φυλακές, carcere

Buon anno dalle parole dei prigionieri Καλή χρονιά με τα λόγια των αιχμαλώτων

Καλή χρονιά με τα λόγια των φυλακισμένων

workhouse2Η πιο όμορφη ανακάλυψη είναι μια επιβεβαίωση, η ανηλεής επιβεβαίωση πως έχουμε δίκιο πως πραγματικά αντιπροσωπεύουμε τις ανάγκες του κόσμου. Όλοι δηλώνουν αθώοι και σε πρώτη φάση δεν το πιστεύεις. Όμως η αθωότητα που ο κρατούμενος ισχυρίζεται δεν είναι γενικής χρήσης αυτού που βρίσκει δυσανάλογη την ποινή. Είναι η ιστορική αθωότητα αυτού που τον εκμεταλλεύονται, του απομονωμένου, του καταπιεσμένου, του αλλοτριωμένου. Το αδίκημα χάνει την απόλυτή του διάσταση, σχετικοποιείται και εξαφανίζεται σαν αδίκημα…

Δεν προσβάλλεται η ανισότητα των νόμων: είναι μια πολύ εύκολη παρατήρηση. Είναι το ίδρυμα, o θεσμός “δικαιοσύνη” που αποκαλύπτεται ολοκληρωτικά λανθασμένος.

[Lettera dal carcere Torino autunno 1969] Γράμμα από την φυλακή Τορίνο φθινόπωρο 1969

        

Η επανακοινωνικοποίηση δεν είναι ένα γεγονός εξωτερικό, επιβαλλόμενο, που διδάσκεται μηχανικά. Πρέπει να κατακτάται από το άτομο, σαν υποκείμενο και όχι αντικείμενο, και σαν ανήκοντα σε μιαν συλλογικότητα. Αυτό σημαίνει πως μόνον αποκτώντας συνείδηση κοινωνική, ταξική, ο κρατούμενος μπορεί να τα σπάσει  με την εγκληματικότητα, αυτό όμως οδηγεί σε μιαν μοναδική διέξοδο: αυτό του να γένει ένας επαναστάτης. Να γιατί το αστικό σύστημα εμποδίζει αυτή την λύση και βοηθά την παραγωγή κακοποιών στις φυλακές. Συνεπώς συμφωνούμαι σε όλα. Όπως και στο γεγονός πως εδώ μέσα οι “μοναδικοί” σωφρονιστές μπορούμε να είμαστε εμείς, δηλαδή εκείνοι οι κρατούμενοι που έχουμε ταξική συνείδηση.

   [testo collettivo dal carcere di San Vittore, Milano, 10 maggio 1971] συλλογικό κείμενο από την φυλακή ΣανΒιττόρε, Μιλάνο, 10 μαίου 1971

 

Women_mealtime_st_pancras_workhouseΣε τι χρησιμεύει η φυλακή?” Εκ των πραγμάτων σήμερα είναι ένα εργαλείο κτηνώδες με χαρακτήρα μοναδικά κατασταλτικό, και τρομοκρατικά τιμωρητικό. Ο άνθρωπος στην φυλακή δεν είναι πλέον τέτοιος, καταντά στην κατάσταση αντικείμενου άθλιου, αλλοτριωμένο ολοκληρωτικά, σε απόγνωση, με μηδενισμένη προσωπικότητα. Που έχει καταστεί πλήρως υποταγμένη σωματική και πνευματική.

 [γράμμα από την φυλακή San Vittore -Απρίλιος1971]

 
           “Όλη η κουβέντα που γίνεται για την  “επανεκπαίδευση” είναι μια απάτη”: ποιο είναι λοιπόν το αποτέλεσμα, η επίδραση της φυλακής στον κρατούμενο? Η φυλακή είναι ένα αληθινό “πανεπιστήμιο του εγκλήματος” που διατηρείται από το κράτος, εκπαιδεύει στον εγωισμό, τον ατομικισμό, στο να είσαι ρουφιάνος, πληροφοριοδότης, λακές, να προδίδεις τους συντρόφους σου, να γλύφεις τα πόδια στις αρχές, στον αλκοολισμό και στην χρήση ναρκωτικών. Στον φυλακισμένο αρνούνται τα φυσιολογικά και σεξουαλικά δικαιώματα που δεν αρνούνται ούτε στα ζώα, καθιστούν κατ’ αυτό τον τρόπο θύματα της ίδιας καταπίεσης και καταστολής τις συζύγους και τις αρραβωνιαστικές και φιλενάδες.  

