ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Fight Club-7… ουτοπικές συντεταγμένες στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό

Σημ: προσοχή, ακολουθεί spoiler 

  1. ΥΠΕΡΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Όσο περισσότερο τα σώματα εκτελούν πραγματιστικά τις εντολές, τα χρονοδιαγράμματα και τα προγράμματα της καθημερινής καπιταλιστικής ζωής, τόσο περισσότερο η δημιουργία μιας υπερφυσικής, μη πραγματιστικής ζωής είναι, παραδόξως, η μόνη σωτηρία του Πραγματικού του φυσικού σώματος και της απόλαυσής του. Εκείνο που σήμερα φαντάζει παράλογο, ουτοπικό, παραληρηματικό, μια ζωή δίχως το σχήμα του καπιταλισμού, μπορεί και πρέπει να φανεί ως το μόνο αληθινό μέσα σε ένα κόσμο ειδώλων και σκιών που καταρρέει κάτω από το βάρος μιας απύθμενης κρίσης. Η αντιστροφή της σχέσης του αληθινού και του ψεύτικου, από την παραβολή του Σπηλαίουτου Πλάτωνα μέχρι το Matrix και το Fightclub, είναι κεντρικό διακύβευμα της ριζοσπαστικής πολιτικής. Ο κόσμος της ουτοπίας, των ονείρων, της φαντασίας, της κατάργησης της αναγκαιότητας και της εργασίας, ο κόσμος της ελεύθερης διακίνησης της απόλαυσης και της κοινής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής της-μια διαφορετική κατανομή του δυνατού και του αδύνατου, η υπερπραγματικότητα στα σκοτεινά υπόγεια του Fight Club, στο περιθώριο της εργασιακής σκληρότητας  και του κονφορμιστικού καθωσπρεπισμού σε έναν καπιταλισμό που έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά απέναντι σε κάθε άλλη μορφή παραγωγής της ζωής. Σχήματα και μορφές υπεράνθρωπης αντίστασης αναδύονται καθημερινά στο μυαλό και στην καρδιά των σκλάβων πριν πυροβοληθούν με σιγαστήρα και βυθιστούν στη σιωπή.

  1. ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗ

‘Μια πνευματική επανάσταση, η κρίση είναι σήμερα κρίση του εαυτού», αναφέρει κάπου ο Tyler. Η κρίση του εαυτού, ο τελευταίος εκμηδενισμός, μετά την απαξίωση των θεών, του Θεού, το χρήματος-κεφαλαίου με την οικονομική κρίση. Από τη κρίση των συμβολικών πολιτισμικών και ηθικών μέχρι τη κρίση των χρηματικών αξιών, τελικά στην κρίση του εαυτού, στο έσχατο καταφύγιο. Κατάθλιψη, ναρκωτικά και μικροεθισμοί, δερματοστιξία (piercing και tattoo), ομάδες ψυχοσωματο-θεραπείας και αναζήτησης της αυτοπραγμάτωσης, όπως αυτές στις οποίες συμμετέχει ο κεντρικός ήρωας του Fight Club, gadgets και μικρά καταναλωτικά αγαθά, όπως αυτά που καταναλώνει, selfies και εμπορευματοποιημένες εικόνες του εαυτού που προσπαθούν να καλύψουν το κενό του απολύτως μοναδικού και προσωπικού σώματος που λείπει. Να απαντήσουν στο Εγώ που βρίσκεται διαρκώς σε κρίση, προσπαθώντας να το συναρμολογήσουν κομμάτι-κομμάτι και να συμπληρώνουν τη βεβαιότητα του εαυτού που έχει χαθεί με μια έντονη σαρκική εγχάραξη που δεν υποχρεούται να περάσει το μήνυμά της μέσα από τους κώδικες επικοινωνίας. Ο Norton καταφεύγει στο Fight Club, όπως και οι άλλοι σύντροφοί του, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα αποτελεσματικής κοινωνικής συναναστροφής.
Ωστόσο, μακριά από το τοποθετεί την επανάσταση σε ένα καθαρά ατομικό επίπεδο, για τον Tyler πνευματική επανάσταση θα ήταν η ανάκτηση της ζωής ενός σώματος που έχει σήμερα παραδοθεί αμαχητί.  Η φυγή από τη ρουτίνα προς τον πόνο, τη σωματική σύγκρουση, η προσέγγιση του ορίου της θνησιμότητας του σώματος στο Fight Club,  μαρτυρά μια εναλλακτική-το σώμα περιπλανιέται αναζητώντας μια εγγύηση της ύπαρξης, όταν ο Θεός και η Ιδεολογία έχουν ηττηθεί, με μόνη εγγύηση τελικά το τραύμα του Πραγματικού, τη πληγή, την εμπειρία μιας μεγάλης και ακραίας έντασης, μιας απόλυτης κρούσης με όρους φυσικής μηχανικής, έναν υλισμό που αναρριχάται μέχρι τα ύψη μιας νέας μεταφυσικής. Η τελετή μύησης για τους εκλεκτούς του Fight Club, το σωματικό έγκαυμα, είναι μια τέτοια ακραία, μεταφυσική εμπειρία που ανευρίσκεται στο εδώ και τώρα του επίγειου σώματος.

