αυτονομία, autonomia

Οι εφημερίδες σε δίκη: η υπόθεση 7 απρίλη, δωδέκατη συνέχεια – I giornali a processo: il caso 7 aprile – Dodicesima parte

I giornali a processo: il caso 7 aprile – Dodicesima parteI giornali a processo: il caso 7 aprile – Dodicesima parte  Δωδέκατη συνέχεια της δίκης στις εφημερίδες για την υπόθεση της 7ης απριλίου

του Luca Barbieri

Qui le precedenti puntate. οι προηγούμενες συνέχειες εδώ

(c) 2002 – Eπιτρέπεται η μερική ή πλήρης αναπαραγωγή του έργου και η διάδοση του ηλεκτρονικά, φτάνει να μην είναι για εμπορικούς σκοπούς και με τον όρο πως αυτή η διατύπωση θα αναπαραχθεί.

4. Giugno — Luglio: guerra tra giudici  4. Ιούνιος – Ιούλιος: πόλεμος μεταξύ δικαστικών

Ανάμεσα στα τέλη του ιουνίου και ιουλίου, μπροστά στην έλλειψη νεωτέρων από πλευράς διωκτικών αρχών (η μοναδικό νεότερο αφορά την σύλληψη στις αρχές ιουνίου του Paolo Virno και Lucio Castellano, συντακτών του περιοδικού Metropoli) σκάει η σύγκρουση μεταξύ του ανακριτού Giovanni Palombarini και του Δημόσιου Κατήγορου Pietro Calogero. H σύγκρουση ξεκινά στον τύπο ήδη από τα μέσα ιουνίου. ο Calogero παρουσίασε 14 νέα εντάλματα σύλληψης (“Padova: και άλλα εντάλματα σύλληψης?”, Unità 28 ιουνίου) μα ο Palombarini δεν αποφασίζει να δώσει την ελευθέρας για τις συλλήψεις. ο Calogero, σε απόκριση μιλά και επιτίθεται, ο όρος δεν είναι υπερβολικός, στην Unità της 30 ιουνίου (“Γιατί λιμνάζει η έρευνα στην Padova για την Autonomia” ο τίτλος, και στο occhiello, πάνω από τον τίτλο δηλαδή “Πικρή και ανήσυχη δήλωση του δημόσιου κατήγορου Calogero”).

Στην κουβέντα του με τον δημοσιογράφο Sartori ο Calogero παραπονιέται πως εδώ και εννέα ημέρες ζητήθηκαν στον Palombarini οι υπογραφές σε καινούρια εντάλματα σύλληψης και πως η άρνηση αποδοχής τους καθιστά δύσκολες νέες συλλήψεις. Διότι επίσης ο δημόσιος κατήγορος προσάπτει μεμονωμένες συμπεριφορές ή γεγονότα δίχως όμως «να τα πλαισιώνει προληπτικά στο αδίκημα ανατρεπτικής ένωσης και σε εκείνο το ειδικότερο και σοβαρότερο της ένοπλης συμμορίας». ο Calogero εξηγεί στον Sartori πως ο Palombarini συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρθηκε το ’77 στις πρώτες του έρευνες για την Αυτονομία όταν «ο ανακριτής δεν κοινοποιούσε σχεδόν τίποτα σχετικά με το αδίκημα της ένωσης και χρειάστηκε να παρέμβει για να το κάνει ο δημόσιος κατήγορος».

Το πράγμα είναι πολύ σοβαρό. ο Calogero εξηγεί με ένα παράδειγμα: «Θα ήταν σαν σε μιαν περίπτωση δολοφονίας στον κατηγορούμενο να κοινοποιούνταν η κατοχή του όπλου δίχως να γίνεται αναφορά στο συγκεκριμένο γεγονός πως με εκείνο το όπλο σκοτώθηκε ένας άνθρωπος». Μια πολύ βαριά επίθεση, γεμάτη παραδείγματα, από την οποίαν γίνεται αντιληπτό πως ο Calogero θεωρεί τον Palombarini σαν  “εσωτερικό” αντίπαλο στην δουλειά του. Μα στην υπόθεση 7 aprile, εν αντιθέσει άλλων παρόμοιων καταστάσεων, λείπει ένας διαιτητής, κάποιος για να ζητήσει απ΄τους δικαστικούς να σταματήσουν (ή τουλάχιστον να σταματήσουν τις επιθέσεις μεταξύ τους δημοσίως). Η Εισαγγελία της Padova σπάει στα δυο: ή με τον Calogero, ή με τον Palombarini. Και η Repubblica επίσης εκθέτει διαδεδομένα την είδηση της σύγκρουσης που βρίσκεται σε εξέλιξη: “Δικαστικοί σε πόλεμο στην Padova — Τι συμβαίνει στην έρευνα Negri?”. Είναι κάτι σαν κατακλυσμός. Ο ανακριτής Nunziante παραιτείται σε πολεμική με τον Palombarini, ο Fais δίνει δίκιο στον Calogero («Ο ανακριτής Palombarini σιωπά τελείως σχετικά με την ύπαρξη αποδεικτικών στοιχείων, μα δεν τις κοινοποίησε στους κατηγορούμενους») και προσκαλεί τους δημοσιογράφους να παραμείνουν στην πόλη διότι τις επόμενες ημέρες «ποιος ξέρει τις μπορεί να συμβεί». ο Salvatore Senese, γενικός γραμματέας της Magistratura Democratica, του Δημοκρατικού Δικαστικού Σώματος, παρεμβαίνει σε πολεμική με τις δηλώσεις του Calogero που «διεγείρουν πολλές αμηχανίες και ανησυχίες σε όλους εκείνους που θεμελιώνουν την αποστροφή τους προς την τρομοκρατία με την προσχώρηση τους στις ουσιαστικές αξίες της πολιτικής δημοκρατίας και στις θεσμικές μορφές της δημοκρατικής νομιμότητας».

Στις 3 ιουλίου ο Palombarini διατάζει την αποφυλάκιση της Carmela di Rocco, αποδεχόμενος το αίτημα της υπεράσπισης. Ο απολογισμός της αναμέτρησης εξ αποστάσεως Palombarini-Calogero με ωραίο τρόπο συνοψίζεται από την εφημερίδα Corriere (5 ιουλίου): «Τα μέτρα που ζητήθηκαν από τον Calogero ήταν 32: 17 εντάλματα σύλληψης 10 προσαγωγές, 5 δικαστικές ανακοινώσεις. ο Palombarini απάντησε με 15 δικαστικές ανακοινώσεις-διαδικασίες για “σύνταξη ένοπλης μπάντας”, 4 για “συμμετοχή σε ένοπλη ομάδα” και, φαίνεται, δυο εντάλματα προσαγωγής». Αντί να στοχεύσει στην αποφυλάκιση, με τον τίτλο της η Unità στοχεύει στις αρνήσεις. “Απόρριψη της απελευθέρωσης σε 7 αυτόνομους αλλά κανένα νέο ένταλμα σύλληψης” είναι ο τίτλος της εφημερίδας ενώ για την αποφυλάκιση γίνεται λόγος μόνον συνοπτικά. Εμφανώς το μέτρο για την Unità «αναγνωρίζει την ορθότητα της κατηγορούσας αρχής». Την επομένη, στις 5 ιουλίου, η ίδια εφημερίδα εκθέτει μιαν άλλη παρέμβαση καθησυχαστική του Aldo Fais: “Κανένα κυνήγι μαγισσών, λέει ο Fais, μα μονάχα η συλλογή σίγουρων αποδεικτικών στοιχείων”.

Την ίδια ημέρα βγαίνει μια από τις πιο γνωστές συνεντεύξεις του Calogero, αυτή που παραχωρεί στην Corriere della Sera στην οποίαν ο Calogero μιλά για τον κίνδυνο ενός εμφυλίου πολέμου. Ο τίτλος στο άνοιγμα της πρώτης σελίδας είναι σε τέσσερις στήλες: “Υπήρχε ο κίνδυνος εμφυλίου πολέμου εξηγεί ο κατήγορος των αυτόνομων”. Πρόκειται για μιαν τέλεια σύνθεση της  Calogero-σκέψης: από την γνώμη πως πριν από την 7η του απρίλη η Ιταλία βρίσκονταν στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου στην υπόθεση πως ο Curcio δεν ήταν καθόλου ένας αρχηγός των BR μα ένας απλός εκτελεστής των ιδεών άλλου. Στο εσωτερικό της συνέντευξης ένα box (“Και τώρα ποιος θα κάνει την πρώτη κίνηση στην έρευνα επάνω στηνAutonomia?”) που δίδει το στίγμα της κατάστασης για την σύγκρουση μέσα στην εισαγγελία. Όπως η Corriere προανέφερε, στις επόμενες ημέρες ο Calogero αντικρούει αμέσως την απόφαση του Palombarini σχετικά με την Carmela Di Rocco μπροστά στο Εφετείο της Βενετίας. Στην βάση της διαφοροποίησης δυο φιλοσοφιών τελείως αντιθέτων. «Έχοντας τα ίδια στοιχεία δυο δικαστές φθάνουν σε συμπεράσματα διαμετρικά αντίθετα» σημειώνει το Manifesto της 7ης ιουλίου που υποστηρίζει πως  «έχοντας διαβάσει τα επιχειρήματα του Calogero λέμε πως αυτή η πλευρά της έρευνας έγινε χρησιμοποιώντας τεχνικές εκφοβισμού. Πριν ακόμη ο Palombarini καταθέσει τα διατάγματα του ο Calogero έκανε την γνωστή του δημόσια έξοδο στην οποίαν κατηγόρησε τον Palombarini πως μποϋκοτάρει την έρευνα του. Σε αυτό το σημείο ο ανακριτής, δεχόμενος επίθεση από μιαν ομάδα δικαστών (Calogero, Nunziante και τον γενικό εισαγγελέα Fais) και από μεγάλο μέρος του τύπου επέλεξε την οδό της διαμεσολάβησης και της προσοχής αποφυλακίζοντας μόνο την Carmela di Rocco διότι τα αποδεικτικά στοιχεία εναντίον της ήταν ακόμη και για γέλια».

