μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Καθήκον να είσαι άνθρωπος..

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Καθήκον να είσαι άνθρωπος..

Πως είναι να είσαι δίπλα στον ανθρώπινο πόνο;
Σας έχω κουράσει με τις εξομολογήσεις μου αλλά θα συνεχίσω με ένα βασικό στοιχείο της εμπειρίας μου που δεν αφορά το σαρκίο μου.
Ως γραμματέας σε επιτροπές αναπηρίας, ως υπάλληλος του ΚΕΠΑ (κέντρο πιστοποίησης αναπηρίας), ως υπάλληλος ασφαλιστικών ταμείων και οργανισμών, έχω έρθει σε άμεση επαφή με αυτό που είναι ο ανθρώπινος πόνος, η ασθένεια, ο θάνατος σε όλες τους τις μορφές.
Έχω γυρίσει όλα τα γηροκομεία, νοσοκομεία, ψυχιατρεία, ιδρύματα για άτομα με ειδικές ικανότητες («ειδικές ανάγκες») της Αττικής.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα τέτοια υπάρχουν πέρα από αυτά που σίγουρα γνωρίζετε.
Θυμάμαι ακόμα ιδρώνοντας από αγωνία ένα μισο-διαλυμένο γηροκομείο στην μέση του πουθενά κάπου σε ένα χωράφι κοντά στο Κορωπί.
Εκεί υπήρχαν 2-3 νοσοκόμοι και δεκάδες εγκαταλελειμμένοι γέροντες και γερόντισες μέσα στα σκατά τους, να ζέχνουν από τα ξεραμένα σκατά και κάτουρα, κατάκοιτοι οι περισσότεροι με ανοιχτές κατακλίσεις, πληγές παντού στο βασανισμένο σώμα τους.
Ακόμα και οι γιατροί της επιτροπής, αν και ψημμένοι δυνατοί και κυνικοί άνθρωποι κατάρρευσαν μετά την επίσκεψή μας σε αυτή την αποθήκη μισοζώντανων σωμάτων.
Μια σιωπή ακέραια μέσα στο υπηρεσιακό αυτοκίνητο μέχρι να γυρίσουμε στην υπηρεσία, να υπογράψουμε παρουσίες και να φύγουμε στα σπίτια μας εμβρόντητοι.
2005 ή 2006 θα ήτανε, δεν θυμάμαι ακριβώς.
Ακόμα «καλή εποχή» για τους περισσότερους, έτσι δεν είναι;
Αν ψηθείς στην αρρώστεια και τον πόνο δεν είσαι συνέχεια μέσα σε «φιλοσοφικές» αναδιφήσεις, είναι ζήτημα ψυχικής επιβίωσης. Αλλά κάποια πράγματα δεν είναι δυνατόν να τα χωνέψεις, να τα ξεχάσεις.
Όταν έχει σχηματιστεί μια γενική «εικόνα» της κατάστασης, τι κατάστασης δηλαδή; τσακισμένα σώματα, κάτουρα σκατά σβησμένα μάτια, αδιάφοροι νοσοκόμοι και νοσοκόμες (όχι απαραίτητα από «απανθρωπιά»), όταν έχει σχηματιστεί η «εικόνα» του ανθρώπινου πόνου, έρχονται αυτές οι αδικαιολόγητες εξάρσεις της με την ευθύνη των ανθρώπων ή της κοινωνίας και όλα γίνονται μια φρίκη.
Ποιός άφησε εκείνο το γηροκομείο να υπάρχει;
Ποιός γαμημένος «κρατικός λειτουργός» έδινε συνέχιση στη άδειά του; ποιά καθίκια «τέκνα» και «συγγενείς» άφησαν τους γερόντους και τις γερόντισες να σαπίζουν μέσα σε αυτό τον τάφο για ζωντανούς;
