ένοπλη πάλη, lotta armata

21 φεβρουαρίου στην Ρώμη – 21 febbraio 1986 – Roma

η PAOLA STACCIOLI θυμάται την WILMA MONACO

Unknown

ένα άγριο αλφάβητο ξετυλίγεται στις 21 φεβρουαρίου 1986 στη Ρώμη, στην άσφαλτο της οδού della Farnesina. σαν σε μια φοβερή παρτίδα Scarabeo τα καρτελάκια του Εγκληματολογικού βάζουν στη σειρά, το ένα μετά το άλλο τους κώνους της φρίκης. το γράμμα Α είναι το σώμα μιας νεαρής. με το πρόσωπο προς το έδαφος. οι εφημερίδες χρονοτριβούν στις λεπτομέρειες της εμφάνισης. λες και το μωσαϊκό των χρωμάτων θα κάνει λιγότερο παγερή τη σκηνή. μπουφάν και σάρπα βιολετί, δερμάτινη τσάντα περασμένη στους ώμους, μάλλινο σκούφο σκούρο με μεταλλικά καρφάκια, ασπρόμαυρα γάντια του σκι, μποτάκια με λαστιχένια σόλα. Β, Γ, Δ….κάλυκες, κηλίδες, θραύσματα….Ε, ένα πιστόλι 38 διαμέτρημα.
Το όπλο με το οποίο πυροβόλησε η Wilma Monaco, μαχητής της Unione dei comunisti combattenti (Udcc), Ένωση κομουνιστών μαχητών, ένοπλος σχηματισμός που γεννήθηκε από μια διάσπαση των ερυθρών Ταξιαρχιών. η οργάνωση βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς κρίσης. σχεδόν όλα τα μέλη βρίσκονται στη φυλακή, ανεξέλεγκτη η κατάσταση με τους λεγόμενους μετανιωμένους, τη διάσταση. οι επιχειρήσεις είναι πλέον σποραδικές. το κλίμα βαρύ. είναι τα χρόνια του θριαμβεύοντος κραξισμού. η ήττα, βαθιά, σάρωσε την αριστερά, στις ιστορικές της εκπροσωπήσεις. τα εργατικά κινήματα, φοιτητικά, φεμινιστικά, βρίσκονται σε απόσυρση, οι εξωκοινοβουλευτικές ομάδες εξαφανισμένες στο τίποτα. κάποιοι αγωνιστές όμως θέλουν να συνεχίσουν τον αγώνα. ψάχνουν μια διέξοδο, ένα δρόμο αλλαγής και κοινωνικής επανάστασης.

η Wilma είναι μαζί τους. από τα χρόνια του σχολείου δεν εγκατέλειψε ποτέ την πολιτική δέσμευση. τα παιδικά χρόνια στο Testaccio, δίπλωμα στο λύκειο ξένων γλωσσών, δουλεύει σαν υπάλληλος. το 1977-78 αγωνίζεται με διάφορες ομάδες που βρίσκονται ενωμένες στη Roma κάτω από τον τίτλο Movimento proletario di resistenza offensivo (Mpro), Κίνημα προλεταριακό επιθετικής αντίστασης, σε επαφή με τις Brigate rosse. επιχειρούν δράσεις, και παράνομες, σε θέματα κυρίως γύρω από την κατοικία και την εργασία. με τη διάλυση του Mpro, μαζί με άλλους αγωνιστές η Wilma δημιουργεί τους παράνομους Πυρήνες αντίστασης, Nuclei clandestini di resistenza. από το 1982, όταν οι Brigate rosse σείονται από τον σεισμό των συλλήψεων που προήλθαν κυρίως από τους μετανιωμένους , η συζήτηση γύρω από το μέλλον του ένοπλου αγώνα απλώνεται και γύρω από τον ημιπαράνομο χώρο και όλο το δίχτυ υποστήριξης που περιστρέφεται γύρω από την οργάνωση. η Wilma παίρνει μέρος. αποπροσανατολισμένη όπως οι περισσότεροι από τους συντρόφους. προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στους μαζικούς αγώνες και την ένοπλη υπόθεση, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή στις μάχες του ειρηνικού κινήματος ενάντια στην εγκατάσταση των πυραύλων στο Comiso, στις πρωτοβουλίες των ανέργων των Liste di Lotta, οι λίστες του αγώνα.
καταφεύγει στο Παρίσι εξ αιτίας μιας καταγγελίας, μαζί με τους αποχωρίσαντες από τις Brigate rosse στήνει την Udcc. είναι τα τέλη του 1985. τον ίδιο χρόνο συλλαμβάνεται ο σύζυγος της, από τον οποίο χωρίζει συναισθηματικά και πολιτικά. αυτός είναι ορθόδοξος ταξιαρχίτης, brigatista «ortodosso». η νένα δομή , η Udcc, αντιθέτως προτίθεται να διατηρήσει ανοικτή τη σύγκρουση, και στρατιωτικά, αλλά θεωρεί την ένοπλη πάλη ένα εργαλείο αγώνα, αποφασιστικό μεν, όχι όμως μια στρατηγική.

