ιστορία, storia

Αντάρτες εφορμούν στην φυλακή υψίστης ασφαλείας Terroristi all’assalto del supercarcere.

 

PESARO—Το ξεκίνημα είναι από αστυνομική ταινία: «Βλέπω με την άκρη του ματιού μου την μακριά κάννη ενός revolver να ακουμπάει στο σβέρκο μου. Eίναι μια στιγμή. Μια δεκαριά άνδρες πέφτουν επάνω μου από πίσω (…). Ένας τέλειος συγχρονισμός, σχεδόν τους θαύμασα κι ας ήμουν εγώ το θήραμα». Με αυτό τον τρόπο ο Sergio Segio, leader της Prima Linea, της Πρώτης Γραμμής, της ένοπλης κομουνιστικής οργάνωσης εναλλακτικής στις ερυθρές Ταξιαρχίες, l’organizzazione terroristica comunista alternativa alle Brigate Rosse, που στην διάρκεια της δεκαετίας 1974-1984 εκτέλεσε 23 φορές και είχε 923 μαχητές που δικάστηκαν. ο Sergio Segio έγραψε ένα βιβλίο, Μια ζωή στην Πρώτη Γραμμή, Una vita in Prima Linea (που δημοσιεύτηκε από τον εκδοτικό οίκο Rizzoli) και έχει αφυπνίσει συζητήσεις και επίσης και κάποια αμηχανία, κυρίως λόγω του τίτλου. Είναι η ιστορία του αντάρτη Segio, για τις ρίζες και τις επιλογές του. Είναι η ιστορία μιας αντάρτικης οργάνωσης »διαφορετικής από τις ερυθρές Ταξιαρχίες». Είναι όμως και η ιστορία μιας »ολοκληρωτικής ήττας»αναγνωρισμένης πέρα από τις εκπτώσεις στο στυλ παρούσες στο βιβλίο. Και μιας εξόδου από τα χρόνια του μολυβιού [τριάντα για τον Σέτζιο] δύσκολης και πολύπλοκης, κυρίως για κάποιον, όπως ο συγγραφέας, που διάλεξε τον δρόμο της διάστασης, που διαχώρισε την θέση του δηλαδή από τον ένοπλο αγώνα, κι όχι την μετάνοια, [λες και είναι κάτι διαφορετικό, λέω εγώ!].

Η ιστορία του Σέτζιο διασταυρώνεται κυρίως με την Fossombrone και την υπερφυλακή που υπάρχει εκεί, όπως και με την επίθεση που πραγματοποιήθηκε, στις 28 σεπτεμβρίου του 1982, σε βάρος της φυλακής της Villa Fastiggi που, εκείνη την εποχή, ήταν υπό κατασκευή.

Το καλοκαίρι του 1982, διηγείται ο Σέρτζιο, »καινούργιος στόχος είχε γίνει η φυλακή υψίστης ασφαλείας του Fossombrone. Καταφέραμε να πείσουμε και τους ταξιαρχίτες της φάλαγγας W alter Alasia. Mε ενδιέφερε να δουλέψουμε μαζί για να επιτεθούμε σε μιαν ειδική φυλακή». Τα ντοκουμέντα των BR δεν τον έπειθαν, μπορούσε όμως να το παραβλέψει. »Επέμεινα στην επιλογή της Fossombrone. Μετέφερα λόγους υλικοτεχνικούς και στρατιωτικούς. Σιώπησα για εκείνους που ήταν βασικοί για εμένα: εκεί μέσα υπήρχαν πολλοί από τους φίλους μου». Οι ταξιαρχίτες που στόχευαν στην Palmi γιατί εκεί βρίσκονταν αιχμάλωτοι μεγάλο μέρος των ιστορικών τους ηγετών, αναγκάστηκαν να »υποχωρήσουν μπροστά στις αιτιάσεις μου, αντικειμενικά βάσιμες και στην αποφασιστικότητά μου». Ο Σέτζιο έχει διασυνδέσεις μέσα στην φυλακή: »Υπήρχαν οι μαχητές που είχαν δουλέψει μαζί μου μέχρι πριν λίγους μήνες, είχα μαζί τους σταθερές επαφές, συνεχείς».

