάφειες σχετικά με την μορφή, τα περιεχόμενα και την στρατηγική σημασία που αποδίδονταν από διάφορες πλευρές στην εργατική αυτονομία.

η κριτική μας γεννιέται όταν μπροστά στην επέκταση της ταξικής πρωτοβουλίας των τελευταίων χρόνων υπάρχει κάποιος που »μιλά» για επιστροφή στην μαζική γραμμή-θέση και κάποιος που αντιθέτως τονίζει την μιλιταριστική του πρακτική.

και οι δυο, οι »οπαδοί» της μαζικής θέσης και οι μιλιταριστές, υπερπηδούν ακριβώς, το στρατηγικό περιεχόμενο της εργατικής αυτονομίας ικανοποιούμενοι από την υπόθεση πως η εργατική αυτονομία έχει πλέον φτάσει σε ένα όριο, σε μια οροφή, θέλεις σε κοινωνικό επίπεδο (ωριμότητα του κομουνισμού, κομουνισμός στην πράξη που εκφράζεται από κάποιες κοινωνικές συμπεριφορές ), θέλεις σε επίπεδο αντιεξουσίας (έκφραση και εφαρμογή της δύναμης, δυνατότητα στρατιωτικής απάντησης ενάντια στο Κράτος), κατά συνέπεια, σύμφωνα με αυτούς, η διέξοδος στην επαναστατική φάση που στο εσωτερικό επίπεδο της ταξικής οργάνωσης φέρνει στο απαραίτητο χτίσιμο του κόμματος σαν εκπλήρωση και τέλος της επαναστατικής διαδικασίας.

τι λείπει? λείπει μια βασική προϋπόθεση ανάλυσης και επίλυσης αυτής της επαναστατικής διαδικασίας, δηλαδή το θέμα πως το στρατηγικό θεμέλιο της εργατικής αυτονομίας σημαίνει την άμεση προβολή της καθημερινής αντικαπιταλιστικής μάχης στην προοπτική του κομουνισμού. λείπει μια σύλληψη της εργατικής αυτονομίας που δεν θα την βλέπουμε μόνο σαν καθαρά συγκρουσιακή συμπεριφορά, αλλά σαν σχέδιο κοινωνικής ανταγωνιστικής οργάνωσης που θα αξιώνει πλήρως τον πολιτικό της χαρακτήρα; λείπει η διευκρίνηση του σχεδιασμού αντιεξουσίας εννοούμενο σαν πραγματική προλεταριακή ανεξαρτησία  από τον κύκλο λειτουργίας του κεφαλαίου, εγγυημένη από την άσκηση της βίας, όταν αυτή δεν είναι, λοιπόν, απλή άσκηση του μηχανισμού, όσο κι αν θέλουμε επαναστατικού, αλλά άμεση έκφραση αγώνων και κοινωνικών στρωμάτων.

μια θεωρία, λοιπόν, του επαναστατικού αγώνα, που δεν θα είναι αυτοσκοπός, αλλά ικανή να προσεγγίσει τα φυσικά-υλικά βήματα οργάνωσης και προγράμματος για να κατακτήσει και όχι για να εξουδετερώσει, προσποιούμενοι πως δεν υπάρχουν, οι απαραίτητες επόμενες φάσεις για να φτάσουμε σε μια κομουνιστική κοινωνία.

[torna all’indice]

L’organizzazione come conquista, η οργάνωση σαν κατάκτηση

από εδώ η πρώτη έννοια, βασική για εμάς, για την οργάνωση; δεν υπάρχει τίποτα εγγυημένο και σίγουρο έξω και πέρα από τους αντικειμενικούς όρους, με τους οποίους προκύπτει ο αντικαπιταλιστικός αγώνας, και από εκείνους τους υποκειμενικούς που παράγονται από την επαναστατική μαχητικότηταnon : η ένωση αυτών των δυο απόψεων, η λειτουργία και το ίδιο το σχέδιο για την οργάνωση πρέπει να αντιπροσωπεύουν μια κατάκτηση για όλους τους επαναστάτες.

καταρχάς, λοιπόν, ας μιλήσουμε για το αντικειμενικό πλαίσιο του ζητήματος: από την μια υπάρχει αυτό που έχουμε ζήσει, η κοινωνία του καπιταλιστικού κόσμου ενάντια στον οποίον αγωνιζόμαστε, που εκπροσωπείται από ένα δημοκρατικό σύστημα του οποίου η διαχείριση, σταθερά και ασφαλώς βρίσκεται στα χέρια της αστικής τάξης,εξουσιοδοτημένη, στην οποίαν δηλαδή έχουν ανατεθεί μια σειρά από θεσμούς που δρουν ευδιάκριτα στο επίπεδο της πολιτικής και της οικονομίας με σκοπό προκαθορισμένο να τους διατηρήσουν επίσημα διαχωρισμένους, για να εμποδίσουν η ενσωμάτωσή τους να αναπτύξει ακόμη πιο πολύ τις ταξικές αντιθέσεις : τα κόμματα σαν έκφραση της σταθερότητας της πολιτικής κοινωνίας ; τα συνδικάτα σαν έκφραση της σταθερότητας των σχέσεων ανάμεσα σε κεφάλαιο και εργασία στην οικονομική κοινωνία. το Κράτος, τέλος, ως ο διαχειριστής εξουσιοδοτημένος αυτών των δυο κοινωνιών  (που στην πραγματικότητα είναι βαθιά συνυφασμένες έτσι ώστε η καθεμία να κατέχει την πλειοψηφία των μετοχών της άλλης), ως θεματοφύλακας του μοναδικού νόμου που μπορεί να κάνει να συμβιώνουν καταπιεστές και καταπιεσμένους στην μορφή, ακριβώς, τηςαντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. 

από την άλλη υπάρχει η ιδέα-δύναμη, ο κομουνισμός, για τον οποίον αγωνιζόμαστε, και που οραματιζόμαστε σαν κοινωνία όχι πλέον χωρισμένη σε τάξεις, δίχως καταπιεστές και καταπιεσμένους, όπου το Κράτος έχει εκλείψει.

[torna all’indice]

Dalla democrazia delegata alla democrazia diretta, από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία στην άμεση δημοκρατία

το ενδιάμεσο βήμα λοιπόν ανάμεσα σε αυτές τις δυο κοινωνίες είναι η ανατροπή τηςαντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και η επικράτηση της άμεσης δημοκρατίας: από την διαχείριση της μειοψηφίας των αστών, στην πλειοψηφική διαχείριση του προλεταριάτου όπου αναγκαστικά όμως πρόσκαιρα και μεταβατικά η μορφή-κράτος είναι εκείνη του προλεταριακού Κράτους.

εάν αυτή είναι η οριακή μορφή της διαδικασίας μετάβασης, αυτή θέτει την επανένωση της πολιτικής και της οικονομίας σαν αναπόφευκτη προϋπόθεση για την πραγματοποίηση μιας κομουνιστικής κοινωνίας στην οποίαν οι οικονομικές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της είναι συμφιλιωμένες από μια μορφή-κράτους όχι πλέον αντιπροσωπευτικής, αλλά άμεσης και διαρθρωμένης σύμφωνα με την αρχή της αυτοδιάθεσης.

η αυτοδιάθεση, εκεί όπου εκφράζεται με την μορφή της άμεσης δημοκρατίας, ολοκληρώνει την μαρξιστική ανάλυση της πολιτικής οικονομίας που έρχεται ακριβώς να συλλάβει της εξάλειψη του Κράτους αλλά όχι της πολιτικής: η αυτοδιάθεση των παραγωγών, για παράδειγμα, συμβαίνει όντως με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής οπότε εξαλείφοντας από την οικονομική σφαίρα την αντίθεση κεφάλαιο-εργασία, και εάν αυτό σημαίνει την εξάλειψη του Κράτους σαν μηχανισμού εκπροσώπησης, εξουσιοδοτημένου να τακτοποιήσει στην κοινωνία τις πολιτικές και οικονομικές σχέσεις, δεν σημαίνει πως οι ίδιες σχέσεις θα εξαλειφθούν αυτόματα.  δηλαδή πως η εξάλειψη του Κράτους δεν σημαίνει και εξάλειψη της πολιτικής, αλλά εξάλειψη της  »διαχωρισμένης»πολιτικής και ως εκ τούτου επανασύνδεση αυτής με την οικονομία στην νέα της μορφή που εκφράζεται διαμέσου των άμεσων αποφάσεων.

