σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

»Ένας επαναστάτης λαός στην Μέση Ανατολή» – «Un popolo rivoluzionario nel medio oriente». Intervista ai redattori di Demokratik Modernite

 

dm
Δημοσιεύουμε εδώ μια συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε στην Istanbul με έναν σύντροφο της σύνταξης του περιοδικού Demokratik Modernite (“Modernità democratica” »δημοκρατική Νεωτερικότητα»), ένα από τα όργανα διάδοσης, στην Turchia και στο Bakur (το τουρκικό Kurdistan ), της πολιτικής σκέψης που διεργάστηκε ο Abdullah Ocalan και των θεωριών που αφορούν το σχέδιο δημοκρατικού κομουνισμού και συνομοσπονδίας. Βρήκαμε την ευκαιρία να θέσουμε μια σειρά κριτικών ζητημάτων και ερωτήσεων που μας φαίνονται σημαντικά, με σκοπό να καταλάβουμε καλύτερα την σκέψη που δίνει ουσία στην κουρδική αντίσταση, έχοντας επίγνωση πως είναι απαραίτητο να τονώσουμε και να διεγείρουμε μιαν σχέση πραγματικής πολιτικής ανταλλαγής μεταξύ υποκειμένων που βρίσκονται σε αγώνα στις διάφορες περιοχές του κόσμου. Ελπίζουμε πως αυτό, όπως άλλες συνεισφορές, μπορεί να είναι κίνητρο μιας πολιτικής αναμέτρησης επάνω σε αυτά τα θέματα.

 

Πότε ξεκίνησε το εκδοτικό progetto του περιοδικού Demokratik Modernite και πως θεωρείτε τον ρόλο του στο κουρδικό κίνημα?

Το περιοδικό είναι αποτέλεσμα των γραπτών του Οτσαλάν, που κατόρθωσαν να φτάσουν από την φυλακή του Imrali στην μορφή της υπεράσπισής του μπροστά στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.  η “δημοκρατική Νεωτερικότητα” είναι μια έννοια που δημιουργήθηκε από τον Ocalan για να περιγράψει τις διαδικασίες οργάνωσης και απελευθέρωσης των πληθυσμών δίχως κράτος και των καταπιεσμένων.  Όταν το περιοδικό ιδρύθηκε το 2011, υπήρξε μια πρωτοβουλία που σχεδιάστηκε για να βρεθεί ένας δρόμος για τους πληθυσμούς και τους καταπιεσμένους που ζουν υπό το τουρκικό κράτος-έθνος και στην μέση ανατολή. Σύντομα, οι συντάκτες συνελήφθησαν εξ αιτίας αυτής της δραστηριότητας.

Είμαστε ένα επαναστατικό κίνημα με την πιο πλατιά έννοια. Είμαστε ένα κίνημα εξοπλισμένο με νέες μεθόδους σε σχέση με τον κλασικό μαρξισμό. Οι παλαιές μέθοδοι δεν λύνουν τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα, όπως έγραψε ο ηγέτης Οτσαλάν μας στις υπερασπίσεις του, που είναι ένα επαναστατικό μανιφέστο για ολόκληρο τον κόσμο. Aναλύει τον μαρξισμό, τον φεμινισμό, την οικολογία, το κράτος-έθνος και την κοινωνιολογία, μαζί με άλλα πράγματα, εξοπλίζοντάς μας με σημαντικές αναλύσεις και προοπτικές-προτάσεις  επίλυσης. Βρήκαμε την μέθοδό του πολύ προχωρημένο σαν μέθοδο για την απελευθέρωση, εάν αναλογιστούμε το general intellect της Turchia και του κόσμου. Aν και η διάδοση μας είναι περιορισμένη σχετικά με τους πληθυσμούς της Τουρκίας, του Κουρδιστάν, μέσης ανατολής και του κόσμου, βλέπουμε αυτό το εκδοτικό project σαν έναν τρόπο για να διαδώσουμε αυτή την σκέψη, να την οργανώσουμε και να την διασπείρουμε.

