αυτονομία, autonomia

Οι εφημερίδες σε δίκη: η υπόθεση 7 απριλίου, όγδοη συνέχεια – I giornali a processo: il caso 7 aprile – Ottava parte

I giornali a processo: il caso 7 aprile – Ottava parteI giornali a processo: il caso 7 aprile – Ottava parte  Η όγδοη συνέχεια της δίκης στις εφημερίδες για την υπόθεση της 7ης απριλίου

του Luca Barbieri

(c) 2002 – Eπιτρέπεται η μερική ή πλήρης αναπαραγωγή του έργου και η διάδοση του ηλεκτρονικά, φτάνει να μην είναι για εμπορικούς σκοπούς και με τον όρο πως αυτή η διατύπωση θα αναπαραχθεί.

6. Το blitz της 21 δεκεμβρίου 1979

Η επιχείρηση περιλαμβάνει τις εισαγγελίες των πόλεων Roma, Padova και Milano. Τετρακόσιοι άνδρες της αντιτρομοκρατικής Digos είναι επιφορτισμένοι στο Milano, εκατοντάδες σε Torino, Padova, Genova, Roma, Firenze και Bergamo.

Μεταξύ των συλληφθέντων: ο Mauro Borromeo (50 χρόνων, διευθυντής της διαχείρισης στο Πανεπιστήμιο Cattolica); ο Francesco Cavazzeni (44 χρόνων, καθηγητής Ιστορίας και φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Pavia); ο Alberto Magnaghi (αρχιτέκτων, πανεπιστημιακός καθηγητής); ο Marco Bellavista (31 χρόνων, δημοσιογράφος της Αντιπληροφόρησης); Franco Tommei (42 χρόνων, δημοσιογράφος του Rosso); η Adriana Servida, 29 χρόνων (δεν την συνδέει τίποτα με το Potere operaio, ελευθερώθηκε ύστερα από κάποιους μήνες); ο Romano Madera (31 χρόνων, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο της Cosenza, ελευθερώνεται μετά από έναν χρόνο); ο Arrigo Cavallina; ο Jaroslav Novak (32 χρόνων, διευθυντής του βιβλιοπωλείου Memoria); ο Oreste Strano; ο ιατρός Giorgio Reiteri; Antonio Liverani που φιλοξένησε στο διαμέρισμα του Negri τον Carlo Casirati; ο Giannatonio Baietta (ιδιοκτήτη της τυπογραφίας όπου τυπώνονταν η Autonomia); ο Antonio Temil (στο όνομα του ήταν περασμένο το τηλέφωνο του Radio Sherwood); ο Augusto Finzi; ο Alberto Funaro; η Caterina Pilenga (διευθύντρια προγραμματισμού της κρατικής τηλεόρασης Rai του Milano); ο Gianni Sbrogiò.


Όλοι οι κατηγορούμενοι είναι καταξιωμένοι επαγγελματίες με παρελθόν στράτευσης στην άκρα αριστερά. Τους αποδίδεται η κατηγορία του:
1. “ότι προώθησαν συνεργαζόμενοι μεταξύ τους και με άλλους, συνέστησαν και διηύθυναν μιαν πολιτική-στρατιωτική ένωση με σκοπό να ανατρέψουν βίαια τους οικονομικούς και πολιτικούς κανόνες του κράτους, μέσα από την δραστηριότητα μιας σειράς ένοπλων ομάδων, που εκπορεύονταν άμεσα από αυτή την ένωση και που δρούσαν κάτω από διαφορετικές ονομασίες (όπως Παράνομη Δουλειά, FARO, Κέντρο Βόρεια, Δίχως ανακωχή για τον κομουνισμό- Lavoro Illegale, F.A.R.O, Centro Nord, Senza tregua per il comunismo και παρόμοιες) όντες το απόκρυφο επίπεδο πρώτα του Potere operaio και στην συνέχεια της οργανωμένης εργατικής Αυτονομίας,  Autonomia operaia organizzata;
2. διότι δημιούργησαν σταθερούς μηχανισμούς πληροφόρησης με σκοπό να χαρτογραφούν διευθυντές και επιστάτες στα εργοστάσια, φασίστες και πολιτικούς αντιπάλους, δικαστικούς, πολιτικά πρόσωπα, δημοσιογράφους, στελέχη της αστυνομίας, καταμπινιέρους;
3. διότι δημιούργησαν έναν σταθερό στρατιωτικό μηχανισμό που διέθετε και αποθήκευε όπλα, πολεμοφόδια και εκρηκτικά”

