αυτονομία, autonomia

Στηνμνήμη του Paolo Pozzi – In ricordo di Paolo Pozzi

paolo_pozzi

on 09 Ιανουαρίου 2016.

Χάθηκε έξαφνα στις 7 ιανουαρίου από καρδιακή προσβολή ο Paolo Pozzi.

ο Paolo Pozzi, γεννήθηκε το 1949, αποφοίτησε την σχολή της Κοινωνιολογίας στο Trento το 1972. Μετακομίζει στο Milano, στρατεύεται στην συνιστώσα της εργατικής αυτονομίας που συγκεντρώνεται γύρω από το περιοδικό «Rosso», του οποίου υπήρξε από τους κυριότρους συντάκτες.  Είχε την επίβλεψη μαζί με την Roberta Tommasini το βιβλίο: »Από τον εργάτη μάζα στον κοινωνικό εργάτη. Συνέντευξη στον Τόνι Νέγκρι για τον εργατισμό»,  “Dall’operaio massa all’operaio sociale. Intervista a Toni Negri sull’operaismo” [Multhipla Edizione, 1979, Ombre Corte, 2007]. Το 1979 συλλαμβάνεται στο πεδίο εφαρμογής της έρευνας  7 απριλίου και εκτίει διάφορα χρόνια στην φυλακή. Βγαίνοντας από εκεί, γίνεται διευθυντικό στέλεχος μιας εταιρείας που ασχολείται με πολιτιστικά αγαθά. 

* * * * *

Ένας θάνατος αξίζει όπως ένας άλλος θάνατος. Στο τέλος όλοι πρέπει να παραδοθούμε σε αυτή την αντικειμενικότητα: η επιστροφή μας στον χρόνο, είναι πριν απ’ όλα, μια επαναφορά στην τάξη των πραγμάτων, η αναπόφευκτη επιβεβαίωση πως άλλο δεν μπορεί να είναι, και άλλο δεν μπορεί να συμβεί. Και όμως, είναι επίσης σωστό, γι αυτόν που συνεχίζει να ζει, να σκέφτεται, να πιστεύει πως σε ένα τέλος μπορεί να αποδοθεί μια ιδιαίτερη σημασία, μια ανώτερη αξία, ικανή να καταστήσει πλουσιότερη έννοιας και αισθήματος αυτή την “ύπαρξη που πλέον δεν υπάρχει”. Αυτό ισχύει κυρίως για την απώλεια ενός φίλου, ενός συντρόφου, ενός ανθρώπου με τον οποίον είχαμε έναν σύνδεσμο, μια ανθρώπινη σχέση στην οποίαν υπήρξαν θεμελιώδεις και κινήθηκαν, μοιράστηκαν – κάποιες φορές σαν ένα μεγάλο όνειρο, μα συχνά και στην πραγματικότητα μέσα εκείνων των ημερών, εκείνων των χρόνων – τα μεγάλα θέματα και οι μεγάλοι αγώνες για την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα, και την ελευθερία του ανθρώπου, την απελευθέρωση από την εργασία, την έφοδο στην “μητρόπολη” του κεφαλαίου και των θεσμών, το δικαίωμα να ήμαστε άλλοι και αλλού.

Είναι για αυτό που σήμερα η απώλεια του Paolo μας σημαδεύει και μας κτυπά σαν κάτι που μας ανήκει, που είναι μέρος του είναι μας ή αυτού που υπήρξαμε. ο Paolo υπήρξε, είναι στο κέντρο της ζωής μας του τότε: όπως ο καθένας από εμάς υπήρξε, είναι στο κέντρο της δικής του. Σε αυτή την στιγμή, λίγο μετρούν τα υπόλοιπα, μικρή η χρησιμότητα των χρόνων που τελικά μας χωρίζουν “από την εποχή των συμβάντων”, από τα χρονικά (για ιστορία δεν μας επιτρέπεται ακόμη να μιλήσουμε) του τότε.  Αυτή την στιγμή, αυτός είναι ακόμη στην via Disciplini, κι εμείς γύρω του στο μεγάλο τραπέζι επάνω στο οποίο έφτιαχνε, φτιάχναμε το Rosso. Ήμαστε στην Face, κι αυτός στο Fizzonasco μαζί μας, στο Quarto Oggiaro, στην Assolombarda. «Και ναι, επίσης στην Fossombrone, και στην πτέρυγα G12 και στην G8, στα θωρακισμενα που ούρλιαζαν απ’την φυλακή της Rebibbia στον Foro Italico, από την φυλακή του San