  1. ΤΟ FIGHT CLUB ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Όταν »ο Θεός δεν υπάρχει», ή όταν ο Θεός δεν είναι στοργικός αλλά σε μισεί, όπως λέει ο Tyler, αποκαλύπτεται εναργέστερα ο διπλός, διχασμένος εαυτός που για τον Lacan η ψύχωση μαρτυρά ως τη φαντασιακή μορφή του ασυνειδήτου, παρότι η δυναμική της ξεφεύγει από τις εικόνες και ανατρέχει στο καθαρό σωματικό επίπεδο. Το κατακερματισμένο σώμα με τις πολλές επιθυμίες και τις πολλές ψυχές και το Ιδεώδες Εγώ, η σχέση μου με εμένα, Εγώ είναι ένας Άλλος όταν δεν υπάρχει μεγάλος Άλλος (Θεός), η σχέση μου με τον δίδυμο εαυτό που, αν συνειδητοποιηθεί, απελευθερώνει μια παραληρηματική παραγωγή, μια σχιζοφρενοποίηση. Ο ανώνυμος αφηγητής, ο Edwart Norton απέναντι στον Tyler Durden, τoν Iδεώδη Εαυτό, τον τελευταίο, ψυχωτικό εσωτερικευμένο Θεό και προϋπόθεση κάθε συμβολικού Θεού, αλλά και την Marla Singer (αν δεχτούμε την ερμηνεία ότι με τη σειρά της αποτελεί και αυτή μια σχιζο-persona του Edwart), η οποία φαίνεται να ενσαρκώνει την εκθηλυσμένη πλευρά του πρωταγωνιστή στα όρια της κυρίαρχης κατανομής του φύλου, αμφισβητώντας πιο ριζικά από κάθε άλλη φιγούρα, »υστερικά» την αυτοδυναμία του Κυρίαρχου Λόγου. Ο καπιταλισμός ανοίγει το δρόμο προς τη σχιζοφρένεια, γιατί ανοίγει το δρόμο με το λόγο περί ελευθερίας στο αυτόνομο εγώ, που αυτοεξουσιοδοτείται και αυτοκαταστέλλεται την κάθε στιγμή. Όλο το Fight Club είναι μια ταξική πάλη ως πάλη του ελεύθερου εαυτού με τον εθελόδουλο εαυτό.Ο εχθρός μετατοπίζεται από το υπερβατικό στο εγκόσμιο, μέχρι το πιο μύχιο και εσωτερικό. Αν όλη η ιστορία δεν είναι παρά η ιστορία της πάλης των τάξεων, ένα νέο πεδίο της πάλης αυτής ανοίχτηκε με την έλευση του καπιταλισμού. Η πάλη που διχάζει το Εγώ, ανάμεσα στο εκμεταλλευόμενο σώμα και την αφηρημένη προσωπικότητα που καταγράφεται σε ένα κύριο όνομα, μια ταυτοποιήσιμη persona, έναν αριθμό μητρώου. Ως »επιχειρηματίας του εαυτού», το άτομο καλείται να εκμεταλλευτεί το σώμα του, να συνεταιριστεί με τον εαυτό του και να βγάλει κέρδος από αυτό, το μισθό του, το μερίδιο απόλαυσης που του αναλογεί στον υποδουλωτικό καταμερισμό εργασίας-και πρώτα από όλα, καταμερίζοντας τις ίδιες τις λειτουργίες των εργαζόμενων οργάνων του, των χεριών, των ποδιών, του στόματος, των ματιών, του εγκεφάλου του, το άτομο μετέχει το ίδιο, συνειδητά, σε αυτόν τον καταμερισμό. O Tyler είναι η τάση χειραφέτησης, ο Edwart η τάση υποταγής, μέσα στο ίδιο πρόσωπο, η επιμονή της ριζοσπαστικής επιθυμίας μέχρι το τέλος ενάντια στις λοξοδρομήσεις και τις άτακτες υποχωρήσεις της. Το παιχνίδι παίζεται εκεί βαθιά, στα έγκατα της ψυχής, για αυτό το Fight Club μας καλεί να παλέψουμε με τον εαυτό μας.