Το κλίμα ανάμεσα στους κόκκινους αντάρτες είχε σκοτεινιάσει: διασπάσεις, φόβος για τους μετανιωμένους, εσωτερικές δίκες με θανατικές ποινές ήδη εκτελεσμένες. »Στην Φοσσομπρόνε – αφηγείται ο Σέρτζιο – οι πολιτικοί κρατούμενοι ήταν τοποθετημένοι σε δυο ορόφους: στο ισόγειο Πρίμα Λίνεα,στον πρώτο όροφο μια ετερογενής σύνθεση». Ο στόχος ήταν μια μαζική απόδραση, τουλάχιστον σαράντα κόκκινοι μαχητές. »Είχαμε νοικιάσει διαμερίσματα. Οι βάσει μας βρίσκονταν στην Senigallia και Marotta. Η φάλαγγα Walter Alasia είχε δυο στο Πέζαρο [μια, με δυο ταξιαρχίτισσες βρίσκονταν στην οδό Μammolabella]. Θα μας είχαν χρησιμεύσει για την φυγή, προς το παρόν τις χρησιμοποιούσαμε για τις αναγνωριστικές κινήσεις, για την παρακολούθηση».

Το σχέδιο είχε οριοθετηθεί. »Το μεγαλύτερο πρόβλημα – Γράφει ο Σέτζιο – ήταν η αναχαίτιση του θωρακισμένου τζιπ που έκανε την εξωτερική περιπολία». Το κομάντο θα απαρτίζονταν από 20 πρόσωπα, χωρισμένα σε τέσσερις ομάδες: »τρεις για να αντιμετωπίσουν  τους καραμπινιέρους – προσθέτει -, μια θα είχε προκαλέσει το ρήγμα στον τοίχο περίφραξης με εκρηκτική ύλη κατευθυντική». Ο ιούλιος περνά με την παρακολούθηση επάνω στους λόφους γύρω από την φυλακή και την οργάνωση.

Η επιχείρηση θα γίνονταν τον αύγουστο. »Μα στις 23 ιουλίου ο διάβολος χώνει την ουρά του», θυμάται ο Σέρτζιο. Κάποιοι ταξιαρχίτες αιφνιδιάζονται στο Μιλάνο, σε έλεγχο, ένας σκοτώνεται και δυο τραυματίζονται. Ανακαλύπτονται σημειώσεις για μιαν επίθεση στην φυλακή. Ξεσπάει ο συναγερμός. Και έξω από τον τοίχο της περίφραξης εμφανίζεται ένα ερπυστριοφόρο. »Η επίθεση θα μας κόστιζε πολλές ανθρώπινες ζωές» εξηγεί ο Σέτζιο. Η επιχείρηση αναστέλλεται και στην συνέχεια οριστικά ακυρώνεται. »Η απογοήτευση των συντρόφων στην φυλακή – εξηγεί στο βιβλίο – ήταν ατέλειωτη. Τέτοια που προγραμμάτισαν μιαν εσωτερική εξέγερση για την Πρωτοχρονιά». Εν τω μεταξύ, βλέποντας την κριτική και επικίνδυνη κατάσταση, ο Σέτζιο και οι δικοί του σκέφτηκαν καλά »πριν ανακαλέσουν», να χρησιμοποιήσουν »τα 50 κιλά εκρηκτικών στην διάθεσή τους για την έφοδο στην Φοσσομπρόνε» με άλλον τρόπο. »Ανατινάξαμε την υπό κατασκευή φυλακή της πόλης του Πέζαρο». Δυο μέρες πριν την Πρωτοχρονιά, τέλος, οι μαχητές της Πρώτης Γραμμής μεταφέρονται από την Φοσσομπρόνε: »Έτσι και η δική μου κούρσα φτάνει στο τέλος της». Στις 15 ιανουαρίου του 1983, ο Sergio Segio, παιδί ενός κομουνιστή από της Ίστρια που βασανίστηκε στις φυλακές του Τίτο, που μεγάλωσε στην Sesto San Giovanni, την »Στάλινγκραντ της Ιταλίας», που αυτό-αποκαλέστηκε συνεχιστής της »Αντίστασης που προδόθηκε»συνελήφθη. Τέλος της κούρσας.

