μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Εάν η επανάσταση δεν αποπλανεί τους ανθρώπους, τότε τα κίνητρά της δεν έχουν τίποτα το επαναστατικό – Se la rivoluzione non seduce gli uomini, allora i suoi moti non hanno nulla di rivoluzionario

Reblogged on WordPress.com

Πηγή: Se la rivoluzione non seduce gli uomini, allora i suoi moti non hanno nulla di rivoluzionario

[Απόσπασμα κειμένου που γράφηκε στην διάρκεια ενός απογεύματος, στις 29 αυγούστου 2011. Oι απεικονίσεις είναι του Gee Vaucher (CRASS).]

 

geevaucher2

Με τον θάνατο ενός papa, φτιάχνουμε άλλον. Mε τον μαρασμό ενός σκοπού, παράγουμε έναν καινούργιο. Το σημαντικό είναι  η ενέργεια των ζώντων να παραμείνει κατευθυνόμενη, να διοχετεύεται προς κάτι που θα την αποσυμπιέζει, εκτονώνει. 
Δεν πιστεύετε στον Θεό? Σας δίνουμε λοιπόν την ελευθερία να φυλακιστείτε σε μιαν ιδέα της ελευθερίας. Δεν αυνανίζεστε με τις ιδέες? Σας δίνουμε τότε την ελευθερία να φτιάξετε την φυλακή των ονείρων με αυτό που προτιμάτε. 
Ποιο είναι το πρόβλημα? Δεν υπάρχει όριο στον φόβο σας για τα όρια.
Και η εξουσία το εκμεταλλεύεται. Διότι στην περίφραξή σας – τόσο σχετική, τόσο trendy, τόσο άνετη ώστε να νιώθετε καλά ακόμη και όταν όλο εκείνο που βρίσκεται έξω σας ουρλιάζει ενάντια – εσείς δεν έχετε διαφυγή, οχυρώνεστε και δεν κατέχετε πλέον μια πιθανή λογική απόδρασης. 
Δεν το σκάμε από την φυλακή της πραγματικότητας που διαλέξαμε. Μπορούμε μόνο να την καταστρέψουμε. 
Μα με ποια σφυριά? Με τα λόγια μήπως? Πιστεύουμε ακόμη στα ξόρκια?
Τα λόγια αφήνουν τις φυλακές που βρίσκουν, διότι τα λόγια είναι η ισόβια κάθειρξη της αίσθησης και η αίσθηση είναι αυτή η σπασμωδική και χαζή αναζήτηση της απόδρασης μέσα στα κελιά του λόγου.
Οι λέξεις, τα λόγια είναι ατέλειωτα, είναι αυτό το πανωφόρι που μεταφέρουμε μαζί μας γυρνώντας εδώ κι εκεί ακόμη και μες το κατακαλόκαιρο. Δέρμα που ξεσκίσαμε απ’ τον εαυτό μας που αναγκαζόμαστε να φοράμε επάνω μας αφού το προσαρμόσαμε υποδουλώνοντας την ζωή στην συμβολική σκέψη. 
Το σύμβολο υπάρχει μέσα σε όλους μας,αλλά η φυλακή δεν είναι ένα σύμβολο. 
Η πραγματικότητα είναι εκείνο το σύνολο από φιγούρες μέσα στις οποίες αντανακλόμαστε και που ανατρέπουμε τα όρια της ύπαρξής μας μέσα στην διατήρηση της αναγκαιότητας. 
Μα τι είναι πιο απαραίτητο από το να μπορείς να ζεις δίχως καμία αναγκαιότητα? Τι υπάρχει πιο ανθρώπινο από την επανοικειοποίηση της δικής μας αντανάκλασης ενάντια σε κάθε ιδέα της ανθρωπότητας ή της ανθρωπιάς?
Η σκέψη είναι αυτός ο καθρέπτης που καθορίζει τα όρια και την τοπογραφία της πορείας μας.
Για τι πράγμα ζείτε? Για ποιον? Το να έχετε επίγνωση της αιτίας θα μπορούσε να σας σκοτώσει. Κι όμως θα έπρεπε τουλάχιστον να αυτοκτονήσετε στο επίπεδο της σκέψης.