[από το ντοκουμέντο της Απεργίας πείνας των κρατουμένων της Σαν Βιττόρε. Απρίλιος 1971 – dal documento dello Sciopero della fame dei detenuti di San Vittore. Aprile 1971]

 

Τους ποινικούς κρατούμενους, τα χαμένα κορμιά, τους ρέμπελους και τους εξεγερμένους δίχως ελπίδα, όλους αυτούς εμείς θα σας τους επιστρέψουμε με μιαν επαναστατική συνείδηση. Αυτό είναι το καθήκον και δουλειά μου, αυτό είναι το λάθος σας . (Sante Notarnicola)  Βλέπε  qui

I detenuti comuni, gli sbandati, i ribelli senza speranza, noi ve li ritorneremo con una coscienza rivoluzionaria. Questo è il mio impegno, questo è il vostro errore.

Δήλωση του Sante Notarnicola  στο δικαστήριο της έφεσής του.   Milano, δεκέμβριος 1971.

Θέλω εν συντομία να χρησιμοποιήσω το δικαίωμα στον λόγο, για να ξεκαθαρίσω την συμπεριφορά μου, όχι μόνο την προηγούμενη στην σύλληψή μου, αλλά και την τρέχουσα στην φυλακή και σε αυτή την αίθουσα. Πριν απ’ όλα και με όλη μου την ειλικρίνεια δηλώνω πως δεν με αγγίζουν ούτε η καταδίκη και η ποινή που θα μου δώσετε ούτε η περιγραφή που έγινε για εμένα σε αυτό τον τόπο και αλλού.  Και τα δυο αντανακλούν τον τρόπο σκέψης και κρίσης που είναι ίδια της νοοτροπίας της κυρίαρχης τάξης. Αυτή βλέπει σε εμένα τον εχθρό της, και δεν μπορεί ούτε να με καταλάβει ούτε να με κρίνει πράγμα που έτσι κι αλλιώς εγώ δεν επιζητώ.  Αυτή χτυπά εμένα αποδίδοντάς μου εκείνη την εγκληματικότητα, εκείνη την βία, εκείνη την απληστία που είναι τα δικά της χαρακτηριστικά.  Με παρουσιάζουν σαν το παράδειγμα του Κακού, ενώ εγώ δεν είμαι άλλο παρά ένα παράγωγο αυτής της αστικής κοινωνίας διεφθαρμένης και αδίστακτης.  

Αυτή η κοινωνία που θέτει σαν μοναδική εναλλακτική την νομιμοποιημένη εκμετάλλευση: την φυλακή. Εάν εγώ είμαι ένας κακοποιός, και το αρνούμαι ανοικτά, είμαι αυτό ακριβώς που εσείς με κάνατε. Η εγκληματικότητα είναι δική σαν δουλειά! Από εσάς παράγεται και ξαναπαράγεται διαρκώς, αναπόφευκτα, εσκεμμένα, από την ταξική κοινωνία, στα συμφέροντα μέσα των κυρίαρχων τάξεων. Η εγκληματικότητα συνίσταται στην εγωιστική αναζήτηση του κέρδους και της επιτυχίας με κάθε κόστος, στην εξουδετέρωση των αδύναμων, στην εκμετάλλευση, και όλα αυτά είναι δική σας δουλειά. Συνίσταται στην αποδοχή της φυλακής γενόμενοι προδότες, οπορτουνιστές, ρουφιάνοι για την κατάκτηση προνομίων, παραχωρήσεων, πρόωρης αποφυλάκισης, ποδοπατώντας συντρόφους στην ποινή, ξεγελώντας την κοινή γνώμη, με ψεύτικες μετάνοιες προδίδοντας όλους και τα πάντα και πριν απ’ όλα τον ίδιο τον εαυτό. Εγώ όλο αυτό δεν το αποδέχομαι,  είναι απαράδεκτο, αν και αυτή η άρνηση θα μου κοστίσει ακριβά.

