σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

A vita! Μια ζωή!

Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2016

A vita! Ισόβια!

pensionati

Lavoro perpetuo? αέναη Εργασία;
– του Robert Kurz

Πρέπει να δούμε μέχρι ποιου σημείου είναι άρρωστη η καπιταλιστική  αναπαραγωγή της κοινωνίας, ξεκινώντας από τις δυο διαμετρικά αντίθετες επιταγές της: «εμείς» πρέπει να είμαστε πάντα κάτι περισσότερο και, την ίδια στιγμή, πάντα λιγότερο από αυτό που «εμείς» πρέπει να είμαστε. Πάντα περισσότερο, αλλιώς ποιος θα πληρώσει κάποια στιγμή τις συντάξεις των παλιόγερων που ζουν τόσο πολύ? Και πάντα μείον, αλλιώς από που θα προέλθουν κάποια στιγμή όλες εκείνες οι θέσεις εργασίας για την νέα γενιά του baby-boom, στις συνθήκες της τρίτης βιομηχανικής επανάστασης και της παγκοσμιοποίησης?

Οι συντάξεις και η αγορά εργασίας βρίσκονται σε μιαν αντιπολίτευση ασυμβίβαστη.  Είναι εδώ και καιρό που αυτή η σχιζο-επιχειρηματολογία έχει κυριεύσει την συνείδηση των μαζών. Τα ετεροσεξουαλικά ζευγάρια δίχως παιδιά αντιμετωπίζονται με άσχημο τρόπο από τους κοντινούς τους μιας και δεν συμβάλλουν, όπως οι άλλοι, με τους απογόνους τους, στην κοινωνική ασφάλεια. Ταυτόχρονα, οι γονείς είναι πικραμένοι διότι τα παιδιά τους δεν έχουν μια θέση σαν μαθητευόμενοι, ούτε για μιαν εργασία δίχως προσόντα, μη αξιολογημένη, και θα μεγαλώσουν σε ένα μέλλον μέσα στην επισφάλεια. Η βάση της παραγωγικής εργασίας λιώνει, ενώ φουσκώνει η μάζα αυτών που δικαιούνται κοινωνικές παροχές, το οποίο και δεν μπορεί να λειτουργήσει και αποκαλύπτει την εσωτερική αντίθεση στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής και παραγωγής.

Μια απ’ τις αρχές για την τακτοποίηση του πολιτικού-κοινωνικού κύκλου συνίσταται στην αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης; για την ώρα μέχρι τα 67 χρόνια, και μετά, το συντομότερο δυνατό, μέχρι τα 70, όπως έχει προαναγγελθεί από την νεοφιλελεύθερη συζήτηση. Αυτή η ένδοξη λύση, εδώ και καιρό αντικείμενο διαπραγματεύσεων,τώρα, με τις συμφωνίες της μεγάλης συμμαχίας, γίνεται πράξη, μολονότι πονάει στο στομάχι των σοσιαλδημοκρατών. Πράγμα που, να λέμε την αλήθεια, δεν υπήρξε ποτέ αιτία εμποδίου κανενός,  από την στιγμή που η σοσιαλδημοκρατία ζει πολύ καλά με τον κοιλόπονο. Το γεγονός είναι πως μια κοινωνία με την υψηλότερη παραγωγικότητα όλης της παγκόσμιας ιστορίας κρατάει στην δουλειά να εργάζονται οι γηραιοί για περισσότερο χρόνο απ’ ότι συνέβαινε στον Μεσαίωνα, δεν αγανακτεί σχεδόν κανέναν. Οι άνθρωποι έχουν πλέον συνηθίσει στα παράδοξα εκείνου που είναι ο καλύτερος των κόσμων. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται μόνον για μιαν αναβολή του προβλήματος. Καθώς είναι η ίδια η παραγωγικότητα που τώρα καθιστά την εργασία περιττή σε μεγάλο βαθμό, στο εν τω μεταξύ, παρόλα αυτά, θα πρέπει να τρώει μόνον αυτός που δουλεύει. Εάν, λεία της απόγνωσης, συνεχίζουμε να παίζουμε με τους συνταξιούχους,  να τους κοροϊδεύουμε, αυτοί φυσικά καταλήγουν με το να μπλοκάρουν την πρόσβαση στην επόμενη γενιά, στις σπάνιες θέσεις εργασίας. Η διαχείριση της κρίσης βουλώνει τις τρύπες μόνον για να ανοίξει άλλες. Ο πολιτικός πραγματισμός μειώνεται στο παράλογο.