Και εμείς γιατί σιωπήσαμε; γιατί δεν κάναμε καταγγελία;
Αν κάναμε θα γίνονταν κάτι;
Και να μην γίνονταν έπρεπε να κάνουμε.
Αλλά εδώ μιλάμε για μια εκτεταμένη αποθήκευση γερόντων και γεροντισών.
Έμαθα ότι τα τελευταία χρόνια τα «τέκνα» και οι «συγγενείς» πήραν πολλούς πίσω για να μην δίνουν ούτε τα 500-600 ευρώ που έδιναν στα φτηνότερα γηροκομεία για να κρατήσουν τους γέρους. Λόγω «κρίσης» θυμηθήκανε τους γέρους. Ωραία, έτσι; Ωραίοι άνθρωποι, «το σύστημα φταίει» έτσι; σα δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ..
Σώματα τσακισμένα, κάτουρα σκατά πληγές απελπισμένα σβησμένα μάτια.
Αυτό είμαστε ως κοινότητα, εθνική, ταξική, ανθρώπινη, ό,τι γαμημένη κοινότητα ή κοινωνία θέλετε, αυτό είμαστε ή ήμασταν ή ήτανε όλοι αυτοί που τώρα νιώθουν ενοχές. Νιώθουν; ή δεν νιώθουν;
Έχει καμμία σημασία;
Α, πόσα θυμάμαι, πόσα σώματα, πόσες πληγές, πόση αδιαφορία, όλα σε υπερθετικό βαθμό, και άραγε τι έχει νόημα;
Έχει νόημα να λέμε κάτι; έχει;
Και γιατί να σας τα λέω όλα αυτά;
Έχει κανένα νόημα;
Θα ήθελα να πάρει ένας άνεμος όλα αυτά τα σώματα και να τα φέρει μπροστά μας μπροστά σας, πλυμμένα και άγια, όμορφα αλλά ασθενικά, με φτερά από δάκρυα, τίποτα άλλο.
Πόση  ντροπή, τι αίσχος η νεότητά μας, τι ανοησίες υπερανθρωπικής ιδεοληψίας, πόσο ψέμμα για τη ζωή, πόσο ψέμμα θα αντέξουμε ακόμα για τη ζωή των δυνατών και των ζωντανόφιλων βιταλιστών, πόσο θα ανεχόμαστε τις λατρείες τους;
Ο καπιταλισμός είναι το ένα είναι το άλλο είναι το παράλλο, αλλά είναι και ένα πράμα που δεν θέλετε να το ξέρετε, είναι μια λατρεία της «υγείας» και του «ζωντανού» που σαν συνωμοσία καταστρέφει συστηματικά την αίσθηση και το νόημα του απόλυτου καθήκοντος.
Του αιώνιου, του ακατάλυτου του «πλατωνικά» και μόνον μη-υλιστικά εννοούμενου καθήκοντος προς τον ασθενή, τον γέρο, το τσακισμένο σώμα.
Δεν είναι αυτό δικαιολογία για να μην ασκούμε κριτική στην καταστροφή των κοινωνικών δομών ασφάλισης και υγειονομικής περίθαλψης, αλλά μπάστα μπάστα εξυπναραίοι της «κοινωνικής αλλαγής».
Αντί να διοργανώνετε φεστιβάλ μόνον και εκδρομές και επαναστατικές γιορτές ξεσκατίστε κανέναν γέρο, κρατήστε μια μέρα κάποια θειά ή κάποιο θειό που σίγουρα υπάρχει κάπου εκεί δίπλα σας.
Κανένας σοσιαλισμός, καμμία δημοκρατία, καμμία αναρχία, κανένα εθνικό κράτος δεν θα σε κάνει άνθρωπο άνθρωπε αν δεν ξεσκατίσεις δεν κανακέψεις έναν κατάκοιτο άνθρωπο.
Τίποτα άλλο.
Ι.Τζανάκος