Όταν με καταδικάζετε ας ξέρετε και αυτό. Δεν υπήρξα ποτέ εγκληματίας και δεν το είμαι και τώρα, κάνω αυτή την δήλωση με πλήρη ηρεμία και διαύγεια γνωρίζοντας πολύ καλά την ζημιά που θα μου έρθει, τις δυσκολίες που θα πρέπει να ξεπεράσω και την καταστολή που θα μου έρθει από πλευράς του τιμωρητικού μηχανισμού. Αυτή η συμπεριφορά μου είναι συνεπής με όλο μου το παρελθόν μέχρι αυτή την στιγμή και σε συνέπεια στην αρχική επιλογή μου, που είναι εκείνη της εξέγερσης ενάντια στο αστικό σύστημα, πρέπει να σας προειδοποιήσω πως παρά την καλή διάθεση του σωφρονιστικού συστήματος, κάθε επιχείρηση και προσπάθεια επανεκπαίδευσής μου δεν θα καταφέρει να επιτύχει σε εμένα εκείνο που στοχεύει ενάντια σε κάθε κρατούμενο: να καταστρέψει κάθε αξιοπρέπεια , συνείδηση, κάθε ποιότητα, μέχρι την πλήρη ψυχολογική καταστολή, εκείνη του αστού εγκληματία. Θα είμαι πάντα, και αυτή την φορά με τον καλύτερο τρόπο, πιο σωστό, πιο δύσκολο, ένας κομουνιστής, ένας επαναστάτης. Και λόγω της κατασταλτικής λογικής αναπόφευκτα θα πρέπει να πληρώσω μέχρι τέρμα γι αυτή μου την απόφαση.