Στον καθηγητή Antonio Negri αποδίδονται: η απαγωγή και ο θάνατος του μηχανικού Carlo Saronio; η εκτέλεση του δεκανέα Lombardini στην διάρκεια της ληστείας στο Argelato; η προσπάθεια απαγωγής του βιομηχάνου Duina; μια εμπρηστική επίθεση στο εργοστάσιο Face Standard; η απαγωγή από τις BR του φασίστα συνδικαλιστή της Cisnal Antonio Labate; η απαγωγή από τις BR του μηχανικού Michele Minguzzi στην Sit-Siemens του Milano; η δολοφονία του Alceste Campanile [αγωνιστή της Lotta continua); την εκτέλεση του μιλανέζου δικαστικού Emilio Alessandrini; κλοπή σε οπλοπωλείο της Vedano Olona; και μετά: κατοχή όπλων, επιθέσεις με εκρηκτικά, κατοχή εκρηκτικών, παραποίηση ντοκουμέντων, κλοπές, απόπειρες ληστειών, προσπάθεια απαγωγής και υποκίνηση.

7. ο Negri τηλεφωνητής των ερυθρών Ταξιαρχιών, BR

Μια από τις πιο θορυβώδεις αποκαλύψεις συνδεδεμένες με την αρχική φάση (όλο το 1979) της υπόθεσης 7 απρίλη,  “caso 7 aprile” είναι εκείνη σύμφωνα με την οποίαν ο καθηγητής Antonio Negri ήταν ο τηλεφωνητής που στις 30 απριλίου 1978 κάλεσε στο σπίτι του αξιότιμου Aldo Moro, που βρίσκονταν σε κατάσταση φυλάκισης έχοντας απαγχθεί από τις Brigate Rosse. Το μόνο σίγουρο για εκείνο  το τηλεφώνημα, που καταγράφηκε από την αστυνομία, είναι πως αυτό έγινε από μιαν τηλεφωνική καμπίνα του σταθμού Termini στην Roma. Σύμφωνα με την άποψη της υπεράσπισης, που επιβεβαιώθηκε από δυο μάρτυρες, εκείνη την ημέρα αντιθέτως ο Negri βρίσκονταν στο Milano. Για να λύσουν τον κόμπο οι αρχές εμπιστεύονται την ταινία του τηλεφωνήματος που διερευνάται σε τέσσερις διαφορετικούς εμπειρογνώμονες. H πράξη αμφισβητείται διότι στο επιστημονικό περιβάλλον η φωνητική μαρτυρία δεν θεωρείται αλάνθαστη. Επίσης οι τέσσερις απόψεις  (πέντε εάν λάβουμε υπ όψιν τον πραγματογνώμονα που διορίστηκε από την υπεράσπιση) δεν θα καταλήξουν σε μιαν ξεκάθαρη ένδειξη. Η υπόθεση επίσης είναι αντικείμενο μιας περίεργης και πολύ αμφιλεγόμενης δημοσιογραφικής πρωτοβουλίας που ξεσήκωσε πολλές αντιδράσεις. Τον ιανουάριο του 1980 το περιοδικό Espresso χαρίζει στους αναγνώστες του έναν δίσκο που περιέχει την απομαγνητοφώνηση των τηλεφωνημάτων που αποδίδονται στους Nicotri και Negri. Το slogan: “fai da te la perizia fonica”, »κάνε από μόνος σου την φωνητική πραγματογνωμοσύνη».

Το αποτέλεσμα των φωνητικών πορισμάτων μεταφέρεται ολόκληρο στο κείμενο »Δίκη στην Αυτονομία», “Processo all’Autonomia” που επεξεργάστηκε το συμβούλιο της υπεράσπισης. Πως επρόκειτο για τους τηλεφωνητές της απαγωγής Moro είχαν κατηγορηθεί τόσο ο Νικότρι όσο και ο Negri. Mα, ενώ για τον Nicotri ελέγχεται σχετικά γρήγορα το άλλοθι (εκείνη την ημέρα ο Nicotri βρίσκεται στην Padova ενώ το τηλεφώνημα έγινε από την Roma), το άλλοθι που προσέφερε ο Negri (βρίσκεται στο Milano) για πολύ καιρό δεν ελέγχεται.