5 σχόλια:

  1. Εξαιρετικής ποιότητας τούτη η ανάρτηση…συνοθύλευμα ωμής πραγματικότητας,παντελούς έλλειψης ανθρωπιάς,ένοχης σιωπής αρμοδίων και μη…η τρίτη ηλικία στον Καιάδα…και πόσο συμφωνώ με τα τελευταία λόγια…για να λέγεσαι άνθρωπος,έλα να με βοηθήσεις να ξεσκατήσουμε παρέα στο δημόσιο νοσοκομείο που εργάζομαι…με εκτίμηση!

    Απάντηση

  2. Σε ευχαριστώ συναδέλφισα, είσαι στην πρώτη γραμμή της ανθρωπιάς, μπορώ να σε καταλάβω και σένα και όλους τους συναδέλφους τι αγώνα δίνετε, ειδικά σε αυτές τις συνθήκες τώρα πιά. Μα τον άγιο θα έρθω κάποια στιγμή αν θές, και θα προσπαθήσω να φέρω κι άλλους σε μια «εκπαιδευτική» επίσκεψη, χρειαζόμαστε τόσο πολύ την ανθρώπινη πραγματικότητα, όπως είναι..

    Απάντηση

  3. Αν λοιπόν δεν είναι θέμα πολιτικό-ιδεολογικό, που συμφωνώ οτι δεν είναι, ούτε και θέμα εκ-πολιτισμου δεν είναι, επίσης… τότε τι θέμα είναι; Καταλήγετε, μάλλον στον προβληματισμό σας ότι είναι θέμα «καθήκοντος»… όπως και άλλα καθήκοντα ιερά.

    Προσθέστε, αν θελετε στον προβληματισμό σας κι αυτή την παράμετρο: για να μπορέσει κάποιος, ο οποιοσδήποτε, να φροντίσει έναν γεροντα που χέζεται πάνω του, πρεπει να ΞΕΡΕΙ ο ιδιος απο πρωτο χέρι, πώς ειναι να είσαι σκατά. Πρεπει δηλαδή, σε ένα υπαρξιακό επιπεδο να γνωρίζει τι είναι μοναξιά, απειλή θανάτου, φθορά σώματος, ανημπόρια, απελπισία.
    ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ οτι ο ιδιος είναι ένας αδύναμος άνθρωπος, να έχει έρθει αντιμέτωπος με την δική του απομυθοποίηση ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΤΡΑΦΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ αυτού που του αποκαλύφθηκε, όσο μπορεί.
    Αν δεν υπάρχει αυτή η θεμελιωδης διάσταση που προκύπτει, όχι ιδεολογικά ή καθηκοντολογικά , αλλά προκύπτει απο την ανθρώπινη μας κατάσταση ως όντα ανθρωπινα με ότι αυτό σημαίνει, τότε μπορούμε είτε να εγκαλούμε τους άλλους ως ηθικοδιδάσκαλοι , είτε να θέτουμε καθήκοντα ως στρατιωτικοί είτε ,στην καλύτερη περίπτωση, να φτιάχνουμε υγειονομικές υπηρεσίες, ως πολιτισμένοι άνθρωποι που είμαστε. Μα, αν τα κάνουμε όλα αυτά, τι είδους σχέση μπορούμε να έχουμε με έναν γέρο που βρίσκεται σε πλήρη αδυναμία;

    Απάντηση

  4. Συμφωνώ με ό,τι λές. Η λέξη ή έννοια καθήκον σημαίνει μόνον, έτσι σήμερα που έχουν γυρίσει τα πράγματα, να μην βολεύει κανείς τα πάντα σε μια ευκολία και αν δεν την βρίσκει να ανακαλύπτει διάφορες φιλοσφικές και αισθητικές προφάσεις για να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια. Το Καθήκον σήμερα είναι μια έννοια συναγερμού, ίσως και κάπως στρατιωτικού, για να μην υποχωρεί κανείς μπροστά στα αιώνια που του θέτει ούτως ἠ άλλως η αγάπη, αλλά βλέπεις η αγάπη έχει παρανοηθεί κάπως. Μονον η λέξη καθήκον, ή ποιά άλλη; μπορεί να χτυπήσει την ευκολία μιας βολής που εχει μεταμφιεστεί σε καθαρότητα. Αγάπη χωρίς να έχει και ξεσκάτισμα αν χρειαστεί, δεν είναι αγάπη. Αυτό ο μικροαστός μπορεί να καταλάβει μονο με την λέξη του καθήκοντος..

    Απάντηση

  5. Σας προτείνω να σκεφτείτε, αντί της λέξης (και των σημαινομένων στα οποία παραπέμπει) Καθήκον, την λέξη ΔΙΑΚΟΝΙΑ.
    Θα βρείτε σε αυτήν έναν εμπλουτισμό του προβληματισμού σας…

Advertisements

2 thoughts on “Καθήκον να είσαι άνθρωπος..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s