αυτονομία, autonomia

Οι εφημερίδες σε δίκη: η υπόθεση 7 απριλίου, ενδέκατη συνέχεια – I giornali a processo: il caso 7 aprile – Undicesima parte

I giornali a processo: il caso 7 aprile – Undicesima parteI giornali a processo: il caso 7 aprile – Undicesima parte Η ενδέκατη συνέχεια της δίκης στις εφημερίδες για την υπόθεση 7 απρίλη

του Luca Barbieri

Qui le precedenti puntate. εκεί οι προηγούμενες συνέχειες

(c) 2002 – Eπιτρέπεται η μερική ή πλήρης αναπαραγωγή του έργου και η διάδοση του ηλεκτρονικά, φτάνει να μην είναι για εμπορικούς σκοπούς και με τον όρο πως αυτή η διατύπωση θα αναπαραχθεί.

 

3. Maggio: come tenere viva l’attenzione 3. Μάιος: πως να κρατηθεί ζωντανή η προσοχή

Με τον μήνα του απρίλη τελειώνει η μεγάλη φάση της κατηγορούσας αρχής. Από εδώ και στο εξής τα άρθρα υφίστανται μιαν εμφανή έλλειψη και χάνουν, αν εξαιρέσουμε τις συνεντεύξεις στον Calogero, την πρώτη σελίδα των εφημερίδων. Ο μάϊος πάντως σηματοδοτείται ακόμη από ανακρίσεις και την παράταση πολεμικών και παρεμβάσεων. Δίχως όμως μεγάλους νεωτερισμούς από πλευράς της κατηγορούσας αρχής. Νέο υλικό και κυρίως νέες αναγνώσεις παρέχονται από την κατάσχεση του υλικού του Negri που βρίσκονταν κατατεθειμένο στο Ίδρυμα Feltrinelli στο Milano (για να το κρύψει, έλεγαν οι ερευνητές, για να το χαρίσει, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο). Σε κάποιες εφημερίδες, κυρίως στην Unità, που ενδιαφέρονταν άμεσα στην εκλογική αναμέτρηση που πλησίαζε περισσότερο από άλλες η προσοχή διατηρήθηκε προφανώς υψηλότερη.Η 7η του απρίλη χρησιμοποιήθηκε σαν πυρήνας πληροφόρησης γύρω από τον οποίον χτίστηκαν σκεπτικά που αφορούν το θέμα της ασφάλειας και της μάχης στην τρομοκρατία. Η Unità τοποθετεί όντως αυτά τα άρθρα σαν βάση στις σελίδες των ειδήσεων.

Στις 3 μαίου για παράδειγμα η Unità αφιερώνει στο θέμα της 7 aprile την μισή επάνω σελίδα πέντε της εφημερίδας. Στην κεφαλή υπάρχει η σύνοψη του Michele Sartori από την Padova με τις ανακρίσεις σε μικρότερα πρόσωπα της υπόθεσης: “Που γεννιέται η κατηγορία της ένοπλης συμμορίας” (και στο catenaccio: “Ο δικαστής είναι πεπεισμένος πως μπορεί να αποδείξει ότι οι κατηγορούμενοι οργάνωσαν άμεσα μέρος των 400 επιθέσεων που από την αρχή του 1978 έχουν βάλει στόχο την περιοχή του Veneto — Αμηχανία της υπεράσπισης — Οι τελευταίες ανακρίσεις”). Στο πλάι, σε τρεις στήλες, “ο Oreste Scalzone μας δίνει να μάθουμε…”, ένα άρθρο εμπνευσμένο από ένα γράμμα που έστειλε ο Scalzone στον δημόσιο κατήγορο Calogero δημοσιευμένο από το περιοδικό Espresso. Ένα γράμμα, αναφέρει η Unità, «μέσα στα ψέμματα και τις προσβολές, μέσα σε ποιητικά ανθίσματα και αποκαλυπτικές οπτασίες». Τέλος μια σημείωση από την Ρώμη που πληροφορεί “Αρνήθηκαν στον Toni Negri την αποφυλάκιση” και μια στήλη, “φθάνουν απ’ το Παρίσι άχρηστα άλλοθι”, αφιερωμένη σε μιαν συνέντευξη τύπου που έλαβε χώρα στο Παρίσι από μιαν επιτροπή υποστήριξης του Negri που δεν ήταν άλλο παρά «ένα παράφρων υβρεολόγιο ενάντια στο δικαστικό σώμα και το PCI». Γιατί είναι άχρηστα τα παριζιάνικα άλλοθι του Negri αναφορικά με την εκτέλεση Moro? «Μα μέχρι αποδείξεως του εναντίον — γράφει η Unità – δεν γνωρίζουμε αυτό που περιέχουν τα dossier της εισαγγελίας σε αντίθεση με τους οργανωτές αυτής της συνέντευξης τύπου και ούτε ένας δικαστής ούτε μια εφημερίδα έχουν μιλήσει για μιαν άμεση συμμετοχή του Negri στην απαγωγή Moro οπότε αυτό το άλλοθι δεν χρειάζεται σε κανέναν». Και την επόμενη ημέρα, στις 4 μαίου, η Unità αφιερώνει στην περίπτωση 7 aprile το μεγαλύτερο μέρος της σελίδας 4 (ένα άρθρο γύρω από ένα συνέδριο στο Torino που συνενώνει “εργάτες, δικαστές και αστυνομικούς”, το χρονικό από την Padova και εκείνη από την Roma). Πολύς χώρος αλλά στην πραγματικότητα τίποτα νεώτερο έτσι ώστε, τουλάχιστον ο Sartori πρέπει να γυρίσει να εξηγήσει (να εγκωμιάσει και να υποστηρίξει) τον βασικό σχεδιασμό του θεωρήματος Calogero για να “γεμίσει” το κομμάτι.