Mα μετά την Di Rocco, αυτή την φορά στην Ρώμη, είναι η σειρά του Giuseppe Nicotri. Μετά από τρεις μήνες ο δημοσιογράφος που κατηγορείται πως ήταν ένας από τους τηλεφωνητές στην υπόθεση Moro αποφυλακίζεται. Το φαινόμενο που μπορούμε να παρατηρήσουμε στην τιτλοφορία των εφημερίδων είναι ανάλογο με εκείνο που καταγράφηκε για την Di Rocco στην Unità. Στις 9 ιουλίου η Repubblica τιτλοφορεί: “ο Nicotri ελευθερώνεται αλλά ο Negri και οι άλλοι παραμένουν στην φυλακή”. Να σημειώσουμε μεταξύ άλλων πως η Repubblica πάντα παρέλειπε να δείχνει τον Nicotri σαν συνεργάτη της (στην εφημερίδα του Scalfari υπέγραφε με το ψευδώνυμο Pietro Miccolis). η Unità τιτλοφορεί: “Μόνο ο Nicotri ελεύθερος λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων”. Υπάρχει πραγματικά και στις δυο εφημερίδες μια εμφανής ανάστροφη σημαντικότητα. Η πρωτοκαθεδρία δεν δίδεται στο νέο στοιχείο (η αποφυλάκιση ενός κατηγορουμένου που αντιβαίνει με την εικόνα που παρουσιάζεται μέχρι εκείνη την στιγμή) αλλά στα σταθερά στοιχεία που αντιθέτως επιβεβαιώνουν την υπάρχουσα κατάσταση. Μόνο το Manifesto, “3 μήνες μέσα, καθόλου ενδείξεις. Ούτε μια συγνώμη”, υπογραμμίζει την αποσταθεροποιητική αξία για την έρευνα του νεωτερισμού. Επιπλέον το Manifesto έχει επίσης την ποιότητα να αναρωτηθεί τι νόημα έχει πλέον η φωνητική πραγματογνωμοσύνη που γίνεται στο Michigan μιας και όντως εκ των πραγμάτων αποκλείστηκε η πιθανότητα η φωνή να είναι του Nicotri διότι όλα τα άλλοθι του (ύστερα από τρεις μήνες) έχουν επαληθευθεί. Στο Manifesto της 8ης ιουλίου καταγράφεται η νέα συνέχεια της σύγκρουσης Maiolo-Paolucci. Σε ένα corsivo γράφεται ρητά για “βαρβαροποίηση” μιλώντας για τις σχέσεις ανάμεσα στους δυο δημοσιογράφους. Να πούμε δε πως κάποτε ήταν φίλοι.

Αυτοί οι δυο μήνες διηγήσεων της έρευνας, ιούνιος και ιούλιος, αν και πέρασαν ταχύτατα επανεξετάζοντας τους, παρουσιάζουν κοινά γνωρίσματα που οδήγησαν στην απόφαση να τους ενώσουμε σε μιαν μοναδική παράγραφο. Το κοινό γνώρισμα ουσιαστικά αντιπροσωπεύεται από μερικές ειδήσεις. Οι δυο αποφυλακίσεις, εκείνη της Carmela di Rocco και του Giuseppe Nicotri, η σκληρή σύγκρουση μεταξύ δικαστών στην Πάντοβα θα μπορούσαν να είχαν τροφοδοτήσει στις εφημερίδες τον χώρο για να τραφούν με σκέψη και προβληματισμό. Η πόλωση των θέσεων του δικαστικού σώματος ίσως θα είχε εκμαιεύσει στις εφημερίδες την δυνατότητα να διαφοροποιήσουν την θέση τους. Δεν καταγράφεται τίποτα από όλο αυτό. Αντίθετα, οι συνεντεύξεις που παραχωρήθηκαν από τον Calogero φέρνουν ακόμη μεγαλύτερη ανισορροπία στην κατάσταση.

5. Il lungo ’79 e il blitz di Natale 5. Το μακρύ ’79 και το blitz των Χριστουγέννων

Για την υπόλοιπη χρονιά η διήγηση τρέχει με ρυθμούς ακανόνιστους. Μέχρι τον δεκέμβρη, το καινούργιο blitz της 21 δεκεμβρίου, δεν θα υπάρξουν μεγάλα νεώτερα από πλευράς δικαστικού συστήματος (η προοπτική που διάλεξα για προνομιακή μεταχείριση σε αυτήν εδώ την έδρα). Κάποια όμως ειδησιογραφικά γνωρίσματα ωστόσο μεταφέρουν την προσοχή των εφημερίδων προς Padova και Roma.

Το καλοκαιρινό χρονικό του αυγούστου επικεντρώνεται (αν και το θέμα είχε ήδη αρχίσει να κυκλοφορεί τον ιούνιο) επάνω στην φιγούρα του Franco Piperno. Δεν μακρηγορώ πολύ σε αυτό επάνω το “σκέλος” διότι υπερπηδά την περίπτωση 7 απρίλη. Όπως ειπώθηκε στην φάση της εισαγωγής αυτής της εργασίας η έρευνα που εξετάζεται φαίνεται να έχει επαφές, τουλάχιστον σύμφωνα με τα λεγόμενα του τύπου, με όλα τα μεγάλα ιταλικά μυστήρια. Στην διάρκεια της απαγωγής Moro ο Franco Piperno, ένας από τους leader της αυτονομίας, είχε πλησιασθεί και διαπραγματεύτηκαν μαζί του εκπρόσωποι του σοσιαλιστικού PSI (Signorile και ίσως Craxi) για να υπάρξει ένα είδος “συμβουλευτικής”: ήτοι να διερευνηθεί η πιθανότητα ενός διαλόγου με τις BR για να οδηγηθεί η κατάσταση σε μιαν απελευθέρωση του Aldo Moro. Δεν ξεκαθαρίστηκε όμως ποτές εάν ο Piperno βρίσκονταν πραγματικά σε επαφή με τους ταξιαρχίτες (στον τύπο λέγεται υποθετικά πως αυτό μπορεί να γίνονταν μέσω του Morucci) ή παρείχε μονάχα βοήθεια σαν να λέμε “θεωρητική”. ο Piperno επίσης, και αυτός αντικείμενο ενός εντάλματος σύλληψης από πλευράς Calogero, είναι μέχρι αυτή την στιγμή φυγόδικος και το όνομα του συνδέεται με την δραστηριότητα του περιοδικού Metropoli που στις αρχές του ιουνίου μπήκε στο μάτι της εισαγγελίας διότι οι ερευνητές το θεωρούν “εκπρόσωπο τύπου” των BR. Στο Metropoli προφανώς θα είχε συνεργαστεί και ο Negri. Μετά από δυο μήνες ισχυρισμών (η εφημερίδα Repubblica τον ιούνιο φτάνει στο σημείο να υποθέσει πως ο Piperno “προστατεύεται” από το ΣΙΚ και κυρίως από τον Giacomo Mancini που μεταξύ άλλων ευθύς εξ αρχής είναι ένας από τα λίγα πολιτικά στελέχη που στέκονταν κριτικός απέναντι στην διερεύνηση), στις αρχές του αυγούστου ο τύπος μοιάζει να ξαναβρίσκει τα ίχνη του στην περιοχή Vescovio nel reatino, σε μιαν γιάφκα απ’ όπου ο τύπος υποθέτει πως πέρασαν, εκτός απ’ τον Piperno, κάποιοι συντάκτες του Metropoli, το Renault μέσα στο οποίο βρέθηκε το σώμα του Moro μέχρι και το όπλο με το οποίο σκοτώθηκε ο Alessandrini.

όμως το φάντασμα του Piperno υλοποιείται στα αλήθεια στις 18 αυγούστου. Και οι ιταλικές εφημερίδες, επί τη βάσει των ανακοινώσεων της Αστυνομίας του Κράτους, κάνουν μια από τις μεγαλύτερες γκάφες όλης της υπόθεσης. Στην Versilia ένα περιπολικό της αστυνομίας αναγκάζεται σε μιαν ανταλλαγή πυρών. ηUnità τιτλοφορεί: “Πυροβολισμοί και διαφυγή. Ήταν ο Piperno”. La Repubblica: “ο Franco Piperno γλιτώνει την σύλληψη πυροβολώντας?”. Σαν ελαφρυντικό πρέπει να υπογραμμίσουμε πως η ευθύνη της ταυτοποίησης μπορεί να αποδοθεί στον Νομάρχη της πόλης της Lucca που δηλώνει παρακινδυνευμένα «ενενήντα στα εκατό ήταν ο Piperno».
Τα σχόλια για τον ιδεολόγο που μεταμορφώνεται σε χυδαίο δολοφόνο βάζοντας στο χέρι το πιστόλι αφθονούν. Το γεγονός πως πυροβόλησε είναι προφανώς μια επιπλέον απόδειξη της ενοχής του. Κρίμα που την επομένη όλες οι ιταλικές εφημερίδες πρέπει να λογαριαστούν με την σύλληψη που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι του Piperno κατόπιν υπόδειξης δυο ιταλών τουριστών. Για την ημέρα της υποτιθέμενης ανταλλαγής πυροβολισμών ο Piperno έχει άλλοθι σιδερένιο. η Repubblica μετά δυο μέρες διορθώνει ενώ η Unità θα συνεχίσει να υποστηρίζει την θεωρία πως ο Piperno, παρά τις μαρτυρίες, έφτασε στο Παρίσι σε χρόνο ρεκόρ μετά την μάχη. Όπως και να χει, αρχίζει από εδώ η μακριά μωρολογία για να φθάσουμε στα τέλη νοέμβρη στην έκδοση του Piperno και του Lanfranco Pace (που και εκείνος συνελήφθη στο Παρίσι λίγες ημέρες αργότερα).

