ανατρεπτική τέχνη

Η δεύτερη ζωή του Manu Chao La seconda vita di Manu Chao

Manu Chao

CATANIA η θάλασσα στον ορίζοντα και ένα κύμα από παιδιά που σπρώχνει την άμμο μέχρι επάνω στο palco. «Pazza Sicilia» , »Τρελή Σικελία», χύμηξε με ορμή ο Manu Chao, δίνοντας ζωή σε δυόμιση ώρες φυγοκέντρισης στην οποίαν το κοινό είναι μια δίνη από νεότατους. Μέσα σε αυτό το σύννεφο της δεύτερης ζωής του, υπάρχει επίσης η γενιά που τον είχε ανακαλύψει στην διάρκεια του G8 a Genova nel 2001, στην Γένοβα του 2001, όταν δίχως να προσφέρει την υποψηφιότητά του εκλέχθηκε πλανητικός εκπρόσωπος του κινήματος no global.
Benvenuti al Sud.  Kαλώς ήλθατε στον Νότο. ο Manu, όπως ο καθένας που τον προσκαλεί σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη, επέστρεψε στην Ιταλία για ένα ταξίδι πέντε στάσεων σε τόπους όπου η διεθνής μουσική δυσκολεύονταν να αποβιβαστεί. Αφού έκανε να χορέψουν 40 χιλιάδες άνθρωποι στην Monza στα μέσα ιουνίου, να λοιπόν η παραλία της Catania, στην συνέχεια η σύναξη στην Sila ανάμεσα σε πρόβατα και αγρινά, (αύριο) το λιμάνι της Molfetta, μετά Cagliari και το κλείσιμο της ευρωπαϊκής περιοδείας στο αρχαιολογικό πάρκο του Vulci. Συναυλίες σε μηδέν χιλιόμετρο, για να βρεθεί με τους ανθρώπους της περιοχής. Κάθε συναυλία είναι μια γιορτή. «Πάντοτε sold out, δίχως καμία διαφήμιση: συμβαίνει και είναι πανέμορφο» μας λέει. Και συμβαίνει παρά το ότι δεν κάνει πλέον δίσκο εδώ και οκτώ χρόνια.
Από τα χρόνια της Genova σχεδόν όλα έχουν αλλάξει: ο Bush δεν υπάρχει πλέον, αν και επιβιώνει σε κάποιο visual στην οθόνη της συναυλίας. ο  Manu χρησιμοποιεί το Facebook σαν κοινωνικό tazebao, [εφημερίδα τοίχου], για μικρές τοπικές μάχες. «Οι μοναδικές που έχουν νόημα σήμερα. Σε επίπεδο απόλυτο βλέπει σύγχυση: Ο κακός διαμερισμός των χρημάτων έχει δημιουργήσει βλαβερές συνέπειες, όμως σε επίπεδο συνοικίας όλα αντισταθμίζονται. Δεν πιστεύω στις επαναστάσεις, προτιμώ μικρές κατακτήσεις» εξηγεί φορώντας τα γυαλιά του μυωπίας, και με κάποιες άσπρες μπούκλες παραπάνω, ενώ μιλά μέσω Skype με την ελληνίδα κοπέλα του. Τα ιδανικά δεν γερνούν, όμως ο γαλλο-ισπανός τραγουδιστής έχει βάλει στο μικρόφωνο άλλους εχθρούς. Για παράδειγμα την πολυεθνική  Monsanto που θέλει να επιβάλει τις Ogm στην Λατινική Αμερική. Την άνοιξη έπαιξε στην ζούγκλα στην Κολομβία για την προστασία του δάσους  Amazzonica. «Σε έναν κόσμο δύσκολο, η ενέργειά μου μπορεί να βοηθήσει τον κόσμο να βρει κουράγιο, ξεκινώντας απ’ τα μικρά πράγματα». Επιστρέφοντας στην γη. «Στην συμβίωση με τον κοντινό, στην συνοικία μου καλλιεργούμε τον κήπο» λέει ενώ τρώει σικελικές ντομάτες σαν να ήτανε χαβιάρι.
