μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Φοβάμαι… Φοβάμαι εκείνους που ξύπνησαν μια ωραία πρωία…νεοέλληνες…

Φοβάμαι...

assets_LARGE_t_420_7011224_type12128

Όπως φοβήθηκε ο μεγάλος ποιητής και στοχαστής, Μανώλης Αναγνωστάκης, εκείνους που για χρόνια δεν ήξεραν, δεν έμαθαν, δεν έπραξαν, αλλά κάποια ωραία πρωία βγήκαν να φωνάξουν για όσα δεν είχαν μάθει ή όσα ανέχτηκαν…

Φοβάμαι εκείνους που τα δικά τους λερωμένα πάσχισαν να γίνουν λερωμένα όλων μας, ώστε να φαίνονται λιγότερο βρόμικοι εκείνοι…

Φοβάμαι για εκείνους που κλεισμένοι μέσα στην αδιαφορία ή την αδιάφορη ευδαιμονία τους, δεν άκουγαν τους χτύπους στα κορμιά των διπλανών… Δεν άκουγαν το κλάμα ενός πεινασμένου μωρού. Εκείνους που  χειροκροτούσαν ή συμμετείχαν στο έγκλημα κι όταν ο φυσικός δράστης οδηγήθηκε στο δικαστήριο άρχισαν να τον καταριούνται…

Φοβάμαι…

Επειδή εκείνοι που δεν δάκρυσαν όταν περνούσε η κηδεία ενός νεκρού παιδιού μπροστά στα μάτια τους, θέλουν να κλάψουμε μαζί τους επειδή τους σήκωσαν από την καρέκλα ενός καφενείου της αδιαφορίας...

Φοβάμαι…

Πιο πολύ κι από τους αληθινούς εχθρούς εκείνους τους αδιάφορους που ξαφνικά ενδιαφερόμενοι όταν ξεβολεύτηκε αυτός που σκότωσε τη γενιά τους και τα παιδιά τους, την πατρίδα τους…

Φοβάμαι εκείνους που πάντα δείχνουν ως φταίχτη τον άλλο…

Φοβάμαι εκείνους που θα φορτώσουν σε σένα όσα έκαναν άλλοι αιώνες…

Φοβάμαι εκείνους που σου ζητούν το λόγο επειδή δεν αντιμετώπισες όσα έκαναν άλλοι αιώνες, με τη δική τους ανοχή…

Διαβάστε (και μελετήστε) τη σκέψη και την κραυγή του Μανώλη Αναγνωστάκη.

Candiot-candianews.gr

Φοβάμαι

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Μανόλης Αναγνωστάκης

(Το ποίημα γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αυγή»)

*Lefteria

Ο Μανώλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 9 Μαρτίου του 1925. Σπούδασε Ιατρική και ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη (1955-1956). Άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου στη Θεσσαλονίκη και το 1978 μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Πήρε μέρος στην Αντίσταση ως στέλεχος της ΕΠΟΝ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Για την πολιτική του δράση στο φοιτητικό κίνημα φυλακίστηκε στο διάστημα 1948-1951, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο.
Εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1942 από το περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα». Εκτελώντας χρέη και αρχισυντάκτη, το 1944 συνεργάστηκε με το φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα» (1944), πόλο συσπείρωσης των προοδευτικών νέων λογοτεχνών της πόλης, και το 1945 εξέδωσε με δικά του έξοδα την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Εποχές». Αν και προχώρησε στην έκδοση μιας σειράς ποιητικών συλλογών τις επόμενες δεκαετίες, θα έπρεπε να περιμένει ως το 1979, σχεδόν 35 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου του, ώστε να δει να τυπώνεται η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του χωρίς δικά του έξοδα.
Δημοσίευσε ποιήματα και κριτικά σημειώματα σε πολλά περιοδικά, ενώ είχε και πυκνή παρουσία στην εφημερίδα «Αυγή», με κείμενα για θέματα λογοτεχνικά και πολιτικά. Εξέδωσε το περιοδικό «Κριτική» (Θεσσαλονίκη, 1959-1961), υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των «Δεκαοκτώ κειμένων» (1970), των «Νέων Κειμένων» και του περιοδικού «Η Συνέχεια» (1973).
Τα ποιήματα που ο Μανώλης Αναγνωστάκης άφησε πίσω του δημοσιευμένα είναι 88 και γράφτηκαν από το 1941 έως το 1971.
Από το 1979 που κυκλοφόρησε ο συγκεντρωτικός τόμος των ποιημάτων του, και από το 1983 που κυκλοφόρησε ιδιωτικά το αυτοβιογραφικό σχόλιο «Y.Γ.» δεν υπήρξε καμία δημόσια παρέμβασή του.