Τον σεπτέμβρη, μετά τους Di Rocco και Nicotri, είναι η ώρα των Bianchini και Serafini να επανακτήσουν την ελευθερία λόγω ανεπάρκειας αποδεικτικών στοιχείων. Με αυτές τις δυο αποφυλακίσεις όλη η ομάδα Negri, εξαιρουμένου του Ferrari Bravo, πρακτικά βρίσκεται ελεύθερη. Αντί να εκμεταλλευτούν αυτά τα στοιχεία για να επανεξετάσουν την έρευνα οι Unità και Repubblica σημειώνουν την αντίθεση ανάμεσα σε αυτή την απόφαση και την προηγούμενη του ιουλίου του Palombarini. Το περιοδικό Espresso εν τω μεταξύ, υπογράφοντος του Giuseppe Nicotri, αποκαλύπτει τα ονόματα των παντοβάνων μαρτύρων που βοήθησαν τον Calogero στην έρευνα. Πρόκειται για τους Antonio Romito, Paolo και Silvia Pavanello, Silvio Cecchinato, και τους πανεπιστημιακούς βοηθούς της σχολής Πολιτικών Επιστημών Marco Dogo και Severino Galante. Η δημόσια συζήτηση, χάρη και στις τελευταίες εξελίξεις μοιάζει μια για πάντα να απογειώνεται. Στην Repubblica της 15 σεπτεμβρίου δημοσιεύεται μια “Έκκληση στους δικαστές της υπόθεσης Negri”. Πρόκειται για μιαν ανοικτή επιστολή που υπογράφεται, μεταξύ άλλων, από τους Alberto Abruzzese, Bernardo και Giuseppe Bertolucci, Giorgio Bocca, Massimo Cacciari, Umberto Eco, Paolo Mauri, Stefano Rodotà, Mario Tronti και Gianni Vattimo.

Πλέον έχουν περάσει πάνω από πέντε ημέρες απ’ όταν η ιταλική εισαγγελία, στην βάση αποδεικτικών στοιχείων κατά δήλωση σίγουρων και σοβαρών, διατύπωσε βαριές κατηγορίες εις βάρος των Antonio Negri, Franco Piperno, Oreste Scalzone και άλλων μαζί με αυτούς υπόπτων. Θα ήταν επίδειξη οκνηρίας να εκφράσουμε οποιανδήποτε άποψη για την ενοχή ή αθωότητα των κατηγορούμενων, ούτε είναι πρόθεση μας να εισέλθουμε στον διάλογο, που ίσως και να είναι άσχημα διατυπωμένος από  κάποιους ξένους διανοούμενους, γύρω από την καταστολή στην Ιταλία. Ωστόσο δεν είναι δυνατό να εντοπίσουμε πως,  από τότε, όχι μόνο δεν εκτέθηκαν εις γνώση της κοινής γνώμης άλλα αποδεικτικά στοιχεία παρά φήμες ανεξέλεγκτες που συλλέγησαν, κάποιες φορές μάλιστα με μοναδική ελαφρότητα από τον τύπο […] Μπροστά σε αυτά τα συμβάντα, οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν εάν το Δικαστικό σώμα έχει πραγματικά τις αποδείξεις που δηλώνει πως έχει ή εάν, άλλη μια φορά, οι αρχές και ο τύπος λεν στους πολίτες όχι αυτό που θεωρούν σωστό και δίκαιο ή αληθές, μα αυτό που είναι επικερδές σε κάποιον πολιτικό σχεδιασμό , δρώντας με μιαν αναλγησία που αντιβαίνει με τους κανόνες Κράτους δικαίου (ένα άλλο ανησυχητικό σημάδι αυτής της βαναυσότητας η διασπορά στις φυλακές κρατουμένων εν αναμονή της δίκης).

Πρόκειται για μιαν από τις πολύ λίγες απόπειρες, πέρα από κάποιες  παρεμβάσεις του Neppi Modona στην Rinascita, να ανοίξει μια συζήτηση και ένας δημόσιος προβληματισμός για την υπόθεση της 7 aprile. Η απόπειρα συνεθλίβη μετά από τρεις ημέρες, στις 18 σεπτεμβρίου, στην πρώτη σελίδα της Unità που με ένα μακρύτατο συντακτικό άρθρο μαρκάρει την έκκληση σαν “Ένα αμφιλεγόμενο ντοκουμέντο”. Λίγες μέρες αργότερα, στην Padova, πυροβολείται στα πόδια, γαμποποιείται δηλαδή από κάποιους αυτόνομους ο καθηγητής Angelo Ventura που εδώ και καιρό υποστηρίζει, από ιστορικής άποψης, την “ενωτική” διατριβή που βρίσκεται στην βάση του θεωρήματος Calogero.

Ο οκτώβρης και νοέμβρης περνούν μες την αναμονή της έκδοσης των Piperno και Pace (η πρώτη στις 17 οκτωβρίου και η άλλη στις 7 νοεμβρίου). Η περίπτωση είναι πολύ μπερδεμένη. Τελικά οι δυο, μετά την αμφιταλάντευση της παρισινής Chambre d’accusation, θα εκδοθούν μα μοναχά για κάποια αδικήματα, αυτά που αφορούν την απαγωγή Moro και που προστέθηκαν “εν εξελίξει” από την ιταλική εισαγγελία, σύμφωνα μάλιστα με κάποιους ακριβώς για να καταφέρει να κατακτήσει την έκδοση.

Τον δεκέμβρη χρειάζεται αντίθετα να καταγράψουμε μιαν αληθινή επανεκκίνηση της διερεύνησης συνεπώς επίσης και της προσοχής των media επ αυτής. η Unità ίσως οσμίζεται τον αέρα της ανάκαμψης. Ήδη στις 2 δεκεμβρίου, η έβδομη σελίδα της εφημερίδας αφιερώνεται στην καθαγίαση της δουλειάς του ανταποκριτή από την Padova, του Michele Sartori. “Να ζεις και να εργάζεσαι στην πόλη της διάχυτης τρομοκρατίας”, μια “σχεδόν συνέντευξη” στον Michele Sartori. Εννιά στήλες στις οποίες ο Massimo Cavallini κουβεντιάζει με τον Sartori, έναν δημοσιογράφο ο οποίος στην ηλικία των μόλις 27 χρόνων λαμβάνει, σχεδόν καθημερινά, απειλές για όλα  εκείνα που γράφει. Αυτό σίγουρα πρέπει να γίνει πιστευτό. Όμως η “αυτοεπαινετική” υπηρεσία της Unità πραγματικά είναι ανώμαλη από δημοσιογραφικής άποψης. Η σελίδα είναι εμπλουτισμένη με ένα άρθρο, “Η βία στην Padova μετά την 7 aprile”, υπογεγραμμένο πάντα απ’ τον Sartori, που περιγράφει τα αποτελέσματα και τις συνέπειες του blitz του Calogero που θα είχε δραστικά μειώσει τον αριθμό των επιθέσεων και των βιαιοπραγιών στην πόλη. Όμως δυο μέρες αργότερα να που έχουμε ξανά νύχτες με φωτιές: “Εξαπολύθηκαν στην Padova ομάδες αυτόνομων. Αλληλεγγύη καθηγητών με τα κείμενα υπό απειλή”, τιτλοφορεί η Unità της 4ης δεκέμβρη. Στις 6 δεκεμβρίου, “Μια ανυπεράσπιστη πόλη στα χέρια των αυτόνομων”, η Unità ασκεί πολεμική σε όλους: στο Κράτος που άφησε την πόλη αφύλακτη, στους αυτόνομους φυσικά, και τέλος στον δήμαρχο Luigi Merlin που ήθελε να επιτρέψει την διαδήλωση στην οποίαν αφιερώνεται ένα ξεχωριστό  (“Μεταξύ ψευτοτυφλών και σκληρών προσώπων ποιανού είναι η πρωτοκαθεδρία στην Padova?”). Το συνοπτικό του άρθρου του Sartori υπόσχεται αποκαλύψεις: “Μετά από δέκα χρόνια ανατρεπτικών συνωμοσιών οι δυνάμεις της τάξης δεν στάθηκαν ακόμη σε θέση να προλάβουν την ένοπλη ανταρσία — Τα μηνύματα”. Τα μηνύματα που κλείνουν αυτό το συνοπτικό σημείωμα δεν είναι άλλο από την απόδειξη πως έφτανε να διαβαστούν τα περιοδικά και τα φυλλάδια της Autonomia για να γνωρίζουν περί της βίαιης διαδήλωσης της 3ης δεκεμβρίου. Αυτή όμως την φορά ο “εντολέας” βρίσκεται ψηλότερα. Και το μήνυμα, σύμφωνα με την Unità, τρέχει στις σελίδες των εφημερίδων. Αποστολέας της εντολής ο professor Antonio Negri. Γράφει ηUnità:

Τα πρώτα σημάδια, σχετικά έμμεσα, ήρθαν από δυο παρεμβάσεις του Antonio Negri. Στην πρώτη που δημοσιεύτηκε στις 31 του οκτώβρη που πέρασε από την Lotta Continua “ο θεωρητικός” για τα ρίγη που δημιουργούνε οι κουκούλες ελπίζει πως η μάχη της υπεράσπισης των συλληφθέντων της 7 aprile “δεν θα παραμείνει στον χώρο της εγγύησης των δικαιωμάτων μα θα ξέρει το πως να χτυπήσει τους μηχανισμούς της προβοκάτσιας”. Στο δεύτερο, που δημοσιεύτηκε την επομένη ημέρα από την Corriere della Sera, εξηγεί πως η “βία δεν είναι ένα δικαίωμα, αλλά ένα καθήκον”. Μηνύματα τα οποία συνελέγησαν αμέσως.