[torna all’indice]

cao_policlinico

Una rivoluzione che sia sociale, μια επανάσταση που να είναι κοινωνική

αφού είπαμε αυτά, πρέπει να ήμαστε ξεκάθαροι γύρω από τα περιεχόμενα αυτής της επαναστατικής διαδικασίας. εμείς δηλώνουμε πως, για να υπάρξει πραγματικό πέρασμα προς μια κομουνιστική κοινωνία, πρέπει αυτή να έχει τις προϋποθέσεις μιας κοινωνικής επανάστασης. που θα πει πως πολιτική και οικονομία, αν και επανενωμένες, δεν πληρούν από μόνες τους τις προϋποθέσεις για την επαναστατική διαδικασία σαν κομουνιστική επανάσταση εάν δεν περιλαμβάνουν στο εσωτερικό τους τον κοινωνικό χαρακτήρα που η ίδια η καπιταλιστική κοινωνία τους εμπιστεύτηκε, βέβαια με αντίθετους σκοπούς και για αντίθετους λόγους.

το να αρνούμαστε ή να παραμελούμε την κοινωνική φύση της επαναστατικής διαδικασίας σημαίνει να καταργούμε ξαφνικά την κοινωνική αποστολή που το ίδιο το κεφάλαιο έχει αναπτύξει στην διάρκεια της ιστορίας του, επαναφέροντας ανελλιπώς την πραγματοποίηση της κομουνιστικής κοινωνίας σε μια σταδιακή διαδικασία χωρισμένη σε δυο χρόνους : πρώτα η κατάληψη της εξουσίας, η δομική επανάσταση, και στη συνέχεια, η κοινωνική χειραφέτηση των σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους.

αυτή η σύλληψη, που αντιπροσωπεύει την πραγματική ουσία των σταδίων, είναι εκείνη που έφερε τις χώρες όπου υπερίσχυσε η αποκλειστικώς πολιτικό-στρατιωτική σύλληψη της επανάστασης, να υποστούν μια φθίνουσα και οπισθοδρομική διαδικασία κατά την οποίαν η δικτατορία του προλεταριάτου μεταμορφώθηκε στην δικτατορία επί του προλεταριάτου που επιβλήθηκε από τις γραφειοκρατίας που βρίσκονταν στην εξουσία.

[torna all’indice]

La necessità storica dell’autonomia operaia, η ιστορική αναγκαιότητα της εργατικής αυτονομίας

αυτή η οπτική της επαναστατικής διαδικασίας, που προέρχεται από την 3η Διεθνή, πρέπει να καταπολεμηθεί σε ιδεολογικό και πρακτικό επίπεδο ωσάν φέρουσα όχι μόνον στοιχεία διαχωρισμού στο εσωτερικό του προλεταριάτου που αντιγράφουν τα σχήματα της αστικής κοινωνίας, το συνδικάτο το βλέπουν σαν μαζική οργάνωση της οικονομικής συνείδησης των παραγωγών και το κόμμα σαν πολιτική συνείδηση διαχωρισμένη, αλλά επίσης διότι ιστορικά έκανε δυνατό να επικρατήσουν ακόμη περισσότερο οι σταδιακές τάσεις των παγκόσμιων κομουνιστικών κομμάτων που, αν και με διαφορετικές στρατηγικές, επέβαλαν στο προλεταριάτο την πολιτική των δυο χρόνων: να κάνουν την δομική επανάσταση, ίσως με την ένοπλη εξέγερση ή με κρατικά στρατιωτικά πραξικοπήματα, όμως δίχως να επιλύσουν ποτέ μέχρι και σήμερα τον στρατηγικό σκοπό της κοινωνικής επανάστασης.

αυτό γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο εάν εξετάσουμε το περιπλεγμένο δίδαγμα με το οποίο έδρασαν μέσα στις μάζες όλα τα σοσιαλιστικά και κομουνιστικά κόμματα που ιστορικά προήλθαν από την 3η Διεθνή C: «Ψωμί και εργασία» όντως υπήρξε για πολλές δεκαετίες η χυδαία εξήγηση του ιδεολογικού καθορισμού αυτών των κομμάτων, για τα οποία η κατηγορία της εργασίας αντιπροσώπευε και αντιπροσωπεύει ακόμη και σήμερα τον στυλοβάτη της κοινωνικής δομής, σε τέτοιο σημείο πως ύστατος σκοπός και στόχος της κοινωνίας που αυτοί καταφέρνουν να συλλάβουν, είναι εκείνος του να δώσουν »στον καθένα σύμφωνα με την εργασία του». από εδώ προέρχεται η ενίσχυση της ιδεολογίας της εργασίας δηλαδή της ίδιας της έννοιας του κράτους, εννοούμενου σαν απαραίτητου περιβάλλοντος και ρύθμισης, πολυετούς, ως αρχή επιφορτισμένη να χορηγεί μικρά δικαιώματα με την προϋπόθεση πως το καθολικό καθήκον της εργασίας θα είναι αποδεκτό σαν βασικός νόμος της κοινωνίας.

αυτή η κριτική στις ιστορικές ρίζες της III Διεθνούς οδηγεί στον στρατηγικό κόμβο της εργατικής αυτονομίας, δηλαδή στην δυνατότητα που τα διάφορα στρώματα ,οι διάφοροι τομείς της τάξης να κατακτήσουν μια δική τους ικανότητα διοίκησης, γνώσης και πολιτικού σχεδιασμού για να πραγματοποιήσουν επιτέλους το πρωταρχικό τους συμφέρον σαν προλεταριάτο που είναι εκείνο του να νικήσουν σαν τάξη και όχι εκείνο του να χάσουν σαν κόμμα.

αυτό, πιστεύουμε, είναι ακόμη πιο αληθινό  σε σύγκριση με αυτή την δυτική κοινωνία, με αυτό το είδος καπιταλισμού που αποκαλείται ώριμος. δηλαδή είναι αδιανόητο οι κοινωνικές αντιθέσεις που προκαλούνται τόσο από την ανάπτυξη του κεφαλαίου όσο και από την σφαίρα της απλής παραγωγής εμπορευμάτων να ξεχύνονται σαν ένα ξεχειλισμένο ρεύμα πλημμυρίζοντας την σφαίρα των ανθρωπίνων σχέσεων,  της πατριαρχικής δομής της κοινωνίας, της κοινωνικής βλαπτικότητας του καπιταλιστικού συστήματος, που έχουν τέλος πάντων κατακλείσει το ίδιο το ζήτημα της παραγωγής της ζωής, να μην εξετάζονται ή να παραμένουν υποδεέστερες και να υπάγονται σε μια διαδικασία απλώς διαρθρωτική, όπου η γέννηση του καινούργιου »ανθρώπου» να καταπνίγεται από τα ιδεολογικά και πολιτιστικά υπολείμματα της αστικής κοινωνίας η οποία, όπως η ιστορία των χωρών που αποκαλούνται του υπαρκτού σοσιαλισμού μας διδάσκει, δεν εξαφανίζονται ποτέ αυτόματα με την κατάληψη της εξουσίας.