Ο ΜΆΡΤΥΡΑΣ

Aldo Maturo e cinque anni in prima linea, o Αldo Maturo και πέντε χρόνια στην πρώτη γραμμή

Pesaro – O Άλντο Ματούρο, διευθυντής της υπερφυλακής Gaetano Lalvoldelli Pedrocchi – λέγει -, με είχε ωθήσει να το κάνω, αυτός που ΄ξερε πολύ καλά πως ήταν εκείνα τα χρόνια και ποιες ήταν οι συνέπειες του να δουλεύεις στους χώρους των φυλακών σαν την Φοσσομπρόνε».

Χαμογελά όταν του λέμε πως τον αναφέρει στο βιβλίο του ο Sergio Segio, από τους leader της Πρώτης Γραμμής, της δεύτερης σημαντική αντάρτικης κομουνιστικής οργάνωσης στα χρόνια του μολυβιού: »Ο τίτλος είναι »Μια ζωή στην Πρώτη Γραμμή»; Και να σκεφτείτε πως κι εγώ έτσι θα ήθελα να είχα ονομάσει την δική μου αφήγηση. Μια πρώτη γραμμή. Μια πρώτη γραμμή, αλλά από την άλλη πλευρά του οδοφράγματος».

Και προσθέτει: »Εκείνους τους καιρούς συχνά πυροβολούσαν το ρούχο, στην στολή πριν και από το πρόσωπο». Δεν είχα ποτέ λάβει απειλές θανάτου από τους αντάρτες. ο Άλντο Ματούρο, διαφορετικά απ’ ότι ο εισαγγελέας Πεντρόκκι, που αντιμετωπίστηκε από έναν ταξιαρχίτη αμετανόητο:»Οι σύντροφοί μου θα εκτελέσουν δικαιοσύνη επάνω σας». Ο Σαβολντέλι απάντησε με ειρωνεία: »Καλά , θέλετε να πείτε πως θα γίνω ένας μάρτυρας της Repubblicaκαι η γυναίκα μου θα έχει μιαν γενναιόδωρη αποζημίωση».

»Όσον με αφορά – υπογραμμίζει ο Ματούρο – συνέχισα να ζω φυσιολογικά. Άλλοι συνάδελφοί μου, αντιθέτως, δεν βγήκαν απ’ τα σπίτια τους για χρόνια».

Οι σχέσεις με τους ταξιαρχίτες και τους ποινικούς ήταν περίπλοκες:»Ναι, σίγουρα, αλλά εκείνα τα χρόνια κατάφερα να χτίσω επίσης μιαν σχέση εμπιστοσύνης. Οι κόκκινοι ταξιαρχίτες μου έλεγαν: »μιλάμε με τον dottor Maturo, όχι με τον διευθυντή της φυλακής». η Fossombrone γίνεται υψίστης ασφαλείας στις 21 ιουλίου του 1977: »η μικρή πόλις στρατιωτικοποιήθηκε, διότι εκείνη την ημέρα έφτασαν όλοι μαζί 165 κρατούμενοι, κυρίως μαχητές».

ο Ματούρο προτάθηκε από τον στρατηγό Dalla Chiesa καιQ »:μέσα σε λίγους μήνες έπρεπε να αναδιαρθρώσουμε μια συνηθισμένη φυλακή, με ένα τμήμα για αρρώστους, και να την καταστήσουμε υψίστης ασφαλείας». Κι όμως ,θυμάται, »μεταξύ όλων των ειδικών φυλακών υψίστης ασφαλείας η Φοσσομπρόνε ήταν η πιο πολιτισμένη, θα έλεγα η πιο δημοκρατική».

Eπιστρέφοντας απ’ την Cassino, είναι ακριβώς ο Maturo που ολοκληρώνει την κατασκευή της νέας φυλακής της Villa Fastiggi, που είχε ημι-καταστραφεί τον σεπτέμβρη του ’82 από την επίθεση της Πρώτης Γραμμής.

Leggi l’articolo completo nel .pdf Διάβασε το άρθρο σε pdf

vita in pl – resto del carlino 15 11 06

Tags

Advertisements