Σας ζητώ την ποινή ισόβιας κάθειρξης, όχι για αυτά καθ’ αυτά τα αδικήματα, όχι για τους νεκρούς που δεν σκότωσα, αλλά γιατί εγώ είμαι εχθρός σας, γιατί εγώ είμαι αιχμάλωτος σας, γιατί εσείς εκπροσωπείτε το καπιταλιστικό σύστημα που είναι θανατηφόρος εχθρός του ανθρώπινου είδους, και διότι στον νικητή εχθρό δεν ζητάμε δικαιοσύνη ή έλεος, αλλά συνεχίζουμε να το πολεμάμε και από τα βάθη ακόμη των σαπρών του φυλακών.  Δεν βρίσκομαι εδώ για να ζητήσω ελαφρυντικά, ήρθα μπροστά σας, αλλά όχι για τον λόγο που σπρώχνει τον κοινό κρατούμενο να παρίσταται στις δίκες: να υπερασπίσει τον εαυτό του σε νομικό επίπεδο για να ελαφρύνει την θέση του και την τιμωρία. Ήρθα για να κριτικάρω το παρελθόν μου όπου αυτό χρήζει κριτικής, με επαναστατικό τρόπο, από επαναστατική άποψη.  Γνωρίζω πως μέρος της κοινής γνώμης είναι εχθρικό απέναντί μου, αυτό όμως δεν με αφορά; είναι εκείνη η πλευρά του κόσμου που έχει πλήρως αφομοιώσει την νοοτροπία της κυρίαρχης τάξης. Δεν απευθύνομαι σε αυτούς, αλλά στις ειλικρινά προλεταριακές και επαναστατικές δυνάμεις. Μόνο σχετικά με τις αξίες που αυτοί αντιπροσωπεύουν, μπορώ να ασκήσω αυτοκριτική στο παρελθόν μου και να το καταδικάσω. Εάν εγώ λήστεψα τράπεζες, εάν σκοτώθηκαν άνθρωποι, όχι από το χέρι ή την θέλησή μου, δεν είναι σίγουρα μπροστά σε μια τάξη που βασίζεται στην ληστεία, στην απάτη, στην πιο αιματηρή βία που εγώ πρέπει να δικαιολογηθώ.  Έχω μπροστά μου μιαν αστυνομία δολοφόνο, έχω μπροστά μου νόμο φασιστικό. Έσφαλα. Είναι αναμφισβήτητο. Όπως είναι αναμφισβήτητη η θλίψη που νιώθω για τους νεκρούς, εν αγνοία του θύματα ενός αγώνα συνεχούς που σίγουρα όχι εμείς, μικροί άνθρωποι που μας εκμεταλλεύονται, θελήσαμε.  Μα η πιο δυνατή μου λύπη είναι για εκείνους τους ζωντανούς που δεν καταλαβαίνουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν την πιο αληθινή και βαθιά σημασία της εξέγερσής μας.   Αυτή είναι η πιο τραγική έμφαση όλης αυτής της ιστορίας. Δεν ζητώ από αυτούς τους εργάτες, από τις μη πολιτικά προετοιμασμένες μάζες να με δικαιολογήσουν, να καταλάβουν ζητώ μόνο. Να καταλάβουν πως η δική μας υπήρξε μονάχα μια απάντηση σε μια κατάσταση ζωής ανυπόφορη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και πως ο υπεύθυνος αυτής της κατάστασης είναι το αστικό σύστημα, αυτός είναι ο εχθρός, αυτός προκάλεσε το έγκλημα, η αιτία κάθε βίας και αδικίας.  Εκείνοι οι εργαζόμενοι,  εκείνοι οι εκμεταλλευόμενοι που στέκονται εναντίον μας, δεν αντιλαμβάνονται, και είναι η τραγωδία τους, πως η εκμετάλλευση, η φτώχεια, η βία, το έγκλημα, η καταπίεση, δεν είναι έργα δικά μας αλλά το αναπόφευκτο αποτέλεσμα  ενός άδικου συστήματος, θεμελιωμένου στον διαχωρισμό μεταξύ των ανθρώπων. Τώρα, όταν εμείς, μια μικρή ομάδα, εξεγειρόμαστε σε αυτή την τάξη πραγμάτων, αν και η δική μας είναι μια εξέγερση υποκειμενική ατομικιστική, βρισκόμαστε πάντα από την σωστή πλευρά, παρά τα λάθη στην μέθοδο. Βρισκόμαστε πάντα στην πλευρά των τάξεων που τις εκμεταλλεύονται, βρισκόμαστε από την πλευρά των καταπιεσμένων, απ’ την πλευρά των φτωχών: λυπούμαστε μόνο που δεν ξέραμε και δεν μπορέσαμε να στοχεύσουμε ψηλά και πως περιοριστήκαμε σε μόνον ένα τύπο δραστηριότητας. Παρόλα αυτά αξιωθήκαμε να θέσουμε σε σοβαρή κρίση μεγάλο μέρος του αστυνομικού μηχανισμού, υπερασπιστή των συμφερόντων της μπουρζουαζίας, δείχνοντας την τους ηλιθιότητά τους, την ανικανότητα, την αγριότητα, την αντεργατική αποκλειστικά λειτουργία του. Αυτή είναι η θετική πλευρά της δράσης μας, η οπτική που συγκεκριμένα τίθεται, αληθινά, έξω από κάθε συμβιβασμό με τον αστικό κόσμο. Παρόλο αυτό λαθέψαμε, γιατί δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε πυρήνες οργανωμένου ανταρτοπόλεμου που στα σκοτεινά χρόνια  ’60 θα είχαν καταφέρει να ταρακουνήσουν την εργατική τάξη από μια κατάσταση σύγχυσης και αδράνειας.

