σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ; ΩΣ ΠΟΤΕ;

.

Η πραγματική κοινωνία πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται -και να συζητάει- σοβαρά την άσκηση τού δικαιώματος τής αυτοάμυνάς της.

    “Αυτό που προκαλεί την χαύνωση στις χώρες που υποφέρουν, είναι η διάρκεια του κακού το οποίο αιχμαλωτίζει την φαντασία των ανθρώπων, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι δεν θα τελειώσει ποτέ. Μόλις όμως βρουν κάποιον τρόπο για να ξεφύγουν από αυτό -κάτι που πάντοτε συμβαίνει όταν το κακό έχει φθάσει σ’ ένα ορισμένο σημείο- αισθάνονται τέτοια έκπληξη, ανακούφιση και ενθουσιασμό, ώστε περνούν κατ’ ευθείαν στο άλλο άκρο και αντί να θεωρούν τις επαναστάσεις αδύνατες, τις θεωρούν εύκολες. Αυτή και μόνο η προδιάθεση είναι ενίοτε ικανή να τις πραγματοποιήσει.

Γνωρίζω ότι δεν τους υπολογίζετε γιατί η Αυλή είναι οπλισμένη΄ σας ικετεύω όμως να μου επιτρέψετε να σας αναφέρω ότι πρέπει να τους υπολογίζετε πολύ, κάθε φορά που οι ίδιοι θεωρούν ότι είναι το παν. Να σε ποιό σημείο βρίσκονται τώρα: κι αυτοί έχουν αρχίσει να μην υπολογίζουν πια τα στρατεύματα σας, γιατί το κακό είναι ότι η δύναμη τους υπάρχει μέσα στην φαντασία τους και μπορεί να ειπωθεί με απόλυτη σιγουριά ότι, εν αντιθέσει προς όλα τα άλλα είδη ισχύος, όταν φτάσουν σ΄ ένα ορισμένο σημείο, μπορούν να κάνουν ό,τι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν.

(Ζαν Φρανσουά Πωλ ντε Γκοντί, καρδινάλιος του Ρετζ, 1613-1679, Απομνημονεύματα)

«Από τη στιγμή που δεν μας αφήνουν να φτιάξουμε τη ζωή, θα χαλάσουμε αυτό που υπάρχει και θα βγει το καινούργιο μετά»
(Κατερίνα Γώγου, άνθρωπος, 1940-1993)

 ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Ποτέ τα τελευταία έξι χρόνια, τα πράγματα στην Ελλάδα δεν ήσαν πιο ξεκάθαρα απ’ όσο σήμερα, όπου η ελληνική κοινωνία έχει χωριστεί κατά τον πιο απροκάλυπτο τρόπο σε δύο αντίπαλα κομμάτια. Στην πραγματικότητα βέβαια, πάντα ήταν χωρισμένη σε δύο αντίπαλα κομμάτια (τους παντοειδείς πελατειακώς ή κρατικοδιαίτως βολεμένους και τους υπόλοιπους), απλώς σήμερα αυτό φαίνεται καθαρότερα -και πιο απροκάλυπτα- από ποτέ.

Από τη μία είναι αυτοί που ψήφισαν “ναι στο ευρώ πάση θυσία (των άλλων)”, στο δημοψήφισμα-παρωδία (όπως αποδείχθηκε) της 5ης Ιουλίου 2015. Είναι το 39% του ελλαδικού πληθυσμού που δεν έχει υποστεί καμμία ουσιαστική επίπτωση από τη χρεωκοπία του τριτοκοσμικού αυτού ψευδοκράτους (το πολύ να ζορίζεται λιγάκι, αλλά βρίσκεται -και θα βρίσκεται- σε απολύτως ασφαλή απόσταση από την απελπισία). Όχι σπάνια μάλιστα έχει επωφεληθεί από τη χρεωκοπία και από τα μέτρα που παίρνονται για τη “σωτηρία της χώρας” (δηλαδή τη δική του). Είναι το 39% που ξέρει τί “παίζεται”, τί θέλει και πώς να το διεκδικεί. Το μόνο ίσως που δεν ξέρει είναι το πώς να κρατάει τα προσχήματα: η τρομοπροπαγάνδα που εξαπέλυσαν οι μηντιακοί ταγοί και προστάτες του εναντίον του υπόλοιπου 61% τις ημέρες του δημοψηφίσματος, το αποδεικνύει με το παραπάνω.

Πρόκειται για τα διαπλεκόμενα κρατικοδίαιτα και αφορολόγητα ψευτοεπιχειρηματικά λόμπυ, που με τον ξεπλυματικό δανεισμό τους  χρεωκόπησαν το ψευδοκράτος τους (βλ. μεγαλοεργολάβοι, μηντιάρχες, Π.Α.Ε., εφοπλιστές, τραπεζίτες κ.α.), την Εκκλησία Α.Ε. (το τελευταίο βυζαντομεσαιωνικό απομεινάρι στον πλανήτη, με αμύθητη, ακατάγραφη και παντελώς αφορολόγητη περιουσία) και τέλος την προνομιούχα εργασιακώς κάστα των “διοικητικών” δημοσίων υπαλλήλων (με τη γρανιτένια εργασιακή, μισθολογική, ασφαλιστική και … “αξιοκρατική” εξασφάλιση).