Εσείς σκέφτεστε την ταλαιπωρία και τον πόνο, αλλά δεν αποφασίζετε να τον αντιμετωπίσετε. Μπορούν ποτέ πραγματικά να αντιμετωπιστούν οι σκέψεις? Η παγίδα κλείνει, και είναι αστείο να ανακαλύπτετε πως εσείς οι ίδιοι την είχατε τοποθετήσει με την ελπίδα να κοροϊδέψετε κάποιον άλλον.
Το νόημα όλων αυτών σας διαφεύγει και, να είστε έτσι κι αλλιώς βέβαιοι, θα συνεχίσει να παραμένει άπιαστο, απατηλό, μέχρι να σταματήσετε να αγοράζετε τα μυθεύματα που δίνουν κάποιο νόημα στις ελλείψεις του κόσμου σας.  
Αυτό που αγοράζετε σας χάνει. Αυτό που κερδίζετε σας κάνει να προοδεύετε στην κατεύθυνση του τίποτα. Το κενό αποπλανεί, αλλά το τίποτα αηδιάζει, το βαριέσαι. Η οικονομία σας είναι διακοπές δίχως τέλος, banale, θανατηφόρες, γιατί εσείς μπορείτε μόνο να αδειάσετε, τις ημέρες σας, αλλά όχι να τις γεμίσετε ξανά, κι αυτό σας καθιστά ανόητα ευλογημένους.  Ζείτε μέσα στην δαπάνη του θανάτου και πεθαίνετε σε μιαν ένδεια ζωής. Είστε ζώα που δαγκώνουν την ουρά τους, πουτάνες σε έναν κόσμο που δεν έχει πλέον πεζοδρόμια. Πιστεύετε πως είστε πονηροί, η δική σας όμως εξυπνάδα επιλύεται κάθε ημέρα σε ένα πλεόνασμα μοναξιάς, θλίψης, ασημαντότητας. 
Ο θάνατος σας προλαβαίνει. Προλαμβάνει κάθε δική σας πραγμάτωση. Νεκρή σιδηροδρομική γραμμή επάνω στην οποίαν πιστεύετε πως προχωρείτε. Και δεν αντιλαμβάνεστε πως πισωγυρίζετε, προς τον θάνατο πριν απ’ την ζωή, και δίχως ούτε καν να ζείτε. 
H ζωή σας έχει την ίδια εγκυμοσύνη ενός μαρτυρίου δίχως αγιότητα, δίχως αίμα. Οι πόλοι στην μπαταρία σας είναι η τραγική εικόνα  (και αληθινή) της υπόστασής σας που είναι πράγματα που πιστεύουν πως είναι άνθρωποι. Δεν υπάρχουν άγιοι μέσα στα ανθρώπινα συντρίμμια που αντανακλώνται μες τα πράγματα, μα μόνο ηλίθιοι, βλάκες.  
Η μαγεία της ζωής ανταλλάσσεται με την συνήθεια εξαγοράς μιας ζωής. Σε αυτό, οι φτωχοί δεν είναι διαφορετικοί απ’ τους πλούσιους, μοναχά λιγότερο θεαματικοί με την ηλιθιότητά τους. 
Aγοράζουμε μια ζωή, μιαν επίφαση ενότητας του είναι μας διαμέσου των ημερών, κι έτσι κάνοντας χάνουμε την δυνατή ενότητα με αυτό που ζει (και συνεχίζει να ζει) παρά το γεγονός της αγοράς των ζωών. 
Κι όμως το εμπόρευμα είναι μόνο μια ιδέα, μια αύρα που επιβάλλεται στα πράγματα, στα σώματα, στις σκέψεις. Μια ιδέα της πραγματικότητας. Ή τη ίδια η πραγματικότητα που μασκαρεύεται διαχωριζόμενη σε τίτλους αξιών, μετοχών, σε λέξεις, σε  avatar.
Το εμπόρευμα είναι μια προοπτική και η αξία είναι η κυριότερη πηγή φωτός της. 
Η αξία, αυτός ο τεχνητός φωτισμός που τα ζυμώνει όλα: περιγράμματα, σκιές, φυσιογνωμίες, σημασίες.
geevaucher1Η πραγματικότητα αποκτά μια φετιχιστική ενότητα για να κατακρεουργηθεί και να πουληθεί στην συνέχεια σε κομμάτια. Κανείς δεν σώζεται, γιατί όλοι ψάχνουν μιαν σωτηρία. 
Εάν ψάχνετε την ενότητα, το Ένα θα σας εξολοθρεύσει. Εάν πιστεύετε πως σας λείπει κάτι, πάντα θα λείπετε σε ένα κομμάτι του εαυτού σας. Η ενότητα είναι μια ισοπέδωση, ο θάνατος όλων, η ασημαντότητα κάθε μορφής και ουσίας εν τη παρουσία του όλου. Από πότε υποστηρίζετε, χαίρεστε για τον θάνατό σας?