Vittore, πίσω από τα κάγκελα των αιθουσών bunker, και μπροστά μας οι εισαγγελείς και οι δικαστές Santiapichi και Abbate, Cusumano και Spataro.

Να λοιπόν που το τέλος του, η απώλειά του η ξαφνική, συμβάν απρόσμενο και γεμάτο πόνο κυρίως για την Laura και Irene, είναι κάτι που νιώθουμε και σαν “τραγικό γεγονός” που μας ανήκει, που είναι και δικό μας, που εκτός απ’ το να είναι στην φύση και στην τάξη των πραγμάτων, φορά επίσης και όλους εμάς, την απλωμένη μα πάντα ενωμένη κοινότητα των φίλων του, των συντρόφων του, όλων εκείνων που με αυτόν έχουν μοιραστεί και ονειρευτεί το μεγαλύτερο από τα όνειρα.

I/le compagni/e di Paolo – 8 ιανουαρίου 2015 οι σύντροφοι/ες

 

* * * * *

Για τις εμπειρίες και τους αγώνες των χρόνων Εβδομήντα, ο Paolo Pozzi έγραψε ένα βιβλίο: Insurrezione, Εξέγερση, που δημοσιεύτηκε το 2007 από DeriveApprodi.

Αυτή είναι η εισαγωγή του βιβλίου:

Αυτή είναι η ιστορία των χρόνων Εβδομήντα.

Τότε υπήρχε ένα κίνημα φτιαγμένο από γυναίκες και άνδρες που σκέφτονταν ν’ αλλάξουν τον κόσμο. Ριζικά, με τρόπο ριζοσπαστικό. Με μιαν επανάσταση.

Εκείνες οι γυναίκες και εκείνοι οι άνδρες πως το να τον αλλάξουν θα μπορούσε να είναι και διασκεδαστικό. Αντίθετα μάλιστα ή ήταν διασκεδαστικό ή δεν άξιζε τον κόπο. Όλα και αμέσως. Δεν ήθελαν να αναβάλουν τίποτα για αργότερα.

Η πιο ριζοσπαστική πλευρά εκείνου του κινήματος ήταν οι αυτόνομοι.

Μετά εκείνο το κίνημα πιάστηκε σε μιαν δαγκάνα και θρυμματίστηκε. Πολλοί σταμάτησαν ή τους σταμάτησαν. Πολλοί απ’το κίνημα πέρασαν στις ένοπλες οργανώσεις . Πολλοί σκέφτηκαν πως η μοναδική δικαιοσύνη ήταν η προλεταριακή. Κάποιοι, όχι λίγοι, μετάνιωσαν, έγιναν δηλαδή χαφιέδες. 

Είναι λοιπόν και μια τρομερή ιστορία. Είναι μια ιστορία φτιαγμένη από ζωντανούς, νεκρούς και νεκρούς που σκοτώθηκαν. Είναι μια πονεμένη ιστορία για που προκάλεσε και υπέφερε. 

Είναι μια ιστορία που μιλά για νέους. Εγώ τώρα είμαι ένας άνδρας που προχωρά προς τα εξήντα. Μα με βλέπω ξανά νεαρό και σκέφτομαι: μας έκαναν και το πληρώσαμε ακριβά αλλά το διασκεδάσαμε αφάνταστα. 

Αυτή την ιστορία ξεκίνησα να την γράφω στην ειδική φυλακή μεγίστης ασφαλείας του Fossombrone το 1982. Μολύβι και τετράδιο.  

