φυλακές, carcere

»δίχως αγκυροβόλιο» – “senza approdo”

11 ιουνίου 2008

“Είμαι η κόρη της Marina Petrella.
Θα ήθελα να σας πως κάποια πράγματα για την μητέρα μου. Θα ήθελα να προσπαθήσω να σας μιλήσω για το τι αντιπροσωπεύει η άρνηση ανοικοδόμησης ενός ανθρώπινου πλάσματος. Πρέπει να μιλήσουμε για ανοικοδόμηση, μιας και η Marina δεν βγήκε απ’ την πολιτική της ιστορία με τον ίδιο τρόπο που εισήλθε. Συνέβη κάτι παραπάνω από 25 anni πριν, όταν πλέον ο άνεμος του ένοπλου αγώνα άρχισε να απομακρύνεται, όταν οι μεταλλικοί θόρυβοι της νύχτας βροντούσαν όλο και κοντύτερα, αφού κάποιοι, εκείνοι που στην συνέχεια ονομάστηκαν “μετανιωμένοι”, ξεκινούσαν να ανταλλάσσουν μειώσεις στις ποινές τους με παράπονα και καταγγελίες, τότε ήταν που η πολιτική ιστορία της μητέρας μου ξεκίνησε από την αρχή να τελειώνει.
Ήταν τα πρώτα χρόνια ’80. Αφού κατάλαβε πως οι ελπίδες της για αλλαγή του κόσμου πήγαιναν να συναντήσουν την ήττα και πως η πολιτική στράτευση που κρατούσε μέχρι εκείνη την στιγμή δεν μπορούσε να συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο, η Marina αποφάσισε να μην σταματήσει την ζωή της , αλλά πως απ’ την διαδρομή της θα μπορούσε να γεννηθεί μια νέα ιστορία.
Αυτή η καινούρια ιστορία ξεκίνησε με εμένα που διάλεξα να γεννηθώ μια ζεστή ημέρα του αυγούστου μέσα σε μιαν ειδική φυλακή υψίστης ασφαλείας, καταμεσής του άρθρου 90.
Μόνο αυτοί που έχουν ζήσει αυτή την εμπειρία μπορούν να καταλάβουν την τεράστια επιθυμία που χρειάζεται για να είσαι μητέρα, να δώσεις στον κόσμο και να μεγαλώσεις μια κόρη μέσα από τα κάγκελα μιας φυλακής. Μόνο αυτός που έχει επίγνωση αυτής της δοκιμασίας μπορεί να αντιληφθεί το πως αυτή η επιλογή δεν είναι μια απόδραση στην ιδιώτευση, μια εγωιστική λύση μα πως είναι η φυσική εκπροσώπηση μιας σελίδας που γύρισε.   Αυτός υπήρξε ο τρόπος της για να δηλώσει πως ξεκινούσε μιαν νέα διαδρομή ζωής, μια διαφορετική κοινωνική δέσμευση. Και είναι επίσης χάρη σε αυτό το νέο καθεστώς πραγμάτων που οκτώ χρόνια μετά της επιτράπηκε να βγει από την φυλακή και να είναι ελεύθερη μέχρι την ετυμηγορία του Αρείου Πάγου του 1993.
Ήδη εκείνους τους καιρούς η Marina δεν ήταν πλέον το επικίνδυνο υποκείμενο που ζωγράφιζαν τα Μέσα την στιγμή της νέας σύλληψής της. Μα η Ιταλία ξεχνά γρήγορα. Καλύτερα, θυμάται μόνο αυτά που θέλει. Επιλέγει την μνήμη.
Η Γαλλία του Mitterand ψάχνοντας να βοηθήσει μιαν ειρήνευση της ιταλικής σύγκρουσης των χρόνων ’70 καλωσόρισε αρκετούς πρώην ακτιβιστές εκείνης της περιόδου. Οι κυβερνήσεις της αριστερά όπως και της δεξιάς σεβάστηκαν αυτό το ντε φάκτο πολιτικό άσυλο. Σε εμάς, παιδιά εκείνων των εξόριστων, εκείνων των προσφύγων, επιτράπηκε να μεγαλώσουμε, να ζήσουμε, να αποκτήσουμε και νέα αδέλφια. Η εξορία υπήρξε παρά τις αντιθέσεις, παρά την αβεβαιότητα μιας δύσκολης ζωής, επισφαλής στην αναμονή ενός ασύλου. Ένα άσυλο  που εξέφραζε μιαν ελπίδα μιας νέας ζωής.
Από το τίποτα μιας  “ποινής δίχως τέλος” που η Marina ανέμενε στην Ιταλία γεννήθηκε η αδελφή μου το 1997. Ένα γαλλάκι που τώρα βλέπει εκείνη την χώρα που του έδωσε μιαν εθνικότητα να σπρώχνει εκ νέου την μητέρα του στο πηγάδι της φυλακής για μιαν ζωή.
Από εκείνο το 1993 πέρασαν δεκαπέντε χρόνια. Δεκαπέντε χρόνια από τότε που ένα τραίνο μας έφερε στην Gare de Lyon. Δεκαπέντε χρόνια από τότε που τα βήματά μας αναμείχθηκαν με εκείνα των νέων εξόριστων-προσφύγων στις αρχές του αιώνα.
Αν και ελπίζοντες μιαν ζωή που δεν θα είναι η φυλακή της μιζέριας. Διότι αυτό το  “κομμάτι” του χρόνου, που επέτρεψε να αλλάξουν την πολιτική τους δέσμευση με μιαν κοινωνική στράτευση, δεν αρκεί και δεν τους νομιμοποιεί να ζητήσουν πολιτικό άσυλο ? Δεν ήρθε η ώρα να γυρίσει η σελίδα αυτής της ιστορίας, για να επιτραπεί σε εμάς τις νέες γενιές ένα αληθινό μέλλον και να δοθεί η ευκαιρία σε αυτούς τους ανθρώπους όπως η μητέρα μου να ζήσουν την δεύτερη που της δόθηκε?
Δεκαπέντε χρόνια απόσταση από τα καταγγελλόμενα γεγονότα, δεκαπέντε χρόνια μετά την εξορία, ένας νέος γάλλος πρωθυπουργός αποφάσισε πως έπρεπε να αθετήσει τον λόγο που έδωσαν όλοι οι προηγούμενοί του.
Η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να εκδώσει την μητέρα μου, να ακυρώσει την ζωή της στην Γαλλία και να την κλείσει ξανά όχι μόνο σε μια φυλακή αλλά να κάνει φυλακή το παρελθόν της. Η Γαλλία αποφάσισε όλο αυτό με την παράδοσή της στον νομικό λαϊκισμό , στην εμμονή ασφάλειας και σε μιαν θέληση εκδίκησης ατέλειωτης που έχει χάσει το νόημα της ελπίδας. Ο πρωθυπουργός αποφάσισε πως η ζωή της μητέρας μου έπρεπε να σταματήσει.
Μα δεκαπέντε χρόνια δημιουργούν ντε φάκτο δικαιώματα κι εμείς δεν θα αφήσουμε η Γαλλία να απεκδυθεί την υπευθυνότητα της ιστορίας και του πολιτισμού της.