[torna all’indice]


mao_asterix_piccolo.jpg - 33718,0 K

Quale organizzazione ποια οργάνωση

πρέπει λοιπόν να προσεγγίσουμε όσο το δυνατόν κοντύτερα την μορφή της απαραίτητης οργάνωσης που θα πραγματοποιήσει αυτά τα στρατηγικά περιεχόμενα, λαμβάνοντας υπόψη πως, σε κάθε περίπτωση, η κατάκτηση της κομουνιστικής κοινωνίας προϋποθέτει :
1) μια φάση ανάπτυξης της μαζικής αντιεξουσίας απαραίτητης για την διάχυση των ανταγωνιστικών ταξικών συμπεριφορών και στην οργάνωση της εργατικής αυτονομίας;
2) μια φάση επιβεβαίωσης της δυαδικότητας των εξουσιών κατά την οποίαν η χρήση της δύναμης από πλευράς προλεταριάτου γίνεται συστηματική, και είναι σε θέση να αντιμετωπίσει δεόντως την κρατική δύναμη και να σημειώσει νικηφόρα το άνοιγμα της επαναστατικής περιόδου μέχρι την πτώση της αστικής εξουσίας, περίοδο που θα χαρακτηρίζεται από τον πόλεμο ανάμεσα στις τάξεις και από την ταχεία φτωχοποίηση αυτών;
3) μια φάση αναληπτέα σαν δικτατορία του προλεταριάτου κατά την οποίαν τα επαναστατικά μαζικά όργανα, έτσι όπως συγκεκριμένα θα έχουν παραχθεί σε όλο το εθνικό έδαφος, στην μακρά φάση προεπαναστατικής σύγκρουσης, θα ξεκινήσουν ουσιωδώς να προσλαμβάνουν επάνω τους εκείνη την ιστορική εξέλιξη της κοινωνίας, εκείνο το ποιοτικό και ποσοτικό πέρασμα από από την αντιπροσωπευτική και μειοψηφική δημοκρατία της αστικής τάξης θα φέρει σε εκείνην την άμεση και άμεση του προλεταριάτου. ο ρυθμός και οι κοινωνικοί χρόνοι ατού του περάσματος θα σαρωθούν από τον ίδιο βαθμό πολιτικής συνείδησης, διάχυσης και ριζώματος που τα επαναστατικά μαζικά όργανα θα έχουν κατακτήσει, πριν ακόμη από την κατάκτηση της εξουσίας.

αυτό συνεπάγεται πως η οργανωτική διαδικασία που δεν προσδιορίζεται αποκλειστικά με το κόμμα, θα είναι σε θέση να προσλαμβάνει εκ νέου την κοινωνική της αποστολή, πολιτική και στρατιωτική απαραίτητες να φέρουν εις πέρας την επαναστατική διαδικασία με μορφή μη ανάθεσης  : δηλαδή ως  1) η μαζική οργάνωση του προλεταριάτου να αναλάβει στρατηγική λειτουργία ενώ 2) δηλώνεται μαι σύλληψη του κόμματος σαν εργαλείο.

[torna all’indice]

L’organizzazione di massa «Soviet» η »Σοβιετική» μαζική οργάνωση

η πρώτη λοιπόν είναι μια οργάνωση που στοχεύει ήδη στην διάρκεια της φάσης του αγώνα μέσα και ενάντια στην καπιταλιστική κοινωνία, στο να δώσει σταθερή μορφή στην εργατική αυτονομία, δηλαδή να κάνει δυνατό στις ταξικές συμπεριφορές να βρουν σε αυτήν ένα στοιχείο μόνιμης αντιπαράθεσης, ικανής να αναπτύξει κριτικά τα συμφέροντα των διαφορετικών τμημάτων προλεταριάτου  από καθαρές φυσικές ανάγκες, που συχνά παρουσιάζονται, σε γενικά πολιτικά συμφέροντα, δίχως αυτό να συμβεί διαμέσου της μεσολάβησης (οπότε της αντιπροσώπευσης) πολιτικής, που ιστορικά έχει ανατεθεί στο κόμμα.

εάν όντως η προϋπόθεση της δημιουργίας μιας κομουνιστικής κοινωνίας και η επανένωση της οικονομίας και της πολιτικής και πως αυτό συμβαίνει στην συνεχή άσκηση του μετασχηματισμού της σφαίρας των οικονομικών αναγκών σε στοιχεία γνώσης και απόφασης πολιτικής στα χέρια του προλεταριάτου, είναι προφανές πως δεν μπορεί να υπάρχει οργανωμένη δομή ξεχωριστή από εκείνη που να συνοψίζει μέσα της της λειτουργία σταθερής οργάνωσης των ταξικών συμπεριφορών ;

αυτή η ίδια δηλαδή και όχι το κόμμα σαν έκφραση αντιπροσωπευτική της ταξικής ενότητας, είναι ο διοργανωτής του ταξικού αγώνα για όλες τις φάσεις της επαναστατικής διαδικασίας : από την ανάπτυξη της αντιεξουσίας στην επιβεβαίωση της δυαδικότητας των εξουσιών, στην άμεση δημοκρατία του προλεταριακού κράτους.

αυτός ο τύπος οργάνωσης, της οποίας τα μοντέλα κατά προσέγγιση θα μπορούσαν να μας μεταφέρουν στην λειτουργία που τα ρωσικά Σοβιέτ είχαν μέχρι το 1917 και σε εκείνην των κινεζικών Κοινοτήτων των χρόνων της επανάστασης, συνοψίζει μέσα της τα στρατηγικά περιεχόμενα της επαναστατικής διαδικασίας που εμείς προαναγγέλλουμε. για να είμαστε ξεκάθαροι δεν είναι το συνδικάτο, δεν είναι η διάχυση του μαζικού οργανισμού σύμφωνα με την μ-λ απαγγελία στον οποίον συγκλίνει και ο προλετάριος δίχως ‘κόμμα’ και κυρίως δεν είναι ο τόπος έκφρασης του »μέσου όρου» μιας μαζικής συνείδησης που πνίγεται σε μια διαδικασία σταδιακής επίλυσης δίχως τέλος, είναι όμως το δίκτυο που σχηματίζεται από τους συνειδητούς προλετάριους της ανάγκης οργάνωσης και του χτισίματος των εργαλείων προλεταριακής αυτοδιάθεσης  και του εμβρύου του προλεταριακού κράτους, είτε της μορφής κοινωνικής οργάνωσης που στο εσωτερικό της θα συνοψίζει τα φόρα και την αντιπροσωπευτικότητα των προλετάριων. 

[torna all’indice]

Il partito come strumento το κόμμα σαν εργαλείο

η οργανική λειτουργία του κόμματος και κατά συνέπεια η αναγκαιότητά του επιβάλλονται ξεκινώντας από την χρεία που η διαδικασία η οποία φέρνει από την καπιταλιστική κοινωνία σε εκείνη την κομουνιστική, να είναι μια επαναστατική διαδικασία, συνεχής, υλικά ικανή να πραγματοποιήσει εκείνους τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που θα μπορέσουν να σηματοδοτήσουν της εξάλειψη του κράτους, όχι όμως την εξάλειψη της πολιτικής, το τέλος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όχι όμως το τέλος τους αγώνα για τον κομουνισμό.

το κόμμα γεννιέται και ενεργεί εκεί όπου αυτή η διαδικασία εμποδίζεται, όπου η αντιφατική ανάπτυξη του κεφαλαίου μπερδεύει της αυθόρμητη δράση των μαζών και καθυστερεί την χειραφετική δράση και λειτουργία της αυτόνομης μαζικής οργάνωσης του προλεταριάτου όπως ορίσαμε. αυτό προϋποθέτει μια γνώση των καπιταλιστικών νόμων που δεν είναι άμεσα δεδομένη στις ταξικές συμπεριφορές του προλεταριάτο; αυτή είναι μια ανταγωνιστική επιστήμη σε εκείνην του κεφαλαίου διότι βασίζεται στην θεωρία της επανάστασης, όταν όμως εξετάζεται έξω από τους αντικειμενικούς όρους και συνθήκες των κοινωνικών συγκρούσεων καθίσταται θεωρία ξεκομμένη από την γνώση της τάξης οπότε κληρονομιά που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί.