Πίσω απ΄όλους αυτούς σέρνεται ο κοπροπολτός των χαμερπών νεόπλουτων μικροαστικών βλαχαδερών που παριστάνουν τη “μεσοαστική” τάξη της χώρας, ενώ δεν είναι παρά συνδαιτημόνες των διαφόρων Πάγκαλων και ψηφοπελάτες δευτέρας διαλογής, που μαζεύουν τα -καθόλου ευκαταφρόνητα αποφάγια- από τα φαγοπότια των αφεντικών τους.

Είναι όλοι οι παραπάνω που “μένουν Ευρώπη” και σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους για τον Τρίτο Κόσμο που μαίνεται ακριβώς δίπλα τους. Όσο πιο ψηλά στην επαγγελματική ή/και εισοδηματική ιεραρχία βρίσκονται, τόσο πιο φανατικά “μένουν Ευρώπη”.Ταυτόχρονα μυξοκλαίγονται προκλητικά επειδή π.χ. δεν μπορούν πλέον ν’ αλλάζουν αυτοκίνητο κάθε δύο χρόνια ή να πηγαίνουν κάθε χειμωνιάτικο σαββατοκύριακο στα χιονοδρομικά, ή επειδή πάνε μόνο δυό εβδομάδες καλοκαιρινές διακοπές. Είναι π.χ. αυτοί που απαιτούν από την πραγματική κοινωνία να επωμιστεί το οικονομικό βάρος της παραπαιδείας που παρέχουν στα παιδιά τους. Είναι οι αυτοαποκαλούμενοι νοικοκυραίοι, αυτοί για τους οποίους τα λεγόμενα μνημόνια, αφού δεν είναι η καταστροφή τους, είναι ευλογία.

Αντιπροσωπευτικό δείγμα τριτοκοσμικών (β)ρωμηών που παριστάνουν τους ευρωπαίους (από τις συγκεντρώσεις των … “Μένουμε Ευρώπη”, αρχές Ιουλίου 2015).

Από την άλλη είναι το 61%, που δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ίδιας τους τής -συντελεσθείσας ή προδιαγεγραμμένης- καταστροφής. Είναι αυτοί που έχουν “χαυνωθεί από τη διάρκεια του κακού, το οποίο έχει αιχμαλωτίσει την φαντασία τους κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι δεν θα τελειώσει ποτέ” (βλ. Τ.Ι.Ν.Α.). Είναι κατά κανόνα αυτοί που περνούσαν δύσκολα και πριν την “κρίση” γιατί δεν υπήρξαν ούτε “πελάτες” ούτε κρατικοδίαιτοι, είναι αυτοί που δεν διαπλέχθηκαν, αυτοί που ζούσαν με τις δικές τους αποκλειστικά δυνάμεις, αυτοί που δεν είχαν καμμία βοήθεια (κληρονομιές, οικογενειακές “διασυνδέσεις”, γλειψίματα κλπ.). Είναι δηλαδή, αυτοί που ζούσαν όπως ο μέσος δυτικοευρωπαίος και που γι΄αυτό αποτελούσαν το μόνο πραγματικά ευρωπαϊκό πληθυσμιακό κομμάτι τής χώρας (το ολέθριο μειονέκτημά τους είναι ότι υπήρξαν ευρωπαίοι μόνο με όρους οικονομικής συμπεριφοράς και όχι κοινωνικής συνειδητοποίησης, και γι’ αυτό σήμερα βρίσκονται στη θέση του κορόιδου). Είναι αυτοί οι ανυποψίαστοι που διήγαν πελατειακώς έκθετοι και απροστάτευτοι, και γι’ αυτό ήσαν οι πρώτοι που σαρώθηκαν κοινωνικο-οικονομικά από την “κρίση” (ή που έρχεται η σειρά τους).

Είναι π.χ. αυτοί που έμειναν άστεγοι γιατί, λόγω ανεργίας ή μισθολογικού ακρωτηριασμού, δεν είχαν να πληρώσουν το ενοίκιο, είναι οι άνεργοι που δεν θα ξαναεργαστούν ποτέ, είναι οι εργαζόμενοι με καθεστώτα γαλέρας (που δεν θα βγουν απ’ τα αμπάρια ποτέ), είναι οι εξόριστοι νεο-γκασταρμπάιτερ, είναι οι νέοι που δεν αναμένεται να εργαστούν πριν τα πενήντα τους, είναι αυτοί που το “μέλλον της πατρίδας” δεν τους περιλαμβάνει, είναι οι κοινωνικώς αποκλεισμένοι, είναι αυτοί που καλούνται να πεθάνουν ησύχως για να μην κινδυνέψει το βόλεμα κάποιων άλλων, είναι οι τελειωμένοι, είναι οι ζωντανοί νεκροί που τους θυσίασαν εν ψυχρώ για να σωθούν τα βολεμένα βλαχαδερά που “μένουν Ευρώπη”, είναι αυτοί που θα περάσουν τα χρόνια που τους απομένουν θαμμένοι ζωντανοί σε έναν επίγειοΚάτω Κόσμο, είναι οι σκιές των ανθρωποθυσιασμένων που ακολουθούνται από τη σιωπηλή πομπή των προδιαγεγραμμένων μελλοθανάτων.

Είναι αυτοί που, παρά τη μοιρολατρεία και την παθητικότητά τους, δεν έχουν καν δύναμη και χρόνο για υποκριτικά κλαψουρίσματα, όπως οι αντικοινωνικοί βολεψοκωλάκηδες που ζουν εις βάρος τους “μένοντας Ευρώπη”.