Ο δικαστής Achille Gallucci αποφάσισε να δώσει εντολή για την φωνητική πραγματογνωμοσύνη εκτός από τους ιταλούς ειδικούς και σε έναν μηχανικό ήχου στο Michigan, τον καθηγητή Oscar Tosi. Ο καθηγητής δεν έχει καλή φήμη ούτε μέσα στο δικαστικό σώμα των ηνωμένων πολιτειών διότι έχει πολύ στενές σχέσεις με την αμερικανική αστυνομία. Μάλιστα ένα δικαστήριο είχε φτάσει σε σημείο να ορίσει πως δεν θα έπρεπε να γίνονται αποδεκτές οι δικές του φωνητικές πραγματογνωμοσύνες (voiceprint evidence), διότι οι διερευνήσεις του είχαν σαν αποτέλεσμα να μην γίνονται αποδεκτές από τους ειδικούς και διότι ο Tosi «δεν γίνονταν να ειπωθεί πως ήταν ούτε αμερόληπτος ούτε ανιδιοτελής έχοντας χτίσει την φήμη του και την καριέρα του επάνω σε αυτές τις φωνητικές πραγματογνωμοσύνες».

Εκτός αυτού, με ξεκάθαρη παραδοχή των πραγματογνωμόνων, «δεν είναι δυνατόν να οριστεί με απόλυτη σιγουριά από μια συγκριτική εξέταση φωνών, που ωστόσο πραγματοποιείται, εάν ένα συγκεκριμένο δείγμα φωνητικό ανήκει ή όχι σε έναν συγκεκριμένο ομιλητή. Αυτό διότι και μια αποδεδειγμένη αναγνώριση μεταξύ δυο δειγμάτων φωνής δεν είναι αποφασιστικής σημασίας με σκοπό την αναγνώριση του ομιλητή, μιας και μπορούν να υπάρχουν άλλες φωνές που να παρουσιάζουν τα ίδια χαρακτηριστικά ομοιοτήτων που διαπιστώνονται για τα δείγματα που έχουν στην πραγματικότητα ελεγχθεί ».
Ενώ τα τρία πρώτα πορίσματα δεν εκφράζουν καμίαν βεβαιότητα η άποψη του καθηγητού Tosi είναι πως «η φωνή του Prof.Negri είναι η ίδια φωνή του αγνώστου n.2 που τηλεφώνησε σε υψηλό επίπεδο σιγουριάς». Ο professor Trumper, σύμβουλος της υπεράσπισης, αντιθέτως αποκλείει πως μπορεί να πρόκειται για τον Negri. Η ομιλία, όπως επιβεβαιώνει και ο De Mauro είναι τυπική της κεντρικής Ιταλίας (που την συναντάμε στην περιοχή le Marche).

8. Η περίπτωση Saronio και ο ρόλος του Carlo Fioroni

Η κατηγορία που απευθύνεται στον Toni Negri πως ήταν ο εντολέας και οργανωτής της απαγωγής Saronio (με την συνακόλουθη απόκρυψη του πτώματος) καλύπτει έναν ρόλο κεντρικό τόσο στην συζήτηση της δίκης όσο και στην δημόσια. Εκείνο που κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση, και παρουσιάστηκε στις ουσιαστικές της γραμμές, είναι το γεγονός πως το θύμα ήταν κι αυτός ένας “σύντροφος” του Potere operaio.
Nα κλητεύσει τον Toni Negri, τέσσερα χρόνια ύστερα από την δίκη που όρισε την ενοχή των Carlo Casirati και Carlo Fioroni που καταδικάστηκαν σε 27 χρόνια φυλάκισης, υπήρξε ο ίδιος αυτός ο τελευταίος. Η φιγούρα του, αντικείμενο κριτικής από πλευράς  κυρίως της υπεράσπισης, θα διαπεράσει και θα σημαδέψει όλη την δίκη “7 Aprile”. Τεχνικά ο Fioroni είναι ο πρώτος μετανιωμένος των χρόνων του Μολυβιού. Την στιγμή κατά την οποίαν ζητά να μιλήσει με τους δικαστικούς είναι καλό να θυμόμαστε πως δεν υπάρχει ακόμη κανένας νόμος που να προβλέπει διευκολύνσεις ή μειώσεις στις ποινές για μετανιωμένους, αυτούς που διαχώρισαν την θέση τους και αυτούς που συνεργάστηκαν.  Με την διήγηση του ο Fioroni καθίσταται η κυριότερη πηγή άντλησης πληροφοριών και κατηγορίας για τους κατηγορούμενους της 7 Aprile, και από την κατάθεση του ξεκινούν τα εντάλματα σύλληψης που εκτελέστηκαν στις 21 του 1979.
Στην συνέχεια, χάρη στην συνεργασία του, δυνάμει του νόμου 1980 που επιβραβεύει τα άτομα που συνεργάζονται με την δικαιοσύνη, ο Fioroni επιβραβεύτηκε με μιαν μείωση της ποινής του κατά 20 χρόνια. Η μαρτυρία του έγινε μυστικά, αποδόθηκε εν κρυπτώ.