Ο άνθρωπος συνεχώς εφευρίσκει ιδέες ( »μηχανορραφίες”) που να κάνουν την ενότητα του κόσμου του: Θεό, το κεφάλαιο, κλπ.
Η μοίρα του ανθρώπου μοιάζει να εξαντλείται σε μιαν κάποια τάση στο καθολικό; σαν να μην υπάρχουν εκατομμύρια κόσμων και σκέψεων διαφορετικών!
Μόνον ένας άνθρωπος που κατάντησε μηχανή δεν σκέφτεται την πολλαπλότητα των κόσμων και των εμπειριών. Μόνο ένας άνθρωπος δίχως πλέον επίγνωση της υποδούλωσής του, της δικής του υποτέλειας, βλέπει στην μοναδικότητα του Άλλου μιαν απόπειρα και μιαν επίθεση ενάντια στην ενότητα της μιζέριας του. 
Η μοναδικότητα του ζώντος ξεσκίζει την πενθούσα διάσταση του Ενός. Η μοναδικότητα δεν είναι μια αντανάκλαση του Ενός, αλλά η απορρόφηση του όλου σε ένα παιχνίδι που επιθυμείτε έξω από τον χρόνο – όχι κουραστικά ενάντια στον χρόνο.
Εγώ με θέλω έξω από τον χρόνο όταν δεν έλκω πλέον καμιά σημασία από το να υποστηρίζω αυτό τον κόσμο, από την στιγμή που, για εμένα και για εκείνους που αγαπώ, αυτός ο κόσμος δεν σημαίνει πλέον τίποτα, έχοντας ήδη συνολικά έλλειψη αξιοπρέπειας και περιπέτειας. 
“Έξω απ’ τον χρόνο” σημαίνει να μην ικανοποιείσαι, να μην σου αρκεί να περιστρέψεις την κλεψύδρα ή να σταματήσεις τα ρολόγια. Όλα τα μέτρα πάνε στράφι, ματαιώνονται από την έλλειψη μέτρου. Κάθε αποτέλεσμα καθίσταται αιτία για τον εαυτό του. Δεν υπάρχει πλέον διαλεκτική, αλλά ροή , ένταση, άλματα παντού: στην σκέψη, στα λόγια, μεταξύ των σωμάτων που τραγουδούν την παρουσία. 
Κάνουμε έρωτα αντί να δουλεύουμε. Γαμιόμαστε αντί να κάνουμε έρωτα. Κοιμόμαστε τρυφερά αγκαλιασμένοι αντί να γαμηθούμε. Χαράζουμε το δέρμα με μαχαίρι αντί να το χαϊδέψουμε. Σημαδεύουμε άμεσα το δέρμα αντί να γράφουμε βιβλία επάνω στην αγάπη. Γράφουμε το βιβλίο και μετά το καίμε. Το ξαναγράφουμε εκ νέου, μα μονάχα επάνω στο νερό των ματιών σου και για να χάσουμε κάθε βιβλίο.  
Όταν πεθάνω, θα πεθάνουν μαζί μου όλα τα βιβλία. Η λέξη είναι μόνο η ανακοίνωση αυτής της απώλειας και των εκατομμυρίων αστεριών που πέφτουν ασταμάτητα επάνω σας. 
Υπάρχει αυτός που ακολουθεί την αιωνιότητα, τα απομεινάρια της αιωνιότητας σε μιαν ιδέα, σε ένα σώμα, δίχως να συνειδητοποιεί το πως ο χρόνος αντηχεί αποβιώσαντος μέσα στην ίδια την ιδέα της αιωνιότητας. 
Πόση ανία στην αιώνια επιστροφή και πόση μονότονη σπανιότητα στους παραδείσους της κάθε εποχής! Η ομορφιά δεν είναι αιώνια και η αιωνιότητα δεν υπήρξε ποτέ όμορφη. Τι το ωραίο υπάρχει σε έναν χρόνο διεσταλμένο στο άπειρο και που μας καθιστά ανόητους?
Μια περίμετρος δεν είναι σχηματισμένη από άπειρα σημεία. Επάνω σε αυτήν αντιθέτως υπάρχει ένα μοναδικό σημείο, που επαναλαμβάνεται κατ’ ευχαρίστηση και δίχως όρια. 
Ο κόσμος θα άλλαζε μόνον εξωτερικά εάν αλλάζαμε τις  λέξεις που το λεν, και δεν θα εξαφανίζονταν με τίποτα εάν σταματούσαμε να τις λέμε. Οι λέξεις πάντα αγνοούν αυτό που κινείται πίσω από τον κόσμο.  