Είναι οι άνθρωποι που παρά τη σημερινή εσωστρέφεια και κατάθλιψή τους αποτελούν το μή τοξικό κομμάτι της κοινωνίας, δηλαδή την πραγματική κοινωνία.

Οι ζωντανοί νεκροί δεν θα πρέπει να επαναπαυτούν περιμένοντας την αναπόφευκτη κατάρρευση του ψευδοκράτους και την επίσημη παραδοχή της χρεωκοπίας του, πιστεύοντας ότι αυτό θα οδηγούσε αυτομάτως στην ευνοϊκή (για την πραγματική κοινωνία) έξοδο από την ευρωζώνη. Γιατί, σε αυτή την περίπτωση το πιο πιθανό σενάριο είναι ότι η ελίτ του ψευδοκράτους θα καταφύγει στην καθιέρωση “διπλού” νομίσματος: ευρώ για τις “δουλειές” της και “τσιγκάκια” για τα κορόιδα (κάτι που υποστήριζε και ο ανεκδιήγητος Γιάννης Βαρουφάκης). Με αυτόν τον κουτοπόνηρο τρόπο η ελίτ θα εξακολουθήσει να μετακυλά τις συνέπειες της χρεωκοπίας τού ψευδοκράτους στα κορόιδα. Γι’ αυτό η έξοδος από την ευρωζώνη πρέπει να είναι απόλυτη: δραχμή και μόνον δραχμή για όλους.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ “ΚΛΙΚ” ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ

Οι άνθρωποι αυτοί δεν πάσχουν μόνο από τις τρομακτικές συνέπειες μιας αμετάκλητηςκαταστροφής των ζωών τους (και των ζωών των παιδιών τους), από την οποία είναι παραπάνω από βέβαιο ότι δεν θα συνέλθουν ποτέ. Πάσχουν κατεξοχήν και κυρίως από έναψυχολογικό μπλοκάρισμα. Η αγνοιά τους τής κατάστασης (π.χ. άγνοια της κοινωνικής και οικονομικής ιστορίας του ψευδοκράτους, άγνοια βασικών αρχών πολιτικής οικονομίας κλπ.) τους έχει καταστήσει τραγικά ευάλωτους στην προπαγάνδα και το παραμύθιασμα της αντίπαλης πλευράς. Ο χειρισμός όμως της άγνοιάς τους από τον αντίπαλο δεν γίνεται μόνο με μηντιακή πλύση εγκεφάλου αλλά και με αμιγώς ψυχολογικά εργαλεία.

Ας σκεφτούμε ότι και χωρίς τον χειρισμό της από επιτήδειους, η άγνοια συνεπάγεται από μόνη της ψυχολογικές επιπτώσεις (π.χ. ο φόβος λόγω άγνοιας των φυσικών φαινομένων, ο φόβος του θανάτου κλπ.), που πάντα σπρώχνουν προς την κατασκευή σωτηροαπατεώνων και προς τη δόμηση σχέσεων θύτη-θύματος (π.χ. “Σύνδρομο της Στοκχόλμης“), που αυτή η ψυχοδιανοητική κατασκευή (δηλαδή σωτηροαπατεώνων) εξ’ ορισμού ενσωματώνει.

Αν τα πράγματα είναι τόσο απλά όταν δεν υπάρχουν “σωτήρες” από την άγνοια, ας φανταστούμε πόσο δυσδιάκριτα γίνονται (για τα θύματα) όταν υπάρξουν επιδέξιοι χειριστές της.

Το περί ού ο λόγος ψυχολογικό μπλοκάρισμα αφορά στον (αυτο)αποκλεισμό του -χειραγωγημένου και αγνοιώδους- μυαλού από “απαγορευμένες” περιοχές, όπως εν προκειμένω η αμφισβήτηση των “μονοδρομημένων” κοινωνικών “λύσεων” που του επιβάλλονται (και κυρίως τού καθεστώτος από το οποίο εκπορεύονται). Έτσι το μυαλό (αυτο)περιορίζεται μαζοχιστικά στα “γνωστά και καθιερωμένα” (όσο αυτοκτονικά κι αν είναι) και δεν συζητά καν την έξοδο στο “αβέβαιο” έδαφος της ελευθερίας. Τον φόβο του αυτό τον καλύπτει υπό τον μανδύα της “ελπίδας”, της εκλογικευμένης “αναγκαστικής” παθητικότητας και της τρομώδους άρνησης να αντικρύσει κατάματα την αλήθεια ότι οι ιδιοκτήτες του κοινωνικού κοπαδιού είναι απολύτως αδίστακτοι και αποκτηνωμένοι (=εσωτερίκευση της θεσμισμένης υποταγής).

   Τόσο οι ζωντανοί νεκροί όσο και οι μελλοθάνατοι πρέπει λοιπόν να παρακάμψουν αυτό το έντεχνα δημιουργημένο ψυχολογικό μπλοκάρισμα. Να “παρακάμψουν” σημαίνει να το αγνοήσουν και όχι να πέσουν στην παγίδα να το “ξεπεράσουν” με τα στημένα μέσα που τους προσφέρει πονηρά ο αντίπαλος. Σημαίνει να κόψουν τον Γόρδιο Δεσμό αντί να προσπαθούν σαν αφελείς να τον ξεμπλέξουν.