Η υπόθεση, εκτός του ότι αμφισβητείται έντονα από την υπεράσπιση, αντιμετωπίζεται επίσης και από την Amnesty International σε μιαν αναφορά, “Il caso 7 aprile, Roma 1979 -1984” που δημοσιεύτηκε το 1986 και αφιερώνεται στο πρώτο μέρος της δικαστικής περίπτωσης που εξετάζεται. Έτσι, με αυτό τον τρόπο η αναφορά ξαναχτίζει την υπόθεση:

Η κύρια πηγή κατηγορίας ενάντια στους κατηγορούμενους της “7 aprile” υπήρξε ένα πρώην μέλος της Potere Operaio, ο Carlo Fioroni που αποφυλακίστηκε τον φεβρουάριο του 1982 αφού είχε εκτίσει επτά χρόνια φυλακής από τα 27 στα οποίαν είχε καταδικαστεί […] η Corte d’Assise του Milano, που τον εδίκασε επάνω σε αυτές τις κατηγορίες (ήτοι την απαγωγή Saronio, δική μου σημείωση) χαρακτήρισε τον Fioroni έναν “εκπληκτικό ψεύτη, eccezionale mentitore”. […] Σύμφωνα με τον ιταλικό νόμο οι κατηγορούμενοι που στην διάρκεια της  διερεύνησης και βρίσκονται σε ουσιαστική ασυμφωνία ανακρίθηκαν με τις πληροφορίες που αποκτήθηκαν στην διάρκεια της διερεύνησης, δύνανται να τους επιτραπεί μια αντιπαράσταση με το πρόσωπο που παρείχε τις πληροφορίες, παρόντος του ανακριτού. Πολλοί δια τούτο ζήτησαν επανειλημμένα από τον δικαστικό να επιτρέψει μιαν αντιπαράσταση με τον Fioroni. Οι αιτήσεις αυτές όλες απορρίφθηκαν και οι κατηγορούμενοι είδαν τους εαυτούς τους αναγκασμένους να περιμένουν την ακροαματική διαδικασία πριν μπορέσουν να θέσουν δημόσια ερωτήσεις στον Fioroni (23).

ο Fioroni αποφυλακίστηκε τον φεβρουάριο του ’82 μετά από επτά χρόνια στην φυλακή. Όταν τον κάλεσαν στην ακροαματική διαδικασία δεν μπόρεσε να βρεθεί, οπότε κανείς από τους κατηγορούμενος που ενοχοποιήθηκαν από αυτόν στην διάρκεια της μυστικής διερεύνησης δεν είχε την δυνατότητα να έρθει σε αναπαράσταση και αντιπαράθεση μαζί του ή να ζητήσει, από τον δικαστή, μέσα από τους δικηγόρους του, να τον ανακρίνει μπροστά στην δικαστική έδρα.
Στις 12 μαρτίου του ’84 ο αρχηγός της αστυνομίας Rinaldo Coronas δήλωσε μπροστά στην έδρα πως ο Carlo Fioroni βοηθήθηκε από τις αρχές να αφήσει την Χώρα με ψεύτικο διαβατήριο. Ο δεύτερος γραμματέας του Κράτους Corder στις 23 μαίου 1984 δήλωσε, σε απάντηση κοινοβουλευτικών επερωτήσεων, πως ο πρωθυπουργός Giovanni Spadolini και άλλοι είχαν πληροφορηθεί πως ο Carlo Fioroni είχε προμηθευτεί ένα νέο διαβατήριο και πως επρόκειτο να εγκαταλείψει την χώρα. Ο δημόσιος κατήγορος ζήτησε όλες οι πληροφορίες που παρείχε ο  Fioroni να γίνουν αποδεκτές σαν μαρτυρίες με σκοπό την ετυμηγορία, και πως αυτός δεν έπρεπε να θεωρηθεί ένας μάρτυρας αλλά ένας κατηγορούμενος. Οι δηλώσεις των μαρτύρων όντως δεν μπορούν να συγκεντρωθούν εν τη απουσία τους, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και για εκείνες των κατηγορουμένων».