Η ακουστική του κιθάρα αδιαχώριστη, εκεί κοντά του στο τραπέζι. Στην Ιταλία έφτασε ύστερα από την συναυλία στην Ελλάδα. Στην Αθήνα τελευταία πηγαίνει συχνά. Βρίσκονταν εκεί για να υποστηρίζει το »Όχι» τις μέρες του δημοψηφίσματος. «Oki», το ζωγράφισε επίσης στην κιθάρα του. «Γιατί οι Βρυξέλλες φοβούνται μιαν διαφορετική Ευρώπη». Στις συναυλίες ο κόσμος θέλει να τον συναντήσει σαν να είναι ένας πολιτικός. Πριν αυτός πάρει θέση, θέλει να καταλάβει. Του διηγούνται τις ιστορίες, δεν έχει σημασία η γλώσσα. Μιλά αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, λίγο ιταλικά και πορτογαλικά κυρίως με τον βραζιλιάνο γυιό του που τώρα ζει στην Fortaleza.
Το πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση είναι η καλή διάθεση με την οποίαν ο Manu εμποτίζει τους γύρω του. Δεν χαιρετά: αγκαλιάζει. Τις πρόβες πριν τη συναυλία τις κάνει φορώντας σαγιονάρες τρώγοντας κρέμα του καφέ. Και στο λεωφορείο επίσης που μεταφέρει την μπάντα προς το πάλκο παίζουν και τραγουδούν τραγούδια των Beatles. Σαν να επρόκειτο για σχολική εκδρομή: μια διάχυτη ευχαρίστηση, παρά το ότι ο μπασίστας έσπασε πριν δυο εβδομάδες κνήμη και περόνη. Οποιοσδήποτε άλλος θα είχε διακόψει την tour: ο Jean Michel αντιθέτως φόρεσε τον γύψο και είπε πως δεν έβλεπε τον λόγο να γυρίσει σπίτι του.
Στα 54 χρόνια του, ο Manu ρίχνει στο πάλκο την ίδια ενέργεια με τότες που ήτανε παιδάκι: μπορεί να επιτρέπει στον εαυτό του ένα τσιγάρο πριν επιστρέψει στην σκηνή για τα τελευταία bis. Αναπηδά στο σανίδι σαν το μπαλάκι. Παρά την εξάρθρωση στην γάμπα του και την παραίτηση στο πρόσωπο της φυσικοθεραπεύτριας δυο ώρες πριν την συναυλία.
Στην διάρκεια της περιοδείας βρίσκεται σε δίαιτα: μόνο καμιά μπύρα μετά το show. «Η μοναδική μου palestra, γυμναστήριο μου είναι οι πρώτες ημερομηνίες της tour. Το πρόβλημα είναι όταν σταματάς δίχως να παίζεις μουσική. Πέφτει η αδρεναλίνη, υπάρχει κι αυτός που πέφτει σε κατάθλιψη». Μετά την Ιταλία, ο Μανού θα επιστρέψει σπίτι του στην Barcellona όπου ζει στην Poble Nou, συνοικία που αναπτύσσεται η νυχτερινή ζωή. Εκεί παίζει μουσική στον δρόμο για να βοηθά τους μετανάστες που βρίσκονται υπό έξωση και παίζει μπάλα τρεις φορές την εβδομάδα με τους γείτονες, κυρίως παιδιά. Όπως του άρεσε να κάνει και ο Bob Marley. Διότι, όπως τραγουδά στο «La Vida Tombola», «ο κόσμος είναι μια μπάλα» και τώρα θα ήθελε να είναι Maradona, για να ντριμπλάρει όλους εκείνους που δεν έχουν καταλάβει πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.
Stefano Landi
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s