Σημαίνει να νιώσουν ότι, αφού η κατάστασή τους χειροτέρευε σταθερά τα τελευταία έξι χρόνια, δεν υπάρχει κανείς απολύτως λόγος για να μην συνεχίσει αυτό να συμβαίνει.  Σημαίνει να αντιληφθούν ότι αυτό που τους συμβαίνει δεν οφείλεται σε κάποιο … φυσικό φαινόμενο. Σημαίνει να νιώσουν ότι το συνεχιζόμενο βόλεμα του 39% συνδέεται αιτιακά με τη δική τους καταρράκωση.

Σημαίνει να κατανοήσουν ότι οι ιδιοκτήτες της κοινωνίας αποφάσισαν να θυσιάσουν αυτούς, για να προστατέψουν κάποιους άλλους. Σημαίνει να συνειδητοποιήσουν ότι θεωρούνται πλέον ξεγραμμένοι από το καθεστώς: αρκεί να προσέξουν ότι έχει πάψει κάθε δημόσια συζήτηση π.χ. για τους ανέργους, ή τους αστέγους, πράγμα που μαρτυρεί ότι η “κοινωνία” έχει πλέον συμφιλιωθεί κατά τον πιο ωμό τρόπο με την κατάσταση. Σημαίνει να πάψουν να απωθούν στο υποσυνείδητο την απόγνωσή τους, να απωλέσουν τις αυταπάτες τους και να δουν κατάματα το γεγονός ότι τα “πράγματα” δεν θα “φτιάξουν” ποτέ γι’ αυτούς.

Σημαίνει να εμπεδώσουν ότι είναι νεκροί ή μελλοθάνατοι και να πάψουν να ελπίζουν ο,τιδήποτε, κρυβόμενοι πίσω απ’ το δαχτυλάκι τους. Σημαίνει να κατανοήσουν ότι η ειρωνική ρήση “η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία” εννοεί ότι αυτοί θα πεθάνουν προτελευταίοι (εξάλλου η ελπίδα και το “μέλλον” είναι τα μόνα πράγματα που οι ιδιοκτήτες της κοινωνίας έδιναν ανέκαθεν δωρεάν στους υπηκόους τους). Σημαίνει, επιγραμματικά, να πάψουν να αισθάνονται και να σκέφτονται σαν ραγιάδες, γιατί μόνο έτσι θα κάνουν το πρώτο και βασικότερο βήμα ώστε να πάψουν να είναι ραγιάδες.

Οι δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες (με τα όποια θετικά και τα αρνητικά τους) δημιουργήθηκαν (και συνεχίζουν να εξελίσσονται) μέσα από τις εκρήξεις των αντιθέσεών τους και όχι με “πολιτισμένους” τρόπους. Έτσι, παρά την “αποτυχία” του, το αποκαλούμενο Φάντασμα του Μάη (Παρίσι 1968) εξακολουθεί να αποτελεί τον στερεοτυπικό εφιάλτη των ιδιοκτητών των δυτικών κοινωνιών. Για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι ο λεγόμενος “κοινοβουλευτικός πολιτισμός” είναι απλώς ένα σοβαροφανές σόου και ότι αν τα αφεντικά της κοινωνίας δενφοβηθούν, η κοινωνία δεν θα κερδίσει τίποτα. Το αποκληθέν και Παγκόσμιο ’68, έχει εγγραφεί πλέον ως ανεξίτηλο σημείο αναφοράς στη συλλογική μνήμη όλων των ελεύθερα σκεπτομένων ανθρώπων, και παραμένει τόσο επίκαιρο όσο την εποχή που δημιουργήθηκε.

Σημαίνει να αντιληφθούν πως ό,τι είναι “καλό για τη χώρα” (π.χ. παραμονή στην ευρωζώνη και συνέχιση του δανεισμού προς το ψευδοκράτος) είναι κακό γι’ αυτούς (αφού από τον δανεισμό επωφελούνται μόνο η ελίτ και η πελατεία της). Και αντίθετα, να αντιληφθούν πως ότι είναι καλό γι’ αυτούς (διακοπή της δανειακής αιμοδότησης προς το ψευδοκράτος, δίκαιη κατανομή των συνεπειών της χρεωκοπίας κλπ.), η χώρα  (δηλαδή η ελίτ και η πελατεία της) το αντιλαμβάνεται ως κακό γι’ αυτήν.  

Εν συνεχεία, σημαίνει να αντιληφθούν ότι η κατάστασή τους θα αλλάξει μόνο με ένα, κατά το κοινώς λεγόμενο, “θαύμα”, δηλαδή με κάτι απότομο, ριζικό και, φυσικά, “αντιθεσμικό”. Κάτι, που θα ανατρέψει τους θεσμοποιημένους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ πραγματικής και ψευδούς κοινωνίας, προς όφελος της πρώτης. Σημαίνει να κατανοήσουν ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς κάποιες “θεσμικές” και “διαρθρωτικές” αλλαγές στα πλαίσια της -στημένης- κοινοβουλευτικής “ομαλότητας” (αρκετά πια με αυτά τα μηντιακά παραμυθιάσματα), αλλά έναν ριζικό ιστορικό, κοινωνικό και πολιτισμικό επαναπροσδιορισμό. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα restart, δηλαδή ένα ξεκίνημα από τελείωςδιαφορετικές βάσεις και από “μηδενικό σημείο”. Κι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί με “μεταρρυθμίσεις”, “τομές” και άλλα μερεμετίσματα και εξωραϊσμούς του παλιού, αλλά μόνο με την πλήρη αποσταθεροποίηση και καταστροφή του.