η Έδρα αποφάσισε με αυτή την έννοια, οπότε η μαρτυρία του Fioroni που δόθηκε στην διερευνητική διαδικασία έγινε αποδεκτή, στους κατηγορούμενους όμως αρνήθηκαν οποιαδήποτε πιθανότητα και δυνατότητα ο  Fioroni να εξεταστεί μπροστά στην έδρα, στο δικαστήριο.

9. 1980-1981: in attesa del processo   αναμένοντας την δίκη

Με το blitz στις 21 δεκεμβρίου μπορούμε να πούμε πως αναπτύχθηκε μεγάλο μέρος του μηχανισμού κατηγορίας. Θα ακολουθήσουν, το 1980, το ’82 και το ’83, κάποια μικρότερα blitz που θα οδηγήσουν στις φυλακές, στην Πάντοβα κυρίως, κάποιους δράστες πολλών πράξεων βίας. Για να χαρακτηρίσουμε τον στόχο αυτών των επόμενων επιχειρήσεων μιλάμε για “quadri intermedi, μεσαία στελέχη”, περί “εκτελεστών”. Πάντως για την ομάδα της 7 aprile, ξεκινώντας από το 1980, αρχίζει η μεγάλη αναμονή για την δίκη.

Την πρώτη απριλίου 1980 ο ταξιαρχίτης Patrizio Peci, που συνελήφθη λίγους μήνες νωρίτερα, ζητά να τον ακούσουν οι ανακριτές. Τον δέχεται και τον ακούει ο Giancarlo Caselli, εκεί ο Peci διαψεύδει την υπόθεση σύμφωνα με την οποίαν ο Negri θα ήταν ο εγκέφαλος και ο ηγέτης των Brigate Rosse. Σχετικά με το περίφημο τηλεφώνημα στο σπίτι του Aldo Moro, αφού ακούει την ταινία της καταγραφής, ο Peci αναγνωρίζει τον τηλεφωνητή της οικογένειας  Moro στον Mario Moretti, μια υπόδειξη που επιβεβαίωνε το πόρισμα του πραγματογνώμονα De Mauro. Λίγες εβδομάδες αργότερα ο Peci ανακρινόμενος από τον Calogero επιβεβαιώνει την άποψη του, αυτή την θέση.

Στις 24 απριλίου 1980 ο Επικεφαλής του Δικαστηρίου της Ρώμης, Achille Gallucci, παίρνει πίσω, αποσύρει το ένταλμα σύλληψης για τον Negri σχετικά με την εκτέλεση του Aldo Moro.

Τα αποτελέσματα των φωνητικών γνωματεύσεων φαίνεται να δικαιώνουν σε όσα υποστήριζε ο Peci. Από τα τέσσερα (Paolini, Piazza, Ibba και Tosi) μόνο το  αμερικάνικο υποστηρίζει πως η φωνή του Toni Negri είναι εκείνη του ταξιαρχίτη τηλεφωνητή. ο De Mauro ταυτοποιεί την ομιλία του τηλεφωνητή με εκείνην κάποιου που κατάγεται από την κεντρική Ιταλία (Marche), προς επιβεβαίωση των θέσεων του Peci.

Αυτό το αποτέλεσμα ρίχνει στο κενό τις 17 κατηγορίες προς τον Negri γύρω από την υπόθεση Moro. Καταρρέει επίσης η δυνατότητα ενοποίησης των δικών της 7 aprile (που την εμπιστεύονται στον ανακριτή Francesco Amato) και εκείνης για την υπόθεση Moro (που περνά στον δικαστή Ferdinando Imposimato). Για τον Negri rimane πάντως παραμένει όρθια η κατηγορία πως “προώθησε μιαν ένοπλη επανάσταση ενάντια στις εξουσίες του κράτους”, η μοναδική που δένει την δίκη στην Roma.

Στις 12 δεκεμβρίου 1980 ο δικαστής Giovanni D’Urso απαγάγεται από τις Brigate Rosse. Στις 28 του ίδιου μήνα στην φυλακή του Trani, όπου τώρα βρίσκονται έγκλειστοι κάποιοι απότους κατηγορούμενους της 7 απρίλη, ξεσπά μια βίαιη ανταρσία που βιαιότατα καταστέλλεται από την επέμβαση της αστυνομίας. Στις 11 ιανουαρίου του 1981 εκδίδονται καινούργια εντάλματα σύλληψης ενάντια στους Luciano Ferrari-Bravo, Emilio Vesce, Antonio Negri και άλλους διότι συνεργάστηκαν, διατηρώντας επαφές από την φυλακή, στην απαγωγή D’Urso (ο δικαστής απελευθερώνεται στις 15 ιανουαρίου). Η κατηγορία πως οργάνωσαν την απαγωγή Urso θα αποτραβηχτεί στην συνέχεια στις 23 μαίου από πλευράς του ανακριτού Ferdinando Imposimato λόγω της “απόλυτης έλλειψης οποιουδήποτε στοιχείου ευθύνης”.