Είμαστε συνδεδεμένοι με πολλές πραγματικότητες και θεσμούς των τουρκικών και κουρδικών κινημάτων, με τις οποίες διαβάζουμε και συζητούμε τα βιβλία και τα γραπτά του ηγέτη μας Ocalan. Το κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης έχει πολλά περιοδικά, εφημερίδες, τηλεοπτικά κανάλια στο βόρειο Kurdistan που εργάζονται με αυτό τον τρόπο, οπότε με αυτή την έννοια δεν είμαστε μοναχοί. Οι λαοί του κόσμου, πιστεύω, αντιλήφθηκαν πρόσφατα ένα κίνημα που πολεμά για σαράντα χρόνια, μετά τις αντιστάσεις των Kobane και Singal. Είμαστε μέρος αυτού του κινήματος, εργαζόμενοι σκληρά για να συνεχίσουμε στον δρόμο του leader μας, κι ας αυτό σημαίνει δυσκολίες, όπως στην περίπτωση όλου του general intellect του κινήματος.

Ύστερα από δεκαπέντε χρόνια και βάλε, μόνος σε ένα κελί δεκαπέντε μέτρων επί δυο, δίχως  TV, με λίγα βιβλία, ελάχιστα πρόσωπα που έχουν την άδεια να τον επισκέπτονται, και radio πρόσβαση περιορισμένη μόνο σε κάποιες κρατικές συχνότητες, ο  leader κατάφερε παρόλα αυτά να παράξει ένα απίστευτο σώμα έργου. Είμαστε τυχεροί, σαν λαός, πως έχουμε έναν τέτοιον leader. Οι κούρδοι υπήρξαν αντικείμενο όλης της βίας και του εκφυλισμού των οποίων είναι ικανή η αποικιοκρατία.   Για να μπορούμε λοιπόν να σκεφτόμαστε και να δρούμε όπως ο leader μας Ocalan, τότε, πρέπει να σώσουμε τους εαυτούς μας αγωνιζόμενοι ενάντια στις καταστροφές και τις ζημιές που προκαλούν οι αποικιοκράτες. Η κατάσταση αυτή την στιγμή φέρει το βάρος της κατάθεσης δεκάδων χιλιάδων μαρτύρων, εκατομμυρίων εκτοπισμένων, και χιλιάδων φυλακισμένων συντρόφων. Παρά το αντίτιμο που πληρώνουμε, πιστεύουμε πως μπορούμε να πούμε πως ακόμη είμαστε ένας επαναστατικός λαός στην μέση ανατολή.

To Pkk ξεκίνησε με την ιδέα να δημιουργήσει ένα κουρδικό κράτος ανεξάρτητο, δημοκρατικό και σοσιαλιστικό.Σήμερα, στην αναζήτηση απελευθέρωσης και συμβίωσης με άλλους λαούς, το Pkk δεν βλέπει πλέον την δημιουργία ενός κράτους-έθνους σαν μιαν οδό. Έχουμε την Russia, το Iran και την Siria από την μια πλευρά, και Turchia, Arabia Saudita, Qatar, Israele και Stati Uniti από την άλλη; εμείς είμαστε ένας  τρίτος δρόμος για την μέση ανατολή. Παρά τα όριά μας, ο κόσμος αρχίζει να ενδιαφέρεται για τους νέους τρόπους οργάνωσης και ύπαρξης που οι κούρδοι προτείνουν στην μέση ανατολή.

 

Πολλοί σύντροφοι, στην Ευρώπη, αναρωτιούνται με ποιον τρόπο αυτό το κίνημα σκέφτεται πως μπορεί να καταργήσει το κράτος, απ’ την στιγμή που όλοι – συμπεριλαμβανομένων των επαναστατών μαρξιστών – απέτυχαν, στο παρελθόν, εν προκειμένω.