Σάββατο 5 το Manifesto φθάνει εκεί όπου η Unità είχε φθάσει στις 28 aprile. “Ίσως ο σούπερ μάρτυρας να είναι ο Carlo Fioroni”, τιτλοφορεί η κομουνιστική εφημερίδα, που όπως πάντα παίζει το χαρτί της ειρωνείας.  «Τώρα, η ταυτότητα αυτού του μάρτυρα αρχίζει να γίνεται αρκετά καθορισμένη: θα πρέπει να είναι ένας που πήρε μέρος στις πολιτικές υποθέσεις των πρώτων χρόνων ’70 στην Potere operaio και στις επόμενες δραστηριότητες της υπό γέννηση αυτονομίας. Ένας που ίσως έκανε μιαν απαγωγή στην διάρκεια της οποίας πέθανε ο φίλος του. Ένας που συνελήφθη και μετάνιωσε.Για παράδειγμα ο Carlo Fioroni». Την ίδιαν ημέρα αντιθέτως η Unità εισάγει στο περιθώριο ενός μεγάλου άρθρου από την Padova που μεταφέρει μιαν μεγάλη κουβέντα με τον ανακριτή Nunziante, “Η έρευνα που ξεκίνησε στην Padova μπορεί να οδηγήσει σε απρόσμενα συμπεράσματα”, και εισαγάγει, και αυτό αποτελεί μιαν μικρή έκπληξη, το θέμα της μαύρης δολοπλοκίας και ίντριγκας (στο catenaccio: “Το λέγει ο δικαστής Nunziante, ένας από τους τρεις δικαστικούς — ο Palombarini και οι περιορισμοί του απορρήτου των ερευνών — Η υπεράσπιση επιβεβαιώνει: “Όλα είναι στημένα” — Μια απίστευτη ουρά της μαύρης ίντριγκας και δολοπλοκίας”). Στην πραγματικότητα αυτή η τελευταία φράση της τιτλοφόρησης αναφέρεται μόνο στο γεγονός που εκθέτεται στις τελευταίες σειρές του μεγάλου άρθρου του Sartori: «Η δίκη, τέλος, τις επόμενες ημέρες, θα επιβραδυνθεί αναγκαστικά: την δευτέρα ξεκινά η δίκη Juliano (μια “ουρά της μαύρης δολοπλοκίας ” του ’69) και με αυτό ασχολούνται σαν σώμα και οι τρεις ανακριτές για τουλάχιστον τρεις ημέρες». Τέλος πάντων, μόνον μια πρόσκαιρη σύμπτωση, ενώ από το catenaccio ειλικρινά είχαμε φθάσει στο σημείο να αναμένουμε μιαν άμεση σύνδεση μεταξύ των δυο περιπτώσεων . Υπόθεση που ωστόσο η Unità θα προωθήσει τις επόμενες ημέρες. Κάτω από το άρθρο του Criscuoli από την Roma, επάνω στην ανάκριση του Scalzone: “Επί τρεις ώρες ο Scalzone μιλά δίχως απάντηση”. Σύμφωνα με την Unità περισσότερο από μιαν ανάκριση επρόκειτο για έναν μονόλογο του κατηγορουμένου. Μάλλον, για ένα «παραλήρημα».