Εν ολίγοις: ο Negri, από την φυλακή, μιλά στα τέλη του οκτώβρη; στην Padova με το ξεκίνημα του νοέμβρη υπάρχει μια βίαιη διαδήλωση. Η σύνδεση, για την Unità, δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.
Η ένταση ανάμεσα στην κομουνιστική εφημερίδα και τον πανεπιστημιακό χώρο αυξάνεται. Ενώ τα συνδικάτα οργανώνουν στα μέσα του δεκέμβρη μιαν μεγάλη διαδήλωση ενάντια στην τρομοκρατία στην Padova, στις 9 δεκέμβρη το όργανο του ΚΚΙ μεταφέρει τις σοβαρές απειλές που υπέστησαν κάποιοι δημοσιογράφοι μεταξύ των οποίων και ο Michele Sartori. Η επιτροπή διατάραξης της σχολής Πολιτικών Επιστημών εξέδωσε ένα κείμενο που  «επιτίθεται βίαια στην Unità την Repubblica και το Giornale Radio 1 επειδή περιέγραψαν όσα συνέβησαν την περασμένη πέμπτη στο συμβούλιο της σχολής πολιτικών Επιστημών που είχε συνέλθει για να εκφράσει την αλληλεγγύη του στον καθηγητή Galante που είχε απειληθεί με θάνατο από έναν ένοπλο σχηματισμό αλλά διακόπηκε από μιαν τριανταριά χούλιγκανς που διάβασαν μιαν ανακοίνωση σκληρά απειλητική προς τον ίδιο καθηγητή. Οπότε οι δημοσιογράφοι αυτών των εφημερίδων τώρα χαρακτηρίζονται “δημοκρατικά σκυλιά”, τα άρθρα τους “εν λευκώ εντάλματα σύλληψης”. Τέσσερις από  αυτούς, Cerruti, Rivolta και Pansa της Repubblica και Sartori της Unità κατηγορούνται επιπλέον πως είναι “τεχνικοί της ψυχολογικής μάχης ενάντια στον ανταρτοπόλεμο, tecnici della controguerriglia psicologica”, θεωρητικοποίηση αυτή, που χρησιμοποιήθηκε μέχρι αυτή την στιγμή, αποκλειστικά από τις Brigate Rosse..».

ο Palombarini στις 17 δεκεμβρίου διατάζει την αποφυλάκιση λόγω ελλείψεως επαρκών στοιχείων και για τους  Alisa Del Re και Massimo Tramonte. Η απόφαση έχει προαναγγελθεί από την Repubblica που στις 15 δεκεμβρίου τιτλοφορεί: “ο Palombarini θέλει να αποφυλακίσει μιαν ομάδα αυτόνομων?”.

Εν τω μεταξύ ο Carlo Fioroni έχει πραγματικά αρχίσει να συνεργάζεται με τους ερευνητές. Από τις δηλώσεις του θα γεννηθεί το καινούριο blitz συλλήψεων της 21 δεκεμβρίου 1979 που θα συμπεριλάβει κυρίως τα μιλανέζικα πανεπιστήμια. όμως πραγματικά η κατάσταση είναι πολύ μπερδεμένη. Στην αρχή οι εφημερίδες δίδουν την αίσθηση πως δεν την αποδέχονται. Και ο αναγνώστης επίσης θα πρέπει να νιώθει άβολα διότι δυσκολεύεται να βρει μια σύνθεση που να τοποθετεί  το  νέο blitz στην σωστή του κορνίζα. Όντως το πλαίσιο θα θα πάρει την πραγματική του μορφή στην διάρκεια των τελευταίων ημερών του δεκεμβρίου. Στις 22 δεκεμβρίου, day after της νέας αιφνιδιαστικής εφόδου, η Corriere della Sera αφιερώνει μιαν ολόκληρη σελίδα στην υπόθεση. Όμως η γραφική παράσταση δεν βοηθά να χτιστεί μια διαδρομή συνεπής και να συνδεθούν άμεσα οι περιπτώσεις. Η εφημερίδα της Via Solferino στοχεύει κυρίως να χτίσει κάρτες και μικρές βιογραφίες των μιλανέζων προσωπικοτήτων που εμπλέκονται στην υπόθεση. Κάτω από το άρθρο “Ποια είναι τα πρόσωπα που περιλαμβάνονται στο χθεσινοβραδυνό αντιτρομοκρατικό blitz στο Milano” ενώνεται όλη η ενότητα 7 aprile. Δυο τα κομμάτια ψηλά στην σελίδα: εκείνο της ειδησιογραφίας, “Η προχριστουγεννιάτικη ηρεμία στις σχολές συνταράσσεται από συλλήψεις καθηγητών υπεράνω υποψίας”, που περιγράφει όλο το κλίμα έκπληξης που καταγράφεται στο πανεπιστήμιο Cattolica και σε εκείνο της πόλης της Pavia για τις συλλήψεις των Mauro Borromeo και Alberto Magnaghi, και ένα προφίλ κάποιων από τους συλληφθέντες “Οργάνωνε συναυλίες Pop ο σλάβος δισκογράφος που κατηγορείται για ένοπλη συμμορία”. Στην μέση της σελίδας άλλα δυο κομμάτια: “Έχει όνομα η Αστραπή της υπόθεσης Feltrinelli” που υποθέτει πως πρόκειται για τον Franco Piperno και ένα προφίλ για δυο ακόμη κατηγορούμενους “Oreste Strano και Marco Bellavita: ο εργάτης και ο διανοούμενος ultrà”. Χαμηλότερα “Στις εφημερίδες Αντιπληροφόρηση και Κόκκινο το ιδεολογικό ταμ ταμ της Αυτονομίας” και σε μιαν μικρή στήλη, “Αίτηση αποφυλάκισης για τον Toni Negri”. Να σημειώσουμε πως κανένα από τα έξι άρθρα δεν μεταφέρει, πουθενά, την έκφραση “7 απριλίου, 7 aprile”. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της Corriere σίγουρα είναι εκείνο του Maurizio Andriolo το οποίο αναπαράγοντας την ιστορία των Controinformazione και Rosso, μας πληροφορεί για την ακριβή διεύθυνση, τον αριθμό του δρόμου , ενός από τους τέσσερις ιδρυτές του Rosso, και δίνει την πληροφορία στον αναγνώστη πως τα γραφεία της εφημερίδας «βρίσκονται ακόμη σε δυο αίθουσες με κάποιες καρέκλες και τραπέζια στην οδό Disciplini» και πως «στο σπίτι του Alberto Magnaghi, τελευταίου γραμματέα της οργάνωσης Potere operaio, βρέθηκε ένα αντίγραφο του “Magazzino” (3.500 lire) στο οποίο έγραφαν οι Luciano Ferrari Bravo και Toni Negri και Francesco Tommei, 42 χρόνων, και αυτός πρώην Potere operaio, συνεργάτης του “Rosso” και “Primo Maggio”, που συνελήφθη χθες βράδυ ». Δεν γίνεται κατανοητό εάν το στοιχείο είναι μια ένδειξη, ένας σχολιασμός επισημείωσης, μια απόδειξη ενοχής.