Ο leader μας Ocalan σε πρώτη φάση δίδαξε στους κούρδους να υπάρχουν, στην συνέχεια να μάχονται και ν’αντιστέκονται γι αυτή την ύπαρξη και πως μπορούν να ζουν για μιαν ελευθερία βασισμένη στις ηθικές και πολιτικές τους αξίες.  Σαν λαός, οι κούρδοι έμαθαν να διεκδικούν τα δημοκρατικά και κομουναλιστικά τους δικαιώματα και την αλήθεια τους, που είναι ένα και το αυτό με την πραγματικότητά τους. Έτσι, όπως λέγει ο Ocalan, οι κούρδοι είναι ένας λαός που μπορεί να ζήσει δίχως κράτος, εκεί όπου ένα κράτος δεν μπορεί να υπάρχει δίχως να εξαχρειώνει τους ανθρώπους, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίον ένας δούλος μπορεί να ζει δίχως αφεντικό, ενώ το αφεντικό δεν είναι τίποτα δίχως τον σκλάβο. Σαν λαός, εμείς πιστεύουμε σθεναρά στην πραγματικότητά μας και στο γεγονός πως μπορούμε να οργανωθούμε δίχως ένα κράτος και να ζούμε ελεύθερα στις κοινότητές μας και στα συμβούλιά μας. Όσο ο κόσμος θα πιστεύει σε αυτό το σχέδιο και θα οργανώνεται, δεν θα είναι αδύνατο.

 

Ποιος είναι, για εσάς, ο ρόλος του πολιτικού κόμματος στην ευρύτερή του έννοια, ποιον θεωρείτε τον ρόλο που το ζήτημα της οργάνωσης έχει στο πέρασμα από τον μαρξισμό-λενινισμό στην ιδέα περισσότερο εκλεκτική που αντανακλάται στο περιοδικό σας?

Στην πραγματικότητα δεν είναι μονάχα το περιοδικό μας, μα όλες οι κουρδικές θεσμίσεις που προσαρμόστηκαν στο νέο παράδειγμα του leader Ocalan, που υπερπηδά τον marxismo-leninismo τόσο σε όρους δομής, όσο σε όρους νοοτροπίας. Τον περασμένο αιώνα, παρά τις δεκάδες χιλιάδες μαρτύρων της κουρδικής υπόθεσης, του απίστευτου έργου και του ηρωισμού, είδαμε πως η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε δεν έφερε στην απελευθέρωση. Παρά την εκτίμηση που έχουμε για την ιστορία, τις αξίες και τους αγώνες των μεγάλων κινημάτων εθνικής απελευθέρωσης όπως εκείνων του Vietnam, της Mozambico, της Angola, της Cuba, της Corea del Nord, και πάει λέγοντας, όλοι αυτοί οι αγώνες σαν εξέλιξη και αποτέλεσμα είχαν την δημιουργία κρατών-εθνών. Εμείς θεωρούμε τους εαυτούς μας συνέχεια εκείνων των κινημάτων, μα επιθυμούμε κάτι καλύτερο.

 

Αυτό που μας λέτε μοιάζει να δένει στενά την ικανότητα να ζεις μαζί δίχως ένα κράτος με την ιδιαίτερη ιστορική εμπειρία αυτού του αγώνα. Πιστεύετε πως αυτό το σχέδιο και αυτή η σκέψη θα μπορούσαν να εξαπλωθούν, για παράδειγμα, στην Ευρώπη και την Νότια Αμερική, ή όλο αυτό είναι εξ ολοκλήρου δεμένο με το κουρδικό ζήτημα?

Ωραία ερώτηση. Με όρους εξουσίας, οι κούρδοι δεν έχουν τις ίδιες δεξιότητες άλλων λαών: υπήρξαν θύματα αποικιοκρατίας, η θέλησή τους καταστράφηκε και αφέθηκαν δίχως τίποτα να τους ανήκει. Εάν παρατηρήσουμε την ιστορία, βλέπουμε πως η κουρδική γεωγραφία υπήρξε έδαφος πολέμου για όλους τους ισχυρούς, όντες αυτοί οι σουμέριοι, οι accadi, οι βαβυλώνιοι, οι ρωμαίοι, οι σασσανίδες, οι μογγόλοι, Αλέξανδρος, οι σελτζούκοι, οι οθωμανοί και η σύγχρονη τουρκική ρεπούμπλικα. Οι κούρδοι υπήρξαν, επίσης, οι στρατιώτες όλων αυτών. Οπότε, στην πραγματικότητα, οι κούρδοι είναι ο πληθυσμός o λιγότερο ευνοημένος με όρους αυτοκυβέρνησης; μα εάν ο κόσμος αποφάσισε να αυτοκυβερνηθεί και να δημιουργήσει την μοίρα του, δεν χρειάζεται ένα κράτος.