Όμως πλέον χρονικά είναι οι τελευταίες ημέρες συστηματικής προσοχής. Η 7 απριλίου από εδώ και μπρος μπορεί και να έχει μειωθεί σε ένα μοναχά άρθρο  (Unità της 6 ης μαίου) μόνο για να επιβεβαιωθεί, πλάι σε ένα άρθρο ειδήσεων για την κηδεία του Antonio Mea, δεκανέα που σκοτώθηκε από τις BR, πως οι ερευνητές «έντονα υποπτεύονται» πως τα τηλεφωνήματα της δολοφονίας  Moro έγινα ακριβώς από τους Negri και Nicotri. Mα στις 6 μαίου η Unità έκανε εκείνη που λαϊκά αποκαλούμαι “τρύπα”. Και πρόκειται για μια τρύπα τεράστια διότι η Repubblica δημοσιεύει σαν άνοιγμα της εφημερίδας μιαν αποκλειστική συνέντευξη στον Καλότζερο: “Calogero μιλά για όλα. Οι αποδείξεις του δικαστού από την Padova ενάντια στον Toni Negri και την Autonomia”. Η εφημερίδα του Scalfari πρακτικά στήνει όλη την έκδοση αφιερώνοντας στην υπόθεση την πρώτη σελίδα (δίπλα στο άνοιγμα, ένα άρθρο που συνεχίζεται μετά στην πέμπτη σελίδα: “Έγκλημα  Moro, εμπλέκονται και οι Scalzone και Vesce”) και τις σελίδες τέσσερα και πέντε. Στην τέταρτη σελίδα δημοσιεύεται μια αποκλειστική συνέντευξη στον Nanni Balestrini, που ακόμα φυγοδικεί και ήρθαν μαζί του σε επαφή τηλεφωνικά στο Milano: “Εγώ ποιητής της επανάστασης κυνηγημένος απ’ την δημοκρατία”. Σαν θέλοντας να δικαιολογηθεί επειδή έδωσε τον λόγο σε έναν φυγόδικο, η σύνταξη θέτει μπροστά στο  κομμάτι του Bruno Crimi ένα είδος εισαγωγής-προειδοποίησης που δίδει μιαν ακριβή ερμηνεία των δηλώσεων του Balestrini. Δηλώσεις που πράγματι μπορεί να φανούν, εκτός κόσμου μα των οποίων η Repubblica ωστόσο αποφασίζει να δώσει την δική της ανάγνωση (σαν να μην εμπιστεύεται εκείνην που θα μπορούσαν να κάνουν οι αναγνώστες) όπως ακολουθεί:

Η συνέντευξη με τον Balestrini που εδώ δημοσιεύουμε είναι ένα ντοκουμέντο σημαντικό. Όχι μόνο — και όχι τόσο — διότι εκφράζει τα αισθήματα ενός φυγόδικου αλλά διότι παρέχει την πιστή καταγραφή μιας κρίσης ταυτότητας και αξιών. Να αποδίδει κάθε πρωτοβουλία των δικαστών σε σκοτεινούς πολιτικούς σχεδιασμούς, να δαιμονοποιεί τους αντιπάλους ενώ ζητά για τους ίδιους, σωστά, να μην δαιμονοποιούνται:  να επικαλείται την τρέχουσα πλήρη ελευθερία γνώμης στην Ιταλία και ταυτόχρονα να περιγράφει τα πολιτικά και κοινωνικά συστήματα αυτής της χώρας σαν μιαν Ύαινα: να τι αναδύεται από τις απαντήσεις του Balestrini. Επάνω στις οποίες ωστόσο πρέπει να σταθούμε και να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε και να στοχαστούμε, για να καταλάβουμε το γιατί ένας μη αμελητέος τομέας της κοινωνίας μας μπόρεσε να γίνει  “σκλήθρα τρελαμένη, scheggia impazzita”.

Ένα είδος αναφοράς (που τυπικά θα έπρεπε να δημοσιευτεί μετά, ή τουλάχιστον ξεχωριστά) με την οποίαν μπορούμε και να συμφωνήσουμε. Κάνει όμως εντύπωση η τοποθέτησή της στην κεφαλή της συνέντευξης και την ίδια στιγμή (λόγω της μειωμένης απόστασης και της σύνοψης που χρησιμοποίησαν) έξω από το άρθρο. Όμως το μεγάλο χτύπημα της Repubblica, όπως λέγαμε, είναι στην σελίδα 5 με την συνέχιση της συνέντευξης στον Calogero και το άρθρο με το χρονικό από την Ρώμη. η Corriere σώζει τα προσχήματα από την “τρύπα” in extremis. ο Antonio Ferrari καταφέρνει να γράψει κάποια πράγματα επάνω στην συνέντευξη που παραχωρήθηκε στην Repubblica. Στο κομμάτι “Οι αποδείξεις ενάντια στους αρχηγούς της Αυτονομίας? Περιμένετε και θα δείτε λέγει ο Calogero”, ο Ferrari εκθέτει τα κυριότερα βήματα της παραχωρημένης συνέντευξης «σε ένα συνάδελφο της La Repubblica». Πιθανότατα το άρθρο είναι καρπός μια κουβέντας με τον συνάδελφο.Το αποτέλεσμα είναι εκείνο της ύπαρξης δυο συνεντεύξεων στην θέση μιας. Και το Manifesto στις 6 μαίου γνωρίζει για την συνέντευξη που παραχώρησε ο Calogero στην Repubblica και μάλιστα εκθέτει και μιαν αναφορά μέσα σε εισαγωγικά. Σε αυτό το πέρασμα επάνω χτίζει στην συνέχεια ένα άρθρο,  “Οι λογικές υπερβολές του δικαστού Calogero”, ακούγοντας την γνώμη δυο δικαστικών που ανήκουν στο ρεύμα του Δημοκρατικού Σώματος, di Magistratura Democratica (εκεί που ανήκει ο Palombarini). Μια γνώμη πολύ σκληρή απέναντι στην έρευνα από την οποίαν αναβλύζει και μια ενδιαφέρουσα επίσης παρατήρηση για τον ρόλο του τύπου. «Πρέπει να σημειώσουμε – λεν οι δυο δικαστικοί – πως ο Calogero και ένα συγκεκριμένο είδος δικαστικού περιβάλλοντος βλέπουν στην Repubblica τον εκπρόσωπο τύπου μιας καλλιεργημένης αντιτρομοκρατικής γραμμής, δίχως να αντιλαμβάνονται την χειραγώγηση που τους κάνει εκείνη η εφημερίδα».