Στην συνέχεια το τετράδιο το πήρα μαζί μου στην φυλακή Rebibbia, όπου με μετέφεραν. 

ο Francone (Tommei, ndr.) μου δανείζει την γραφομηχανή του Olivetti Lettera 22 κι εγώ ξαναρχίζω, φτου κι απ’ την αρχή. Η συμφωνία είναι πεντακάθαρη: κάθε μέρα αυτός θέλει να διαβάζει και να δίνει την κρίση του: Hemingway, βατός, σκατά. Τα “σκατά” αμέσως ρίχνονται στην φάτσα του δημιουργού. 

Η δουλειά επιβραδύνεται πολύ στην διάρκεια των ακροάσεων της δίκης. Η γραφή συμμορφώνεται. Το καλοκαίρι του’84 δίνω το τελειωτικό χτύπημα. Μα με ελευθερώνουν και ο δεσμός με τον αδίστακτο κριτή μου παύει, σταματά. Το δακτυλογραφημένο κείμενο το κουβαλώ μαζί μου στο Milano στις μαύρες σακούλες μέσα των σκουπιδιών που συλλέγουν τις προσωπικές μου επιπτώσεις. Να το δημοσιεύσω? Κι από ποιον?

Μετά ο Francone βγαίνει και αυτός. Ένα βράδυ πριν δεκαπέντε χρόνια μου φέρνει στο σπίτι τον Sergio, που τον λένε και Sergino διότι στα χρόνια της αυτονομίας ήταν σχεδόν ένα μωρό. ο Sergio λέει: μου αρέσει πάρα πολύ, ήμαστε ακριβώς όπως τα λες, αυτοί ήμαστε, εμείς ήμαστε.

Σιγά σιγά αρχίζει να δημοσιεύει επιμέρους κεφάλαια της ιστορίας σε περιοδικά, βιβλία κλπ. Μετά, τον επόμενο χρόνο εμφανίζεται ξανά. Και μου λέει: το δημοσιεύουμε όλο. Εγώ λέω ναι. Νάτο λοιπόν εδώ. 

 

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στην Effimera.

http://www.commonware.org/index.php/cartografia/642-in-ricordo-di-paolo-pozzi

και του αφιερώνουμε αυτό:

Θα το κάψω ή θα καώ
Στίχοι: Παπαγεωργίου Κώστας
Μουσική: Πλατύραχος Νίκος

Κλείνω το συρτάρι, κρύβω το κλειδί
να μην τους δώσω αφορμή.
Σβήνω το σημάδι, βάζω το σταυρό,
ήρθαν να μου πάρουν ό,το έχω φυλαχτό.
Σπάσανε την πόρτα, λύσαν τα σκυλιά,
φύδηξε βοριάς και συννεφιά.

Αχ, το σπίτι θα το κάψω ή θα καώ
και θα δακρύσω απ` τον καημό.
Μέσα στο Χειμώνα, κάτω απ` τη βροχή
θα το ξαναχτίσω απ` την αρχή.

Την αυλή με το πυθάρι στη γωνιά,
του καϊκιού μου τα πανιά,
δεν τα χαραμίζω **** σου ζητώ
δείξε μου ποιος είσαι να σου πω ποιος είμ` εγώ.
Ξέρω από σκοτάδι, ξέρω κι από φως,
δεν μου πάει να κρύβομαι σκυφτός.

Αχ, το σπίτι θα το κάψω ή θα καώ
και θα δακρύσω απ` τον καημό.
Θα ξορκίσω τα στοιχειά και το θεριό,
πάνω στα συντρίμμια θα χορέψω και θα πιω.
Μέσα στο Χειμώνα, κάτω απ` τη βροχή
θα το ξαναχτίσω απ` την αρχή.

Προτεινόμενος δίσκος: Τα άστεγα – 2015
 

μας το σφύριξε ο φίλος Ιωάννης Τζανάκος απ’ τον αυτοκαθορισμό του
Advertisements

2 thoughts on “Στηνμνήμη του Paolo Pozzi – In ricordo di Paolo Pozzi

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s