Ο λαός είναι μια δύναμη; όταν οργανώνεται, διαχειρίζεται τα προβλήματά του και επεκτείνει την δύναμή του, η επιρροή του κράτους ελαττώνεται. Τώρα όλος ο κόσμος μπορεί να βλέπει αυτό το μοντέλο να μπαίνει σε δοκιμή.  Να ζει δίχως κράτος-έθνος σημαίνει να ζει δίχως ντοκουμέντα, δίχως στρατούς, δίχως αστυνομία και δίχως φυλακές, δίχως απαγορεύσεις και χωροφυλακές; να βασίζεις την ζωή επάνω σε αρχές και ηθικές-πολιτικές και δημοκρατικές είναι πολύ καλύτερα παρά ένα καθεστώς φυλακών. Με άλλα λόγια, εάν ο κόσμος θέλει να αποφασίζει για τις τύχες του και αυτοκυβερνάται, δεν χρειάζεται ένα κράτος. Με έναν σύντομο έλεγχο κοινωνικών κανόνων, ένας οργανωμένος πληθυσμός μπορεί να επιλύσει τις περιπτώσεις κλοπών ή βιασμών πηγαίνοντας στις ρίζες του προβλήματος και δίχως να παρεμβαίνει στα δικαιώματα κανενός, και να κάνει κακό σε κανέναν.

Η καπιταλιστική νεωτερικότητα παράγει το έγκλημα – φυλακές, αστυνομία και αρμοδιότητες δικαιοσύνης υπάρχουν εξ αιτίας αυτού.  Στην δημοκρατική νεωτερικότητα, αντιθέτως, ο κόσμος μιλά, επιλύει τα προβλήματά του και είναι ικανός να επουλώσει τα τραύματά του συγκρίνοντας λάθη και αδικίες. Πιστεύω πως οι άνθρωποι, στον κόσμο, αγνοεί την ύπαρξη αυτού του παραδείγματος, μιας νοοτροπίας που πιστεύει στην ικανότητα των κοινωνιών να ζήσουν δίχως κράτος και να αυτοκυβερνηθούν.    Εάν το συνειδητοποιήσουν, είμαι σίγουρος πως θα ήταν σε θέση να θέσουν σε πράξη την κοινοτική ζωή και την αυτονομία καλύτερα από τους κούρδους.

 

Ο πληθυσμός της Rojava παρήγαγε το  δικό του κοινωνικό συμβόλαιο, μα την ίδια στιγμή επιβεβαίωσε πως δέχεται το νομικό πρόσωπο της Siria όπως επίσης και εκείνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πως είναι δυνατό να ζεις δίχως ένα κράτος όταν αυτά τα τρεια νομικά σώματα βρίσκονται σε έργο την ίδια στιγμή?