Η Unità στις 22 τιτλοφορεί: “Mάζεψαν με εντυπωσιακό τρόπο Αυτόνομους ηγέτες.Νέα αποδεικτικά στοιχεία θα έχουν επιβεβαιώσει την ύπαρξη μιας ένοπλης συμμορίας διοικούμενης από τους Negri και Piperno”. Το σχόλιο της Unità έχει τίτλο: “Συνεπώς δεν ήταν μόνο εφευρέσεις”. Πρακτικά ολόκληρη η πρώτη σελίδα, που βρίσκονταν κάτω από αυτά  τα λόγια “Έχοντας ξεκινήσει από τους δολοφόνους των Saronio και Campanile οι δικαστές ξαναβρήκαν την πίστα του κατήγορου Calogero”, είναι αφιερωμένη στο γεγονός. Συνολικά είναι πέντε τα κομμάτια που περιγράφουν την κατάσταση. “Το μεγαλύτερο μέρος προέρχεται απ το Pot.Op” παρουσιάζει μιαν κάρτα καθενός εκ των συλληφθέντων. “οι Saronio και Campanile σκοτώθηκαν για να μην μιλήσουν” εκθέτει τις δυο νέες σοβαρότατες κατηγορίες εις βάρος του Negri. Το όργανο του PCI ζει την “επανέναρξη” της έρευνας με εμφανή ικανοποίηση. «Πραγματικά εντυπωσιακές αυτές οι αποκαλύψεις. Για πρώτη φορά, από την 7 απριλίου, ύστερα από 9 μήνες προφυλάκισης το όνομα του Toni Negri είναι συγκολλημένο με εγκληματικά συμβάντα πολύ συγκεκριμένα και όχι στην βάση επεξεργασίας θεωρητικών φυλλαδίων», σχολιάζει ο Ibio Paolucci. Στην Repubblica αντιθέτως, ο Eugenio Scalfari στο δικό του editorial “Mα τώρα ο  Calogero δεν είναι πλέον μονάχος” γράφει: «Μα δεν πρόκειται πλέον για κατηγορίες που, στην γέννησή τους, έμοιαζαν αν μη τι άλλο γενικού χαρακτήρα, και βασίζονταν περισσότερο σε αδικήματα γνώμης παρά σε συγκεκριμένες ανατρεπτικές συμπεριφορές». Είναι μήνες τώρα που ηUnità και η Repubblica λεν πως οι αποδείξεις υπάρχουν, είναι συγκεκριμένες και πως εκείνοι που ισχυρίζονται το αντίθετο κάνουν λάθος. Οι δηλώσεις της 22ας δεκεμβρίου, διαβασμένες με μεγάλη χρονική απόσταση πλέον, μοιάζουν αδέξιες και ακούσιες διαψεύσεις επάνω σε όλο αυτό που γράφτηκε αυτούς τους μήνες. η Repubblica στις 22 δεκεμβρίου τιτλοφορεί σε ολόκληρη την πρώτη σελίδα “Έρευνα Negri, δεύτερη πράξη” (και το κομμάτι, μοιάζει να γίνεται σκόπιμα, ξεκινά με την φράση: «δεν είναι μια δεύτερη 7η του απρίλη, δεν είναι ο δεύτερος γύρος της παντοβάνικης διερεύνησης») και αφιερώνει στο blitz όλες τις σελίδες δυο και τρία της εφημερίδας. Εκτός από τα χρονικά των συλλήψεων (δυο κομμάτια, ένα από το Μιλάνο και ένα για τις άλλες πόλεις) ο Cerruti, από την Padova, καταγράφει την ικανοποίηση που αποπνέει το δικαστικό μέγαρο: “ο Calogero έχει νικηφόρα παρτίδα”. «Στο δικαστικό μέγαρο το πρωί ακούστηκε να λέγεται πως  “η υπόθεση του Calogero έχει γίνει πλέον επιχειρηματολογία”».
Το Manifesto (κι εδώ οι αναφορές στην 7 aprile εμφανίζονται μόνο στο κείμενο των άρθρωνa) τιτλοφορεί “Νέο κύμα συλλήψεων στον βορρά. ο στρατηγός των καραμπινιέρων Dalla Chiesa βρίσκεται σε πόλεμο με το πρώην Potere Operaio” και δημοσιεύει ένα άρθρο της Rossana Rossanda “Ποιος τους έβγαλε εκτός νόμου”:

Ποιος έθεσε Εκτός νόμου της Εργατική Αυτονομία? Η κάμερα? το σενάτο? Σε κάποια συνεδρίαση που μας διέφυγε, μιας και η εφημερίδα μας είναι φτωχή και αφηρημένη? Και το Potere operaio, σωστά, ποιος νόμος το κήρυξε εκτός νόμου? Πότε? […] Πως βρισκόμασταν σε κατάσταση πολέμου το είχαν πει μέχρι χθες μόνον οι  Brigate Rosse. Τώρα προφανώς συμφωνεί και η κυβέρνηση, που δρα μέσω του βραχίονα του στρατηγού Dalla Chiesa. Πριν δυο χρόνια ο Moro σκοτώθηκε απ’ το ρεβόλβερ διότι το ιταλικό κράτος δεν θέλησε καν να ψάξει την δυνατότητα μιας επαφής με αυτούς που τον κρατούσαν σαν όμηρο, για να εμποδίσει τους απαγωγείς να έχουν, λόγω αυτού, μιαν έστω και αόριστη αναγνώριση πολιτικής ύπαρξης. Τώρα αναγνωρίζει πολιτική ύπαρξη  — τέτοιων μάλιστα διαστάσεων και τόσο απειλητική ώστε να μετακινήσει τον στρατό — σε ένα φάντασμα, τον ασαφή φράκτη μέσα στον οποίον πέρασαν τα κομμάτια του Potop και σχηματίστηκε ένας χώρος, απ’ όλους ο δυσκολότερα μετρήσιμος και προσδιορίσιμος, που είναι εκείνος της Αυτονομίας.

To Manifesto όμως διορθώνει το χτύπημα στην τιτλοφορία του της 23ης δεκεμβρίου όταν μεγαλύτερες λεπτομέρειες εμφανίζονται γύρω από αυτή την νέα επιχείρηση: “Οι συλλήψεις στον Βορρά μεταφέρθηκαν στην έρευνα της  7 aprile. Στόχος, να αποδειχθεί πως ο εγκέφαλος της τρομοκρατίας είναι μόνο ένας, η Autonomia”. Η κομουνιστική εφημερίδα, που συνοδεύει τα χρονικά της με ένα ακόμη βασικό άρθρο της Rossanda (“Ένοχοι είναι, θα δούμε για τι”), δίδει επίσης την είδηση πως «ο σύμβουλος ανακριτής Gallucci εξέδωσε δέκα εντάλματα σύλληψης για ένοπλη εξέγερση ενάντια στις εξουσίες του κράτους […] ένα αδίκημα που μεταφέρει, δεν καταλαβαίνουμε καλά δυνάμει ποιου εδαφικού κανονισμού, την έρευνα στην  Roma. Είναι λοιπόν νόμιμο να προβλέψουμε, στην βάση της εμπειρίας, πως οι πρόσφατα συλληφθέντες σύντομα θα μεταφερθούν σε αυτή την πόλη και θα καταστούν συγκατηγορούμενοι της ομάδας “7 aprile”».
Και η εφημερίδα La Stampa του Torino στους τίτλους δεν μιλά πλέον για 7 aprile. Η σελίδα που αφιερώνεται στην υπόθεση στις 23 δεκεμβρίου κλείνεται κάτω από το άρθρο “Η έρευνα του βορρά της Ιταλίας επάνω στην Οργανωμένη Αυτονομία”. Δυο τα κυριότερα κομμάτια. Η ανταπόκριση από την Padova του Giuliano Marchesini (“Οι δεσμοί Br-autonomi περιγράφονται στο ένταλμα σύλληψης της Padova”) και η ανταπόκριση από Milano (“Βγαλμένοι από τις εξεγέρσεις του ’68 οι καθηγητές που συνελήφθησαν και τώρα κατηγορούνται για ένοπλη συμμορία”). Τρεις είναι οι νέοι παντοβάνοι συλληφθέντες: Antonio Liverani, Gianantonio Baietta και Antonio Temil. Σε έναν από αυτούς προσάπτουν, σύμφωνα με αυτά που λέει η La Stampa, και την κατηγορία της ένοπλης εξέγερσης ενάντια στις εξουσίες του κράτους. «Εν τω μεταξύ, να η επιβεβαίωση πως ο  Pietro Calogero προτείνει ξανά την θέση του πέρα από εκείνες που υπήρξαν οι αξιολογήσεις των ανακριτών επάνω στην διερεύνηση 7 aprile». η La Stampa εκθέτει επίσης την γνώμη ενός από τους δικηγόρους υπεράσπισης των συλληφθέντων σύμφωνα με τον οποίον «αυτή η νέα επιχείρηση τουλάχιστον για κάποιους από τους συλληφθέντες δεν είναι άλλο από την επιβεβαίωση της πρόθεσης του δημόσιου κατήγορου από την Πάντοβα να επιμείνει στην θεωρία του». Η τορινέζικη εφημερίδα στην συνέχεια προτείνει έναν ενδιαφέροντα εμπλουτισμό. Κάτω από έναν μοναδικό τίτλο, “Οι εξελίξεις της τρομοκρατίας: τρία ονόματα, τρεις ιστορίες”, τρία κομμάτια από δυο στήλες το καθένα: “ο Feltrinelli και οι Gap”; “Η απαγωγή Saronio”; “Ο θάνατος του Campanile”. Τρεις ιστορίες λοιπόν που αγγίζουν άμεσα, τουλάχιστον όσον αφορά τις κατηγορίες που του προσάπτονται, τον Toni Negri. «Η δικαστική ειδοποίηση — σχολιάζει η τορινέζικη εφημερίδα — από μόνη της δεν αποδεικνύει τίποτα, αυτό είναι προφανές. Μα το γεγονός πως οι  δικαστικοί ερευνητές συνδέουν το όνομα του Negri με ειδεχθή εγκλήματα όπως η δολοφονία του Campanile και η απαγωγή με τον θάνατο του Saronio, υποδηλώνει πως, για την κατηγορούσα αρχή, η θέση του καθηγητού της Padova επιβαρύνεται επιπλέον».

Από τις σελίδες απουσιάζει ακόμη η ταυτότητα του “ταξιαρχίτη” που θα είχε αδειάσει τον σάκο. Κανείς δεν φαίνεται να σκέφτεται τον Carlo Fioroni, έναν από τους δράστες το ’75 μαζί με τον Carlo Casirati της απαγωγής και του θανάτου του Carlo Saronio. Και όμως, όπως επισημάνθηκε προηγουμένως, το όνομα του ήδη κυκλοφόρησε σε περισσότερες από μια περιπτώσεις. Η “αποκάλυψη” εκρήγνυται στις 27 δεκεμβρίου, ημέρα κατά την οποίαν η Corriere della Sera δημοσιεύει στην πρώτη σελίδα σε επτά στήλες μια σύνοψη του μεμοράντουμ του Fioroni υπό τον τίτλο: “ο Fioroni αποκάλυψε την συμφωνία συμμαχίας μεταξύ τρομοκρατίας και κοινού εγκλήματος”. Στο πλάι ένα editorial του Leo Valiani με τίτλο “Ιερά της ανατροπής κάτω από δυο σημαίες”. Το πως η Corriere ήρθε σε κατοχή αυτού του ντοκουμέντου παραμένει μυστήριο: γύρω από την “διαρροή πληροφοριών” από την Εισαγγελία του Milano ανοίχθηκε και μια διερεύνηση.Αλλά και στην φύση της επάνω δεν υπάρχει σιγουριά: κάποιοι λεν πως πρόκειται για ένα πραγματικό μεμοράντουμ γραπτό από το χέρι του Fioroni, άλλοι πως αντιθέτως πρόκειται για τα πρακτικά μιας σειράς ανακρίσεων.  120, από 78 ή από 40 καρτέλες. Γεγονός είναι πως φτάνει στα χέρια της Corriere della Sera η οποία το εξετάζει και δημοσιεύει μια σύνοψη. Πρόκειται περί αποκαλύψεων που φθάνουν μέχρι το 1974 (από την επόμενη όντως χρονιά ο Fioroni βρίσκεται στην φυλακή αν και για την Repubblica αντιθέτως τα λεγόμενα θα έφθαναν μέχρι το 1975).