όντως το προλεταριάτο στον αγώνα του για χειραφέτηση, διατρέχει μια διαδρομή ασυνεχή ακριβώς διότι ο αυθορμητισμός με τον οποίον αντιμετωπίζει την σύγκρουση με το κεφάλαιο δεν καταφέρνει πάντα να ξεπεράσει τους οικονομικούς μηχανισμούς.

και έτσι η τέχνη του »διαίρει και βασίλευε», E’ così che l’arte del «divide et impera» μεταμορφώνει τις οικονομικές κρίσεις του κεφαλαίου σε πολιτικές κρίσεις όπου το προλεταριάτο, μην έχοντας εκφράσει τις πρωτοπορίες του, υφίσταται το αμυντικό πεδίο του αγώνα για την επιβίωση.

καθήκον λοιπόν του κόμματος είναι εκείνο του χτισίματος των συνθηκών για το μέγιστο επίπεδο ανάπτυξης της εργατικής αυτονομίας και σε αυτό του το έργο πρέπει να παραμείνει σε κάθε περίπτωση υποταγμένο στα στρατηγικά περιεχόμενα της επαναστατικής διαδικασίας, ενώ αποτελεί το εργαλείο λύτη του κριτικού πλαισίου του κεφαλαίου.

όχι λοιπόν το κόμμα της Εργατικής Αυτονομίας λοιπόν, Non il partito dell’Autonomia Operaia quindi, ούτε το κόμμα-σκοπός θεωρούμενο σαν στοιχείο που περιλαμβάνει το ζήτημα οργάνωση, αλλά το κόμμα-εργαλείο, του οποίου η ωριμότητα συμπίπτει με την ωριμότητα της κοινωνικής επαναστατικής διαδικασίας, που πρέπει να περιέχει εξαρχής τις προϋποθέσεις εξάλειψης αυτής της δομής.

[torna all’indice]


Lo sviluppo del contropotere η ανάπτυξη της αντιεξουσίας

εμείς ξεκινούμε από μια αξιολόγηση της σημερινής στενότητας στην πολιτική διαμεσολάβηση στην Ιταλία που μας κάνει να αποκλείουμε σε άμεσο χρόνο την ακραία άνοδο της ταξικής σύγκρουσης με έκβαση αναμφισβήτητα στρατιωτική. εάν αληθεύει πως οι σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις έχουν ριζοσπαστικά σκληρύνει, με την έννοια πως καθιστούν μη αναστρέψιμη εκείνη την έκβαση, πρέπει να γίνουν ακόμη πολλά σε επίπεδο ταξικής ανασύνθεσης ώστε η πρωτοβουλία να σταθεί οριστικά στα χέρια μας.

η διαδικασία απελευθέρωσης, είμαστε σίγουροι, προχωρά με την επικράτηση της διάχυτης αυτονομίας της τάξης  και την προοδευτική επικράτηση της κομουνιστικής αντιεξουσίας , και όχι μόνο με την »κατασκευή των κατάλληλων εργαλείων προς την πραγματοποίησή της»; μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αυτονομία πρέπει να έχει ένα πρόγραμμα μαχητικότητας και την κατάκτηση εκείνης της διάστασης άμεσα πολιτικής που είναι η στρατηγική, πρέπει να μας οδηγεί να προσδιορίζουμε τον όγκο επίθεσης που είναι αναγκαία ή την ποιότητα των απαραίτητων διαμεσολαβήσεων .πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μια για πάντα πως σε εμάς δεν ενδιαφέρει μαι διαδικασία »ανταρτοπολέμου»,  Sia chiaro una volta per tutte che a noi non interessa un processo «guerrillero», την οποίαν δεν θεωρούμε πιθανή στην Ευρώπη, έτσι όπως αρνούμαστε οποιαδήποτε υπόθεση  puchista [;] της κατάκτησης της εξουσίας – ίσως εννοεί φοκίστα, από φουόκο : φωτιά – della presa del potere: αυτό δηλαδή που μας ενδιαφέρει είναι ένας αγώνας φθοράς, μακροχρόνιος και οριστικός με την αστική εξουσία.

το να επιτευχθεί αυτό το έργο σημαίνει λοιπόν να αναμετρηθούμε στο επίπεδο της αντιεξουσίας λαμβάνοντας υπόψιν αυτές τις δυο αναγκαιότητες : 1) να είναι πάντα ζωντανή στο προλεταριάτο η διάσταση της δύναμης ; 2) να εκφράζεται σήμερα, μέσα στα δυνατά επίπεδα της σύγκρουσης, η γενική οπτική γωνιά γύρω από την ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα σε προλετάριους και κράτος. ακόμη περισσότερο που σήμερα η άμπωτη των μορφών αγώνα – η ασυνέχεια και ο εντοπισμός της προλεταριακής ανυποταξίας τίθεται σε σχέση με της εμφανή απουσία ενός κοινωνικού και πολιτικού υποκειμένου στο εσωτερικό της τάξης που να είναι καθεαυτόν οδηγός συνθετικός. όμως ακριβώς αυτή η πολυπολικότητα που έχει ήδη καθιερωθεί προλεταριακών κοινωνικών υποκειμένων τα οποία σήμερα εκφράζουν συμπεριφορές ρήξης και σύγκρουσης, μας προτρέπει στην αναγκαιότητα μιας αντιπροσώπευσης γενικότερης του κομουνιστικού σχεδιασμού, διότι αυτός από τις πιο αρθρωτές και διάσπαρτες μορφές στις οποίες επιζεί εν νέου θα αναβιώσει και θα επιδιωχθεί  περαιτέρω.

[torna all’indice]

La funzione sociale del contropotere η λειτουργία της αντιεξουσίας

το χτίσιμο της οργάνωσης εμφανίζεται στην διάχυση της αντιεξουσίας στον χώρο. σαν αντιεξουσία εννοούμε την μόνιμη στρέβλωση της εξουσίας, την καθαίρεση των οργάνων κυριαρχίας που καταχτήθηκε διαμέσου της διάχυσης, του ριζώματος και της κινητικότητας της επαναστατικής παρουσίας, διαμέσου της ηγεμονίας ενός τμήματος της τάξης μέσα στην ταξική σύνθεση.

η αντιεξουσία λοιπόν δεν εντοπίζεται απλουστευτικά μόνο με την ποιότητα και την ποσότητα της παρέμβασής της σε ένα εργοστάσιο ή σε μια συνοικία, αλλά είναι το προκύψαν ενός ολόκληρου τόξου δράσεων μέσα από τις οποίες διαχέεται η επαναστατική παρέμβαση : αποδόμηση της αστικής στρατιωτικοποίησης, θεμελίωση των συνθηκών αντιρεβιζιονιστικής προλεταριακής οργάνωσης, πολιτική ελευθερία κινήσεων στην επικράτεια, έρευνα και γνώση των μηχανισμών εξουσίας, κατοχή εργαλείων και μέσων απαραίτητων στην αναπαραγωγή της οργάνωσης στον αγώνα, για να επιβεβαιωθεί κυρίως πως η ανιεξουσία είναι κοινωνική ηγεμονία της τάξης καθορισμένη τοπικά.

εάν όντως ορίσουμε πως η επαναστατική έκβαση πρέπει να τοποθετηθεί σε μακρά περίοδο, και πως αυτό το αποτέλεσμα θα πρέπει να διασχίσει της φάση του πολέμου ανάμεσα στις τάξεις, τότε εμείς λέμε πως για να τον αντιμετωπίσουμε χρειαζόμαστε μεγαλύτερη κοινωνική και πολιτική εξουσιοδότηση και έγκριση περισσότερη διάχυτη αντιεξουσία.