Στιγμιότυπο από την τρίτη γαλλική επανάσταση του 1848 (πίνακας τολυ Ανρύ Φελίξ Εμμανουέλ Φιλιπποτώ 1815-1884).

Η σύγχρονη Ευρώπη και ο σύγχρονος δυτικός κόσμος γεννήθηκαν με επώδυνους επαναστατικούς τοκετούς και όχι με … “εθνικές συναινέσεις” και “συγκλήσεις κομματικών αρχηγών”. Επειδή η Ελλάδα δεν πέρασε από τις κοσμογονικές διαδικασίες τής Αναγέννησης, τού Διαφωτισμού και τού Εργατικού Κινήματος, δεν μπορεί να θεωρείται δυτική χώρα (παρά μόνον κατ’ επίφασιν). Η παρασιτική φεουδαρχική ελίτ που σαρώθηκε στον Δυτικό Κόσμο τον 18ο και 19ο αιώνα, στην Ελλάδα ζει και βασιλεύει με δυτικοφανές ψευδεπίχρισμα. Γι’ αυτό, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει ευρωπαϊκή και δυτική χώρα (με τα θετικά και τα αρνητικά του πράγματος), αν ένα, έστω και “μειοψηφικό”, κομμάτι του πληθυσμού της δεν εμπεδώσει την ανάγκη αλλαγών από “μηδενικό σημείο”, και αν δεν ακολουθήσει κατά γράμμα τον μονόδρομο της επαναστατικής (=βίαιης) πολιτικής παράδοσης των κοινωνιών που υπήρξαν δημιουργοί και φορείς του σύγχρονου πολιτισμού (Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Γερμανίας κλπ.).

Σημαίνει να εμπεδώσουν ότι καμμία πραγματική κοινωνική αλλαγή δεν έγινε ποτέ με εκλογές ή άλλα ειρηνικά και θεσμικά μέσα (η μόνη τέτοια ήταν η άνοδος του φασισμού στον Μεσοπόλεμο: ως γνωστόν ο Χίτλερ κατέλαβε την εξουσία με υποδειγματικό κοινοβουλευτικό τρόπο). Οι πραγματικές κοινωνικές αλλαγές σήμαιναν πάντα εκ βάθρων αλλαγές θεσμών, άρα καταστροφή των υπαρχόντων θεσμών, άρα επαναστατική (αυτο)αμυντική βία του υγιούς κομματιού της κοινωνίας εναντίον του μεσαιωνικού και παρηκμασμένου, που δεν υπάρχει περίπτωση να παραιτηθεί ειρηνικά από τήν προνομιακή του θέση. Δεν υπήρξε ποτέ άλλος τρόπος.

Σημαίνει να κατανοήσουν ότι το σημερινό “κοινοβουλευτικό” καθεστώς στην Ελλάδα δεν αξίζει κανέναν σεβασμό, γιατί δεν διαθέτει καν επίφαση νομιμοποίησης, αφού σχεδόν ένας στους δύο ψηφοφόρους δεν πήγε να ψηφίσει στις τελευταίες εκλογές. Επιπλέον, εδώ και πέντε χρόνια οι εγχώριες κυβερνήσεις έχουν μετατραπεί και επισήμως σε αυτό που ήσαν πάντα ανεπισήμως: διαπραγματευτές των συμφερόντων της εγχώριας τριτοκοσμικής ελίτέναντι των δανειστών προστατών της. (Στην πραγματικότητα το εν Ελλάδι κοινοβουλευτικό καθεστώς ποτέ δεν άξιζε σεβασμού αφού εγκαθιδρύθηκε ως κακοαφομοιωμένη εισαγόμενη καρικατούρα και δεν προήλθε από ανάλογες ζυμώσεις και διαδικασίες τής -τριτοκοσμικής- νεοελληνικής κοινωνίας).

Σημαίνει να εμπεδώσουν ότι η χώρα έχει άμεσα ανάγκη από έναν ενδοκοινωνικό πόλεμο τού είδους εκείνου, που οι πονηροί της -δεξιόστροφης και αριστερόστροφης- “εθνικής ενότητας” αποκαλούν ηθικολογικά “εμφύλιο”. Έναν αληθινό κοινωνικό πόλεμο που θα ξεσκαρτάρει την κοινωνία από την αντικοινωνική σαβούρα των αχρήστων βολεψοκωλάκηδων (και όχι συμμοριτοπόλεμο μεταξύ δεξιών κι αριστερών κομματικών συμμοριών σαν εκείνον του 1943-1949). Ένας αποφασισμένος και αμείλικτος πόλεμος λίγων μόνο ημερών στα κέντρα των μεγάλων πόλεων θα είναι αρκετός για να αλλάξουν για πάντα τα ήθη και η φυσιογνωμία της χώρας (η ρουμανική εξέγερση του 1989 εναντίον ενός καθεστώτος πανομοιότυπα διεφθαρμένου και τριτοκοσμικού με το ελλαδικό θα μπορούσε να αποτελέσει ένα καλό τέτοιο παράδειγμα προς μίμηση).