H κατάσταση πάντως είναι πάντοτε μπερδεμένη. Τριγυρνούν φωνές ανύπαρκτες νέων συλλήψεων. Ενώ ο Gallucci απορροφά και την μιλανέζικη διερεύνηση (Manifesto 28 δεκεμβρίου ’79) ακούγονται φωνές περί επικείμενης προσαγωγής του δικαστού Antonio Bevere, συνεργάτου του Manifesto, της συλλογικότητας Critica del Diritto, Κριτική του Δικαίου, γνωστού από την συμμετοχή του στο περίφημο δείπνο μεταξύ e Negri και Alessandrini.
Στις 28 η Unità δίνει το στίγμα της κατάστασης στην πρώτη σελίδα: “Ήρθε πλέον στο φως ένα κομμάτι του «ένοπλου κόμματος»”. Επάνω,  “Η έρευνα γίνεται πιο επιτακτική και αποκαλυπτική μετά τις καταθέσεις του «καθηγητάκου»”. Να προσέξουμε την χρήση του όρου “καθηγητάκος” (που είχε αποδοθεί στον Fioroni ήδη από το 1975 την εποχή της δίκης για την απαγωγή  Saronio). Στην ίδια σελίδα επίσης ένα απόσπασμα μιας συνέντευξης του μεγαλοστελέχους του Κκι Pecchioli στο Espresso (“Το αληθινό πρόσωπο της  Autonomia”) και μια αναπαράσταση του Sartori από την Padova γύρω από την γέννηση της νέας διερεύνησης: “Πως οι δικαστές έφτασαν από τον Fioroni στους Negri και Piperno”.
Τις ημέρες που ακολουθούν προσδιορίζεται καλύτερα η εικόνα. Στην Unità της 29 δεκεμβρίου » Fioroni: κατευθύνονταν από τον Negri η ομάδα που απήγαγε τον Saronio” και ένα σχόλιο του Massimo Cavallini “Για να σώσουν την Autonomia ποινικοποιούν όλο το ’68”. Στην Repubblica την ίδια ημέρα εξηγούνται οι λόγοι δια τους οποίους κυκλοφορεί το όνομα του Bevere (το ’72 ανέκρινε αλλά δεν συνέλαβε τον Fioroni μετά τον θάνατο  του Feltrinelli) και ξεκινούν εκ νέου οι πολεμικές για την προηγούμενη διαρροή των ειδήσεωνe  (την κατάθεση-μεμοράντουμ του Fioroni) που θα είχε αναγκάσει τον Casirati να μην συνεργαστεί. Να σημειώσουμε πως στον καθημερινό τύπο κανείς, εκτός φυσικά από το Manifesto, δεν θέτει ερωτήματα για τον Fioroni. Όχι για να δημιουργήσει αμφιβολίες με το ζόρι αλλά διότι εκ πρώτης όψεως φαίνεται τουλάχιστον ασυνήθιστο το ότι ο  “καθηγητάκος” δίδει το όνομα του Negri μετά από τέσσερα χρόνια απόσταση από την δίκη του θανάτου Saronio, περίπτωση κατά την οποίαν για τον Negri δεν είχε γίνει κανένας λόγος αλλά αντιθέτως γίνεται μια τεράστια προσπάθεια να δικαιολογηθεί η κατάσταση του σαν μετανιωμένος.

Τα επακόλουθα του χριστουγεννιάτικου blitz αμβλύνουν μιαν είδηση που αλλιώς θα είχε μεγαλύτερο πλεονέκτημα. Στην Ρώμη ο γενικός εισαγγελέας Guido Guasco ζητά την απαγγελία κατηγορίας και δίωξη για τους Morucci, Faranda, Alunni, Gallinari, Peci και άλλους για την σφαγή της via Fani. Αντιθέτως δεν την ζητά για τους Negri, Piperno και Pace για τους οποίους ζητά επιπλέον διερεύνηση. Ο τίτλος της Unità της 29 δεκεμβρίου αγνοεί αυτό τον απλούστατο διαχωρισμό και τιτλοφορεί “Υπόθεση Moro: ζητήθηκε η δίωξη για τους Negri, Piperno, Morucci, την Faranda και άλλους 20”. η Repubblica αντιθέτως τιτλοφορεί “Και οι Toni Negri, Piperno και Pace διώκονται για την δολοφονία Moro”.

Το 1979 του ιταλικού τύπου δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί με τρόπο ουσιαστικότερο με δυο τίτλους που όχι μόνο, όπως έγινε στην διάρκεια του χρόνου, παραλείπουν ή “στήνουν”, μα αυτή την φορά πραγματικά ψεύδονται. Τι συμβαίνει? Κάποιοι είπαν πως η περίπτωση της έρευνας 7 aprile κατέρρευσε. Ίσως όχι κατάρρευση, μα σίγουρα αλλάζει κατά πολύ, διαφοροποιείται ριζικά.  Όλα ξεκίνησαν τον απρίλιο με τον εντοπισμό των εκτελεστών του Aldo Moro, με την ανακάλυψη πως BR και Autonomia (μα και η Prima Linea και όλες οι τρομοκρατικές οργανώσεις της αριστεράς) είχαν μιαν κοινή διοίκηση. Ένα κοινό επιχειρησιακό κέντρο που είχε έδρα στην σχολή Πολιτικών Επιστημών στην Padova. Το μαρτυρούσαν σίγουρα τα γραπτά, μα επίσης και τα αποδεικτικά στοιχεία και ίσως ένας “υπερμάρτυρας” (ο Fioroni). Περνούν οι μήνες και η εικόνα αλλάζει. Οι φωνητικές αποδείξεις για την περίπτωση Μόρο γίνονται ολοένα και λιγότερο σημαντικές  (υπάρχουν άλλα στοιχεία), ο Pino Nicotri που θα έπρεπε να είναι ένας από τους τηλεφωνητές αποφυλακίζεται. Και μετά από αυτόν όλοι οι βοηθοί του Negri, εξαιρουμένου του professor Ferrari Bravo, κατακτούν ξανά την ελευθερία τους. Για την υπόθεση Moro γίνεται όλο και λιγότερος λόγος. Τα ρέματα της έρευνας είναι χίλια. Οι τόσο πολλές κατηγορίες που να τις συνοψίσεις καθίσταται επιχείρηση απίθανη. Μετά τον δεκέμβρη, με μιαν εικόνα ήδη αναστατωμένη, το έρχεται δεύτερο blitz. Ένα blitz διαφορετικής φύσης που χτυπά κυρίως στο Milano και που ο τύπος τις δυο πρώτες ημέρες δυσκολεύεται να το συνδέσει με όσα συνέβησαν προηγουμένως. Μα στην συνέχεια η εικόνα ξεκαθαρίζει. Υπάρχει ένας μάρτυρας που επιτέλους αποφάσισε να συνεργαστεί με την δικαιοσύνη (δεν είναι όμως ο ίδιος που έπρεπε ήδη να υπάρχει τον απρίλη?). Οι εφημερίδες λεν πως επιτέλους υπάρχουν οι αποδείξεις, υπάρχουν οι συγκεκριμένες κατηγορίες που τους προσάπτουν, τα αιματηρά συμβάντα (μα δεν υπήρχαν ήδη από πριν?). Ίσως να μην είναι ακριβώς οι ηγέτες της τρομοκρατίας όπως πιστεύονταν, συμπεραίνεται, μα τουλάχιστον χυδαίοι δολοφόνοι, πρέπει να είναι τέτοιοι. Που καταλήγουμε ? Με την δίωξη για την σφαγή της οδού Fani για την ομάδα των ταξιαρχιτών και μια τεχνική δίωξη, σε αναμονή περισσοτέρων επαληθεύσεων, για την ομάδα  7 aprile. Εν τω μεταξύ, ωστόσο, οι μεν και οι δε βρίσκονται κλεισμένοι στην ίδια φυλακή, ιδεολογικά και σωματικά ενοποιημένοι. Καλύτερα ενωμένες  οι θέσεις και οι ρόλοι, λέγεται πως διώκονται όλοι αλλά στην συνέχεια να αναγκάζονται να διορθώσουν (με μιαν κάποια νωχελικότητα και αδιαφορία).