  1. Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΦΟΒΟ

Στα υπόγεια του Fight Club σκηνοθετείται το »διαστροφικό» σαδομαζοχιστικό σύμπλεγμα, ή καλύτερα, η σαδιστική και η μαζοχιστική συνιστώσα που απολαμβάνει να τιμωρεί και να τιμωρείται, να βασανίζει και να βασανίζεται. Η »διαστροφική» στιγμή, ως τρόπος της φυγής από την επικράτεια του Νόμου, γίνεται ιδιαίτερα φανερή από τη φετιχοποίηση της παραβατικότητας στον Tyler και τελικά σε όλα τα μέλη του Fight Club-ο »διαστροφικός» πρέπει να κάνει τον Νόμο να υπάρξει, για να μπορεί να τον παραβαίνει.  Αν η διαλεκτική αφέντη και δούλου διεξάγεται και στο εσωτερικό μας, o σαδισμός είναι η εσωτερική επιθυμία να ασκηθεί ο Νόμος ενεργητικά και κατασταλτικά πάνω στον »αυτόνομο» εαυτό, και ο μαζοχισμός η ίδια επιθυμία να ασκηθεί ο Νόμος από τη σκοπιά του αισθανόμενου σώματος.  Ενώ στο Fight Club μπαίνει σε παρένθεση ο συμβατικός Νόμος και τα μέλη εισέρχονται στον μαγικό τελετουργικό κύκλο του παιχνιδιού, απεδαφικοποιούνται από την καθημερινή τους ρουτίνα και αποκωδικώνουν τα σώματά τους από τους στυλιστικούς, εργασιακούς και άλλους πολιτισμένους καθωσπρεπισμούς, αποδεικνύεται τελικά ότι, σαδιστικά και μαζοχιστικά, ο εαυτός θέλει να γίνει ο ίδιος όργανο της εφαρμογής ενός Νόμου που περιορίζει το σώμα σε έναν αυτο-περιορισμό, έναν αυτο-τραυματισμό-γιατί το συνεκτικό Εγώ δεν είναι τίποτα άλλο παρά, ηθελημένα, ένας κεφαλικός φόρος της σωματικής απόλαυσης προς την ελάχιστη μονάδα α-τόμου)(που δεν τέμνεται περαιτέρω) την οποία μπορεί να αναγνωρίσει ο  Πολιτισμός.
Η επιθυμία για Ασφάλεια του εαυτού, ο πρωτογενής αυτοερωτισμός του και η ανάγκη επιβεβαίωσής του , γίνεται τόσο πιο έντονη όσο προσεγγίζεται το όριο του εκμηδενισμού του, η προοπτική του θανάτου του. Όποιος δεν πιστεύει στη μεταθανάτιο ζωή, είναι δομικά πιο επιρρεπής στον αυνανισμό του. Αυτό είναι το συνεχές όριο Ζωής και Θανάτου είναι που καλούνται να υπερβούν οι μάχες του Fight Club. Ενώ οι ήρωες μοιάζουν να αψηφούν τη ζωή τους, να σμπαραλιάζουν την ατομικότητά τους στον συλλογικό διαμοιρασμό Πραγματικού που επιφέρουν ο ένας στο σώμα του άλλου, την ίδια στιγμή βεβαιώνουν μια αληθινή ζωή, τόσο λαμπερή όσο και ο αστραφτερός κίνδυνος του θανάτου. Ο Νόμος λοιπόν δεν έρχεται απλά »απέξω», αλλά ξεκινά μέσα μας, ως ανταγωνισμός και επιθετική ενόρμηση απέναντι στον εαυτό, σαδιστική και μαζοχιστική επιθυμία κατασταλτική από το ενιαίο σώμα ενάντια στο κατακερματισμένο σώμα των ορμών. Η εκπαίδευση στο Fight Club αφορά την εγκατάλειψη αυτής της επιθυμίας Άμυνας και Ασφάλειαςτου εαυτού,  ή καλύτερα την εξασθένηση της σε βαθμό τέτοιο, που να επιτρέπει τη ζωντανή δράση ενός σώματος που φέρει όλες τις επιταγές της αυτοσυντήρησης, ενώ ταυτόχρονα αψηφά το Φόβο της αποσύνθεσης του οργανισμού. Αυτό το ιδανικό σημείο υποκειμενοποίησης επιτρέπει τη δημιουργία μιας στρατιάς μαχητών.