[torna all’indice]

La dimensione territoriale del contropotere η εδαφική διάσταση της αντιεξουσίας

η προοπτική της εδαφικής οργάνωσης γίνεται φανερή ακολουθώντας το νήμα της ανασύνθεσης του κύκλου εργασίας και της τάξης. εάν όντως είναι σήμερα κυρίαρχο το γεγονός της ανασύνθεσης της τάξης, μπροστά σε μια πρωτοβουλία των αφεντικών ακραία διαρθρωμένη που τείνει να αποκαταστήσει τον πλήρη έλεγχο του εργατικού δυναμικού διαμέσου του διαμελισμού του παραγωγικού κύκλου (αποκέντρωση, μαύρη εργασία, κλπ), είναι ξεκάθαρο πως η επιβεβαίωση της αντιεξουσίας τοποθετείται σε μια χωρική διάσταση που κλείνει μέσα της ακριβώς όλη την πολυπλοκότητα της ταξικής σύγκρουσης.  o μετασχηματισμός του χώρου σε κοινωνικό εργοστάσιο, με την επακόλουθη αποσύνθεση του εργατικού δυναμικού, έχει προσδιορίσει μια πολυπολικότητα πολιτικών υποκειμένων που γενικότερα μπορούν να συντεθούν μόνε εάν η προοπτική της παρέμβασης διαχέεται στον χώρο.

[torna all’indice]

Contropotere e funzioni organizzative αντιεξουσία και οργανωτικές λειτουργίες

όπως έχουμε λοιπόν ξεκαθαρίσει, αντιεξουσία σημαίνει πλήρης ανεξαρτησία προλεταριακή σε σχέση με τον καπιταλιστικό σχεδιασμό, οι τόποι και οι χώροι της εργατικής αυτονομίας δεν θα προσλάβουν ποτέ έναν ρόλο ειρηνικής διαχείρισης, ούτε καν αυτής της απελευθερωμένης κόκκινης ζώνης, αλλά θα είναι κέντρα κινητήρες συνεχώς  συγκρουσιακά και ανταγωνιστικά, στα οποία θα συνοψίζεται στη διάρκεια ολόκληρης της φάσης της αντιεξουσίας και της δυαδικότητας των εξουσιών, ή λειτουργία των σοβιέτ και του κόμματος.  είναι αρκετά ξεκάθαρο πως ο διαλεκτικός μόνιμος όρος, σαν λειτουργία και όχι σαν γεγονός θεσμικά θεσπισμένος, θα είναι,  σε αυτή την φάση, ακριβώς εκείνος του κόμματος, σαν σύνθεση του καταστροφικού σχεδιασμού. 

και στην φάση της δυαδικότητας των εξουσιών, μια φάση ακραίας κοινωνικής αστάθειας, κατά την οποίαν πρακτικά είναι ανοικτός ένας πόλεμος ανάμεσα στις τάξεις, που τα σοβιέτ αναλαμβάνουν μια δική τους χροιά ξέχωρη από το κόμμα. οργανισμός διαχείρισης της πολεμικής οικονομίας,  δομή  επιμελητείας των εργαλείων της μάχης. θα είναι στην συνέχεια στην φάση της δικτατορίας του προλεταριάτου που ο μηχανισμός της εξουσίας της προλεταριακής αυτοδιαχείρισης θα τείνει να αναλάβει μια εξέχουσα λειτουργία στην διαλεκτική σοβιέτ-κόμμα,  nella dialettica soviet-partito για να φτάσει μέχρι την εξάλειψη του κόμματος, παράπλευρη με την εξάλειψη του κράτους.

τώρα, εάν η λειτουργία του κόμματος δεν θα παραμένει ιδιαίτερα ολοκληρωμένη στις οργανωτικές δομές της κοινωνικής αυτονομίας, η δυνατότητα ανατροπής της διαλεκτικής σοβιέτ-κόμματος υπέρ του πρώτου στοιχείου, για να απελευθερωθεί η προλεταριακή αυτοδιάθεση, για την εγγύηση του ξεπεράσματος της δικτατορίας του προλεταριάτου, για την εξασφάλιση του στρατηγικού προλεταριακού στόχου, αυτός ο τελευταίος θα καταργούνταν. πρέπει να αντιλαμβανόμαστε συνεχώς την αναγκαιότητα να απομακρύνουμε, να συντρίβουμε, να χτίζουμε από την αρχή το άκαμπτο εργαλείο κόμμα, προσαρμόζοντάς το στα καθήκοντα της σύγκρουσης. 

[torna all’indice]


mostro_nucleare_nova siri

Metodo di programma μεθοδολογία του προγράμματος

αυτός ο τύπος οργάνωσης για τις φάσεις που αναλύσαμε, βαδίζει αναγκαστικά επάνω σε ένα πρόγραμμα αγώνα.  αντιθέτως, για το πως αντιμετωπίσαμε το ζήτημα της οργάνωσης της εργατικής αυτονομίας συνδεδεμένο με τις μεταβατικές φάσεις, για το πως εννοούμε πως πρέπει να είναι η ίδια η εργατική αυτονομία μετάβαση προς τον κομουνισμό, είναι προφανής η στρατηγική  συμπληρωματικότητα που προσλαμβάνουν τα στοιχεία του προγράμματος σε σχέση με την οργάνωση. δεν πρόκειται λοιπόν να χαράξουμε τις γραμμές αγώνα ή να απαριθμήσουμε τους στόχους για την μέση ή το μακρά περίοδο, μόνο για να παρέχουμε τα διαπιστευτήρια των καλών επαναστατών και να αυτοπροταθούμε με αυτό τον τρόπο όπως εκείνοι με το πιο κομουνιστικό πρόγραμμα ή το σκληρότερα αγωνιστικό.

αυτό που λαμβάνουμε ως αξίωμα προγράμματος και του οποίου την πραγματοποίηση και διάρθρωση εμπιστευόμαστε στην διαλεκτική του ταξικού αγώνα και στην σχέση ανάμεσα στις κοινωνικές συμπεριφορές και την επαναστατική οργάνωση, είναι πως το πέρασμα από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία στην άμεση δημοκρατία συμπίπτει με την επικράτηση μιας κοινωνίας βασισμένης στην βασική αρχή του »στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» αντιτιθέμενο στην αρχή που είναι κοινή στον σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό (θεωρητικά τουλάχιστο) που δηλώνει πως »στον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του και τις επιδόσεις του». μια θεωρία των αναγκών λοιπόν στη βάση αυτής της αρχής και κυρίως μια πρακτική των ταξικών αναγκών να εμβαθύνουμε με επαναστατικό και κομουνιστικό νόημα και λογική.

[torna all’indice]

Una teoria critica dei bisogni di classe μια κριτική θεωρία των ταξικών αναγκών

η ίδια η εξέλιξη της εργατικής αυτονομίας στην Ιταλία είναι συνδεδεμένη με την πρακτική των ταξικών αναγκών από έναν άρρηκτο σύνδεσμο, δεν είναι όμως το ίδιο πράγμα.να οργανώσουμε, με την έννοια να κάνουμε να αγωνιστεί και να επανοικοειοποιηθεί η τάξη μας αυτά που χρειάζεται, δεν αντιστοιχεί άμεσα με την οργάνωση της εργατικής αυτονομίας. σε πρώτη φάση διότι δεν είναι η ανάγκη αυτοσκοπός  που πιστοποιεί σαν επαναστατικό ένα πρόγραμμα αγώνα, αλλά η ικανότητα που αποκτά το προλεταριάτο διαμέσου της ικανοποίησης των αναγκών του να υιοθετήσει σαν βασική την ανάγκη της εξουσίας και της μη μεταβίβασης της άσκησής της ; σε δεύτερη φάση διότι η πιστοποίηση, η ανάπτυξη των αναγκών και των δεξιοτήτων με κομουνιστική έννοια πρέπει να ξεκινήσει ήδη από σήμερα, σε αυτή την κοινωνία, διαμέσου της συστηματικής κριτικής της κοινωνίας του εμπορεύματος. πρόκειται δηλαδή να ερμηνεύσουμε διαμέσου της θεωρίας των αναγκών εκείνο το βασικό πέρασμα που μεταμορφώνει σε χρηστική αξία την ανταλλακτική αξία, που επιλέγει αυτό που χρειάζεται για να δώσει στον καθένα σύμφωνα με την ανάγκη του.