6. 1980: δυο blitz και στην συνέχεια Peci. Το σημείο χωρίς επιστροφή

Το 1980 ανοίγει πάλι αφιερωμένο στις αποκαλύψεις του Fioroni. Είναι τόσες πολλές που οι εφημερίδες είναι σχεδόν υποχρεωμένες να τις δημοσιεύουν σε συνέχειες. Η δολοφονία Saronio, εκείνη του Alceste Campanile, η ληστεία του Argelato (της οποίας ο Negri, κατηγορεί ο Fioroni, θα ήταν ο οργανωτής) στην διάρκεια της οποίας σκοτώνεται ο δεκανέας Lombardini και άλλες εγκληματικές πράξεις που στην συνέχεια θα αποτελέσουν την βάση της δίκης στον Negri. Τα άρθρα πάντως γίνονται σπάνια. Όχι πλέον δημοσιογραφικές εκθέσεις και αναφορές και πολύπλοκες υπηρεσίες (φτιαγμένες από πολλά άρθρα) αλλά μεμονωμένα άρθρα σε αντιστοιχία των μεμονωμένων ειδήσεων. Στις 3 ιανουαρίου η Repubblica αφιερώνει μιαν ολόκληρη σελίδα γραμμένη απ’ τον δικαστή Guido Guasco που λανσάρει εκ νέου την θέση του Negri σαν τηλεφωνητή στο σπίτι Moro. Στις 4 ιανουαρίου ηUnità τιτλοφορεί: “Μετά το Argelato ο Negri οργάνωσε την υπεράσπιση των τεσσάρων δολοφόνων”. Στις 5 ιανουαρίου στην Repubblica “ο Fioroni διηγείται για ώρες — Λέει τα πάντα για την περίπτωση”. Στην συνέχεια του Fioroni αποφασίζει να συνεργαστεί και ο Carlo Casirati. Το γεγονός προαναγγέλλεται από ισχυρισμούς “ο Fioroni μεταφέρει νέες αποδείξεις — εμφανίζεται και άλλος υπερμάρτυρας” (Repubblica της 16 ιανουαρίου) και επιβεβαιώνεται στις  22 φεβρουαρίου: “Και ο Casirati κατηγορεί τον Toni Negri και το Potere operaio” (Repubblica), “Και ο  Casirati θα έχει επιβεβαιώσει” (η Unità). Aπό την κατάθεση της δολοφονίας του Saronio φθάνει η αποκάλυψη πως και η δολοφονία των δυο φασιστών στην Padova το ’74 οργανώθηκε από τον Negri, “Casirati: άνδρες του Negri και των Br σκότωσαν τους δυο φασίστες” (Unità).

Εν τω μεταξύ συνεχίζεται η αναφορά στις φωνητικές πραγματογνωμοσύνες. Όχι διότι τα αποτελέσματα έφθασαν  (ή καλύτερα τα πορίσματα ήδη έφθασαν τον δεκέμβρη μα από την Εισαγγελία αυτή την φορά δεν διέρρευσε απολύτως τίποτα), μα διότι το Espresso εξαπέλυσε μιαν πρωτοβουλία ασυνήθιστη: στο εβδομαδιαίο ο αναγνώστης βρίσκει στα περίπτερα να περιέχεται ένας δίσκος που περιλαμβάνει καταγεγραμμένες τις φωνές των Negri και Nicotri (που μεταξύ άλλων είναι ελεύθερος εδώ και έξι μήνες) και εκείνες των τηλεφωνημάτων στην οικία Moro. Το slogan που συνοδεύει το “gadget” είναι: “Κάντε μόνοι σας την φωνητική εκτίμηση”. Όλες οι εφημερίδες σχολιάζουν αρνητικά αυτή την ιδιότροπη έξοδο. Και μιας και ασχολήθηκαν δράττονται της ευκαιρίας για να δώσουν, στο τέλος  τους άρθρου, και κάποιαν είδηση γύρω από τα καθεαυτού πορίσματα. Όπως η Corriere della Sera της 19 ιανουαρίου ’80 που στο τέλος του άρθρου “Για τον δίσκο με τις «φωνές» παραπέμπεται το «L’espresso»” πληροφορεί τον αναγνώστη πως το Ακυρωτικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή των Negri και Nicotri ενάντια στις φωνητικές πραγματογνωμοσύνες που εμπιστεύτηκαν στον Oscar Tosi. Η Corriere, σαν καλή εφημερίδα, εμβαθύνει το ζήτημα λίγες ημέρες αργότερα στην “Corriere Medico”, ένα τεύχος συμπληρωματικό της εφημερίδας, παίρνοντας συνέντευξη απευθείας στον Oscar Tosi. Ο τίτλος (“Πως ανακάλυψα πως ο Toni Negri τηλεφώνησε στην οικία Moro”) και το κείμενο του άρθρου δεν αφήνουν χώρο για αμφιβολίες σχετικά με  την αδιαμφισβήτητη ενοχή του παντοβάνου καθηγητή ενώ φαίνεται να απαλλάσσουν τον Nicotri. «Οι αξιολογήσεις σας επιβεβαιώνουν ή διαψεύδουν τις υποψίες» ερωτά ο δημοσιογράφος Lando Landi. «Ναι και όχι. Με την έννοια πως ενώ μπόρεσα να επιβεβαιώσω πως ο Toni Negri έκανε ένα τηλεφώνημα έφθασα επίσης στην κατάληξη πως ο δημοσιογράφος δεν είναι αναγνωρίσιμος σε καμιά από τις υποκλοπές που υποβλήθηκαν σε  έλεγχο». Ο professor Tosi στην συνέχεια, υπό την προτροπή του επιστημονικού βοηθήματος, με λεπτομέρεια περιγράφει το software του. Όμως ο δημοσιογράφος δικαίως επιμένει στην αναγνώριση των φωνών. «Εσείς μιλάτε για άποψη, ήτοι γνώμη ή κρίση στενά προσωπική. Νομίζαμε πως επρόκειτο για μιαν απόλυτη βεβαιότητα και αδιάψευστη..», συνεχίζει ο Landi. «Η λέξη απόλυτο δεν υφίσταται στον χώρο της επιστήμης. Όλα είναι σχετικά», είναι η περίεργη απάντηση του Tosi. Στην συνέχεια ο καθηγητής αποκαλύπτει πως η κατάληξη η σχετική στην σύγκριση της φωνής του Negri και εκείνης του τηλεφωνητή στο σπίτι Moro ορίζεται από την έκφραση «υψηλό επίπεδο εμπιστοσύνης πως οι φωνές που ακούστηκαν και εξετάστηκαν προέρχονται από το ίδιο πρόσωπο». Το άρθρο παρουσιάζεται με μιαν όμορφη εικονογράφηση: ο καθηγητής Negri, στην σκιά, με το ακουστικό του τηλεφώνου στο χέρι.

Στις 24 ιανουαρίου  1980 ενεργοποιείται ένα νέο mini-blitz. Δέκα συλλήψεις, νέα εντάλματα σύλληψης για κατηγορούμενους που βρίσκονται ήδη στην φυλακή. Η νέα επιχείρηση βασίζεται στις αποκαλύψεις του Carlo Casirati, υπεύθυνου του θανάτου του Saronio μαζί με τον Fioroni. η Unità τιτλοποιεί στις 25 ιανουαρίου στην πρώτη σελίδα σε δυο στήλες “Autonomia-BR: δέκα συλλήψεις για απαγωγές και ληστείες”:

Ένα μήνα μετά την 21 δεκεμβρίου οι δικαστές του Milano και της Padova εκδίδουν εχθές είκοσι εντάλματα σύλληψης. Οκτώ από αυτά αφορούν κατηγορούμενους ήδη φυλακισμένους: δυο αφορούν άλλους τόσους φυγόδικους; τα άλλα δέκα,αντιθέτως, αναφέρονται σε καινούρια ονόματα. […] Τα αδικήματα που τους προσάπτονται είναι διάφορα και πηγαίνουν από ένοπλη συμμορία (για όλους) σε ληστείες, κλοπές, απόπειρες απαγωγής προσώπου. Το κατηγορητικό πλαίσιο που απορρέει είναι επιβλητικό και επιβεβαιώνει, ακόμη μια φορά, τους στενούς δεσμούς που σημειώθηκαν μεταξύ υποκόσμου και της “πολιτικής” οργάνωσης που περιστρέφονταν γύρω από τον a Negri.

Η κυριότερη κατηγορία αφορά την απόπειρα απαγωγής του Giuseppe Duina, υιού του προέδρου της Milan, παραμονές Χριστουγέννων του 1974. Και μετά διάφορες κλοπές, ληστείες, αποδοχές προϊόντων εγκλήματος και η αφαίρεση μιας πολύτιμης συλλογής γραμματοσήμων. η Unità περιγράφει λεπτομερώς το όλον με τρία άρθρα στην πέμπτη σελίδα. Στο πλάι ένα κομμάτι γύρω από τις εξελίξεις στην περιοχή του Ρέτζιο της εκτέλεσης Campanile.
Παρόμοιο θέμα για την Repubblica που αφιερώνει στην υπόθεση όλη την σελίδα 11 της εφημερίδας με ένα κύριο κομμάτι με τίτλο “Αυτό το blitz ξεκίνησε από τον Casirati”. Να καταγράψουμε πως η Repubblica, διαφορετικά από την Unità εκθέτει επίσης τις δυνατές ανησυχίες και την επιφυλακτικότητα του δικηγόρου του Fioroni για τις δηλώσεις του Casirati λόγω του φόβου πως «η παράνομη οργάνωση εμπιστεύτηκε στον Casirati το καθήκον να αποδομήσει τον Fioroni και να δυσφημήσει την έρευνα με ψεύτικες δηλώσεις οι οποίες θα επανεπεξεργαστούν στην συνέχεια την κατάλληλη στιγμή». η Corriere είναι ίσως η εφημερίδα πως στο mini blitz αφιερώνει τον μεγαλύτερο χώρο : τέσσερις στήλες μάλιστα στην πρώτη σελίδα, “Άλλοι δέκα (τρεις καθηγητές) συνελήφθησαν μετά τις αποκαλύψεις των μετανιωμένων ταξιαρχιτών. ο Negri κατηγορείται για ληστεία”. Η έκθεση συνοδεύεται από ένα σχόλιο, πάντα στην πρώτη σελίδα, του Giancarlo Pertegato: “Σε πορεία σύγκρουσης με τους μισθοφόρους”.