Τον ιανουάριο του 1981 οι Alisa Dal Re, Alessandro Serafini, Guido Bianchini και Massimo Tramonte (που μαζί με τον Luciano Ferrari-Bravo εν τω μεταξύ έγιναν κρατούμενοι “υιοθετημένοι, adottati” από την Amnesty International) συλλαμβάνονται εκ νέου και υποβάλλονται σε νέαν δικαστική έρευνα που στήθηκε στην Padova. Οι αποφυλακίσεις και τα προληπτικά μέτρα που επακολούθησαν που σημαδεύουν αυτά τα χρόνια με αρχή τον ιούλιο του 1979 (αποφυλάκιση της Carmela di Rocco) είναι το εμφανές αποτέλεσμα της σύγκρουσης μεταξύ δικαστικών όπως ο Giovanni Palombarini, δράστης των αποφυλακίσεων, και του δημόσιου κατήγορου Pietro Calogero, που κάθε φορά επανέρχεται με τακτικές ενστάσεις ενάντια στις αποφάσεις του συναδέλφου του.

Στις 30 μαρτίου 1981 ολοκληρώνεται στην Ρώμη η διερευνητική φάση, που διήρκησε σχεδόν δυο χρόνια. Συνολικά αποστέλλονται σε δίκη 71 πρόσωπα, 12 από τα οποία κατηγορούνται για “ένοπλη εξέγερση ενάντια στις εξουσίες του κράτους”. «Οι εναγόμενοι γενικότερα κατηγορούνταν για αδικήματα εγκληματικής οργάνωσης (ανατρεπτική ένωση ή συμμετοχή σε ένοπλη ομάδα) και, σε πολλές περιπτώσεις, δεν γίνονταν μνεία σε συγκεκριμένες βίαιες πράξεις», έχει συνοψίσει η Amnesty International.
Για τον κορμό της Πάντοβα της διερεύνησης, μετά το κατηγορητήριο που παρουσίασε ο Calogero τον μάιο, η παραπομπή προς εκδίκαση έρχεται τον σεπτέμβρη.

10. Il rinvio Η αναβολή

Στις 7 ιουνίου του 1982 θα έπρεπε να ξεκινήσει μπροστά στην Έδρα του Δικαστηρίου της Ρώμης, η ακροαματική φάση της δίκης των κατηγορουμένων για την υπόθεση της 7ης απριλίου. Η απόφαση θα ήταν εκείνη να διεξαχθεί, ακριβώς ταυτόχρονα, σε εναλλασσόμενες ημέρες μπροστά στην ίδια έδρα και στους ίδιους δικαστές, η δίκη 7 aprile και η δίκη των στελεχών των ερυθρών Ταξιαρχιών που κατηγορούνταν για την εκτέλεση Moro. Η υπεράσπιση διαμαρτύρεται για τον κίνδυνο να προκληθεί σύγχυση ανάμεσα στις δυο διαδικασίες και καταφέρνουν να αναβάλουν την έναρξη της φάσης των ακροάσεων για τις 9 νοέμβρη του ιδίου έτους.
Mα τον νοέμβρη του 1982 η έναρξη αναβάλλεται εκ νέου για τον φλεβάρη του 1983, διότι ο πρόεδρος της έδρας αποφαίνεται πως είναι αδύνατη η ακροαματική διαδικασία πριν απότην ολοκλήρωση της δίκης Moro. Τον φεβρουάριο νέα αναβολή ενός μήνα για τεχνικούς λόγους.