Δεν νομίζω πως μπορώ να απαντήσω με τρόπο ικανοποιητικό σε αυτή την ερώτηση: είμαστε ένα κίνημα που οργανώνεται με τρόπο αυτόνομο, συνεπώς οι σύντροφοι στην Rojava θα έπρεπε να απαντήσουν σε αυτή την ερώτηση. Ας την θέσουμε, όμως, κατ’ αυτό τον τρόπο: τίποτα, στον κόσμο, δεν ανήκει στους κούρδους. Η ίδια τους η γη ανήκει σε άλλες χώρες. Ακόμη και στην λεγόμενη ελεύθερη Ευρώπη τα κανάλια μας τα τηλεοπτικά κλείστηκαν και οι παραγωγοί στάλθηκαν στην φυλακή. Είμαστε ένας λαός που αγωνίζεται για να υπάρχει και για να κάνει τον κόσμο να δεχθεί την αυτόνομη αυτοκυβέρνησή μας. Εάν η διεθνής κοινότητα των κρατών-εθνών αναγνωρίσει την κουρδική αυτονομία,  εμείς με την σειρά μας θα αναγνωρίσουμε αυτά τα κράτη. Οι κούρδοι θέλουν να ζουν ελεύθεροι; εάν άλλοι αναγνωρίζουν τις δομές που θέλουμε να χτίσουμε για να επιτύχουμε αυτό τον σκοπό, δεν θα αμφισβητήσουμε την φύση τους σαν κράτη-έθνη.

Το Pyd, στην Rojava, βρίσκεται στην λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως το Daesh στάλθηκε για να μας καταστρέψει από την Δύση καθοδηγούμενο από τις ΗΠΑ. Τώρα που καταφέραμε να αντισταθούμε σε όλο αυτό, είμαστε σε θέση να μιλήσουμε. Έχουμε τέσσερα κράτη στην Μέση Ανατολή  – Siria, Turchia, Iraq, Iran – που μοιράζονται την κουρδικη γεωγραφία.  H απελευθέρωση των κούρδων σημαίνει ότι ;h αυτά τα κράτη καταργούνται, ή πως αυτά αναγνωρίζουν τους κούρδους δίχως τα σύνορα που τους χωρίζουν.  Εάν καταστεί δυνατό να εκδημοκρατιστούν οι θεσμοί αυτών των τεσσάρων κρατών  (όχι μόνον όσον αφορά εμάς, αλλά για όλους τους πληθυσμούς και τις θρησκείες), αποκτώντας την αυτονομία μας, δεν θα έχουμε πλέον σοβαρές διαφορές με αυτά τα κράτη. Δεν αποδεχόμαστε, απλούστατα, την τρέχουσα καθεστηκυία τάξη. η Rojava δεν έπεσε, αμύνθηκε από το Daesh με τα Kalashnikov και τις χειροβομβίδες και με την βοήθεια μια παγκόσμιας εξέγερσης σε εκατοντάδες πόλεις.

Σκέφτομαι πως η Europa, εάν κοιτάξουμε στην ελευθερία διέλευσης των συνόρων, μοιάζει με αυτό που εμείς ονομάζουμε ένα δημοκρατικό έθνος. Δεν είναι αυτή η περίπτωση των κούρδων στην περιοχή μας. Αυτό που θα μπορούσε να εκδημοκρατικοποιήσει το σύστημα των κρατών-εθνών στον κόσμο είναι η Ευρώπη.  Aν και αυτή η ήπειρος έχει μια σκοτεινή ιστορία, δεμένη με το κράτος, είναι το δημοκρατικό κέντρο που θα μπορούσε να κάνει τον υπόλοιπο κόσμο πιο ευαίσθητο προς τα δικαιώματα και την δημοκρατία. Εάν τα δικαιώματα των κούρδων στην αυτονομία και στην αυτοκυβερνηση γίνονταν αποδεκτά σε νέες συνταγματικές πράξεις των τεσσάρων κρατών-εθνών, θα έχουμε με αυτό τον τρόπο μια νέα μέση ανατολή, ίσως καλύτερη της Ευρώπης.

 

Φαίνεται πως η οργάνωση για εσάς είναι ουσιαστικής σημασίας. Ποια είναι η σχέση μεταξύ εξουσίας των συμβουλίων και των κοινοτήτων και εκείνης του κόμματος και του ανταρτοπόλεμου?