ο προσδιορισμός του χρόνου εργασίας που είναι κοινωνικά απαραίτητος, η σπανιότητα των πόρων, οι σχέσεις μεταξύ των μονάδων παραγωγής, οι ίδιες οι σχέσεις ανάμεσα στους παραγωγούς, σίγουρα καθορίζονται διαμέσου της κοινωνικής επανοικειοποίησης – απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής, όχι όμως αποκλειστικά, εάν όντως την ίδια στιγμή δεν πραγματοποιείται εκείνη η διαδικασία ιδεολογικής απαλλοτρίωσης-επανοικειοποίησης του προλεταριάτου ικανή να μετασχηματίσει τις κοινωνικές σχέσεις που βασίζονται στην αξία ανταλλαγής σε κοινωνικές σχέσεις βασισμένες στην αξία χρήσης. πρέπει λοιπόν να εφαρμόσουμε με κριτικό πνεύμα της άσκηση της πρακτικής των αναγκών απομακρύνοντας τον χώρο από  μια ολόκληρη σειρά αναγκών τυπικών της αστικής καταναλωτικής ιδεολογίας, που όμως στην καθημερινότητα της ζωής διαπλέκονται με τις ανάγκες της τάξης και που συχνά πνίγουν, πίσω από την ποσοτική άποψη των κοινωνικών σχέσεων που ορίζονται : καπιταλιστική παραγωγή περισσότερα εμπορεύματα  και περισσότερα καταναλωτικά αγαθάdi  = περισσότερες κοινωνικές σχέσεις), φιλοδοξίες ολοένα πιο πιεστικές προς μια όψη ποιοτικά διαφορετική της ζωής.

με αυτή την έννοια πρέπει να ειδωθεί η εκτεταμένη λειτουργία της θεωρίας των αναγκών, εκείνη δηλαδή του να μην τα συνδέουμε απλά στην οικονομική-υλική σφαίρα, αλλά με εκείνο το σύνολο κοινωνικών προσδοκιών που στην σύνθεσή τους αντιπροσωπεύουν σήμερα την βασική αντίθεση μεταξύ καπιταλιστικής κρίσης και ταξικού ανταγωνισμού, ανάμεσα στην παλιά φθίνουσα κοινωνία που βρίσκεται σε παρακμή και νέα ανερχόμενη κοινωνία.

[torna all’indice]

Riappropriazione, contrattazione, sabotaggio επανοικειοποίηση, διαπραγμάτευση, σαμποτάζ

πρόκειται λοιπόν, και πρέπει να αναπτύξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τον αγώνα για τις ταξικές ανάγκες, εννοώντας αυτό σαν επικράτηση συνειδητής ανυποταξίας της καπιταλιστικής ανάπτυξης. να έχουμε την ικανότητα να εγγυηθούμε μια καλή ζωή και να τινάξουμε στον αέρα τον μηχανισμό της καπιταλιστικής εξουσίας έξω από τα παραγωγικά σχήματα της αστικής τάξης, όμως την ίδια στιγμή να αναπτύξουμε στο μέγιστο την πολιτική μάχη εσωτερική στο κίνημα, ώστε οι συγκρουσιακές κοινωνικές συμπεριφορές να μην καταστούν  μια απλή και καθαρή μάχη για την επιβίωση σαν τέτοια, που να μην αναπνέει ούτε να είναι προεξέχουσα στο εσωτερικό ενός σχεδιασμού επαναστατικής οργάνωσης.

να συνεχίσουμε λοιπόν να επιλέγουμε την εκτεταμένη πρακτική των στόχων, μαζικά ή των πρωτοποριών, με την προϋπόθεση να είναι εισηγμένη στον σχεδιασμό, σε κάθε περίπτωση αυτοαμυνόμενη στα αναγκαία επίπεδα, διότι αυτό είναι το προνομιούχο πεδίο ανάπτυξης της προλεταριακής συνείδησης. αν και αυτό δεν μπορεί να εξαντλήσει εκείνη που είναι η μεθοδολογία και το στυλ εργασίας της οργανωμένης Εργατικής Αυτονομίας.

όταν τα αφεντικά ποντάρουν ανοικτά, ανάμεσα στα άλλα, σε μια επιχείρηση μακράς πνοής και σε μεγάλη κλίμακα αποδιάρθρωσης και αποσύνθεσης της παραγωγής, προφανής είναι ο κίνδυνος που συνίσταται από το ρίζωμα σε κοινωνικά στρώματα φυσικά ανταγωνιστικά μιας αποδοχής της περιθωριοποίησης σαν  συνθήκης που παράγει ζωή.  από την άλλη η μεγέθυνση της σφαίρας των αναγκών είναι ένα κλασσικό παράδειγμα των ώριμων καπιταλιστικών κοινωνιών, που οφείλεται στο πλαίσιο σχεδιασμών αναδιάρθρωσης που αντιθέτως δεν μπορεί να εισαχθεί λαθραία ωσάν συγκρουσιακή συμπεριφορά.

έχουμε πει πως η επανοικειοποίηση και η πρακτική των στόχων αποτελεί στιγμή ποιοτική που οδηγεί τις μεθοδολογικές επιλογές της αυτονομίας, όμως έχουμε επίσης πει πως στην φάση που διανύουμε η μέθοδος παρέμβασης μας δεν αποκλείει άλλες μορφές για την πραγματοποίηση του προγράμματος  που από την μια πλευρά περιέχουν την ίδια την διαπραγμάτευση και από την άλλη το σαμποτάζ, ενώ η διαρκής μεθοδολογία της εργατικής αυτονομίας μπορεί να θεωρηθεί ως επικύρωση, επανοικειοποίηση των αναγκών, αυτοδιάθεση.

η διαπραγμάτευση ωσάν μέθοδος που ανήκει στις ιστορικές οργανώσεις του Εργατικού Κινήματος (μέθοδος από μόνη της βαθμιαίας πορείας και μειωτική της ικανότητας για αγώνα του προλεταριάτου), μπορεί να αναλάβει μια δικιά της αξία εγκυρότητα μόνο εάν χρησιμοποιείται αρμονικά με μια διάχυτη παρουσία της εργατικής αυτονομίας κι έτσι σαν ενδυνάμωση της ηγεμονίας της επί του ρεβιζιονισμού.

[torna all’indice]


Movimento dell’Autonomia Operaia Κίνημα της Εργατικής Αυτονομίας

το χτίσιμο της οργάνωσης δεν είναι ένα πρόβλημα ιδεολογικής ταυτότητας αλλά πεδίο κατάκτησης στο οποίο συνεχώς φτάνουν οι αγωνιστές για να προσαρμόσουν την ικανότητα απάντησής τους στον ταξικό εχθρό.

καθήκον μας, το καθήκον των αγωνιστών της εργατικής αυτονομίας, είναι εκείνο να εντοπίσουν μια σωστή σχέση ανάμεσα στην πολιτική τους πράξη ιστορικά και θεωρητικά καθορισμένη και την επαναστατική στρατηγική  (το κομουνιστικό πρόβλημα, η πολιτική και κοινωνική οργάνωση του κομουνισμού). η επανάσταση, ο κομουνισμός δεν είναι αναπόφευκτος. αυτή η επίγνωση είναι μέρος της συνείδησής μας σαν αυτόνομοι, μαζί με την κοπιαστική αναζήτηση παραμέτρων πάνω στις οποίες θα επαληθεύσουμε αυτή την σχέση.