Μονάχα την τρίτη 8 η Unità ταρακουνήθηκε. ένα κομμάτι επάνω στις φωνητικές αποδείξεις (“Όχι μόνον για την υπόθεση Moro αποδείξεις για την φωνή του Negri”) υποστηρίζει πως αυτές θα πραγματοποιηθούν επίσης και για κάποιες άλλες τηλεφωνικές κλήσεις. «Τηλεφωνήματα που ο Toni Negri θα είχε κάνει χρησιμοποιώντας το τηλέφωνο κάποιων γνωστών, για να δώσει “οδηγίες” που σύμφωνα με τους ερευνητές κατευθύνονταν προς ομάδες “λειτουργικές”, της ανατροπής». Να σημειώσουμε την χρήση μέσα σε εισαγωγικά κάποιων όρων (οδηγίες και λειτουργικές, disposizioni e operativi) για να στηρίξουν και να τονίσουν τον πραγματικό χαρακτήρα της κατηγορίας. Μυστηριώδης συνέχεια λόγω της ξαφνικής αποσκίρτησης των δυο φωνητικών πραγματογνωμόνων που απέρριψαν την αποστολή (με την δικαιολογία πως ήταν ήδη πολύ απασχολημένοι) και δια τούτο τέθηκαν υπό έρευνα. η Unità επισύρει την προσοχή στον κίνδυνο μαζικών αποσκιρτήσεων, όπως συνέβη στις δίκες στο Τορίνο των BR, πραγματογνωμόνων και λαϊκών ενόρκων λόγω του φόβου αντιποίνων. Το χρονικό της υπόθεσης 7 απρίλη σε αυτό το σημείο διασταυρώνεται με εκείνην της δίκης Juliano. Πάντοτε από την Padova και πάντα με υπογραφή Michele Sartori. Πλάι πλάι αν όχι, όπως στις 5 maggio, στο ίδιο κομμάτι. Συνεχίζεται επίσης η πολεμική εξ αποστάσεως με το Manifesto. Με το “Εγγυητές ή επιεικείς, Garantismo o indulgenza?” ο Ibio Paolucci επιτίθεται στην κομουνιστική εφημερίδα για τις αμφιβολίες που εκφράζει γύρω από την έρευνα. Την τετάρτη 9 μαίου αντιθέτως ο Sartori βουτά στην ερμηνεία (όντως δύσκολη) του τελευταίου τεύχους της Autonomia όπου θα βρίσκονταν η απόδειξη πως ο Calogero έχει δει σωστά: “Ρητή υποστήριξη του ένοπλου κόμματος στο περιοδικό των παντοβάνων αυτόνομων”.

