ένοπλη πάλη, lotta armata

12 Δεκεμβρίου 1980: η απαγωγή D’Urso – Dicembre 1980: il rapimento D’Urso

alt

Στις 12 δεκεμβρίου 1980, στη Roma, μια ομάδα μαχητών των ερυθρών Ταξιαρχιών, un gruppo di militanti delle Brigate Rosse απαγάγει τον Giovanni D’Urso, διευθυντή του III Γραφείου της γενικής Διευθύνσεως των Ινστιτούτων πρόληψης και τιμωρίας.

ο D’Urso, δικαστικός που είχε αναλάβει τον ρόλο υπευθύνου διαλογής των κρατουμένων μεταξύ των φυλακών υψίστης ασφαλείας, θα ελευθερωθεί στις 15 ιανουαρίου.

H απαγωγή του D’Urso θα είναι το έναυσμα για κάποιες σημαντικές αλλαγές που θα σημειωθούν μέσα στις Brigate Rosse, εκείνη την περίοδο αναστατωμένες από μια σημαντική εσωτερική συζήτηση, εξ αιτίας της προβληματικότητας της πολιτικής φάσης (είναι η χρονιά της  “πορείας των 40 χιλιάδων”…) και από την δυσκολία να βρεθεί ένας κοινός σχεδιασμός στις διάφορες  “φάλαγγες”.

Αυτή η επιχείρηση θα σημάνει κυρίως δυο πράγματα: από την μια τη θέληση να προχωρήσει ο αγώνας ενάντια στην καταστολή και από την άλλη τη χρήση και την επίθεση που οι  BR θα ασκήσουν προς τα μέσα επικοινωνίας.

Όσον αφορά το πρώτο σημείο οι BR θα δηλώσουν ευθύς εξ αρχής, με την πρώτη ανακοίνωση, πως ζητούν την καταστροφή της φυλακής της Asinara, συμβόλου των βασανιστηρίων που διαπράττονταν προς τους πολιτικούς κρατουμένους.

Όσον αφορά το δεύτερο στοιχείο, που θα αναλάβει μεγαλύτερη σημασία, οι εΤ θα θέσουν ανάμεσα στις απαιτήσεις τους εκείνη οι ανακοινώσεις τους να δημοσιεύονται ολόκληρες στις μεγαλύτερες εφημερίδες. η απαγωγή D’Urso είχε, περισσότερο απ’ ότι άλλες ενέργειες των διαφόρων ένοπλων ομάδων, μια μεγάλη ικανότητα διάσπασης του μετώπου του Κράτους. Οι εφημερίδες, πράγματι, αν και στην αρχή εμφανίστηκαν ενωμένες στο να μην ικανοποιούν τα αιτήματα των ταξιαρχιτών,  στην συνέχεια βρέθηκαν αναγκασμένες να αφιερώσουν μεγάλο χώρο στις ανακοινώσεις των ΕΤ, με την ελπίδα να εξασφαλίσουν την σωτηρία του D’Urso. Ένας κάποιος διαχωρισμός υπήρξε επίσης στο περιβάλλον του δικαστικού σώματος, κουρασμένου να πρέπει να πληρώνει το τίμημα εκείνων που θεωρεί μεγαλύτερες ανεπάρκειες του πολιτικού συστήματος, που αμφιταλαντεύεται μεταξύ του μετώπου της σταθερότητας-επιμονής και εκείνου που ήθελε το γρηγορότερο δυνατό την απελευθέρωση του D’Urso.

Να πυροδοτήσει το κλίμα θα είναι επίσης η εξέγερση στην φυλακή του Trani, που θα λάβει χώρα στις 28 δεκεμβρίου. Οι φυλακισμένοι, που κρατούσαν ομήρους  19 φύλακες, με μια ανακοίνωση θα ενωθούν με το αίτημα των ταξιαρχιτών να κλείσει η Αζινάρα. Αυτή η ενότητα θα αλλάξει κατά πολύ τις ισορροπίες και η άλλη πλευρά θα βρεθεί στη θέση να διαπραγματεύεται με ένα ενωμένο μέτωπο που θα ζητήσει επίσης “Την μη παράταση και επέκταση και την οριστική διαγραφή του νομοθετικού διατάγματος για τις ειδικές φυλακές, την ουσιαστική μετατροπή του ισχύοντος κανονισμού στις φυλακές, την αύξηση της εσωτερικής κοινωνικότητας και με το εξωτερικό, την ουσιαστική μείωση της προφυλάκισης, την κατάργηση της αστυνομικής κράτησης και κάθε πρακτικής βασανιστηρίων στις φυλακές και στα στρατόπεδα” (Ανακοίνωση n 1 της “Επιτροπής Αγώνα των Αιχμάλωτων Προλετάριων του Trani”).

Η εξέγερση πνίγηκε  στο αίμα με μια  maxi επιχείρηση των ειδικών μονάδων της αστυνομίας, που θα ολοκληρωθεί με την απελευθέρωση των 19 ανθρωποφυλάκων και μια τριανταριά τραυματιών.

Εν τω μεταξύ ο ρόλος των εφημερίδων γίνεται όλο και σπουδαιότερος και, πάνω απ’ όλα, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη η διάσπαση ανάμεσα σε αυτούς που διαλέγουν να δημοσιεύσουν τις ανακοινώσεις και αυτούς που συνεχίζει την γραμμή του “black out”. Κυρίως οι δυο παρατάξεις εκπροσωπούνται αντίστοιχα από την l’Avanti! και από την Corriere della Sera. Το ζήτημα της δημοσίευσης των ανακοινώσεων έρχεται να αναλάβει ένα ρόλο σημαντικό, και η κοινή γνώμη, βλέποντας την απειλή της εκτέλεσης του D’Urso, φτάνει στο σημείο να τοποθετηθεί σχεδόν στην ολότητά της υπέρ της αποδοχής των απαιτήσεων των απαγωγέων (εξ αιτίας και των εκκλήσεων της συζύγου του δικαστικού με κατεύθυνση την άμεση απελευθέρωση του άντρα της).

Οι ταξιαρχίτες θα ελευθερώσουν τον D’Urso και θα δημοσιεύσουν μια τελική ανακοίνωση σχετική με τον ρόλο που ανέλαβαν τα μέσα  επικοινωνίας και για τα αποτελέσματα που υπήρξαν από την δράση τους, και από την οποία σας μεταφέρουμε ένα απόσπασμα: «Ο καθεστωτικός τύπος είναι ένα όπλο της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο, και το ότι τον εξαναγκάσαμε, αδυνατίζοντας τον ρόλο της, να δώσει πληροφορίες για το επαναστατικό κίνημα είναι ένα αποτέλεσμα με όχι μικρή σημασία… Το κλείσιμο της Asinara είναι ένα βασικό στάδιο στην ιστορία και  στους αγώνες του κινήματος των Αιχμαλώτων Προλετάριων».

Μια σκέψη σχετικά μέ το “12 Δεκεμβρίου 1980: η απαγωγή D’Urso – Dicembre 1980: il rapimento D’Urso

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s