11. Inizia il processo Ξεκινά η δίκη

Σχεδόν τέσσερα χρόνια από τις πρώτες συλλήψεις, τον μάρτη του 1983, ξεκινά η ακροαματική φάση. Τον ιούνιο, ο professor Antonio Negri, κατηγορούμενος σύμβολο της υπόθεσης 7 aprile, παίρνει το χρίσμα από το κόμμα των Ριζοσπαστών, viene candidato dai Radicali για τις πολιτικές εκλογές. ο Negri εκλέγεται βουλευτής με 15χιλιάδες ψήφους και βγαίνει από την φυλακή.
Στις 13 σεπτεμβρίου, κατόπιν αίτησης της εισαγγελίας, το κοινοβούλιο παραχωρεί την εξουσιοδότηση να προχωρήσει η δίκη και εκείνη της σύλληψης για τον Negri ο οποίος όμως εν τω μεταξύ έχει αποδημήσει στην Γαλλία για να γλιτώσει της επιστροφή στην φυλακή. Η υπόθεση προκαλεί μεγάλες πολεμικές και στο εσωτερικό του χώρου της Αυτονομίας επίσης. Σχεδόν κανείς, μεταξύ των Ριζοσπαστών και των συγκατηγορουμένων της 7ης απρίλη,  δεν εγκρίνει την φυγή του Negri, που ερμηνεύεται σαν πράξη δειλίας.

Τον δεκέμβρη στην Padova ξεκινά η δίκη στον ντόπιο κορμό, εκείνον που αρχικά αποκεφαλίστηκε των “Vip” δικηγόρων στην Ρώμη. Προς τα τέλη όμως της διερεύνησης ο Calogero κατάφερε να επαναφέρει και τους ρωμαίους κατηγορούμενους στην δίκη της Πάντοβα, μιας και αυτοί θα είχαν την διαθεσιμότητα των διάφορων όπλων που χρησιμοποιήθηκαν από τα άλλα μέλη της Αυτονομίας στις βιαιοπραγίες που καταγράφηκαν στην πόλη στα χρόνια Εβδομήντα.  Η δίκη στην Πάντοβα συλλέγει εκείνα που ο τύπος αποκαλεί  “τα ψίχουλα, le briciole”, εκατοντάδες άτομα που θεωρούνται εργάτες και βάση της αυτονομίας. Στον τοπικό κορμό καταναλώνεται μια σφοδρή σύγκρουση μεταξύ δικαστικών, μεταξύ Pietro Calogero και Giovanni Palombarini. Η δίκη, που ενοποιεί τους κατηγορούμενους τεσσάρων blitz του Calogero (στις 7 απριλίου 1979; μάρτιο 1980; φεβρουάριο 1982; ιούνιο 1983), μπλοκάρεται αμέσως λόγω της άρνησης του δικαστικού. Θα ξαναρχίσει μονάχα έναν χρόνο αργότερα τον δεκέμβρη του 1984.

12. La sentenza di primo grado η απόφαση σε πρώτο βαθμό

Στις 12 ιουνίου 1984 (την επομένη του θανάτου του γ.γ. του Κκι Enrico Berlinguer) εκδίδεται η απόφαση στον πρώτο βαθμό του παντοβάνικου κορμού. Η έδρα καταδικάζει τους εναγόμενους σε ένα σύνολο περισσότερων από 500 χρόνια φυλάκισης. Δυο κατηγορούμενοι κηρύσσονται μη τιμωρήσιμοι από την έδρα με αντάλλαγμα την συνεργασία τους; 13 αθωώνονται λόγω έλλειψης στοιχείων και 1 πλήρως; 34 θεωρούνται ένοχοι μονάχα για αδικήματα “associativi, συμμετοχής σε ομάδα ”; 21 ένοχοι συγκεκριμένων αδικημάτων. Ο δημόσιος κατήγορος δηλώνει πως δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία για να υποστηρίξει την κατηγορία της δημόσιας εξέγερσης  και ζητά από την έδρα να την αποσύρει. Η διάρκεια των ποινών εγκλεισμού πηγαίνει από έναν χρόνο και τέσσερις μήνες μέχρι 30 χρόνια, η ποινή που ορίζεται για τον Negri για τον οποίον ο κατήγορος είχε ζητήσει ισόβια. ο Negri αναγνωρίζεται ένοχος για διάφορα αδικήματα: από την συνέργεια στην εκτέλεση του δεκανέα Lombardini (ληστεία του Argelato), στην δολοφονία του Carlo Saronio, στην απόπειρα απαγωγής Duina, και διάφορα μικρότερα αδικήματα όπως κλοπές και επιθέσεις και τέλος για ένοπλη μπάντα και ανατρεπτική ένωση. Μεταξύ των κατηγορούμενων των “αρίστων, eccellenti”: ο Oreste Scalzone καταδικάζεται σε 20 χρόνια, ο Luciano Ferrari Bravo και ο Emilio Vesce αμφότεροι σε 14 anni για ανατρεπτική ένωση και ένοπλη συμμορία. Το μεγάλο μέρος όμως των ποινών είναι ωστόσο μικρότερες από εκείνες που εζήτησε ο κατήγορος. (…)