Το Manifesto, που δίχως αμφιβολία χάνει από τους ανταγωνιστές στο επίπεδο των καθημερινών ειδήσεων, αφιερώνει στην 7 aprile μιαν προσοχή που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε “διακεκομμένη”, φτιαγμένη με αναλύσεις και παρεμβάσεις. Έτσι, μετά το προηγούμενο της 6 μαίου το Manifesto επιστρέφει και μιλά για την έρευνα μόνο στις 11 με δυο παρεμβάσεις στην τέταρτη σελίδα. Μια του Franco Marrone, “Ακολουθώντας την λογική του δικαστή Calogero, ο Carlo Marx θα ήταν ποινικά υπεύθυνος για την ένοπλη εξέγερση ενάντια στο  γαλλικό Κράτος», και ένα σύντομο σχόλιο πολεμικό του Vincenzo Accattatis (που στην συνέχεια για την υπόθεση 7 aprile θα παρέμβει συχνά και σε κάποια κείμενα) τιτλοφορώντας “ο Ωραίος της ημέρας, Bello di giorno”. Η αίσθηση είναι πως, αφού διάλεξε από ποια πλευρά να σταθεί, το Manifesto στέκεται λιγάκι στο παράθυρο, σχολιάζοντας τα πιθανά νεώτερα αντί να τρέχει από πίσω τους (τόσο για λόγους ανθρωπίνων πόρων αλλά ίσως επίσης και για λόγους επάρκειας,διευκόλυνσης) και οδηγώντας μια μάχη αμιγώς πολιτιστική επάνω στο γενικότερο στήσιμο της έρευνας του Calogero. Μέσααπό τις επόμενες παρεμβάσεις, στις 16 μαίου, το Μανιφέστο θα επιστρέψει να ζητήσει, με ένα μη υπογεγραμμένο άρθρο (“Δεν γνωρίζουμε αυτό που λέμε”), ξεκαθάρισμα και σίγουρες ειδήσεις και, ενώ καταγράφει μιαν αλλαγή στο κλίμα, συνεχίζει να παραπονιέται πως «ύστερα από σαράντα ημέρες από την σύλληψη των κατηγορουμένων προχωρά ακόμη και μονάχα μέσω φημών, συνεντεύξεων, πρόχειρων και ιδιωτικών δηλώσεων των δικαστικών».

Από τις ανακρίσεις αντικειμενικά βγαίνουν προς τα έξω ελάχιστα. Δεν υπάρχουν συγκλονιστικές ειδήσεις. Κατ’ ουσίαν οι υποδείξεις προσφέρονται από νέες τροχιές ή γράμματα του Toni Negri, από τα οποία οι εφημερίδες δράττονται της ευκαιρίας για να αναπτύξουν τα δυο δυνατά θέματα που εξελίσσονται στην διάρκεια του μήνα: την ύπαρξη ενός διεθνούς δικτύου της Αυτονομίας και τις διασυνδέσεις με την μαύρη τρομοκρατία. Το θέμα της ένωσης μεταξύ “κόκκινων” και “μαύρων” παίζεται κυρίως από την Unità (στις 18 και τις 19 μαίου). “Καθορίζονται οι κατηγορίες ενάντια στον Negri” δείχνει η Unità στις 13 μαίου. «Η είδηση είναι από εκείνες που μετακινούν την βελόνα της ζυγαριάς προς μιαν πλευρά, εκείνην της κατηγορούσας αρχής», γράφει το όργανο του PCI: η γραφομηχανή του καθηγητή από την Πάντοβα θα είχε χτυπήσει μιαν από τις στρατηγικές αποφάσεις για τον Moro. Στον Ferrari Bravo, αντιθέτως, καταλογίζονταν το αρχικό σχέδιο ενός ντοκουμέντου της Prima Linea. όλο αυτό την ώρα που η υπεράσπιση «αλλάζει γραμμή», διότι πιθανότατα αυτά τα νέα αποδεικτικά στοιχεία να είναι πολύ δυνατά για να τους αντιπαρατεθούν [άσχετο!] Κι άλλες αποδείξεις της σχέσης μεταξύ Negri και των BR, που φαίνεται να είναι  η μεγαλύτερη ανησυχία τόσο για τους δικαστικούς και για τα όργανα πληροφόρησης, προέρχονται από την σχέση του καθηγητή με το περιοδικό Αντιπληροφόρηση,  Controinformazione, «που θεωρείται πως είναι η φωνή των Brigate Rosse» (Unità της 16 μαίου). Μια από τις ενδείξεις τις περισσότερο συναφείς έγκειται στην παρουσία ενός εγγράφου που βρέθηκε σε μιαν γιάφκα των ταξιαρχιτών που αναφέρεται σε έναν κάποιον Toni N. Το θέμα παίζει για αρκετές ημέρες διότι συνδέει στενά την έρευνα της Πάντοβα με εκείνην της επίθεσης στην via Fani τόσο στην περίπτωση του ταξιαρχίτη Corrado Alunni, στου οποίου την γιάφκα βρέθηκε η αναφορά στον Toni N. (“Κεντρικό σημείο της κατηγορίας το ντοκουμέντο που συνδέει τον Negri στον Alunni”).

Εν τω μεταξύ στην Padova η 7 aprile συνεχίζει να ζει μέσα στους εφιάλτες του πανεπιστημίου, με “τον πρύτανη να απορρίπτει μέτρα ενάντια στους αυτόνομους” υπεύθυνους για επιδρομές στην Παιδαγωγική σχολή. Ένα πανεπιστήμιο που περιγράφεται κυριαρχημένο από τις βιαιότητες των αυτόνομων. «Ιδού ένα νέο παράδειγμα του πως η βίαιη δράση της Αυτονομίας στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα κάνει χρήση των ενδοιασμών και των αδυναμιών εκείνων των ακαδημαϊκών αρχών που θα έπρεπε αντιθέτως να παρέμβουν πρώτες αυτές με άκρα αυστηρότητα», σχολιάζει η Unità της 17ης μαίου.