Θα μπορούσαμε ίσως να ταξινομήσουμε τον Tyler, τον Edwart και την Marla, ως τρεις διακριτές στιγμές στο παραλήρημα του πρωταγωνιστή, με τον τον Tyler να ενσαρκώνει περισσότερο την ενεργητική πλευρά του αναδυόμενου σαδισμού (γεγονός που γίνεται πιο φανερό στη σκηνή με τον φοιτητή τον οποίο απειλεί με πιστόλι, αντλώντας απόλαυση από το βασανισμό και το φόβο του), την Marla Singer ως τη μαζοχιστική πλευρά που εκπροσωπεί περισσότερο από κάθε άλλη φιγούρα τις  αυτοκαταστροφικές τάσεις, και τον Edwart ως το δυναμικό σημείο ισορροπίας, τον »ελάχιστο εαυτό», τον οποίο χαρακτηρίζει μια παρανοική γνώση και μια παρανοική τάση συσπείρωσης ως αντίδραση στις τάσεις σχιζοφρενοποίησης και διάλυσης του Εγώ (η μανία καταδίωξης και η θεωρία μιας μεγάλης συνωμοσίας που εξυφαίνεται εναντίον του διαπερνά τον Edward τη στιγμή ακριβώς που το ριψοκίνδυνο σχέδιό του μπαίνει στην τελική ευθεία από τους »ανώνυμους» συντρόφους του) . Θα μπορούμε επίσης να δούμε το ζεύγος Tyler-Marla ως ένα μανιοκαταθλιπτικό εκκρεμές, χαρακτηριστικό της προσωπικότητας των καιρών μας-όπως δηλώνει ο Edward σε ένα σημείο, νιώθει κομιστής της επικοινωνίας, του μηνύματος αυτών των δύο, όπως ένιωθε ως παιδί κομιστής του μηνύματος στην επικοινωνία του Πατέρα του με τη Μητέρα του-τοποθετούμενος δηλαδή ακριβώς σαν ο ενδιάμεσος, αδύναμος κρίκος μιας αδύνατης επικοινωνίας (με την κατάρρευση της παραδοσιακής λειτουργίας της οικογένειας ως κέντρου αναπαραγωγής και εισαγωγής των πολιτισμικών αξιών στο παιδί).
Συνοψίζοντας, ο Edward Norton αιχμαλωτίζεται ερωτικά από το ναρκισσιστικό του πρότυπο στον καθρέφτη, τον ιδανικό εαυτό, γιατί έχει χάσει την πίστη σε οποιαδήποτε μεγάλη αφήγηση έξω από τον εαυτό του-ο εαυτός είναι το έσχατο καταφύγιο, όμως αυτή είναι και η αρχή του τέλους του συμπαγούς Εγώ, η αρχή της διάσπασής του. Η ερωτική αυτή αιχμάλωτιση αφορά τόσο την εικόνα του Tyler όσο και την εικόνα της Marla, ως τελευταία στηρίγματα στην κατεστραμμένη ζωή του, με την αποτελεσματικότητα των οποίων ο Edward αναμετριέται όταν συνειδητοποιεί ότι δεν είναι παρά όψεις του εαυτού του, που αναζητούν έναν ασφαλή συμβιβασμό ανάμεσά τους.