______ELISA NOVELLI PETRELLA_____ [από την “Liberazione” της 11-06-2008]

Για να ακούσετε την καταγεγραμμένη αλληλογραφία σήμερα στα μικρόφωνα του Radio Onda Rossa με την Elisa:

petrella.mp3

 “Τα λόγια των Κρατών είναι σαν τα νεκρά φύλλα που αφήνονται να παρασέρνονται από την κατεύθυνση του ανέμου. Όχι πλέον λόγια δεδομένα αλλά άδειες λέξεις. Αυτό πρέπει να σκέφτηκε η Marina όταν είδε να της κοινοποιούν το διάταγμα στο πρωτόκολλο της φυλακής της Fresnes. […]
Μια χώρα που έδωσε μορφή σε ένα μοναδικό παράδοξο: δεν διατήρησε την μνήμη των χρόνων ’70 μα στάθηκε ανίκανη για λήθη. Την ιστορική μνήμη να έχει εκκενωθεί από τα κοινωνικά γεγονότα αντικατέστησε με δικαστική μνήμη, επάνω από την δικαστική λήθη έβαλε την λήθη των κοινωνικών γεγονότων. […]
Τελικά η σχεδία των εξόριστων, επισφαλές καταφύγιο αιωρούμενων υπάρξεων, έμεινε δίχως αγκυροβόλιο μπροστά στο λιμάνι της φανταστικής της Ιθάκης. 
____PAOLO PERSICHETTI___ [Liberazione, 11 ιουνίου 2008]
Στην Elisa όλη μου η καρδιά, 
Στην Marina μοναχά μια κραυγή ελευθερίας, που να μπορέσει να ξεσκίσει εκείνους τους τοίχους!
http://baruda.net/2008/06/11/senza-approdo/
 
https://youtu.be/aPQsYGZ2cWU

A Place To Bury Strangers – Missing You – Video Promo

Advertisements

2 thoughts on “»δίχως αγκυροβόλιο» – “senza approdo”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s