Σημαίνει να νιώσουν ότι αφού το “μέλλον της χώρας”  δεν τους περιλαμβάνει (άρα δεν έχουν τίποτα να χάσουν), δεν έχουν κανένα λόγο να μην τη κάνουν, κατά το κοινώς λεγόμενο, στάχτη και μπούρμπερη. Σημαίνει να συμπαρασύρουν ως όμηρο στην καταστροφή τους ό,τι τους καταστρέφει, γιατί μόνο έτσι θα έχουν μια πιθανότητα να ξανασταθούν στα πόδια τους χωρίς να πρέπει να σηκώσουν και κάποιον που θα έχει βολευτεί αναπαυτικά στις πλάτες τους.

Σημαίνει να δράσουν “ενστικτωδώς”, “τυφλά”, “συναισθηματικά” και “πρωτόγονα”.

Η αμυντική (αντι)βία της κοινωνίας αποτελεί ειδοποιό χαρακτηριστικό του δυτικού ανθρωπότυπου και θεμελιώδες στοιχείο της συλλογικής του μνήμης και των πολιτικών του παραδόσεων. Ο κοινοβουλευτισμός και η αντιπροσωπευτική “δημοκρατία”, αν και προτιμότερα από τον φασισμό/σταλινισμό, ουδέποτε αποτέλεσαν ταμπού για τους δυτικούς λαούς.

Παρίσι, Μάιος 1968. Παρά την “αποτυχία” του, το Φάντασμα του Μάη εξακολουθεί να πλανάται πάνω απ’ την Ευρώπη, αφού υποχρέωσε -έστω- σε (γνήσιες) μεταρρυθμιστικές αναδιπλώσεις τα αφεντικά, άλλαξε για πάντα την συλλογική οπτική, σφράγισε τη συλλογική μνήμη και άφησε τεράστιους ανοιχτούς λογαριασμούς με τους ιδιοκτήτες της κοινωνίας. Δεδομένης της θρασυδειλίας και της παρακμής της ελληνόφωνης ελίτ, στην Ελλάδα του 2015 με το ένα δέκατο μόνο της πίεσης που άσκησαν οι γάλλοι εξεγερμένοι (και με πολύ λιγότερο “σοφιστικέ” διεκδικήσεις), θα αποσπώντο εκατονταπλάσια οφέλη για την πραγματικήκοινωνία.

Σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να έχουν πρώτα … εκπονήσει και υποβάλλει (σε ποιούς άραγε;) εθνοσωτήρια “σχέδια”, γιατί αν μπουν σε αυτή τη διαδικασία / παγίδα θα χρονοτριβήσουν βλακωδώς (προς όφελος φυσικά του αντιπάλου). Καμμία αληθινή επανάσταση στην Ιστορία δεν είχε “πρόγραμμα” και “σχέδιο”. Καμμία γνήσια επανάσταση δεν ήξερε εξαρχής πού ήθελε να κατευθυνθεί. Ειδικά η “μάνα” όλων των νεωτέρων επαναστάσεων, η Γαλλική, πήγε εντελώς στα “τυφλά” (μάλιστα αποκαλείται “γαλλική” καταχρηστικά, αφού την ξεκίνησε μόνο ένα μειοψηφικό κομμάτι του πληθυσμού του Παρισιού). Παρ’ όλα αυτά πήγε και κατόρθωσε να αλλάξει για πάντα την ανθρώπινη Ιστορία. Γιατί μόνο όταν πας στα “τυφλά” το μέλλον είναι ανοιχτό (δηλαδή μή προδιαγεγραμμένο από αυτούς που ξέρουν για λογαριασμό τους ποιό είναι το “κοινό καλό”). Γι’ αυτό όλες οι αυθεντικές επαναστάσεις, και μόνο που έγιναν, βελτίωσαν ούτως ή άλλως τις κοινωνικές, πολιτικές και υλικές συνθήκες ζωής των εκάστοτε εξεγερμένων (κι αυτό ισχύει και για τις “αποτυχημένες”, όπως υπήρξαν όλες οι γαλλικές: 1789, 1793, 1830, 1848, 1871, 1968).

Αυτοί που ζητούν λεπτομερή εθνοσωτήρια “σχέδια” και “alternatives” από τους εκμεταλλευόμενους είναι απλώς κουτοπόνηροι που επιδιώκουν να θέσουν προκαταβολικά το μέλλον στα πλαίσια που τους συμφέρει, να χειραγωγήσουν και να μαντρώσουν (οι απανταχού αριστεράντζες είναι οι πλέον ειδικευμένοι σε αυτές τις παρελκυστικές τακτικές, και γι’ αυτό όποτε δεν υπήρξαν οι πιστότεροι κοινωνικοί πυροσβέστες για λογαριασμό των εκάστοτε κυριάρχων, υπήρξαν οι επιτηδιότεροι πραξικοπηματίες). Μόνο οι ιδιοκτήτες της κοινωνίας ήξεραν ανέκαθεν τί ήθελαν. Άλλωστε αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα δεν είναι κάτι ουτοπικό, άπιαστο, ή ιστορικώς πρωτοποριακό, αλλά να γίνει απλώς μια κανονική και συνηθισμένη χώρα σαν οποιαδήποτε άλλη δυτική του μεγέθους της. Δηλαδή να απαλλαγεί από την κρατικοδίαιτη ψευδοαστική ελίτ της (ιστορικό απόγονο της βυζαντινής) και από την αντίστοιχη κοινωνικο-ιστορική παθογένεια, και απλώς να βαδίσει έναν δρόμογνωστό και στρωμένο και, κυρίως, εγγυημένο.

