διεθνισμός, internazionalismo

Η Ρόζα και η Ροζάβα – La Rosa e la Rojava

Πηγή: La Rosa e la Rojava

τολμηροί παραλληλισμοί μεταξύ του 1919 και τις ημέρες μας: πως μπορούμε να συνδέσουμε την επανάσταση των Σπαρτακιστών και την εμπειρία της Rojava

του Fabiano Malesardi

Να ξεκινήσουμε από μιαν ημερομηνία:  στις 15 ιανουαρίου 1919 δολοφονούνταν στο Berlino οι Rosa Luxemburg και Karl Liebknecht.

Το λάθος τους, για την πολιτική-στρατιωτική-βιομηχανική γερμανική elite, ήταν πως είχαν προσπαθήσει να κάνουν όπως στην Ρωσία. Μεταξύ των δημίων τους υπήρχε κυρίως η γερμανική κυβέρνηση, που οδηγούσε ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός  Fredrich Ebert. Σοσιαλδημοκράτες που δεν συγχώρεσαν ποτέ στους Rosa και Karl το γεγονός πως όχι μόνο προσπάθησαν να κάνουν την επανάσταση, αλλά και την αντίθεσή τους στον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. ο Karl Liebknech υπήρξε πραγματικά ο μοναδικός στο κοινοβούλιο που ψήφισε ενάντια στην παραχώρηση πιστώσεων πολέμου στο μακρινό 1914.

Γιατί να ξεκινάμε από μιαν ημερομηνία για να μιλήσουμε επίσης και για εκείνα που συμβαίνουν σήμερα στον βορρά της Siria, στην Rojava , περιοχή που ντε φάκτο κατέστη αυτόνομη από το 2012. Ίσως λόγω του γεγονότος πως ο πόλεμος αλλάζει τις συνθήκες, κατοχυρώνει ένα πριν και ένα μετά; σε εκείνες τις ακραίες και τρομερές συνθήκες μπορούν να ωριμάσουν και σημαντικές εμπειρίες. Πέρα από αυτό η αυτοκυβέρνηση  Rojava εμπνέεται από τον δημοκρατικό κομουνισμό, θεωρία ελευθεριακής πράξης και λαϊκής μεθόδου που κατοχυρώνει την  governance από τα κάτω, τα χαμηλά, από κάτω προς τα πάνω, την αμφισβήτηση της γραφειοκρατίας υπέρ μιας μεθόδου δικτυωτής και επεκτατικής των εξουσιών.

Σε αυτό μέσα η κουρδική εμπειρία θέτει σε κίνηση μιαν άλλη δυνατότητα μετάβασης στον χρόνο, και κινείται απ’ευθείας προς την Rosa Luxemburg και την κριτική της προς τον Lenin. η Rosa Luxemburg ασκεί κριτική, ειδικότερα, προς την κατάργηση δημοκρατικών ελευθεριών: δίχως ελευθερία τύπου, senza libertà di stampa, δίχως δικαίωμα συνενώσεων, συναντήσεων και συνευρέσεων, senza diritto d’associazione e di riunione, η επανάσταση δεν μπορεί να προχωρήσει, διότι αυτά τα δικαιώματα είναι απαραίτητο εργαλείο για την πολιτική αυτο-μόρφωση των λαϊκών μαζών. Οι μπολσεβίκοι δημιούργησαν τα σοβιέτ, I bolscevichi hanno istituito i Soviet σαν οργανισμό αντιπροσωπευτικό των εργατικών μαζών: “με την ασφυξία της πολιτικής ζωής σε όλη την χώρα – γράφει η Luxemburg – και η ζωή των soviet δεν θα μπορέσει να ξεφύγει από μια παράλυση που θα εξαπλώνεται όλο και περισσότερο. Δίχως γενικές εκλογές, ελευθερίες στον τύπο και απεριόριστη συνάντηση και συνεύρεση, αγώνα για την ελευθερία της γνώμης σε κάθε δημόσιο θεσμό, η ζωή σβήνει, γίνεται εμφανές και σε αυτήν το μοναδικό δραστήριο στοιχείο παραμένει η γραφειοκρατία, rimane la burocrazia“. η Rosa Luxemburg μοιράζεται την αρχή της δικτατορίας του προλεταριάτου, condivide il principio delladittatura del proletariato, μα γι αυτήν “αυτή η δικτατορία πρέπει να είναι έργο της τάξης,deve essere opera della classe και όχι μιας μικρής μειοψηφίας διοικούντων στο όνομα της τάξης”[1].