  1. ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ

Η εκπαίδευση στο Fight Club είναι μια προεργασία του σώματος μέσα στην οποία αυτό αποκαθαίρεται από το φόβο του διαμελισμού και την επιθυμία για Ασφάλεια, ώστε να αποκτήσει, σε ένα δεύτερο επίπεδο, την ικανότητα αυτοθυσίας για το »κοινό καλό».Αργά και μεθοδικά, ο Tyler μπολιάζει τους ακολούθους του με αντικαπιταλιστικές ιδέες, προετοιμάζοντας το έδαφος για την πολιτικοποίηση του ενεργειακού σωματικού τους δυναμισμού. Εξ αρχής, στο Fight Club συναντώνται χαρακτηριστικά που θα διατηρηθούν και στη δεύτερη φάση του »Μακελειού». Υπάρχει γενικευμένη μυστικότητα και ανωνυμία, δικτυακού τύπου διάχυση και τοπικοποίηση της οργανωτικής μορφής σε πολλούς διαφορετικούς χώρους εργασίας και συνθήκες, στη βάση μιας ελάχιστης αξιωματικής, στη βάση δηλαδή ενός συνόλου αξιωμάτων, »κανόνων του παιχνιδιού», που καλείται κανείς να τα υιοθετήσει ή όχι. Η δομή αυτή, η διάχυτη τοπικοποίηση της Ιδέας του Fight Club από ανώνυμους φορείς της στη βάση ενός ελάχιστου set αξιωματικών θέσεων, που γίνονται επιθυμητές ή όχι, δίνει στο κίνημα του «Fight Club» τη δυνατότητα μιας εκπληκτικής διάδοσης, με τη μορφή ενός ιού, που καταλαμβάνει όσους διακατέχονται από το υπαρξιακό δράμα της »έλλειψης του εαυτού»-και κατέχουν, μάλιστα, ως μισθωτοί δούλοι του κεφαλαίου θέσεις-κλειδιά στους μηχανισμούς του συστήματος.
Ως ηγέτης, ο Tyler είναι εξίσου αντισυμβατικός, όσο και η οργανωτική μορφή του Fight Clyb. Νομαδικά και διαρκώς διαφεύγει των ακολούθων του, εξαφανίζεται, επανεμφανίζεται, δεν δίνει οριστικές απαντήσεις, είναι ένας ηγέτης που δεν παίζει το ρόλο του άφθαρτου και προνοιακού Θεού, αλλά του αρχηγού που είναι πιο θνητός από όλους τους θνητούς, πιο φθαρτός από όλα τα φθαρτά σώματα, και ταυτόχρονα επιμένει να εκτίθεται σε όλο και μεγαλύτερο κίνδυνο, διατεθειμένος να θυσιάσει τη δική του ασφάλεια του εαυτού την κάθε στιγμή.

  1. Η ΑΝΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Στην ταινία δύο φορές διατυπώνεται η θέση, πως το Fight Club είναι ένα είδος »διαφωτισμού». Πρόκειται για μια εκδοχή»σκοτεινού διαφωτισμού», όπου η πεφωτισμένη συνείδηση δεν συνειδητοποιεί απλώς την ελευθερία του υποκειμένου, ως κριτική της παραδοσιακής μεταφυσικής και αρχή του πρακτικού λόγου όπως συμβαίνει από τον Kant μέχρι τον Hegel, αλλά συνειδητοποιεί το ίδιο το Εγώ και το Υποκείμενο ως παραδοσιακή μεταφυσική, το οποίο υπόκειται το ίδιο σε κριτική, στο όνομα της απελευθέρωσης. Αυτή η πεφωτισμένη συνείδηση, για την οποία μιλούν διανοητές όπως ο Sloterdijk και ο Κονδύλης ορίζοντας τον μηδενισμό ως λογικό και ιστορικό ορίζοντα του διαφωτισμού, μπορεί να οδηγήσει, κατά Sloterdijk, στον κυνισμό ή την κυνική αναίδεια-η τελευταία, θα λέγαμε, χαρακτηρίζει τον Tyler Durder, απέναντι σε κάθε υπερβατικό ή εγωκεντρικό πολιτισμό. Μαζί με την απόλαυση, στο επίκεντρο μπαίνει λοιπόν και ένα ιδιαίτερο είδος αναρχοκυνικής γνώσης, που αναμειγνύει μια ανατολίτικης προέλευσης υπέρβαση της δυτικής φιλοσοφίας (γίνονται αναφορές σε Ζεν κλπ) με έναν σωματοκεντρισμό που επικοινωνεί με τις δυτικές παραδόσεις.