Δυστυχώς εκτός από τα λάθη μας υπήρξε επίσης μια σειρά αντίξοων συνθηκών: εάν είχαμε περισσότερο χρόνο στην διάθεσή μας θα είχαμε καταφέρει να αντιδράσουμε, με περισσότερη άνεση και αποτελεσματικότητα. Ερχόμενοι σε επαφή με τον κόσμο της φυλακής, με την ποσότητα φρίκης και βιαιοτήτων και βλέποντας ξανά με ματιά κριτική τα λάθη που είχαν διαπραχθεί και γνωρίζοντας από κοντά τον ηρωικό αγώνα των πολιτικών κρατουμένων, μπόρεσα να αναπτυχθώ, να ωριμάσω, να εμπλουτίσω την επαναστατική μου συνείδηση. Αυτό με κάνει ήρεμο βαδίζοντας προς την ισόβια ποινή. Εσείς θα προσπαθήσετε να μας κάνετε να πεθάνουμε στην φυλακή, αναθέτοντας στους ανθρώπους του μηχανισμού να επιταχύνουν τα πράγματα.

Φεύγουμε με την λύπη πως δεν κάναμε όσα έπρεπε να κάνουμε, πως καταναλώσαμε την μοναδική ευκαιρία της ζωής μας. Είμαστε όμως ήσυχοι. Άλλοι θα έρθουν, καλύτεροι από εμάς, να συλλέξουν την θετική πλευρά της εμπειρίας μας. Ο αγώνας εναντίον σας συνεχίζεται, μέσα και έξω από την φυλακή! Εσείς θα συνεχίσετε να φυλακίζετε όλους εκείνους που σας ενοχλούν ή είναι επικίνδυνοι και την δική σας καθεστηκυία αταξία. Θα πετάξετε μέσα στην φυλακή τους ειρηνιστές, τους αντιρρησίες συνείδησης, εμείς θα τους βοηθήσουμε να ξεπεράσουν την σκληρότητα και τις στερήσεις αυτής της ζωής και αυτού του περιβάλλοντος.  Τους ποινικούς κρατούμενους, τα χαμένα κορμιά, τους ρέμπελους και τους εξεγερμένους δίχως ελπίδα, όλους αυτούς εμείς θα σας τους επιστρέψουμε με μιαν επαναστατική συνείδηση. Αυτό είναι το καθήκον και δουλειά μου, αυτό είναι το λάθος σας . Πιστεύετε πως έχετε νικήσει και αντιθέτως, και μαζί μου, έχετε ήδη χάσει την μάχη. Εσείς θα με καταδικάσετε με αδίστακτη σκληρότητα, όπως θα καταδικάζατε τον οποιονδήποτε εξεγείρεται στην καταπίεσή σας.Μα θα έρθει η ημέρα κατά την οποίαν εγώ, μαζί με τον λαό, θα είμαι ένας δικός σας κατήγορος!

Δημοσιεύτηκε στις 29 Ιουν 2013

Βασιλης Παπακωνσταντινου 40 Xρονια Εφηβος Παγκρητιο Σταδιο…..(26/06/2013)

contromaelstrom

workhouse2La scoperta più bella qui è una conferma, la conferma spietata di aver ragione di realmente rappresentare le esigenze della gente. Tutti si dichiarano innocenti e lì per lì non ci credi. Ma l’innocenza che rivendica il detenuto non è quella generica di chi trova sproporzionata la pena. È l’innocenza storica dello sfruttato, dell’isolato, dell’oppresso, dell’alienato. Il reato perde la sua dimensione assoluta, si relativizza e scompare come reato…

Non viene attaccata l’ineguaglianza delle leggi: è una constatazione troppo facile. È l’istituto “giustizia” che si rivela tutto sbagliato.

[Lettera dal carcere Torino autunno 1969]

        

La risocializzazione non è un fatto esterno, imposto, insegnato meccanicamente. Deve essere conquistato dall’individuo, come soggetto e non oggetto, e come appartenente ad una collettività. Questo significa che solamente acquisendo coscienza sociale, di classe, il detenuto può rompere con la delinquenza, ma ciò porta a una sola via d’uscita: quella di diventare un rivoluzionario. Ecco…

View original post 232 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s