ιστορία, storia

21 φεβρουαρίου 1934: Σαντίνο, στρατηγός ελεύθερων ανθρώπων – 21 febbraio 1934: Sandino, general de hombres libres

Την νύχτα της 21 φεβρουαρίου 1934, ο Augusto Cesar Sandino, ύστερα από μιαν συνάντηση με τον νέο πρόεδρο Sacasa, στην έξοδό του από το προεδρικό μέγαρο της Managua συλλαμβάνεται και δολοφονείται από την Guardia Nacional.

 

Η ιστορία της  Nicaragua στα πρώτα χρόνια ‘900 είναι ιστορία φιλελεύθερων και συντηρητικών, διεφθαρμένων προέδρων και εναλλάσσονται στην ηγεσία, ιστορία ενός πραγματικού προτεκτοράτου ΗΠΑ. Μέσα σε αυτή την συγκυρία αγώνων αλληλοεξόντωσης μεταξύ κομματικών στρατών είναι που ξεχωρίζει η φιγούρα του Sandino, Στρατηγού των ελεύθερων ανθρώπων. Το 1926 μάχεται μέσα στις φιλελεύθερες γραμμές του Moncada ενάντια στα βορειοαμερικάνικα στρατεύματα εισβολής, που υπερασπίζονται τον συντηρητικό πρόεδρο Chamorro. Τον μάρτη του ’27, όταν ο ίδιος ο Moncada ανακαλύπτει πως το χρήμα U.S.A. μπορεί να του εξασφαλίσει την προεδρία της χώρας και θέτει τέλος στις εχθροπραξίες, ο Sandino αποφασίζει πως ο αντιιμπεριαλιστικός μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί.
Στην κεφαλή τριάντα ανδρών ξεκινά έναν αληθινό απελευθερωτικό αγώνα που απ’ τα βουνά Las Segovias θα τον οδηγήσει στον έλεγχο σχεδόν ολόκληρης της χώρας. Οι γραμμές της κάτισχνης στην αρχή ομάδας πολεμιστών όλο και μεγαλώνουν μέχρι να φτάσουν στο σημείο να αριθμούν όπως ένας στρατός : πάνω από 3000 διαλεγμένους εθελοντές, μεταξύ αγροτών και προλετάριων της πόλης, στους οποίους προστίθενται μαχητές διεθνών ταγμάτων από όλη την Νότια Αμερική.
ήδη από το ξεκίνημα του 1928, ο στρατηγός των ελεύθερων ανθρώπων είναι πασίγνωστος σε διεθνές επίπεδο: μια από τις μεραρχίες του απελευθερωτικού επαναστατικού στρατού του Mao Zedong ονομάζεται “Sandino”, και το όνομα του είναι πλέον μια αγωνιστική σημαία για όλη την Λατινική Αμερική.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες γρήγορα αντιλαμβάνονται πως εκείνος στο μέτωπο της Νικαράγουα δεν θα είναι ένας εύκολος πόλεμος για νίκη: οι στρατιωτικοί επιστρέφουν στον βορρά μονάχα ξαπλωμένοι με τα πόδια μπροστά, και πως το ”τρελό Στράτευμα” έχει συντάξει μιαν μοντέρνα στρατηγική ανταρτοπόλεμου που του επιτρέπει να παραμένει ελάχιστα απροστάτευτος. Εκείνο που μπορούν να κάνουν οι marines είναι να βομβαρδίζουν τα χωριά και να χτυπούν τους πολίτες, σπρώχνοντας τους ολοένα και συχνότερα να υποστηρίζουν την εξέγερση.   Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον οι U.S.A. αποφασίζουν να μην αποστείλουν πλέον βοηθητικούς στην Nicaragua και επιλέγουν να χτίσουν έναν αυτόχθονο στρατιωτικό μηχανισμό εκπαιδευμένο από τους marines, με μοναδικό σκοπό να νικήσουν στρατιωτικά τον ανταρτοπόλεμο: την Guardia Nacional, Εθνική Φρουρά.
Στο ξεκίνημα του ’33 ο Λευκός Οίκος ανακοινώνει την απόσυρση των στρατευμάτων από την Nicaragua, και τοποθετεί στην κυβέρνηση τον φιλελεύθερο Sacasa. Με την έξοδο των gringos από την χώρα. ο Sandino πιστεύει πως υπάρχουν οι συνθήκες για να διαπραγματευτεί την αποστράτευση του στρατού των πατριωτών του. Στις 2 φεβρουαρίου του 1933 αποδέχεται να καταθέσει τα όπλα με αντάλλαγμα μιαν αμνηστία για τους αντάρτες και την διανομή στις οικογένειές τους  γης κρατικής ιδιοκτησίας, και αποτραβιέται με μιαν εκατοστή ανδρών στην ζώνη του Wiwilí όπου οργανώνει έναν αγροτικό συνεταιρισμό.
Μα η ειρήνη διαρκεί πολύ λίγο: η εκχώρηση των γαιών δεν πραγματοποιείται και σύντομα ξεσπά και η καταδίωξη προς τους σαντινίστες μαχητές από πλευράς της  Guardia Nacional που οδηγεί ο Anastasio Somoza. Γύρω από αυτάκαι η συζήτηση που λαμβάνει χώρα στο προεδρικό μέγαρο το βράδυ της 21 φεβρουαρίου 1934, πριν δολοφονηθεί ο Sandino, το χωριό του Wiwilì καταστρέφεται και ο πληθυσμός του σφαγιάζεται.
Από εκεί και πέρα το πολιτικό σενάριο στην Nicaragua αλλάζει σημαντικά: το ’36 ο Somoza αποκαθηλώνει τον Sacasa και εγκαθιστά μιαν δικτατορία πρώτα προσωπική και στην συνέχεια οικογενειακή, που διαρκεί πάνω από σαράντα χρόνια. Το όνομα του Sandino απαγορεύεται σε όλη την χώρα από το ’34, και ίσως και αυτό το γεγονός θα προσφέρει καύσιμα στην νικηφόρα επανάσταση που το ’79 θα φέρει στην εξουσία το Σαντινίστικο Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης, il Frente Sandinista de Liberaciòn Nacional.

O capitano! Mio capitano!...

La notte del 21 febbraio 1934, Augusto Cesar Sandino, dopo un colloquio con il neo presidente Sacasa, all’uscita del palazzo presidenziale di Managua viene catturato e poi ucciso dalla Guardia Nacional.

La storia del Nicaragua di inizio ‘900 è storia di liberali e conservatori, presidenti corrotti che si alternano alla guida di un vero e proprio protettorato statunitense. E’ in questo contesto di lotte intestine tra eserciti di partito che spicca la figura di Sandino, Generale degli uomini liberi. Nel 1926 combatte nelle fila liberali di Moncada contro le truppe d’invasione nordamericane, che difendono il presidente conservatore Chamorro. Nel marzo del ’27, quando lo stesso Moncada scopre che il denaro U.S.A. può garantirgli la presidenza del paese e pone quindi fine alle ostilità, Sandino decide che la guerra antimperialista può e deve continuare.
Alla testa di trenta uomini inizia una vera e propria lotta di liberazione che dalle montagne de Las…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 408 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s