Την επομένη ημέρα, από τα έγγραφα που κατασχέθηκαν από τον Negri εμφανίζεται ένα γράφημα που θα σχεδίαζε “Ένα διεθνές οργανόγραμμα της αυτονομίας”, ανοίγοντας «ένα διεθνές σκέλος με περίγραμμα ήδη επαρκώς εμπεριστατωμένο». Στην συνέχεια συνθέτεται η σχέση μεταξύ BR και Autonomia. O στρατηγός των καραμπινιέρων Dalla Chiesa οδηγεί στα μέσα του μάη μια σημαντική επιχείρηση στην Genova ενάντια στους ταξιαρχίτες υπεύθυνους της εκτέλεσης του κομουνιστού [χαφιέ] εργάτη Guido Rossa. Μιλάμε για μια από τα πιο “τρελά” από πολιτικής άποψης χτυπήματα που εξετέλεσαν οι BR, ένας βασικός σταθμός στην πορεία προς την εξασθένηση και την απομάκρυνσή τους απ’ την πραγματικότητα. Και αυτή η επιχείρηση εξυπηρετεί, έμμεσα, να ενδυναμώσει την έρευνα της Padova θεσπίζοντας μια διασύνδεση μεταξύ ενός εκ των συλληφθέντων και του Toni Negri. Tαυτόχρονα, η δίκη ενάντια στον φασίστα από την Πάρμα Claudio Mutti, που στις αρχές των χρόνων Εβδομήντα είχε την ταυτότητα του σοσιαλιστικού κόμματος PSI, του Εργατικού Κέντρου όπως και της οργάνωσης Potere operaio, παρέχει στον τύπο την ευκαιρία να εκτοξεύσει εκ νέου την υπόθεση ενός μοναδικού ένοπλου κόμματος. Όχι μόνον της αριστεράς, όπως υποθέτει το θεώρημα Calogero, μα όλης της τρομοκρατίας. “Η στρατηγική που θα ενώσει στενά κόκκινους και μαύρους” τιτλοφορεί η Unità στις 19 μαίου. Ακριβώς από κάτω (“Ξεκαθαρίζει όλο και περισσότερο το πρόσωπο του ένοπλου κόμματος”) επίσης και η είδηση από την πρωτεύουσα της Λιγυρίας: “Άλλες δυο συλλήψεις στην Genova Τα ονόματα οδηγούν στην Padova”. Όλα αυτά σχολιάζονται από ένα άρθρο βασικό, γνώμης, μη υπογεγραμμένο με τίτλο “Η διαπλοκή” που υποστηρίζει την θεωρία της συγκόλλησης μεταξύ μαύρης και κόκκινης τρομοκρατίας. Και στην συνέχεια το χρονικό παρέχει επιπλέον ενδείξεις. Στην Padova μοιράστηκαν “Φυλλάδια κομμένα επάνω σε κείμενα ενάντια στον Negri” (Unità της 20 μαίου). Συνοψίζοντας: “Στα λιβελογραφήματα γίνονται ονόματα και επίθετα δυο ανθρώπων οι οποίοι καταγγέλλονται πως ανήκουν στο PCI — αηδιαστική προσπάθεια χειραγώγησης της ομάδας υπεράσπισης — Ο εκφοβισμός: μέθοδος που προτιμούν οι αυτόνομοι”. Μια τραμπούκικη συμπεριφορά που δίνει την ευκαιρία να αποδοθεί στους αυτόνομους o χαρακτηρισμός των “Ναζιστών” που αποκαλούνται με αυτό τον τρόπο στο editoriale της Unità στην πρώτη σελίδα. Στο εσωτερικό, στην σελίδα πέντε, η απόδειξη πως  ο χαρακτηρισμός των αυτόνομων σαν “ναζί” δεν γίνεται ποιητική τη αδεία. Από το Rieti, όπου συνεχίζεται μια έρευνα για την φασιστική οργάνωση Ordine nuovo, επιβεβαιώνεται πως «οι λογαριασμοί είναι σωστοί: ο σχεδιασμός για την ενοποίηση κάτω από μια και μοναδική σημαία κάποιες συνιστώσες μεταξύ των πιο βίαιων της εκτροπής, ερυθρών και μαύρων, έζησε πολλά στάδια λειτουργίας». Ο τίτλος του άρθρου είναι “Camerati, σύντροφοι του φασίστα  Freda με την αυτονομία στην έφοδο ενάντια στον Lama” και αναφέρεται στο επεισόδιο του ’77, όταν εκδιώχθηκε ο συνδικαλιστής του Κκι Luciano Lama από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης, ένα από τα τραύματα τα πλέον σημαντικά στην ιστορία της ιταλικής αριστεράς στα χρόνια Εβδομήντα.  Μα η 20 μαίου είναι επίσης η ημέρα της είδησης πως η φωνητική πραγματογνωμοσύνη ανατίθεται στον professor Oscar Tosi του Michigan University. Η είδηση, που εκτίθεται από όλες τις εφημερίδες, οδηγεί στον αγωνιστικό χώρο τον αμερικάνο σύμμαχο. “ήδη ορίστηκε για την 30η του μήνα μια συνάντηση κορυφής στις  Usa”, λέγει η εφημερίδα Il Giornale συνοψίζοντας και συνεχίζει:

Η έρευνα γύρω από τον θάνατο του Aldo Moro περνά τον Ατλαντικό Ωκεανό και μετακομίζει, για τεχνική διαπίστωση, στις Ηνωμένες Πολιτείες: η μοίρα του Toni Negri και του Giusepe Nicotri, τουλάχιστον εν μέρει, παραμένει συνδεδεμένη στην τελειοποίηση κάποιων ηλεκτρονικών μηχανημάτων, πολύ εξειδικευμένων, του Κρατικού Πανεπιστημίου του Michigan […] ο Oscar Tosi έχει διαβεβαιώσει πως έχει σκοπό να επιλύσει το συντομότερο το πρόβλημα […] Συνεπώς οι προοπτικές, γα τον Toni Negri και τον Giuseppe Nicotri φαίνονται αρκετά σκοτεινές […] Ουσιαστικά γι αυτούς είναι ένα κεφάλαιο που έχει σχεδόν κλείσει.

Είναι επίσης η ημέρα που όλες οι εφημερίδες μεταφέρουν το κείμενο της κουβέντας (ένα είδος μίνι συνέντευξης τύπου) που έδωσε ο Calogero την προηγούμενη ημέρα. Η κυριότερη φράση, που χρησιμοποιείται από τις εφημερίδες για την τιτλοφορία είναι “ο Negri είναι ο κυριότερος μάρτυρας ενάντια στον εαυτό του”.

Μετά την Genova η Toscana. Στην Firenze ανακαλύπτεται μια βάση της Prima Linea και κάποια από τα στοιχεία «δίνουν τροφή στην σκέψη πως η Prima Linea είναι δομή της οργανωμένης αυτονομίας » (Unità της 25 μαίου). Όλο αυτό την ώρα που συνεχίζεται η εισροή των κειμένων στην Padova και ο Negri ετοιμάζεται για την πέμπτη ανάκριση. Συνεχίζουν να του προσάπτουν τις στρατηγικές αποφάσεις των BR (στις 26 μαίου) και επιβεβαιώνονται οι σχέσεις μεταξύ Genova και Padova. Το στοιχείο που επιβεβαιώνει τις διασυνδέσεις, για τον τύπο, είναι το γεγονός πως ένας από τους Γενοβέζους κατηγορούμενους, ο  Giorgio Moroni, θα είχε γνωρίσει τον Toni Negri. «Ο δικαστής Bonetto προσάπτει στον Moroni ειδικότερα το γεγονός πως γνώρισε και βρίσκονταν σε επαφή με τον Toni Negri, ιδεολόγο της παντοβάνικης αυτονομίας που αυτή την στιγμή βρίσκεται στην φυλακή της Rebibbia. ο Giorgio Moroni θα είχε απαντήσει πως συναντήθηκε τρεις φορές με τον Toni Negri: την πρώτη φορά στις αρχές του 1970; την δεύτερη το 1972, σε μιαν διάσκεψη που έλαβε χώρα στην σχολή Γραμμάτων του Πανεπιστημίου της Genova. Η τρίτη συνάντηση με τον Negri ο Moroni θα την είχε τον φεβρουάριο του 1979 στο Milano, για να συζητήσουν την προετοιμασία ενός συνεδρίου για τους σταθμούς πυρηνικής ενέργειας που διεξήχθη λίγες εβδομάδες αργότερα στην Genova».