  1. Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΠΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΚΗ

Η τελευταία σκηνή, το γκρέμισμα κάθε σύγχρονης Βαστίλης με εκρηκτικά, προϊδεάζει εντυπωσιακά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους, που συνέβησαν 2 χρόνια αφότου προβλήθηκε η ταινία. Όπως και σε άλλες ταινίες (σαν το V for Vendetta), φαίνεται πως ο αστικός κινηματογράφος δεν μπορεί να αποφύγει τη ρομαντική θεαματικοποίηση, που λίγα έχει να πει για την αποτελεσματικότητα της έμπρακτης αμφισβήτησης του καπιταλισμού στο πεδίο της πραγματικής, εκτός κινηματογραφικών αιθουσών, ζωής. Η κριτική της πολιτικής οικονομίας του Marx, και η κριτική της επιθυμητικής οικονομίας από τους Deleuze-Guattari, που επεκτείνει τη πρώτη στο πεδίο του υποκειμένου, διαπερνά όλα τα μήκη και τα πλάτη στον κόσμο του Fight Club. Απέναντι όμως σε αυτή τη γκάμα των ερωτημάτων και των προβλημάτων, η »τρομοκρατία» φαίνεται να είναι η απόλυτη φυγή προς τα εμπρός και υπεκφυγή αυτών των ερωτημάτων στην προέκτασή τους. Ως αντίβαρο, το project που διαδέχεται το Fight Club έχει ένα αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο με κέντρο τον αντικαταναλωτισμό. Σε ένα μόνο σημείο, ο Tyler περιγράφει το όραμά του για μια μεταβιομηχανική κοινωνία τεχνολογικά προηγμένων νομάδων κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, όπου οι άνθρωποι θα σκαρφαλώνουν σε ουρανοξύστες και θα διακινούν με αμοιβαία εργαλείο τρόπο την απόλαυσή τους-το Fight Club αποτελεί ήδη μια εκδοχή και μικρογραφία αυτού του τρόπου ζωής. Όλες αυτές οι κατευθύνσεις υποβαθμίζονται και απορροφώνται από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της τελευταίας σκηνής-αυτές παράγουν ένα Θέαμα που μπορεί να το απολαύσει ο Edwart με τα alter egos, τον Tyler και τον Marla, ως αυτοσκοπό, όμως αυτό πολύ απέχει από το να σκιαγραφεί τον αντικαπιταλιστικό ορίζοντα των δράσεων, όπως έδειξε και η περίοδος από το 2001 και έπειτα με τον »πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Το χάσμα ανάμεσα στην Ουτοπία, την Επιστήμη και την Πράξη εξακολουθεί να βαθαίνει, παρά τις αρχικές προοπτικές που ανοίχτηκαν το 2008 και την υπερβολική συχνά αισιοδοξία. Όσο η κρίση του καπιταλισμού παραμένει ενεργή, τόσο το πρόβλημα της αποτελεσματικής συνάρθρωσης της ουτοπικής φαντασίας με την επιστημονική κριτική και τη ριζοσπαστική πρακτική θα παραμένει ζητούμενο.
____________________________________________________________

Aπό:

http://bestimmung.blogspot.gr/2016/02/fight-club-7.html

Advertisements

One thought on “Fight Club-7… ουτοπικές συντεταγμένες στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s