Πίσω από τον κόσμο δεν υπάρχει η ενότητα του κόσμου, ούτε ο άνθρωπος με τις ιδέες του; τουλάχιστον όχι περισσότερο απ’όσο μπορεί να υπάρξει ένα χορταράκι με την δική του αίσθηση της χλωροφυλλικής φωτοσύνθεσης.
Πίσω από τον κόσμο υπάρχει μοναχά ο ασταμάτητος ανασυνδυασμός της ενέργειας.Θα σας άλλαζε ίσως κάτι τις αν είχατε την σιγουριά πως πρόκειται για μιαν διαδικασία ατελείωτη?
Δεν ψάχνουμε ένα νόημα, μιαν αίσθηση στην κατεύθυνση, αλλά μάλλον μιαν παρουσία στην κίνηση. 
Η επανάσταση είναι νεκρή? Μια λιγότερη φυλακή για το κίνημα. Evviva la morte! Ζήτω ο θάνατος!
Τι να την κάνουμε μιαν επανάσταση, εάν αυτή γίνεται ο απολυταρχικός ορίζοντας των ημερών μας?
Μια αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων ή μόνο αυτών των πολιτικών θεσμών δεν αλλάζει αυτόματα εκείνο τον άνθρωπο που θέλει τον εαυτό του δούλο γιατί φοβάται μιαν αβέβαιη κυριαρχία των δικών του σκιών. 
εάν η επανάσταση δεν αποπλανεί τους ανθρώπους, τότε οι προτάσεις της δεν έχουν τίποτα το επαναστατικό. 
Γιατί θα έπρεπε να θέσω σε κίνδυνο την μοναδική μου ζωή για κάτι που δεν διασφαλίζει απολύτως την μοναδικότητα της ύπαρξής μου? Θα έπρεπε ίσως να θυσιαστώ για την ανθρωπότητα χυδαία και αφηρημένη των ιδεολόγων? Μακριά από εμένα να έχω μιαν πίστη, κι ας ήταν μια πίστη που έπαιζε μπουνιές με όλες τις άλλες. Αυτός που χάνεται σε μιαν ιδέα,  δεν μπορεί να σκέφτεται πως η ίδια ιδέα μπορεί να ελευθερώσει τους άλλους. Καμιά ιδέα απελευθέρωσης απαλλάσσει τον άνθρωπο εάν φρενάρει τις δυναμικές που την δημιούργησαν. 
Οι επαναστάσεις είναι θανατηφόρες όπως οι άνθρωποι, αλλά οι επαναστάτες δεν το δείχνουν.Η προοπτική μιας αλλαγής πολύ συχνά δείχνει ανησυχία μόνο για τα κλαδιά, όχι για τις ρίζες. Οι ρίζες δεν φαίνονται, παραμένουν κρυμμένες: ύλη εσωτερική, αυστηρή, δύσκολη να την καταλάβεις, να την αδράξεις.  Χρονοτριβούμε στα κλαδιά, επάνω σε αυτό που παραμένει στο φως, στον αέρα, αλλά η αλήθεια δεν είναι το προφανές, η αλήθεια είναι μια ανάσα, ένας θόρυβος που σε καρφώνει στις ελλείψεις της σκέψης και που, ακριβώς γι αυτό, εάν δεν σε σκοτώσει, σε απελευθερώνει. 
Τέλος πάντων, θα πρέπει να εξεγερθώ για να αλλάξω τον κόσμο. Αλλά εάν ο εξεγερμένος κόσμος δεν αλλάξει εμένα? Θα έπρεπε ίσως να θυσιαστώ για μιαν ιδέα, για την πιθανότητα ενός απομακρυσμένου καλού ? Κι αν αντιθέτως θυσίαζα την ιδέα της αλλαγής στον βωμό της αγάπης προς εμένα τον ίδιον?
Είχε δίκιο ο Max Stirner: όλα εκείνα που κάνεις, πρέπει να τα κάνεις για τον εαυτό σου και για να μεγαλώσεις την ισχύ σου. Δεν μπορείς να αρπάζεσαι από μιαν ιδέα, δεν μπορείς να σκλαβώνεσαι σε μιαν οικονομική ή κοινωνική διαδικασία; θα έφτανες στο σημείο να περιορίζεις τον κόσμο σου και για να αφεθείς να αφαιρέσεις το ανείπωτο που είσαι. 

αυτή την ώρα στο δεύτερο:

Γιάννης Αγγελάκας-Δικαιοσύνη,»Ιερισσός 27/9/14»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s