Το Manifesto πλέον δεν σκέφτεται ούτε κατά διάνοια να σταθεί πίσω από την καταγραφή και αναμένει να ξεκαθαριστεί η κατάσταση. Έτσι ώστε στις 25 ιανουαρίου, ενώ όλες οι άλλες εφημερίδες μεταφέρουν την είδηση του blitz, δημοσιεύει με την ησυχία του μια παρέμβαση του Carlo Formenti σε δυο συνέχειες (η επόμενη δημοσιεύεται την άλλη ημέρα) που αναρωτιέται “Είναι δυνατή, μέσα στο κλίμα της 7 απρίλη και της 21 δεκέμβρη μια κριτική στον Negri δίχως να κάνουμε αυτόν ένα συμβολικό στόχο?”. Η είδηση του mini-blitz εμφανίζεται στο Manifesto μόνο στις 27 ιανουαρίου στην τελευταία σελίδα. Όταν όλα έχουν ηρεμήσει. Το σύντομο άρθρο ειρωνικά τιτλοφορεί “Είναι επίσημο, ο Casirati έδωσε τον Fioroni”.

Εν τω μεταξύ η Unità συνεχίζει να βρίσκει επιβεβαιώσεις στην θεωρία της διασύνδεσης μεταξύ BR και Autonomia. Επί τη βάσει της πρόσφατης εκτέλεσης του Giorgio Gori στο Veneto από τις BR (συνεπώς και της επανεμφάνισης τους στην περιοχή ύστερα από σχεδόν πέντε χρόνια απουσίας) ο Sartori συμπεραίνει πως βρίσκεται σε εξέλιξη μια πραγματική  «αλλαγή σκυτάλης» μεταξύ αυτών και της Αυτονομίας. Η θεωρία εξηγείται με παροχή κάποιων λεπτομερειών σε ένα άρθρο δημοσιευμένο στις 31 ιανουαρίου του 1980 “Οι BR παίρνουν την σκυτάλη από την Autonomia στο Veneto”. Όπως αναφέραμε είναι γνωστό πως αυτή είναι μια από τις δυο θεωρίες για να εξηγηθεί η επανεμφάνιση των ΕΤ στο Βένετο. Την άλλη θεωρία (πως όσο υπήρχε  Autonomia δεν υπήρχε χώρος “πολιτικός” για τις BR) η Unità, και αυτό το άρθρο το επιβεβαιώνει, ούτε καν την λαμβάνει υπ όψιν.
Και μετά η σιωπή, μέχρι το blitz του μαρτίου, που διακόπτεται μονάχα από ένα άρθρο ημιεορταστικό της Unità, που δημοσιεύτηκε στις 15 φεβρουαρίου, που κάνει απολογισμό των ερευνών ύστερα από 50 ημέρες από το blitz της 21 απριλίου.  “Μια σειρά από εγκλήματα που φθάνει μέχρι το ’79”, ο τίτλος. Και η σημαντική σύνοψη: “Spataro, Carnevali και Michelini πήγαν πολύ πέρα τις «αποκαλύψεις» του Carlo Fioroni — Κλοπές, βομβιστικές επιθέσεις, η ληστεία του Argelato, οι δολοφονίες Saronio και Campanile, ο βάρβαρος θάνατος του Alessandrini”. Όλα γραμμένα όπως εξακριβώθηκαν. Όχι κατηγορίες αλλά περιστατικά, στοιχεία.

Ουσιαστικά — γράφει ο Ibio Paolucci — επρόκειτο για τις ίδιες κατηγορίες που προσάπτονταν στις 7 aprile. Το “καινούριο” συνίστατο στην επιβολή ενός τεράστιου αριθμού εγκλημάτων με τα οποία κατηγορούντο οι εναγόμενοι. Με άλλα λόγια, η προσχηματική εκστρατεία για την λεγόμενη ποινικοποίησης της διαφωνίας σαρώνονταν από τα δικαστικά μέτρα που υιοθετήθηκαν στις 21 δεκεμβρίου. Οι κοσμικές διαφορές ανάμεσα στην Οργανωμένη Αυτονομία και τις τρομοκρατικές ομάδες διαγράφονταν μονοκοντυλιά από τις τρελές ομολογίες του Carlo Fioroni και άλλων κατηγορουμένων και μαρτύρων.

Φθάνουμε με αυτό τον τρόπο στο blitz της 11 μαρτίου 1980, εκείνο που στην κοινή γλώσσα ενδιαφέρει τα μεσαία στελέχη της Autonomia. η Unità τιτλοφορεί στην πρώτη σελίδα, χαμηλά, σε τέσσερις στήλες: “Ένα νέο κύμα συλλήψεων στην Padova: κατηγορούνται για ένοπλη συμμορία 24 αυτόνομοι”. Στο εσωτερικό, στην πέμπτη σελίδα, η είδηση αναπτύσσεται σε δυο άρθρα του Sartori. Το χρονικό (“Αυτή την φορά η έρευνα χτύπησε τα μεσαία στελέχη της Autonomia”) και ένα εκφραστικό άρθρο που ανακεφαλαιώνει της ιστορία της Αυτονομίας στο Βένετο σύμφωνα με το PCI: “Μέσα σε τρία χρόνια αυτές οι χίλιες επιθέσεις (και υπάρχουν και αυτοί που μιλούν για αυθορμητισμό!)”. Να σημειώσουμε την ασυνήθη χρήση παρενθέσεως και θαυμαστικού στην τιτλοφορία. Στο συνοπτικό: “Πως οι δικαστές έθεσαν στη φωτιά την δομή, δημόσια και παράνομη, της Αυτονομίας — ένα identikit που ο καθένας μπορούσε να κάνει από μόνος του — 65 ονομασίες”. «Είναι ένα νέο χτύπημα στην ανταρσία. Και από τα βαριά — γράφει ο Sartori — Μετά τους διοικητές, αυτή την φορά ήταν η σειρά των μεσαίων στελεχών της οργανωμένης και ένοπλης Αυτονομίας. Στα δικαστήρια την χαρακτηρίζουν μια μπάντα προσώπων που βρίσκεται τοποθετημένη σε μεγάλο βαθμό μεταξύ των leaders και των εργατών. Εν συντομία οι αυτόνομοι αξιωματικοί. […] Τα αποδεικτικά στοιχεία, αυτή την φορά προφανώς τα μετέφεραν οι καραμπινιέροι που μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχαν δεσμευθεί στην Padova στο αντιτρομοκρατικό μέτωπο. Από τα λόγια του Fais μοιάζουν στοιχεία πειστικά, που ελέγχθηκαν και αξιολογήθηκαν “αποφασιστικής σημασίας και μη αναστρέψιμα” από τρεις δικαστές». ο Sartori στον έλεγχο των συλληφθέντων προσθέτει μοναδικές λεπτομέρειες όπως: «ο Molinari είναι ο βίαιος leader της επιτροπής αγώνα πολιτικών επιστημών, που πρόσφατα πήρε το δίπλωμα του 110 και τιμητική διάκριση, επιβλέποντος του Ferruccio Gambino, του καθηγητού στον οποίον παραδόθηκε δικαστική κλήση για ανατρεπτική ένωση». Ειλικρινά δεν καταλαβαίνουμε, εάν πρόκειται για στοιχείο ενοχής εναντίον του Molinari πως αποφοίτησε με έναν ύποπτο τρομοκρατίας, τον Gambino που ήταν εποπτεύων ενός συλληφθέντα ή του Πανεπιστημίου της Padova που παραδίδει διπλώματα σε έναν ύποπτο τρομοκρατίας που υπογράφεται από έναν άλλον υποτιθέμενο τρομοκράτη. Εν ολίγοις, εάν η Unità είχε τον απαραίτητο χώρο θα πρόσθετε στις σελίδες της πως το Πανεπιστήμιο της Πάντοβα ήταν γεμάτο τρομοκράτες.

η Repubblica δημοσιεύει την είδηση σε τρεις στήλες πρώτη σελίδα (στην μέση) με τον τίτλο “Τρίτο blitz του Calogero στην φυλακή 24 αυτόνομοι”. Τα blitz μέχρι στιγμής είναι τέσσερα, δεν είναι αντιληπτό ποιο από αυτά η  Repubblica αφαίρεσε από τον παντοβάνο δικαστικό (πιθανώς το mini blitz του ιανουαρίου που ακολούθησε τις αποκαλύψεις του Casirati) έτσι ώστε σε άρθρο της στις 6 απριλίου 1980 θα μιλήσει ξανά γι αυτό σαν το “τέταρτο blitz του Calogero”. Στο εσωτερικό επίσης ένα κομμάτι που μιλά για την ταυτότητα των συλληφθέντων: “Στην έφοδο η Padova που μετρά”. Μετά τον χαρακτηρισμό της Unità που είχε μιλήσει για “μεσαία στελέχη”, η Repubblica ομιλεί για συλληφθέντες που είναι «ο σύνδεσμος μεταξύ της θεωρίας και των πράξεωνi». Σαφώς περισσότερες οι πληροφορίες γύρω από την επιχείρηση σε σχέση με το όργανο του ΚΚΙ,  PCI. Λιγότερες οι βεβαιότητες και περισσότερες οι αμφιβολίες.

(12-CONTINUA) 12-Συνεχίζεται

(11-PARTE)

I GIORNALI A PROCESSO: IL CASO 7 APRILE – DODICESIMA PARTE was last modified: febbraio 21st, 2015 by glianni70.it

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s