σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Για τη θεωρία των δυο άκρων [2]: Να τελειώνουμε με την αριστερά της Λιάνας Κανέλλη

Posted by:

rrr

Η κωλοπιλάλα της (ακροδεξιάς) ιδεολογίας ασκεί ιδιαίτερη γοητεία στα ξόανα της ελληνικής αριστεράς τα οποία τρέχουν λαχανιασμένα να προλάβουν το τρένο της ερμηνείας φοβούμενα μη και βρεθούν στην απέξω. Ο λόγος ξανά για τη θεωρία των δυο άκρων και την κατ’ εξακολούθηση υιοθέτησή της από τους φωστήρες της εγχώριας αριστεροσύνης. Γιατί, βλέπετε, δεν ήταν μόνο ο ανεκδιήγητος Φλωράκης με τα χωρατά του που είχε πει κάποτε —καθ’ υπαγόρευση, βέβαια, Μίμη Ανδρουλάκη— πως “εξ αριστερών της κομματικής νομιμότητας βρίσκεται μόνο η ακροδεξιά” αλλά και τα κάθε λογής πνευματικά του τέκνα (από τον τηλεοπτικά “μπαρουτοκαπνισμένο” Νίκο Μπογιόπουλο μέχρι τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου και την Λιάνα Κανέλλη) που υιοθετούν την βασική γραμμή της Ιδεολογίας.

Το κουτοπόνηρο στρατήγημά τους βασίζεται στην πεποίθηση πως αν εξαιρέσουν εαυτούς από την θεωρία των δυο άκρων, καταθέτοντας όρκους αιώνιας πίστης στις μεθόδους της δημοκρατικής ορθότητας, θα εξαναγκάσουν το φορέα της ιδεολογίας των δύο άκρων (δηλαδή, το παρακράτος του βαθέως κέντρου) να εφαρμόσει το σχέδιο απονέκρωσης “των εχθρών της δημοκρατίας” ως τις έσχατες συνέπειές του. Έτσι, πιστεύουν πως με μια κίνηση θα απαλλαγούν τόσο από την Χρυσή Αυγή, όσο και από τους εξ αριστερών τους ενοχλητικούς: τους αναρχικούς και λοιπούς “αριστεριστές”  (—τους οποίους ακόμα αντιμετωπίζουν ωςπαιδική ασθένεια τους Ενός και μοναδικού φορέα αλήθειας).

Η αφέλεια της συγκεκριμένης στρατηγικής είναι πρόδηλη. Αφού και ένας βραδύνους θα μπορούσε να κατανοήσει πως η θεωρία των δυο άκρων είναι ο πραγματικός φερετζές του μοναδικού άκρου, το οποία διεξάγει (εγχώρια και διεθνώς) τον ανηλεή πόλεμο ενάντια στον κόσμο της εργασίας και πως η υιοθέτηση τού βασικού του αφηγήματος παραδίδει αμαχητί το όποιο οδόφραγμα ιδεών μπορούσε η δική μας πλευρά ακόμα να κατέχει. Καμία κίνηση δεν έκανε, φυσικά, ποτέ το κράτος για τον περιορισμό του παρακράτος και οι όποιες εικονικές του χειρονομίες (από τη δίκη των βασανιστών της χούντας μέχρι την δίωξη της Χρυσής Αυγής) είχαν στόχο τόσο τον στρατηγικό επανέλεγχο των μηχανισμών ωμής επιβολής από την καθετοποιημένη ιεραρχία του μοναδικού φορέας ισχύος, όσο και το αναβάπτισμα της Δεξιάς πολυκατοικίας στη Σιλωάμ κολυμβήθρα της δημοκρατικής καθαριότητας.

Που σημαίνει πως, το ένα και μοναδικό άκρο υπήρχε και υπάρχει για να εφαρμόζει τις συναίτιες του βασικού δόγματος κάθε συστήματος που βασίζεται στην ανισότητα ισχύος: νόμος είναι το δίκαιο του ισχυρού. Η καθολικότητα των διατάξεων και των αστικών δικαιωμάτων δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ευτελές προκάλυμμα του πραγματικού αξιώματος ισχύος. Αυτό, το βασικό πόρισμα κάθε ειλικρινούς Φιλοσοφίας Δικαίου (ακόμα και των πλέον αντιδραστικών) δεν το γνωρίζουν τάχα οι κήνσορες της εγχώριας αριστεράς;

Το γνωρίζουν. Αυτό όμως που ξεχνούν είναι πως ο μοναδικός τρόπος να περισώσεις ό,τι μπορεί ακόμα να περισωθεί από τα υπολείμματα της δική μας πτέρυγας, είναι να ορθώσεις —αδιαφορώντας για τα φενακισμένα όρια της τυπικής νομιμότητας— ένα ανάστημα αξιοπρέπειας. Από τη στιγμή που η κυριαρχία ορίζει μονομερώς το παιχνίδι, μετακινώντας συνεχώς προς την πλευρά σου το νομικό και κατασταλτικό της οπλοστάσιο, δεν μπορείς να έχεις την αφέλεια πως θα συνεχίζεις να κολυμπάς αιωνίως σε ασφαλή νερά.