η κομουνιστική »τάση» δεν είναι μια εξέλιξη που καθορίζεται από την απίθανη πραγματοποίηση των αναγκών μας ; είναι μια κατάκτηση είναι ένας άθλος. σε αυτό τον άθλο όμως δεν κυριαρχούν κριτήρια των μάνατζερς ή εταιρικά, διότι η επιχείρηση είναι συλλογική, και ταξική. οπότε η δέσμευση, η αγωνιστικότητα, η μαχητικότητα δεν είναι  (δεν μπορεί να είναι) μια μορφή υποταγής »λειτουργικής», αλλά θα στέκεται έξω από κάθε μυστικιστική ερμηνεία, μοναδική διάσταση όπου η δημιουργικότητα δεν είναι επισφαλής, διότι αναμετριέται με την σύγκρουση της τάξης, διότι ουσιαστικά »έξω από το κεφάλαιο». μόνο μια παραμόρφωση των περιεχομένων του κινήματος του  ’77 θέλησε η θεματική των αναγκών να συλληφθεί, να σταματήσει ακατανόητα στο κατώφλι της οργάνωσης, και πως η ίδια η θεωρία  «ανάγκες-κομουνισμός» παρέχει ένα άλλοθι βολικό σε κάθε ατομικισμό που αναδύεται ξανά.  αντιθέτως, η κομουνιστική οργάνωση είναι η πρώτη μορφή ελευθερίας στην γη του κεφαλαίου, και η πρώτη πραγματική εμπειρία συνεργασίας, κομουνιστικής αυτοδιαχείρισης.

γι αυτό η εργατική αυτονομία πρέπει να αυξήσει το εύρος της πολιτικής της εκπροσώπησης, πρέπει να έχει δική της ζωή σαν μοντέρνα επαναστατική εναλλακτική λύση, σαν νικηφόρα πρόταση εξάλειψης της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. για να το κάνουμε πρέπει να πολλαπλασιάσουμε τα επικοινωνιακά μας κανάλια, πρέπει να καταλάβουμε όλους τους χώρους, όλους τους θύλακες αντίστασης της καπιταλιστικής πρωτοβουλίας, πρέπει να χτίσουμε και να εγκαταστήσουμε μέσα στο κίνημα την ηγεμονία της πολιτικής της πρότασης.  για να το κάνουμε χρειάζεται πρώτα απ’ όλα να λύσουμε προβλήματα μεθόδου; να επαναδιατυπώσουμε εκείνη την ερμηνεία της πραγματικότητας της τάξης που μέχρι σήμερα έχει στηρίξει διαρκώς την αυτόνομη πρωτοβουλία, που όμως συχνά έχει διαβρωθεί ή υποβαθμιστεί μέχρι σημείου να δημιουργήσει το αντίθετό της.

η οργάνωση λοιπόν χαρακτηρίζεται σαν μια διαδικασία, μια προσπάθεια, ένας αγώνας για την συνέχιση της ανάδειξης της ανάγκης της κομουνιστικής επανάστασης στην συνείδηση των προλεταριακών μαζών. αυτό να σημαίνει πως η μορφή και η δομή της οργάνωσης είναι μεταβαλλόμενη ανάλογα με την πολιτική φάση που το προλεταριάτο βρίσκεται αντιμέτωπο.

εμείς πιστεύουμε πως η οργανωτική μορφή που πρέπει να υιοθετήσει η εργατική αυτονομία, σε αυτή την φάση, είναι εκείνη ενός Κινήματος. η επιλογή ενός Κινήματος, ήτοι μιας οργάνωσης που θα είναι μαζί προώθηση και διοίκηση της Εργατικής Αυτονομίας, επιβάλλεται  όχι μόνο από τις δικές μας πολιτικές-ιδεολογικές γνώσεις, όχι μόνο από το γεγονός πως η εργατική αυτονομία βρίσκεται σε ανάπτυξη με τρόπο άμεσα αναλογικό των αγώνων και πως η »οροφή» της δεν θα έχει επιτευχθεί παρά μόνον εάν πρώτα έχει αφαιρεθεί η ηγεμονία από το Κκι, αλλά και από το πολιτικό αίτημα που σήμερα οι εργαζόμενοι  μαζικά κατευθύνουν στην εργατική αυτονομία σπάζοντάς τα με την σύγχρονη πολιτική λιτότητας και θυσιών.  τα σύγχρονα όρια της ανάπτυξης της αντιεξουσίας, οι μορφές που ακόμη δεν έχουν σταθεροποιηθεί των συλλογικοτήτων, των κολλεκτίβων δηλαδή, η ελλειπής παρουσία της οργανωμένης εργατικής αυτονομίας σε κάποιες περιοχές σημαντικές της ταξικής σύγκρουσης, συνιστούν άλλα στοιχεία που μας επιβάλλουν σαν σύγχρονη μορφή οργάνωσης, εκείνη ενός Κινήματος. ένα εργαλείο δηλαδή που να είναι μαζί  »σοβιέτ» »κόμμα», «soviet» «partito», δηλαδή πρόβλεψη και προσδοκία του ενός και του άλλου στο μέγεθος κατά το οποίο η διαδικασία που θα πρέπει να τείνει προς το χτίσιμο αυτών των δυο στρατηγικών πόλων της κομουνιστικής επανάστασης, έχει μόλις ξεκινήσει και η στερεοποίηση του ενός σε σχέση με το άλλο θα διακινδύνευε να καθυστερήσει την διάνοιξη του επαναστατικού εδάφους.

Il Movimento dell’Autonomia Operaia, Mao, το Κίνημα της Εργατικής Αυτονομίας, είναι η οργανωτική δομή που αυτό το τμήμα της Εργατικής Αυτονομίας  προτείνει στις συλλογικότητες, στις επιτροπές, στους πυρήνες και στα συντονιστικά περιοχών, στους τομείς εργασίας, στους μεμονωμένους συντρόφους, σαν υπέρβαση αυτών των πρώτων μορφών οργάνωσης, έτσι ώστε να μπορούν να εκπροσωπούνται οι μεμονωμένες θελήσεις αγώνα και επίθεσης υπό την μορφή του πολιτικού σχεδιασμού ικανού να αντιμετωπίσει με τα σωστά όπλα την τρέχουσα πολιτική φάση.

το Κίνημα είναι η μεμονωμένη θέληση που γίνεται σχεδιασμός, πρόγραμμα, που γίνεται δύναμη για να πραγματοποιήσει με ανανεωμένη ενέργεια το χτίσιμο της ταξικής ενότητας και τον αγώνα για την κομουνιστική εναλλακτική. 

το χτίσιμο και η συμμετοχή στο Mao, στο Κίνημα, είναι ανοικτή σε όλους τους συντρόφους που αναγνωρίζουν τος εαυτούς τους στις έννοιες που μέχρι εδώ εκφράσαμε και που τις έχουν ήδη μεταφράσει, πρακτικά, στην δέσμευσή τους σε κάποια συλλογικότητα, επιτροπή, πυρήνα παρέμβασης, κλπ.  αυτά για να δείξουμε πως δεν υπάρχει χώρος σε αυτή την οργάνωση σε »επαναστάτες επαγγελματίες» ή σε »παρόχους υπηρεσιών ή εργασίας», πολύ περισσότερο για επιλεκτικούς διανοούμενους  που δεν έχουν σκοπό να λερώσουν τα χέρια τους με τις δραστηριότητες της κάθε μέρας.

η κολλεκτίβα παρέμβασης είναι το κέντρο της πολιτικής κατάρτισης και δράσης  ; θεωρία και πράξη γεννιούνται από την επεξεργασία της συλλογικότητας, μέχρι να καταστούν, διαμέσου της σύγκρισης με την θεωρία και την πράξη των άλλων συλλογικοτήτων, η θεωρία και η πράξη του  Mao.

η κατάρτιση της πολιτικής βούλησης δεν είναι μια διαδικασία για εσωτερικές γραμμές καθώς το Mao δρα με άλλες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις προς το χτίσιμο των σοβιέτ, ο χώρος κατάκτησης των πολιτικών θέσεων και γραμμών βρίσκεται μέσα στην δημόσια συζήτηση και με αυτές τις δυνάμεις διαμέσου τοπικών συνελεύσεων, περιφερειακών, εθνικών; συνεδρίων, συνεντεύξεων, σε διάφορα επίπεδα, κυρίως όμως ανοικτών στην συνεισφορά όλων των συνιστωσών του επαναστατικού κινήματος.