 

(Αγαπητέ Άρη, κανείς δεν λέει πως ο υπόλοιπος κόσμος είναι παράδεισος αλλά αυτό που έγινε στην Ελλάδα τα τελευταία έξι χρόνια δεν έχει γίνει σε καμία χώρα του δυτικού κόσμου. Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει αυτό. Ήταν έτοιμη. Και η χώρα και, κυρίως, η κοινωνία. Είχαν ήδη πέσει από μέσα. Μια χώρα-κωλάδικο που είχε γεμίσει σημαίες και εθνική υπερηφάνεια. Χωρίς λόγο. Έτσι. Άρη, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως η Ελλάδα δεν έχει λόγο ύπαρξης πια. Πρώτα τελείωσαν οι Έλληνες, οπότε τελείωσε και η χώρα. Βλέπω σήμερα διάφορους γελοίους να αναφέρονται στον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, λες και ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης νοιάζονταν αποκλειστικά για την πάρτη τους και τη σύνταξή τους. Για τη σύνταξη πολέμησε ο Κολοκοτρώνης. Θυμήθηκαν τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη τώρα που το Μνημόνιο έπιασε και τον δικό τους κώλο. Έξι χρόνια -που το Μνημόνιο ξέσκιζε τους υπόλοιπους- δεν τους ενοχλούσε. Πάντως, να τους ενημερώσει κάποιος πως ο Κολοκοτρώνης είχε πει «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Προσκυνημένοι στην Ελλάδα του 2016; Κανένας! Επαναστάτες όλοι! Ειδικά, την ώρα του δελτίου ειδήσεων. Τρέξτε παιδιά, ένας επαναστάτης μιλάει σε κάναλι σάπιου ολιγάρχη λίγο πριν από τις διαφημίσεις! «Θα πάρουμε τα όπλα» λένε. Ξεχνούν πως κάποιοι πήραν τα όπλα, είναι σήμερα στη φυλακή και τους βρίζουν. Μάλλον επειδή δεν πήραν τα όπλα, για να πάρουν σύνταξη. Άρη, οι Έλληνες σέβονται και εκτιμούν τους ολιγάρχες της Μαφιοκρατίας. Κανείς δεν αναφέρεται σε αυτούς. Άλλωστε, θα ήταν επικίνδυνο κάτι τέτοιο. Ξέρουμε πως οι ολιγάρχες δολοφόνησαν ανθρώπους, χωρίς να πάνε ποτέ στην Δικαιοσύνη. Όπως συνέβη και με τους πολιτικούς που χρεοκόπησαν την χώρα. Άρη, έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία, και οι Έλληνες δεν μπορούν ούτε καν να πουν τη λέξη «Δικαιοσύνη». Θέλουν φράγκα! Φράγκα! Φράγκα μόνο! Ε, να πάνε να γαμηθούνε κι αυτοί και τα φράγκα τους. Που τους πιάνουν οι κοινωνικές ευαισθησίες, μόνο όταν συμβεί κάτι άσχημο σε αυτούς ή σε κάποιον συγγενή τους. Οι οικογένειες-συμμορίες. Άρη, βαρέθηκα και την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ξέρεις τι καλό έχει να ζεις σε μια ξένη χώρα; Ξέρεις πως όλοι αυτοί γύρω σου δεν είναι ψευτόμαγκες. Μπορεί να είναι άνθρωποι που έχουν συμβιβαστεί αλλά τουλάχιστον δεν το παίζουν ήρωες. Είναι αυτό που είναι. Να είσαι καλά, Άρη. Καλή τύχη. Και σου εύχομαι μια μαγική νύχτα να μπεις εσύ με την παρέα σου σε ένα ελικόπτερο και να δείτε τον κόσμο από ψηλά. Κι άσε τους άλλους τους κακομοίρηδες να ονειρεύονται το ελικόπτερο που θα πάρει αυτούς που οι ίδιοι ψηφίζουν στις εκλογές πέντε μήνες πριν. Μυαλό κουκούτσι.)

pitsirikos

και λέγω εγώ, ο Κλέοβης, αρπάζοντας στον αέρα τα λόγια του Χρόνη Μίσσιου πως, »δεν κατάφερα να νικήσω το σύστημα, δεν θα το αφήσω όμως να νικήσει αυτό εμένα»…

ένα όμορφο  λοιπόν ,καινούριο τραγούδι:

Λοκάντα Η Ελλάς – Χρήστος Γιαννόπουλος

 

Advertisements

One thought on “Φοβάμαι… Φοβάμαι εκείνους που ξύπνησαν μια ωραία πρωία…νεοέλληνες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s