Τα παραδείγματα που θα υπάρξουν σχετικά με την ισπανική επανάσταση του 1936 και τον αντιφασιστικό πόλεμο και στην συνέχεια, μετά την πτώση του τοίχου, την εμπειρίαe  Zapatista και της Rojava λαμβάνουν υπ όψιν αυτή την κριτική.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο αυτής της σύγκρισης είναι το ζήτημα των εθνοτήτων και των θρησκειών. η Luxemburg είχε ξεκάθαρο το εβραϊκό ζήτημα, αφού γεννήθηκε και μορφοποιείται σ μιαν εβραϊκή οικογένεια στην Polonia την περίοδο της κατάληψης της Τσαρικής Αυτοκρατορίας. Συνεισέφερε επίσης στην ανάπτυξη της Γενικής Ένωσης Εβραίων Εργαζομένων (Bund ebraico), μια συνομοσπονδία που επί μακρόν είχε ασκήσει πολεμική με τις αρχές των σιωνιστών, οι οποίοι πίστευαν σε μιαν σχέση αίματος και εδάφους με την Παλαιστίνη. Και αυτή η ίδια είπε πως οι συνθήκες για τους εβραίους να δημιουργήσουν ένα Κράτος θα ήταν χειρότερες και πως αυτό θα το πετύχαιναν σε κοινωνίες όπου οι μάζες ήταν χειραφετημένες και από τους θρησκευτικούς περιορισμούς .

Σε αυτό το θέμα επάνω η σύνδεση συνεχίζεται αναφερόμενοι στην κοινωνική χάρτα των λαών της Rojava.

“Εμείς λαοί που ζούμε στις Αυτόνομες Δημοκρατικές Περιοχές της Afrin, Cizre και Kobane, μια συνομοσπονδία κούρδων, αράβων, ασσυρίων, χαλδαίων, τουρκομάνων, αρμενίων και τσετσένων, ελεύθερα και πανηγυρικά διακηρύττουμε και θεσπίζουμε αυτή την Χάρτα. Με την πρόθεση να επιδιώξουμε ελευθερία, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και δημοκρατία, μέσα στον σεβασμό της αρχής της ισότητας και στην αναζήτηση μιας οικολογικής ισορροπίας, η Χάρτα διακηρύττει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, βασισμένο στην αμοιβαία κατανόηση και στην ειρηνική συνύπαρξη και συμβίωση μεταξύ όλων των στρωμάτων της κοινωνίας, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, επαναβεβαιώνοντας την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών.
Εμείς, λαοί των Αυτόνομων περιοχών, ενωνόμαστε διαμέσου της Χάρτας μέσα σε πνεύμα συμφιλίωσης, πλουραλισμού και δημοκρατικής συμμετοχής, για να εξασφαλίσουμε σε όλους την άσκηση των ελευθεριών και έκφρασής τους. Χτίζοντας μιαν ελεύθερη κοινωνία από τον αυταρχισμό, τον μιλιταρισμό, τον συγκεντρωτισμό και την επέμβαση των θρησκευτικών αρχών στην δημόσια ζωή, η Χάρτα αναγνωρίζει την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας με την ελπίδα να διατηρηθεί η ειρήνη στο εσωτερικό της και σε διεθνές επίπεδο.
Με αυτή την Χάρτα, διακηρύττουμε ένα πολιτικό σύστημα και μιαν δημόσια διοίκηση βασισμένη σε ένα κοινωνικό συμβόλαιο που να μπορεί να συμφιλιώσει το πλούσιο μωσαϊκό των λαών της Συρίας μέσα από μιαν φάση μετάβασης που να επιτρέπει την έξοδο από την δικτατορία, τον εμφύλιο πόλεμο και την καταστροφή, προς μιαν κοινωνία νέα δημοκρατική στην οποίαν θα προστατεύονται η συμβίωση και η κοινωνική δικαιοσύνη[2].

Να θυμίσουμε τέλος πως, τις ίδιες ημέρες που στο Βερολίνο καταναλώνονταν η εποποιία και το δράμα της επανάστασης των Σπαρτακιστών, στο Μόναχο την Βαυαρίας ιδρύονταν το γερμανικό Κόμμα των Εργαζομένων που στην συνέχεια έγινε το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργαζομένων, με ηγέτη τον Adolf Hitler δηλαδή τον Abu Bakr al-Baghdadi του αιώνα που πέρασε. Συνεχίζοντας τον τολμηρό παραλληλισμό και επικαλούμενοι ακόμη μιαν φορά την Rosa Luxemburg η εναλλακτική είναι ακόμη μια φορά: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, socialismo o barbarie[3]. Να το πούμε και αλλιώς: ή δίδουμε ζωή στο να καταστεί πραγματικότητα μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση σε αυτό το καπιταλιστικό σύστημα ή θα παρακολουθήσουμε την κατάρρευσή μας μες την καθημερινή βαρβαρότητα του πολέμου και της μόνιμης κρίσης .

[1] Για να εμβαθύνετε κοιτάξτε: R. Luxemburg, La Rivoluzione russa. Un esame critico – La tragedia russa, Bolsena, Massari, 2004, traduzione di L. Amodio

[2]από Uiki onlus. γραφείο πληροφόρησης του Kurdistan in Italia )http://www.uikionlus.com/carta-del-contratto-sociale-del-rojava-siria/

 

[3] R. Luxemburg , Junius-Broschüre: Die Krise der Sozialdemokratie, 1916

http://www.globalproject.info/it/in_movimento/la-rosa-e-la-rojava/19791

Advertisements

2 thoughts on “Η Ρόζα και η Ροζάβα – La Rosa e la Rojava

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s