η κολεκτίβα, σαν βάση της πρότασης της Εργατικής Αυτονομίας, πρέπει να τείνει διαμέσου της πολιτικής δράσης, προς την ομογενοποίηση των αγωνιστών της : ταυτότητα θέσεων και συμπεριφοράς, χτίσιμο της μιας και της άλλης, μεταμορφώνουν την δέσμευση σε μια διάσταση καθημερινής ζωής που ξεπερνά την επιβολή και την μισαλλοδοξία και αναδεικνύουν την ποιότητα της αυτοπειθαρχίας που βλέπει στον καθένα την υπευθυνότητα όλων και την υπευθυνότητα όλων στις συμπεριφορές του καθένα : «καθένας από εμάς είναι το κόμμα και όλοι μαζί σχηματίζουμε την πολιτική γραμμή». όμως επίσης η ομοιογένεια ανάμεσα σε αγωνιστές είναι μια κατάκτηση: αυτή δημιουργείται διαμέσου μιας διαδικασίας αγωνιστικής ικανής να νικήσει και τα όρια »επίσης» της εργασίας στην συλλογικότητα, όπως τον τοπικισμό, τον κλαδισμό, την αποκλειστικότητα, που καθιστούν διστακτικότητα που πρέπει να εξουδετερωθεί εάν δεν θέλουμε να φέρουμε στο Κεα, Mao, ψεύτικα θέματα και αντιθέσεις ή, ακόμη χειρότερα, να ενισχύσουμε την ένταξη ομάδων εξουσίας. κάθε συλλογική περίπτωση, λοιπόν, αν και ξεκινώντας από την δουλειά στον συγκεκριμένο κλάδο πρέπει να οδηγεί προς την επίλυση των προβλημάτων το σημείο αναφοράς, την άποψη όλου του επαναστατικού κινήματος,   τόσο με όρους οικονομικούς και κοινωνικούς όσο και στρατιωτικούς και διεθνείς; αυτό θα πει πως στην βάση της πρότασης της Εργατικής Αυτονομίας, βρίσκεται το χτίσιμο μιας κριτικής συνείδησης που σχηματίζεται διαμέσου της δέσμευσης και της μαχητικότητας, που την εννοούμε όχι σαν μέτρο της ποσότητας πολιτικής δουλειάς που εκτελέστηκε, αλλά σαν εμβάθυνση και κατάκτηση της πολιτικής και κοινωνικής μας ταυτότητας. όχι ο αγωνιστής πλήρους απασχόλησης, λοιπόν, ούτε η προσωρινή λύση, ο άνθρωπος »που κλείνει τις τρύπες» της περίστασης ,που γνωρίζει »να εκμεταλλεύεται» την εμπειρία που έχει αποκτήσει, αλλά εκείνο το επίπεδο συνειδητοποίησης το οποίο από τάξη γίνεται σχεδιασμός, ηγεμονία, εξουσία, που ξέρει να χρησιμοποιήσει τα όπλα της κριτικής και της αυτοκριτικής, που ξέρει να διοικεί το ντουφέκι με την πολιτική,  μα που ξέρει και να παίρνει το ντουφέκι όταν το χρειάζεται.

[torna all’indice]

Lavoro collettivo e divisione dei compiti συλλογική εργασία και καταμερισμός εργασίας

ο αγωνιστής βρίσκεται στην συλλογικότητα, όπως η συλλογικότητα βρίσκεται στο  Mao, με την έννοια πως δεν υπάρχει αντίθεση ανάμεσα σε συλλογική εργασία και διανομή των καθηκόντων. ο αγωνιστής της κολεκτίβας που καλείται στα ευρύτερα καθήκοντα (τοπικά ή εθνικά) δεν χάνει την αγωνιστικότητά του (ούτε τα προνόμια που αντλούνται από αυτήν) στην κολεκτίβα, αλλά την μειώνει ή την μετατρέπει. από την άλλη, το να του εμπιστευτεί η συλλογικότητα συγκεκριμένα καθήκοντα (ή οποιαδήποτε άλλη πραγματικότητα) μπορεί να σημαίνει πως έρχεται να εκλείψει η »συλλογική» λειτουργία , αν είναι καλά κατανοητό πως αυτό δεν σημαίνει πως όλοι κάνουν όλα και την ίδια στιγμή, αλλά πως η σημασία της συλλογικής λειτουργίας βρίσκεται ακριβώς στις αποφάσεις που παίρνονται από όλους στην βάση ενός παρόμοιου πολιτικού βάρους ανεξάρτητα από τις ιδιαίτερες λειτουργίες του καθένα.

συλλογική δουλειά και διανομή των καθηκόντων είναι λοιπόν οι πόλοι μιας οργανωτικής διαλεκτικής που χρησιμοποιεί τα εργαλεία της σε συνάρτηση της ανάπτυξης και της πολιτικής ομοιογένειας των αγωνιστών.
ανοιχτή συνέλευση–
συνάντηση των αγωνιστών–
όργανο συλλογικής ηγεσίας–
είναι τα εργαλεία που το Κεα έχει για να αρθρώσει και να εκφράσει την πολιτική του βούληση στα διάφορα επίπεδα; αυτοί οι τρεις φορείς εκπροσωπούν το υποχρεωτικό σημείο άφιξης της διαδικασίας χτισίματος του Κεα σε σχετικά με την διαλεκτική σχέση που μπορεί να είναι προαναγγέλλεται ανάμεσα στην αυτονομία της τάξης και την λειτουργία του κόμματος.

οι εσωτερικοί μηχανισμοί σύγκλησης, εγκυρότητας των αποφάσεων, του αριθμού των συμμετεχόντων, αποφασίζονται όχι σαν συνάρτηση των πολιτικών παιχνιδιών ή της λειτουργίας [αγιοποίησης] των ψηφοφοριών, αλλά σαν κριτήριο της πραγματικής εκπροσώπησης πέρα από την ποσοτική σύνθεση των μεμονωμένων συλλογικών οργανισμών.

το να χτίσουμε την οργάνωση σαν μια συνεχή διαδικασία κατάκτησης που αναπτύσσεται στην μορφή, στις δομές και τα εργαλεία σύμφωνα με τις πολιτικές φάσεις της ταξικής σύγκρουσης, μας οδηγεί να θεωρούμε σήμερα πως αυτή η αρχική διαδικασία συγκεντροποίησης, που διαρθρώνεται σε διάφορα επίπεδα, αφήνει διαρκώς ανοικτή την δυνατότητα σε νέες μoρφές σύγκρισης και συγκεντροποίησης σύμφωνα με την δυναμική εξέλιξη που έχουμε σκοπό να εισάγουμε στο Mao.

για να γίνει αυτό το Κίνημα της εργατικής αυτονομίας πρέπει να προετοιμάσει την σύσταση ενός εθνικού Κέντρου (προσωρινού) με αρμοδιότητες προώθησης της Εργατικής Αυτονομίας και εκτέλεσης τ, ων καθηκόντων που επιβάλλονται από την διαδικασία συγκεντροποίησης,  διαδικασία που αυτή η ομάδα της Εργατικής Αυτονομίας έχει σκοπό ουσιαστικά να θέσει υπό συζήτηση και να ελέγξει πρακτικά, οπότε προσκαλεί όλους τους επαναστατημένους συντρόφους να διαλογιστούν γύρω από την πρόταση χτισίματος του Κινήματος  Mao της εργατικής αυτονομίας στην πρώτη εθνική Συνέλευση της Εργατικής Αυτονομίας, που θα λάβει χώρα τον μήνα του νοεμβρίου.

Il Comitato promotore ottobre 1978  η οργανωτική επιτροπή οκτώβρης 1978

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “για να οργανωθούμε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s