Η δημοκρατική αυτονομία είναι οργάνωση έξω από το κράτος, είναι αντί-κράτος. Μπορεί να υπάρχουν leadership, θεσμοί, λαϊκές οργανώσεις κανόνες και κοινωνικά συμβόλαια ηθικά-πολιτικά. αλλά δεν πρόκειται για ένα κράτος. Οι Ypg στην Rojava είναι ένα στοιχείο ανάμεσα στα πολλά της δημοκρατικής αυτονομίας. οι Ypg είναι η υπεράσπιση του λαού, δεν είναι ο στρατός του λαού, διότι αυτό θα σήμαινε πως υπάρχει ένα κράτος. Όταν ο πληθυσμός έχει ανάγκη να αμυνθεί, οι Ypg είναι μια δυνατότητα ανάμεσα στις πολλές , διότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, όχι μόνον ο στρατιωτικός. Τώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πόλεμος ενάντια στους κούρδους,  Ypg και Ypj βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής; πρόκειται, όμως, μόνον για μια οργάνωση ανάμεσα στις πολλές εκεί κάτω. Οι κοινότητες, οι αγροτικοί συνεταιρισμοί, οι οργανώσεις των γυναικών, οι οικολογικές ομάδες, και πάει λέγοντας, είναι αυτό για το οποίο οι κούρδοι θέλουν να είναι γνωστοί, αν και τα κράτη δεν μας το επιτρέπουν.

Σύντομα το Pjak στο Iran θα είναι άλλο τόσο γνωστό όσο και στην Rojava. Για εμάς, το κίνημα απελευθέρωσης των κούρδων σημαίνει Pkk και Kck. Οι κούρδοι στο Iran και το Iraq, με τον ίδιο τρόπο αυτών στην Rojava, είναι συνδεδεμένοι με το παράδειγμα του Pkk μα οργανώνονται αυτόνομα. Επίσης και το Pyd συνδέεται με το Pkk με όρους ιδεολογίας και οργάνωσης. ο Ocalan έζησε είκοσι χρόνια στην Siria, δεν υπάρχει σπίτι που να μην τον φιλοξένησε. Αυτό που βλέπουμε, σήμερα να εξελίσσεται στην Rojava είναι έργο δικό του. Πριν από το Pkk οι κούρδοι δεν υπήρχαν, και είχαν τον φόβο να είναι κούρδοι. Το Pkk έδωσε την δυνατότητα στους κούρδους να πάψουν να αρνούνται την ταυτότητά τους, αλλά αυτό ποτέ δεν τους οδήγησε στον φασισμό ή στον σωβινισμό.

 

Μετά την εξέγερση του περασμένου φθινοπώρου, τις επιθέσεις στην Suruc και την Ankara, την αντίσταση στο Kobane και πάει λέγοντας, πολλοί σύντροφοι, στην Italia, νιώθουν πως πρέπει να στέκονται απ’ την πλευρά του κουρδικού κινήματος. Αυτό είναι σημαντικό, μα πιστεύουμε επίσης πως η καλύτερη μορφή αλληλεγγύης είναι να οργανώσουμε και αναπτύξουμε τους αγώνες όσο περισσότερο γίνεται. Γι αυτό μας ενδιαφέρει τόσο πολύ να καταλάβουμε τις πρακτικές υποδείξεις που μπορούν να φτάσουν σε εμάς από τις προσπάθειές σας. 

Συμφωνώ. Αυτό τρομάζει τον εχθρό, και τον φασισμό που θα ήθελε να μας δει μόνους. Ο κόσμος, σε όλη την γη, εξεγέρθηκε για το Κομπάνι, μέχρι στο Afghanistan οι άνθρωποι μας βοήθησαν κατεβαίνοντας στον δρόμο με τις φωτογραφίες των Ypj. Οι κούρδοι πάντοτε ήτανε μόνοι, αλλά την περασμένη χρονιά δεν ήμασταν, ούτως ώστε οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να παρέμβουν και να βομβαρδίσουν το Daesh, το τέρας που οι ίδιοι συνέβαλαν να δημιουργήσουν.

Advertisements

One thought on “»Ένας επαναστάτης λαός στην Μέση Ανατολή» – «Un popolo rivoluzionario nel medio oriente». Intervista ai redattori di Demokratik Modernite

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s