Σημαίνει να αυτοαπενοχοποιηθούν από το αίσθημα “τυφλής καταστροφής”, αφού δεν πρόκειται παρά για τη συνήθη συναισθηματική εκδήλωση του ενστίκτου τηςαυτοσυντήρησης: όταν π.χ. σου επιτίθενται ύπουλα μέσα στη νύχτα απαντάς “τυφλά”, γιατί αν αρχίσεις τα πώς και τα γιατί … δεν θα “ξημερώσεις” ποτέ. Το καθεστώς (το κοινωνικο-ιστορικό και όχι απλώς το κυβερνητικό) που υπάρχει σήμερα, έχει αποδειχθεί θανάσιμο γι’ αυτούς, και γι’ αυτό πρέπει καταρχήν να το ξεχαρβαλώσουν άμεσα χωρίς να χάνουν πολύτιμο χρόνο αναρωτώμενοι από τώρα με τί θα το … αντικαταστήσουν (κατά το “ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβγάλαμε“). Κατεπείγει η κοινωνική αυτοάμυνα και η καταστροφή του εχθρού της κοινωνίας. Το “μετά” θα το δούμε με ήρεμο μυαλό όταν θα έχει εξαλειφθεί η εχθρική απειλή.

Σημαίνει ότι δεν χρειάζεται καν να “ξέρουν” ακριβώς τί τούς έχει κάνει ο αντίπαλος, ούτε φυσικά να απολογηθούν “για τί ακριβώς” τον πολεμούν, αφού είναι παραπάνω από βέβαιο ότι το ξέρει πολύ καλά εκείνος.

Η πραγματική κοινωνία πρέπει να (αντι)δράσει με εξωστρέφεια, να εκτονώσει έμπρακτα και χωρίς φραγμούς τα φυσιολογικότατα και υγιέστατα συναισθήματά της (κατάθλιψη, οργή, απελπισία κλπ.) και να πάψει να τρώει τις σάρκες της. Κι αυτό σημαίνει να (επι)στρέψει χωρίς  δεύτερη σκέψη τις δυνάμεις τής νεοφιλελεύθερης “δημιουργικής καταστροφής” (της) εκεί από όπου εκπορεύονται: εναντίον των  κάθε  είδους αντικοινωνικών ανώμαλων.

“Επανάσταση για την κάβλα της”, υπό Άμπι Χόφμαν, Η.Π.Α., 1968. Από τα βιβλία που μπορούν να κάνουν κάποιον να βγει στον δρόμο μόνο με τον τίτλο τους, χωρίς καν να τα διαβάσει.

Επανάσταση για τον χαβαλέ της; Γιατί όχι; Έτσι κι αλλιώς είναι όλα ένα μάτσο από ψεύτικες λέξεις. Από τη στιγμή που κάποιος έχει την εμπειρία του LSD, της υπαρξιστικής επανάστασης, έχει πολεμήσει το διανοουμενίστικο παιγνίδισμα περί ατόμου και κοινωνίας, κι έχει συνείδηση κάποιας ταυτότητας, αντιλαμβάνεται ότι η δράση είναι η μόνη πραγματικότητα αλλά και ηθική επίσης.” (από το κείμενο του βιβλίου).

Αντίθετα με ό,τι νομίζουν οι αφελείς, καμμία αυθεντική επανάσταση δεν έγινε ποτέ για “ιδέες”, ή “οράματα”, ή “ιδανικά”, ή με “σχέδιο”, ή “εν ονόματι” των οποιωνδήποτε ταλαιπωρημένων εννοιών (π.χ. “λαός”). Η επανάσταση, ή είναι κάτι συγκλονιστικά βιωματικό και αυθόρμητο (= αυτο-ορμώμενο) και γίνεται για τη “κάβλα” της (=χωρίς να απολογείται σε κανέναν), ή δεν είναι επανάσταση. Οι αναλογίες της αυθεντικής (=βιωματικής) επαναστατικής γλώσσας (κι όχι των παντοειδών αριστερών φληναφημάτων) μπορούν να ανιχνευθούν διαχρονικά.  Όπου, λοιπόν, “ψεύτικες λέξεις” βάλτε “πολιτικάντικη ηθικολογία“, όπου “LSD” βάλτε “ψυχική απεμπλοκή“, όπου “υπαρξιστική επανάσταση” βάλτε “αυτοσεβασμός, ατομική αυτοδιάθεση, να μην ζήσουμε σαν δούλοι“, όπου “διανοουμενίστικο παιγνίδισμα περί ατόμου και κοινωνίας” βάλτε “νεοφιλελεύθερος κοινωνικός δαρβινισμός“, όπου “ταυτότητα” βάλτε “χέσε τους στρατευμένους, τα κοπάδια και τις ιδεολογίες”, και άλλος ένας ελεύθερος άνθρωπος θα έχει (ανα)γεννηθεί.

“ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ Ο,ΤΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ” (ή: πώς η καταστροφή μπορεί να γίνει η πρώτη πράξη της δημιουργίας)

Μόνο έτσι θα ξεφύγουν από αυτό το μπλοκάρισμα οι ζωντανοί νεκροί και οι μελλοθάνατοι που έχουν σειρά. Μόνο έτσι θα  “αισθανθούν τέτοια έκπληξη, ανακούφιση και ενθουσιασμό, ώστε να περάσουν κατ’ ευθείαν στο άλλο άκρο και αντί να θεωρούν τις επαναστάσεις αδύνατες, να τις θεωρούν εύκολες. Αυτή και μόνο η προδιάθεση είναι ενίοτε ικανή να τις πραγματοποιήσει”.