η Unità, ενώ οι άλλες εφημερίδες πλέον αποσιωπούν εμφανώς την υπόθεση Alessandrini, επιστρέφει να την προτείνει εκ νέου με μιαν υπόθεση που η ίδια προσδιορίζει  «ενδεικτική αλλά λίγο πιθανή» στο άρθρο του Ibio Paolucci “Διαταγή να σκοτώσουν τον Alessandrini μετά από ένα μυστικό summit, συνάντηση κορυφής?”. Στο άρθρο ο Paolucci δίδει ήδη σίγουρη μιαν από τις υποθέσεις επάνω στις οποίες προχωρά η έρευνα («Υπάρχουν στοιχεία περισσότερο από επαρκή σύμφωνα με τα οποία μπορούμε να πούμε πως η Prima Linea δηλαδή η τρομοκρατική οργάνωση που ανέλαβε την ευθύνη της δολοφονίας του Alessandrini, είναι ο ένοπλος βραχίονας της Οργανωμένης Αυτονομίας») και επιβεβαιώνει τον θρύλο σύμφωνα με τον οποίον «ο Alessandrini εκμυστηρεύτηκε σε έναν δικαστικό φίλο του πως αναγνώρισε στην φωνή του ταξιαρχίτη που τηλεφώνησε στην σύζυγο του αξιότιμου Aldo Moro εκείνη του καθηγητού Toni Negri». Στις 27 μαίου συνεχίζονται οι δικαστικές επιχειρήσεις “αντιτρομοκρατία”, η συνέχιση δηλαδή της ανάκρισης του Negri, η ακρόαση νέων κειμένων στην Padova, σε μιαν συνέντευξη τύπου του Fais που «απαντά κοφτά στην αντικομουνιστική επίθεση της ομάδας υπεράσπισης των κατηγορουμένων». Οι “Νέες διερευνήσεις έξω από την Ρώμη” για τις οποίες μιλά η Unità πρακτικά συνίστανται στην αναχώρηση ενός δικαστικού που κανείς δεν ξέρει για ποιον λόγο και για που: «Υπήρχαν σχεδόν όλοι οι δικαστικοί της ομάδας που διερευνά την υπόθεση Moro και  “ένοπλο κόμμα”. Μεταξύ των απόντων υπάρχει ένας που λείπει από το δικαστικό μέγαρο εδώ και μια εικοσαριά ημέρες. Βρίσκεται σε αποστολή απ’ άκρου σε άκρο της Ιταλίας, σημάδι πως, κοιτάζοντας καλά, η έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη δεν τρέφεται μοναχά με ανακρίσεις.  Μα η δουλειά αυτού του δικαστού είναι ακόμη καλυμμένη, δικαίως, από την πιο απόλυτη μυστικότητα».

Στις 29 μαίου νέα “είδηση” στην έρευνα. “Οι νέες κατηγορίες των δικαστών στον Negri” τιτλοφορεί ηUnità και μάλιστα υπογραμμισμένο. Οι νέες όμως προσάψεις στον Negri περιορίζονται στην ανάγνωση νέων επιστολών, κάποιες από τις οποίες προέρχονται από το εξωτερικό, που θα ήταν η επιβεβαίωση ενός διεθνούς δικτύου.Στην πραγματικότητα τίποτα το εξαιρετικό, μόνον η ανάγνωση της προσωπικής αλληλογραφίας του Negri με κάποιους γνωστούς. «Για τα υπόλοιπα και αυτή την φορά βρισκόμαστε μπροστά σε ένα μπλέξιμο γραπτών και σημειώσεων που επιδείχθηκαν στον καθηγητή σαν στοιχεία ανοχής μα πάντοτε δίχως συγκεκριμένη σειρά» γράφει ο Sergio Criscuoli. Δίπλα η είδηση πως στην Padova ο Palombarini αρνήθηκε την αποφυλάκιση “των δυο αυτόνομων”: Carmela di Rocco και Alisa Del Re.

Conclusioni di Maggio Συμπεράσματα του Μαίου

Η εικόνα του μαίου παραμένει σχεδόν αμετάβλητη. Αναπτύσσονται κάποια θέματα, όπως η διεθνής πίστα, και κάποιες εφημερίδες, αλλά περισσότερο για πολιτικούς λόγους, μιλούν για διασυνδέσεις με την μαύρη τρομοκρατία.Κάποια μικρά νεώτερα όμως υπάρχουν. Οι δικαστές παρεμβαίνουν περισσότερο στις εφημερίδες και κάποια στοιχεία, που δεν τονίζονται όμως από τον τύπο, μεταβάλλουν ελαφρά την κατάσταση. οι Negri και Nicotri όντως, σύμφωνα με τα λεγόμενα των δικαστικών, είναι οι σίγουροι σκηνοθέτες της απαγωγής Moro. Όμως, σχεδόν σαν να βάζουν μπροστά τα χέρια, δεν είναι πλέον οι φωνητικές αποδείξεις οι θεμελιώδεις αποδείξεις της κατηγορούσας αρχής. Εάν έλθει και η φωνητική επιβεβαίωση καλώς, αλλιώς καλώς επίσης. Οι αποδείξεις, άλλου είδους, υπάρχουν, είναι πιθανότατα αποδείξεις από μαρτυρίες, μα δεν θα καταστούν γνωστές σύντομα. Ένα στοιχείο που παραδόξως οι εφημερίδες δεν επισημαίνουν αρκετά.

(11-CONTINUA) 11-Συνεχίζεται

(10-PARTE)

 

I GIORNALI A PROCESSO: IL CASO 7 APRILE – UNDICESIMA PARTE was last modified: febbraio 4th, 2015 by glianni70.it
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s