13. 1986: la sentenza di Padova η απόφαση της Πάντοβα

Στις 30 ιανουαρίου 1986 ολοκληρώνεται η δίκη που είχε ξεκινήσει τον δεκέμβρη του 1984 στην Padova (ο τοπικός κορμός της 7 aprile). Αθωώνονται όλοι οι κυριότεροι κατηγορούμενοι: Toni Negri (για τον οποίον είχαν ζητηθεί 11 χρόνια για κατοχή όπλων); Luciano Ferrari Bravo; Alberto Funaro; Gianfranco Pancino; Franco Tommei; Emilio Vesce; Alisa Del Re; Carmela di Rocco; Guido Bianchini; Alessandro Serafini; Fausto Schiavetto.

Όπως φαίνεται από το κίνητρο της αθωωτικής απόφασης του Guido Bianchini, «αθώος διότι το γεγονός δεν υφίσταται σε σχέση με την Potere operaio και την οργανωμένη Autonomia operaia και διότι δεν επιτέλεσε το γεγονός σε σχέση με τις Πολιτικές Κολλεκτίβες της περιοχής του Βένετο, in relazione ai Collettivi Politici veneti» (παρατίθεται στην εφημερίδα Repubblica, σελίδα 12, 31 ιανουαρίου 1986), η έδρα επιδεικνύει πως δεν αποδέχτηκε το αποκαλούμενο “Θεώρημα Καλότζερο, Teorema Calogero”. Καταδικάζονται αντιθέτως όλα τα στελέχη του κομουνιστικού μαχητικού Μετώπου, Fronte comunista combattente. (…)

14. La sentenza d’appello a Roma η απόφαση του εφετείου στην Ρώμη

Στις οκτώ ιουνίου 1987 το κακουργιοδικείο προσφυγών ανακοινώνει την απόφαση σε δεύτερο βαθμό (…). Προχωρά σε μιαν σημαντική μείωση ποινών για όλους τους κατηγορουμένους. Αθωώνονται μεταξύ των άλλων: Emilio Vesce, Luciano Ferrari Bravo, Lucio Castellano, Paolo Virno, Alberto Magnaghi, Jaroslav Novak, Giuseppe Nicotri και άλλοι. Αυτή είναι η διάταξη που αφορά τον professor Antonio Negri: «Η δικαστική Έδρα τον απαλλάσσει από το έγκλημα της ένοπλης εξέγερσης ενάντια στις εξουσίες του Κράτους διότι το γεγονός δεν υφίσταται; τον απαλλάσσει από τα εγκλήματα απαγωγής και δολοφονίας  Saronio και απόκρυψης του πτώματος; τον απαλλάσσει από την απόπειρα απαγωγής  Duina και τα συναπτά αδικήματα; τον απαλλάσσει από την εισαγωγή στο Κράτος εκρηκτικών, από την κλοπή εις βάρος του Seguso. Παραχωρεί τα γενικότερα ελαφρυντικά για τα άλλα αδικήματα και μειώνει την ποινή σε 12 χρόνια εγκλεισμού» (παρατίθεται στην εφημερίδα Repubblica, p. 16, 9 giugno 1987). ο Negri ωστόσο θεωρείται συνένοχος στην ληστεία του Argelato στην διάρκεια της οποίας χάνει την ζωή του ο δεκανέας, il brigadiere Lombardini, όπως και για συμμετοχή σε ένοπλη συμμορία και ανατρεπτική ένωση,di banda armata e associazione sovversiva.

Πρακτικά η απόφαση της δικαστικής έδρας απορρίπτει, λόγω ανεπάρκειας στοιχείων,την θεωρία σύμφωνα με την οποίαν οι διοικούντες την οργάνωση Potere operaio θα ήταν αυτόματα επίσης και διοικούντες την Αυτονομία, και πως αυτή με την σειρά της θα κινούσε τα νήματα της αριστερής τρομοκρατίας στην Ιταλία. Η απόφαση του εφετείου επιβεβαιώνεται από τον Άρειο Πάγο το 1988.

NOTE Σημειώσεις

(23) Amnesty International, Il processo 7 Aprile, Roma (1979-1984), Roma, 1986, p.16.

(8-CONTINUA) 8-Συνεχίζεται

(7-PARTE)

I GIORNALI A PROCESSO: IL CASO 7 APRILE – OTTAVA PARTE was last modified: gennaio 18th, 2015 by glianni70.it
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s