Κάποιες φορές η απελευθέρωση εξαρτάται μόνο από ένα “κλικ” του μυαλού.

Και τότε θα αντιληφθούν ότι αυτοί ήσαν ανέκαθεν το Παν και ο εχθρός τους το Τίποτα. Θα καταλάβουν ότι η “δύναμη” του εχθρού τους ήταν απλώς η ψυχωτική αντανάκλαση της δικής τους “αδυναμίας”. Κι ο τρόμος του εχθρού τους, απλώς θα τους επαληθεύσει αυτό που είχε πει ο Επίκουρος: “δεν είναι δυνατόν να μην φοβάται αυτός που εκφοβίζει”.

     Από μόνη της η ανταπόδοση του τρόμου σε αυτούς που τον προκαλούν θα δρομολογούσε αδιανόητες σήμερα κοινωνικές αλλαγές προς όφελος της πραγματικής κοινωνίας. Όπως  π.χ. ένα ανακάτεμα της (σημαδεμένης) οικονομικής “τράπουλας” (= ανακατανομή προς τα κάτω τού, επί δεκαετίες υφαρπαζόμενου, κοινωνικού πλούτου, ή ανακατανομή προς τα πάνω των επιπτώσεων της χρεωκοπίας του ψευδοκράτους).

“Οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες (για τους πλούσιους) στιγμές”… (Αντιγόνη Λυμπεράκη, πρώην βουλευτής του κόμματος της οικογένειας Μπόμπολα)

 

Οι φόβοι των βολεμένων αποτελούσαν ανέκαθεν τον πληρέστερο “οδηγό δράσης” των ζωντανών νεκρών.

      Αν υποτεθεί ότι οι ζωντανοί νεκροί χρειάζονται ένα “σχέδιο δράσης”, τότε το μόνο τέτοιο θα ήταν η πραγματοποίηση όλων των εφιαλτών τής εγχώριας ελίτ: κήρυξη χρεωκοπίας του ψευδοκράτους (και διακοπή της δανειακής αιμοδότησής του, οπότε θα καταρρεύσει αναπόφευκτα), έξοδος από την ευρωζώνη, οικονομική “γενοκτονία” της κρατικοδίαιτης ελίτ (που θα ξεμείνει απ’ τα δανεικά, στα οποία οφείλει την ύπαρξή της), απόλυση μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ανειδίκευτων “διοικητικών” δημοσίων υπαλλήλων (=”πελάτες”), κλείσιμο των επιχειρήσεων που βασίζονται σε εργασιακά καθεστώτα γαλέρας (δηλαδή σχεδόν όλων),  εκτίναξη της ανεργίας στα πραγματικά ποσοστά της (ώστε το πρόβλημα να μπει πλέον στην ημερησία διάταξη και να μην μετατίθεται θεολογικά η αντιμετώπισή του … στη μέλλουσα ζωή), κοινωνικο-οικονομική εξίσωση προς τα κάτω (π.χ. όποιος σήμερα από θέσεις βολέματος συναινεί σε βασικό μισθό 490€, ή σε επίδομα ανεργίας μηδέν, θα υποχρεωθεί να ζήσει με τόσα: έτσι θα λειτουργήσει ηγνήσια – κι όχι η … νεοφιλελεύθερη- φυσική επιλογή, κι η χώρα θα απαλλαγεί από τα, εκ φύσεως παρασιτικά, μαλθακά στοιχεία), μή αναστρέψιμηαποσταθεροποίηση του καθεστώτος

και ελεύθερη πλέον ανοικοδόμηση της χώρας από απολύτως νέες και υγιείς βάσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα (όπως συνέβη π.χ. με τις σκανδιναβικές  μετά το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου).

     Όταν ξεβρωμίσει ο τόπος από τα κάθε είδους φιλοτομαριστικά παράσιτα και επιζήσουν μόνο οι κοινωνικοί, οι ευσυνείδητοι, οι αξιοπρεπείς και γενικώς οι ψυχικά υγιείς, η απελευθερωμένη φαντασία τους θα γελοιοποιήσει τα εθνοσωτήρια “προγράμματα” και τα “σχέδια” που τους ζητούσαν προκαταβολικά οι πρώην κυρίαρχοί τους (και οι αριστεροί τους πυροσβέστες). Και μόνο τότε θα  επικρατήσουν νέα ήθη, υγιέστερο συλλογικό φαντασιακό, νέος ανθρωπότυπος και, φυσικά, μια ζωή στοιχειωδώς άξια να τη ζεις.

Η μόνη άλλη επιλογή των κορόιδων είναι η παντελώς άσκοπη συνέχιση (με “ελπίδα” ή χωρίς) του σημερινού τους καθημερινού  θανάτου, προς μεγάλη χαρά των βολεμένων αντικοινωνικών ανωμάλων. Γιατί, αν οι ζωντανοί νεκροί και οι μελλοθάνατοι αισθάνονται ότι έχουν ακόμα πράγματα να χάσουν, τότε ας συνεχίσουν να σέρνονται κακήν κακώς πίσω από το 39% των βολεμένων επιβητόρων τους χωρίς να μεμψιμοιρούν.

Δείτε επίσης:

Υπνοβάτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s