Επισήμως, οι ενώσεις των επιχειρηματιών εκφράζουν την συνειδητής τους και υπεύθυνη συναίνεση. Στην πραγματικότητα, όμως, για λόγους εξόδων και αποτελεσματικότητας, οι επιχειρήσεις δεν θέλουν να δώσουν κατάρτιση ούτε να προσλάβουν πρόσωπα που έχουν πάνω από  40 χρόνια ηλικίας. Ζητούνται οι διαβόητοι ολυμπιακοί πρωταθλητές δυναμισμού και υψηλού κινήτρου, γύρω στα 25 χρόνια ηλικίας και με επαγγελματική εμπειρία. Από που προέρχονται και ποιος πληρώνει την εκπαίδευσή τους, είναι ένα πρόβλημα της κοινωνίας, όχι των επιχειρηματιών.  Στην παγκοσμιοποίηση μέσα, σε έναν αγοραστή εργατικής δύναμης, σε μιαν κατάσταση αφθονίας της προσφοράς, μια τέτοια συμπεριφορά απαιτητική «πρέπει» να επιτρέπεται.  Οι γηραιοί, αναγκασμένοι στην παραγωγή με τρόπο καταναγκαστικό, είναι μονάχα μοντέλα στο τέλος του κύκλου τους και ψόφια ψάρια, άδεια μύδια που λέμε δηλαδή, κάτι που πρέπει να ρίξουμε κατά γης το συντομότερο δυνατό. Υπάρχει όντως εδώ μια σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ της διαχείρισης της κοινωνικής κρίσης και την ορθολογικότητα της επιχειρηματικής οικονομίας.    Μέχρι πριν λίγο καιρό, στην εκδοχή της πολυτέλειας, τα ανθρώπινα «περιττώματα της παραγωγήςe» απαλλάσσονταν διαμέσου των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων; αντίθετα, στην παραλλαγή της φτώχειας, invece, έχουμε τις απολύσεις εξ αιτίας του κλεισίματος των επιχειρήσεων και το ταξίδι με προορισμό τηn Harz-IV, α]. Kαι αυτό θα συνεχίσει με αυτό τον τρόπο, στις αμφίβολες περιπτώσεις, διαμέσου της αποδιάρθρωσης της παραγωγής προς την Ανατολική Ευρώπη και προς την Κίνα. Επίσης, με αυτό τον τρόπο, θα εκκαθαριστούν όχι μόνο οι άνθρωποι που υπήρξαν αποφασιστικής σημασίας στην διάρκεια του οικονομικού θαύματος, αλλά επίσης και οι αγαπητότατοι τοπικοί ολυμπιακοί πρωταθλητές.

Γενικότερα, η Eldorado του άγριου καπιταλισμού τοποθετείται ξεκάθαρα προς Ανατολάς. Εκεί υπάρχουν προς διάθεση ομάδες ανθρώπων και των δυο φύλλων με υψηλά κίνητρα, νέοι και σε καλή τιμή, φθηνοί, ενώ η ελπίδα ζωής τους ελαττώνεται δραστικά και οι γηραιότεροι σηκώνουν το μανίκι χωρίς να βγάζουν άχνα. Αυτό είναι το μοντέλο του μέλλοντος. Η αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, εδώ στα δικά μας, μπορεί να θεωρηθεί ένα πρόγραμμα μεταβατικό.  Όταν πρέπει να συρθούν οι γηραιοί μέσα σε μιαν διαδικασία παραγωγής, αυτοί εκθέτονται στην πίεση της υπηρεσίας, της εξυπηρέτησης, της παροχής υπηρεσιών και στην μόνιμη καταπίεση και κακομεταχείριση.  Πράγμα που κανείς δεν υποφέρει για πολύ καιρό εάν δεν διαθέτει ένα κορμί σε άριστη φόρμα. Η ιατρική βοήθεια και περίθαλψη δεύτερης κατηγορίας κάνει τα υπόλοιπα.Τα λόγια σύμφωνα με τα οποία   «πεθαίνουμε νωρίτερα είναι κοινωνικά συμβατό», που ένας πρόεδρος της τάξης των ιατρών άφησε να του ξεφύγουν, σημαδεύουν μιαν ολόκληρη εποχή.  Το τέλος της ζωής θα έρχεται πριν την ώρα του και θα τοποθετείται μέσα στην καθημερινότητα της επαγγελματικής δραστηριότητας. Όχι πλέον συνταξιούχου ηδονιστές, αλλά στρατιώτες, αλλά στρατιώτες της ανάπτυξης, που, κατά κάποιον τρόπο, θα πεθάνουν με τα στιβάλια στα πόδια. Τι πιο όμορφο για έναν γερμανό ? Με αυτό τον τρόπο επιλύεται το κοινωνικό δίλημμα, τουλάχιστον όσον αφορά την κρατική διαχείριση της κρίσης. Οι νέες γενιές δεν θα κέρδιζαν τίποτα από αυτή την κατάσταση, μιας και είναι ακριβώς αυτή η κατάσταση που εξορθολογίζει τις εν δυνάμει θέσεις εργασίας τους; με την σειρά  τους, αυτοί που καταλαμβάνουν τις παλιές θέσεις εργασίας φορντιστές είναι καταδικασμένοι «εφ όρου ζωής». Αυτή είναι η καπιταλιστική δικαιοσύνη.

Robert KurzΔημοσιεύτηκε στο εβδομαδιαίο Freitag, Berlino 4/11/2005

πηγή: EXIT!

α] Hartz IV-«εφεδρικός στρατός των πειθήνιων»http://rednotebook.gr/2014/10/hartz-iv/

addì 16:37:00

http://francosenia.blogspot.gr/

In The Wake Of Giants – In A Mirror, Broken

 

Advertisements

2 thoughts on “A vita! Μια ζωή!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s