εκείνη της 21ης φεβρουαρίου είναι η πρώτη δράση του σχηματισμού, στόχος της ομάδας -δυο άντρες και δυο γυναίκες – ο Antonio Da Empoli, ο νέος διευθυντής της Υπηρεσίας οικονομικών και κοινωνικών Επιχειρήσεων , Dipartimento degli Affari economici e sociali, της προεδρίας της κυβερνήσεως , άμεσος συνεργάτης του Bettino Craxi. ένα σημαντικό καθήκον αλλά στη σκιά. θα τον γαμποποιήσουν, στην καθομιλουμένη, θα τον χτυπήσουν στα πόδια δηλαδή. οι τέσσερις παραμονεύουν κοντά στο περίπτερο όπου ο άνδρας σταματά κάθε πρωί πηγαίνοντας στο πρωθυπουργικό μέγαρο, Palazzo Chigi. εννέα το πρωί. η περιοχή είναι ήρεμη και κομψή. ο Da Empoli βγαίνει από το σπίτι, αγοράζει τις εφημερίδες, γυρίζει προς το αυτοκίνητο του, κάποιος φωνάζει το όνομα του. στρέφεται, ο άνδρας τον πυροβολεί. τραυματίζεται ελαφρά στο μηρό και στο χέρι. η αντίδραση είναι άμεση. ο οδηγός είναι αστυνομικός, που βουτάει στον δρόμο πυροβολώντας. η ομάδα τα χάνει. η Wilma προσπαθεί να καλύψει την διαφυγή των συντρόφων της. προχωρεί και πυροβολεί τρεις φορές. στη συνέχεια προσπαθεί να φτάσει στην Vespa. δεν τα καταφέρνει. παραπατάει, σωριάζεται στη γη, τραυματισμένη θανάσιμα παρά το ότι φορά αλεξίσφαιρο γιλέκο. οι υπόλοιποι καταφέρνουν να κάνουν να χαθούν τα ίχνη τους.

έτσι τελειώνει η ζωή, στα εικοσιοκτώ, της Wilma Monaco. Roberta ήταν το όνομα της μάχης, nome di battaglia. μια ύπαρξη παρόμοια με πολλών συνομήλικων της που μεγάλωσαν μέσα στο μακρύ κύμα του Εξηνταοκτώ, στο κλίμα των μεγάλων πολιτικών παθών, των κοινωνικών ζυμώσεων που διέσχισαν την χώρα, της στρατηγικής της έντασης που μπήκε μπροστά για να σταματήσει την αλλαγή.της προσπάθειας να ορισθεί μια επαναστατική υπόθεση για της χώρες προηγμένου καπιταλισμού.

τον μάρτιο του 1987 η Udcc εκτελεί τον στρατηγό dell’Aeronautica, αεροναυπηγικής, Licio Giorgieri, πριν διαλυθεί από τις συλλήψεις..

Testo tratto dal libro 101 donne che hanno fatto grande Roma, di Paola Staccioli (Newton Compton 2011), από το βιβλίο 101 γυναίκες που έκαναν μεγάλη την Ρώμη.
Postato 21st February 2013 da MC. Marconista

O capitano! Mio capitano!...

  1. wilma-monaco

Un ferale alfabeto si snoda la mattina del 21 febbraio 1986 a Roma, sull’asfalto di via della Farnesina. Come in un’agghiacciante partita di Scarabeo i cartellini della Polizia scientifica mettono in fila, uno dopo l’altro, i tasselli dell’orrore. La lettera A è il corpo di una giovane. Con il volto verso il suolo. I quotidiani indugiano sui particolari dell’abbigliamento. Quasi che il mosaico di colori possa rendere meno glaciale la scena. Giaccone e sciarpa viola, borsa di cuoio a tracolla, zuccotto di lana scuro con borchie di metallo, guanti bianchi e neri da sci, stivaletti con la suola di gomma. B, C, D… bossoli, macchie, schegge… H, una pistola calibro 38. L’arma con cui ha sparato Wilma Monaco, militante dell’Unione dei comunisti combattenti (Udcc), formazione armata nata da una scissione delle Brigate rosse. L’organizzazione è alle prese con una situazione di grave crisi. Quasi tutti i membri sono in…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 569 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s