Με άλλα λόγια, η αριστερά της κυρίας Κανέλλη, χρωστά στο “άκρο” το οποίο καταγγέλλει την ίδια της την ύπαρξη*. Όπως και όλοι μας άλλωστε. Γιατί μπορεί κανείς έξω από το χορό να κάνει αρκετές επισημάνσεις για τις μεθόδους και τη στρατηγική των ομάδων άμεσης δράσης και προπαγάνδας, δεν μπορεί όμως να παραβλέπει το ουσιώδες: πως η δράση τους είναι ο μοναδικός και ενοχλητικός εχθρός της κρατικής και παρακρατικής καταστολής και εξ αντανακλάσεως το μοναδικό προωθημένο οδόφραγμα της δική μας πτέρυγας· η μετωπική μας προκάλυψη για να μπορούμε ακόμα να υπάρχουμε. Η όποια δράση της δική μας πλευράς, από τις ταξικές μάχες μέχρι τις κοινωνικές δομές αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας, χρωστούν σε αυτό το οδόφραγμα το ζωτικό τους οξυγόνο. Και είναι πολλοί —ακόμα και εντός των δικών μας στεγανών— που αυτό το γεγονός (κάνουν πως) το αγνοούν. Όμως, όποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να κατανοήσει τη διαλεκτική της αστικής νομιμότητας / ενσωμάτωσης που διακυβεύεται εδώ είναι είτε επικίνδυνα αφελής είτε άθλιος πολιτικάντης που ευελπιστεί πως η απομόνωση των “εσωτερικών” αντιπάλων θα δημιουργήσει τους όρους της δικής του πολιτικής ηγεμονίας. Σκιαμαχεί, όμως, για ένα πουκάμισο αδειανό.

Προσωπικά τρέφω απεριόριστο σεβασμό προς αυτό που η κυρία Κανέλλη και οι λοιποί ονομάζουν “δεύτερο άκρο”, γιατί γνωρίζω —παρότι τα ατομικά μου βιώματα με έχουν οδηγήσει σε επιλογές πολύ μικρότερης καθημερινής έντασης και προσωπικής διακινδύνευσης— πως η παρουσία και η δράση του είναι η ατσάλινη ασπίδα μιας κοινωνίας απέναντι στην ολοκληρωτική επέλαση της βαρβαρότητας. Όσοι έχουν ακόμα την αφέλεια να νομίζουν πως η “ελευθερία” τους να δρουν και να μιλούν βασίζεται στο δικό τους ευφυές ξεγέλασμα της δημοκρατίας (της οποίας “εκμεταλλευόμενοι” τις “ελευθερίες” νομίζουν πως τους πουλά το σχοινί που θα την κρεμάσου) ας συνεχίσουν να ζουν με αυταπάτες. Όλοι οι άλλοι γνωρίζουμε πως στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο που διεξάγετε δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε για τη δομή των κατασκευών της Ιδεολογίας και πως αν συμβάλουμε και εμείς στην πολιτική και κοινωνική απομόνωση της μοναδικής ενοχλητικής αιχμής που επιλέγει να αναμετράται με τα πρωτοπαλίκαρα της παρακρατικής μηχανής, τότε άμεσα, ας μην έχουμε καμία αυταπάτη, θα έρθει και η δική μας σειρά. Και τότε, η “νόμιμή και έξυπνη δράση μας” θα ονομαστεί “παράνομη” και θα εξαφανιστεί.

υ.γ. Αφιερώνεται στους συντρόφους που την παρασκευή το βράδυ “διέβησαν το Ρουβίκωνα” για να αναμετρηθούν με τις άθλιες συμμορίες των πρεζεμπόρων και των φασιστών. Αφιερωμένο σε αυτούς που διακινδύνευσαν τη ζωή τους για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια όλων μας.

* Εδώ φυσικά μιλάμε για το Κόμμα που έχει επιλέξει εδώ και μια 20ετία τη συγκεκριμένη ως χυδαίας εκλαΐκευσης της ρητορικής του. Δεν μιλάμε φυσικά γιατί την ίδια ως πρόσωπο για την οποία δεν έχουμε καμία αμφιβολία πως σε μια ενδεχόμενη αλλαγή συσχετισμών θα επανέρθει χαρωπά στο πλοίο της συστηματικής ακροδεξιά, το οποίο άλλωστε —κατά τη γνώμη μας— ουδέποτε εγκατέλειψε ουσιαστικά.

Σωτήρης Λυκουργιώτης 

http://www.provo.gr/na-teleiwnoyme-me-thn-aristera-ths-lianas-kanelh/

Advertisements

2 thoughts on “Για τη θεωρία των δυο άκρων [2]: Να τελειώνουμε με την αριστερά της Λιάνας Κανέλλη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s